1854 жылғы АҚШ-Испания қарым-қатынастары: «Остенд манифесі»

Кіріспе

1854 жылы АҚШ-Испания қарым-қатынасы туралы құжат

Остенд манифесті, сондай-ақ Остенд циркуляры деп белгілі, 1854 жылы жазылған құжат. Онда АҚШ-тың Кубаны Испаниядан сатып алуының себептері баяндалған, сондай-ақ Испания бас тартқан жағдайда АҚШ соғыс жариялауы мүмкін екені айтылған. Кубаны аннексиялау – АҚШ-тағы құл иеленуші кеңейісшілдердің ұзақ жылдар бойғы мақсаты болды. Ұлттық деңгейде американдық көшбасшылар аралдың Англия немесе Франция сияқты күшті державаларға өтпегенінше, әлсіз Испанияның қолында қалуына разы болды. Остенд манифесті сыртқы саясаттағы өзгерісті ұсынды, ұлттық қауіпсіздік атынан Кубаны күшпен басып алуды негіздеді. Бұл АҚШ-тағы құлдық, тағдырдың алға басуы және Монро доктринасы туралы пікірталастардың нәтижесінде туындады, себебі құл иелері құлдықты кеңейту үшін жаңа территория іздеді. Оңтүстікке бейім демократ Президент Франклин Пирс басшылығымен оңтүстік кеңейісшілдер Кубаны құл мемлекеті ретінде қосып алуға шақырды. Бірақ Канзас-Небраска заңынан кейін туған зорлық-зомбылық әкімшіліктің қалай әрекет ету керектігін анықсыз қалдырды. Мемлекеттік хатшы Уильям Л. Марсидің ұсынысымен, Еуропадағы американдық министрлер – Испанияда Пьер Суле, Ұлыбританияда Джеймс Бьюкенен және Францияда Джон Й. Мейсон Кубаны сатып алу стратегиясын талқылау үшін жиналды. Олар Бельгияның Остенд қаласында құпия кездесіп, Пруссияның Аахен қаласында депешті дайындады. 1854 жылдың қазан айында құжат Вашингтонға жіберілді, онда Кубаны сатып алудың әр ел үшін тиімділігі және Испания сатудан бас тартса, АҚШ-тың аралды испандықтардан "құқылы түрде тартып алуы" туралы мәлімделді. Марсидің наразылығына қарамастан, Суле кездесулер туралы жасырмады, бұл Еуропа мен АҚШ-та күтпеген жариялануға әкелді. Әкімшілік, ақырында, депештің мазмұнын жариялауға мәжбүр болды, бұл оған өтелмейтін зиян келтірді. Депештің жариялануы Өкілдер палатасының талабы бойынша жүзеге асты. "Остенд манифесті" деп аталған ол, солтүстік штаттарында да, Еуропада да дереу айыпталып, сынға ұшырады. Пирс әкімшілігі ауыр жеңіліске ұшырады, ал манифест құлдыққа қарсы солтүктіктердің бірігу шақыруына айналды. Кубаны аннексиялау мәселесі 19 ғасырдың соңына дейін, Кубаның Испаниядан тәуелсіздігіне қолдау көрсету күшейгенге дейін тоқтатылды.

The Ostend Manifesto, also known as the Ostend Circular, was a document written in 1854 that described the rationale for the United States to purchase Cuba from Spain while implying that the U. S. should declare war if Spain refused. Cuba's annexation had long been a goal of U. S. slaveholding expansionists. At the national level, American leaders had been satisfied to have the island remain in weak Spanish hands so long as it did not pass to a stronger power such as Britain or France. The Ostend Manifesto proposed a shift in foreign policy, justifying the use of force to seize Cuba in the name of national security. It resulted from debates over slavery in the United States, manifest destiny, and the Monroe Doctrine, as slaveholders sought new territory for the expansion of slavery. During the administration of President Franklin Pierce, a pro Southern Democrat, Southern expansionists called for acquiring Cuba as a slave state, but the outbreak of violence following the Kansas–Nebraska Act left the administration unsure of how to proceed. At the suggestion of Secretary of State William L. Marcy, American ministers in Europe—Pierre Soulé for Spain, James Buchanan for Britain, and John Y. Mason for France—met to discuss strategy related to an acquisition of Cuba. They met secretly at Ostend, Belgium, and drafted a dispatch at Aachen, Prussia. The document was sent to Washington in October 1854, outlining why a purchase of Cuba would be beneficial to each of the nations and declaring that the U. S. would be "justified in wresting" the island from Spanish hands if Spain refused to sell. To Marcy's chagrin, Soulé made no secret of the meetings, causing unwanted publicity in both Europe and the U. S. The administration was finally forced to publish the contents of the dispatch, which caused it irreparable damage. The dispatch was published as demanded by the House of Representatives. Dubbed the "Ostend Manifesto", it was immediately denounced in both the Northern states and Europe. The Pierce administration suffered a significant setback, and the manifesto became a rallying cry for anti slavery Northerners. The question of Cuba's annexation was effectively set aside until the late 19th century, when support grew for Cuban independence from Spain.

Тарихи контекст

Флорида жағалауынан 145 км (90 миль) қашықтықта орналасқан Куба бірнеше президенттік әкімшіліктерде аннексия мәселесі ретінде талқыланды. Президенттер Джон Куинси Адамс пен Томас Джефферсон Кубаға зор қызығушылық танытты, Адамс Мемлекеттік хатшы лауазымында ол "бұл арал біздің Одақтың сауда және саяси мүдделері үшін ерекше маңызға ие нысанға айналды" деп атап өтті. Кейін ол Куба мен Пуэрто-Риконы "Солтүстік Америка құрлығының табиғи қосымшалары" деп сипаттады, ал оның аннексиясы "Одақтың өзінің сақталуы мен тұтастығы үшін қажетті шарт". Испания империясы күшінің көп бөлігін жоғалтқандықтан, Джефферсон кезеңінде ешқандай трансферт саясаты қабылданды, АҚШ Испанияның егемендігін құрметтеді, бірақ аралдың болашақта қосылуы сөзсіз деп санайтын. АҚШ тек бақылаудың Ұлыбритания немесе Франция сияқты күшті державақа өтуін болдырмауды қалады. Куба Оңтүстік демократтары үшін ерекше маңызды болды, олар өздерінің экономикалық және саяси мүдделерін Одаққа тағы бір құл мемлекетін қосу арқылы жақсырақ қамтамасыз ете алады деп сенді. Кубадағы құлдық, аралдың қантқа негізделген плантациялық экономикасы және географиялық орналасуы оны Оңтүстік ықпалына бейімдеді. Оның қосылуы Оңтүстік құл иелерінің беделін күшейтетін, олардың экономикалық жағдайы құлдықты жоюшылардан қауіп төндіріп тұрған еді. Солтүстік өнеркәсіптік орталықтарға көші-қон Солтүстікке халыққа негізделген Өкілдер палатасын бақылауға мүмкіндік берсе, Оңтүстік саясаткерлері әр штат тең өкілдік алатын Сенаттағы билік тепе-теңдігін сақтауға тырысты. Құлдықтан азат Батыс штаттары қабылданғанда, Оңтүстік саясаткерлері Кубаны келесі құл мемлекеті ретінде қарастырды. Егер Куба Одаққа бір штат ретінде қосылса, онда арал Вашингтонға екі сенатор мен тоғыз өкілді жіберуге құқылы болар еді. Демократиялық партияда АҚШ-тың кеңейілуі туралы пікірталас, кеңейілу керек пе, жоқ па, емес, қаншалықты жылдам кеңейілу керек екеніне қатысты болды. Радикалды экспансионистер мен "Жас Америка" қозғалысы 1848 жылға қарай күш алып келе жатқан еді, ал сол жылы Мексиканың Юкатан бөлігін аннексиялау туралы пікірталас Куба мәселесін де қамтыды. Тіпті Джон К. Калхун, Монро доктринасының негізінде интервенцияға қарсы болған, экспансионизмге көңілсіз қараған саясаткер ретінде сипатталды, "АҚШ қауіпсіздігі үшін бұл аралдың белгілі бір қолдарға тиесілі болмауы қажет" деп келісті. Кубадағы көтеріліс кезінде президент Джеймс К. Полк филибюстерлерді қолдаушы Джон Л. О'Салливанның өтініштерін қабылдамады және аралды сатып алу "достық шарттарда" болуы керек деп мәлімдеді. Полктің бұйрығымен Мемлекеттік хатшы Джеймс Бьюкенен 100 миллион доллар ұсыныс жасады, бірақ "Кубаның қандай да бір күшке берілуін көргенше, испан билігі оның мұхитқа батуын қалайды". Президенттер Закари Тейлор мен Миллард Филлмордың виг әкімшіліктері бұл мәселені қарастырмады және Венесуэлалық Нарсисо Лопес сияқты филибюстерлерге қарсы қатал ұстаным алды, федералдық әскерлер Кубаға бағытталған бірнеше экспедицияларды тоқтатып, ұстады. Бірақ 1853 жылы Франклин Пирс билікке келген кезде, ол Кубаны аннексиялауға бейімді болды. Құлдық мәселесі айтылмаса да, Кубаның аты аталмаса да, оның партиясының соғысқа дейінгі құрамы солтүстіктік саясаткердің Оңтүстік мүдделерін қоздыруын талап етті, сондықтан ол Кубаны құл мемлекеті ретінде аннексиялауды жақтады. Осы мақсатта ол экспансионистерді Еуропадағы дипломатиялық лауазымдарға тағайындады, атап айтқанда, Кубаны аннексиялаудың жақтаушысы Пьер Солені Испаниядағы АҚШ елшісі етіп жіберді. 1854 жылдың наурыз айында "Black Warrior" кемесі Нью-Йорктен Алабама штатының Мобил қаласына жүк тасымалдау барысында Кубаның Гавана портына тоқтады. Ол жүк тізімін ұсынбағандықтан, кубалық лауазымды тұлғалар кемені, оның жүгін және экипажын тәркіледі. Конгресс бұл оқиғаны "Black Warrior ісі" деп атады және оны американдықтардың құқықтарын бұзу деп қарады. Соле жасаған испандықтарға кемені қайтару туралы талаптар қарым-қатынастарды шиеленістірді және оған Кубаны сатып алу мәселесін талқылауға бір жылға жуық тыйым салынды. Бұл мәселе бейбіт жолмен шешілсе де, Оңтүстік экспансионизмінің өршуіне ықпал етті. Осы аралықта, тағдырдың анық екендігі туралы ілім онжылдық бойына бөлініп кетті. АҚШ континентте үстемдік етуі керек деп санайтын солтүстіктегілердің саны азайды, көпшілігі Кубаны аннексиялауға, әсіресе құл мемлекеті ретінде қарсы болды. Оңтүстік қолдаған филибюстерлер, соның ішінде Нарсисо Лопес, 1849 жылдан 1851 жылға дейін Куба халқының тәуелсіздікке қолдауына қарамастан, колониялық үкіметті құлатуға бірнеше рет тырысты, бірақ сәтсіз аяқтады. Аралдағы бірқатар реформалар Оңтүстікке құлдық жойылады деген алаңдау тудырды. Олар Куба халқының көп бөлігі құлдар болғандықтан, "африкалықтануы" мүмкін екеніне сенді және бұрынғы құлдар құрған Гаити Республикасының тағдырынан қорқып, одан сақтанды. Канзас-Небраска заңына байланысты туған дауға байланысты АҚШ-тың құлдыққа қарсы шабуылына жол берілмеді. Ішкі талқылаулар барысында Кубаны алуды қолдаушылар сатып алудың немесе ұлттық қауіпсіздік атынан интервенция жасаудың ең қабылданған әдіс екеніне келісті.

Located 90 mile (145 km) off the coast of Florida, Cuba had been discussed as a subject for annexation in several presidential administrations. Presidents John Quincy Adams and Thomas Jefferson expressed great interest in Cuba, with Adams observing during his Secretary of State tenure that it had "become an object of transcendent importance to the commercial and political interests of our Union". He later described Cuba and Puerto Rico as "natural appendages to the North American continent"—the former's annexation was "indispensable to the continuance and integrity of the Union itself". As the Spanish Empire had lost much of its power, a no transfer policy began with Jefferson whereby the U. S. respected Spanish sovereignty, considering the island's eventual absorption inevitable. The U. S. simply wanted to ensure that control did not pass to a stronger power such as Britain or France. Cuba was of special importance to Southern Democrats, who believed their economic and political interests would be best served by the admission of another slave state to the Union. The existence of slavery in Cuba, the island's plantation economy based on sugar, and its geographical location predisposed it to Southern influence; its admission would greatly strengthen the position of Southern slaveholders, whose economic position was under threat from abolitionists. Whereas immigration to Northern industrial centers had resulted in Northern control of the population based House of Representatives, Southern politicians sought to maintain the balance of power in the Senate, where each state received equal representation. As slavery free Western states were admitted, Southern politicians increasingly looked to Cuba as the next slave state. If Cuba were admitted to the Union as a single state, the island at the time would have sent two senators and up to nine representatives to Washington. In the Democratic Party, the debate over the continued expansion of the United States centered on how quickly, rather than whether, to expand. Radical expansionists and the Young America movement were quickly gaining traction by 1848, and a debate about whether to annex the Yucatán portion of Mexico that year included significant discussion of Cuba. Even John C. Calhoun, described as a reluctant expansionist who strongly disagreed with intervention on the basis of the Monroe Doctrine, concurred that "it is indispensable to the safety of the United States that this island should not be in certain hands",

In light of a Cuban uprising, President James K. Polk refused solicitations from filibuster backer John L. O'Sullivan and stated his belief that any acquisition of the island must be an "amicable purchase". Under orders from Polk, Secretary of State James Buchanan prepared an offer of $100 million, but "sooner than see [Cuba] transferred to any power, [Spanish officials] would prefer seeing it sunk into the ocean". The Whig administrations of presidents Zachary Taylor and Millard Fillmore did not pursue the matter and took a harsher stand against filibusters such as Venezuelan Narciso López, with federal troops intercepting several expeditions bound for Cuba. When Franklin Pierce took office in 1853, however, he was committed to Cuba's annexation. While slavery was not the stated goal nor Cuba mentioned by name, the antebellum makeup of his party required the Northerner to appeal to Southern interests, so he favored the annexation of Cuba as a slave state. To this end, he appointed expansionists to diplomatic posts throughout Europe, notably sending Pierre Soulé, an outspoken proponent of Cuban annexation, as United States Minister to Spain. In March 1854, the steamer Black Warrior stopped at the Cuban port of Havana on a regular trading route from New York City to Mobile, Alabama. When it failed to provide a cargo manifest, Cuban officials seized the ship, its cargo, and its crew. The so called Black Warrior Affair was viewed by Congress as a violation of American rights; a hollow ultimatum issued by Soulé to the Spanish to return the ship served only to strain relations, and he was barred from discussing Cuba's acquisition for nearly a year. While the matter was resolved peacefully, it fueled the flames of Southern expansionism. Meanwhile, the doctrine of manifest destiny had become increasingly sectionalized as the decade progressed. While there were still Northerners who believed the United States should dominate the continent, most were opposed to Cuba's annexation, particularly as a slave state. Southern backed filibusters, including Narciso López, had failed repeatedly since 1849 to 1851 to overthrow the colonial government despite considerable support among the Cuban people for independence, and a series of reforms on the island made Southerners apprehensive that slavery would be abolished. They believed that Cuba would be "Africanized," as the majority of the population were slaves, and they had seen the Republic of Haiti established by former slaves. The notion of a pro slavery invasion by the U. S. was rejected in light of the controversy over the Kansas–Nebraska Act. During internal discussions, supporters of gaining Cuba decided that a purchase or intervention in the name of national security was the most acceptable method of acquisition.

Манифест жазу

Марси Сулеге Бьюкенен мен Франция министрі Джон И. Мейсонмен АҚШ-тың Кубаға қатысты саясаты жөнінде кеңесуді ұсынды. Ол бұрын Сюлеге жазған хатында, егер Кубаны сатып алу туралы келіссөздер сәтті аяқталмаса, "Сіз күшіңізді келесі мақсатқа жұмылдыруға тиіссіз, ол – осы аралды испандық тәуелділіктен және кез келген еуропалық державаға бағынудан босату" деді. Бұл сөздерді Сюле өзінің жеке мақсаттарына орай бейімдеген болуы мүмкін. Дэвид Поттер мен Ларс Шолц авторлары Марсидің осы құпия сөздерінің айқын екіұштылығын атап өтті. Бірақ Роберт Мэй былай деп жазады: "Конференцияға берілген нұсқаулар тым тұйық болды, ал Қара жауынгер оқиғасынан кейін Марсидің Сюлеге жазған көптеген хаттары соғысқа шақыру сипатында болғандықтан, министрлер әкімшіліктің ниетін дұрыс түсінбеді". Кездесу орнына қатысты ұсақ-түйек даулардан кейін үш американдық дипломат 1854 жылдың 9-11 қазанында Бельгияның Остенде қаласында кездесіп, содан кейін бір аптаға Пруссияның Аахен қаласына барып, іс-шара туралы есеп дайындады. Нәтижесінде жазылған хат, кейін Остенд манифесті деп танылатын, "Куба Солтүстік Америка республикасына қазіргі мүшелерінен кем емес қажетті, және ол осы одақтың қадірлі балабақшасы саналатын мемлекеттер отбасының табиғи бөлігі" деп жариялады. Манифестте аннексияның себептері ретінде АҚШ араласпаған жағдайда Кубада Гаити революциясымен (1791–1804) салыстырылатын құлдар көтерілісі болуы мүмкін деген қорқыныш айтылды. Манифест Куба мәселесінде әрекетсіздікке қарсы ескертіп, былай деді: "Егер біз Кубаның африкалықтануына және екінші Сент-Домингоға (Гаити) айналуына, оның ақ нәсілге қатысты барлық қорқынышты жағдайларына жол берсек, сондай-ақ оттың біздің көршілес жағалауларымызға таралуына, біздің Одақтың жарқын құрылысын қауіпке тікелей ұшыратуға немесе толығымен жоюға мүмкіндік берсек, онда біз міндетімізге қиянат жасаймыз, батыр бабаларымызға лайықсызбыз және ұрпағымызға қарапайым опасыздық жасаймыз". Испания тарапынан кеңінен таратылған нәсілдік қорқыныштар АҚШ-та аралдағы қара халықтың көтерілісінің "өрт секілді" Оңтүстік АҚШ-қа таралуы мүмкін деген алаңдаушылықты күшейтті. Манифестте, егер отарлық билік оны сатудан бас тартса, АҚШ-тың Кубаны Испаниядан "тартып алуы әділ" деп көрсетілді. Сюле Одақтың қазіргі штаттарынан тыс Оңтүстік ықпалының кеңеюін жақтады. Оның Манифест тағдырына сенімі оны АҚШ-тың "бүкіл континентті және оның аралдық қосымшаларын" сіңіруіне сендірді. Мейсонның Вирджиниядағы тамырлары оны құжаттағы пікірлерге бейімдеді, бірақ ол кейін әрекеттеріне өкінді. Бьюкененнің нақты ниеттері кеңейіске ұмтылысымен қатар белгісіз болып қалады, бірақ ол президенттікке ұмтылып, 1856 жылы жеңіске жеткен болуы мүмкін деген болжам бар. Бір тарихшы 1893 жылы былай деп қорытындылады: "Біз үш адамның ерекшеліктерін ескерсек, Сюле, кейіннен айтқандай, әріптестерін саусағымен орап алғанына күмәнданбаймыз". Осы жағдайда Демократиялық партия АҚШ Конгресінде азшылыққа айналды, ал редакциялық мақалалар Пирс әкімшілігін құпиялылығы үшін сынауын жалғастырды. Кем дегенде бір газет, «Нью-Йорк Геральд», Браунның «Остендтегі шешімдердің шындығына жақын болған хабарлар, Президент олардың ақпараттық ағымның нәтижесі деп қорқынышпен қарады, және олардың шынымен де солай болуы мүмкін» деп атаған хабарларды жариялады. Пирс мұндай қауесеттерді растаудың саяси салдарынан қорқып, 1854 жылдың соңындағы Одақтың жағдайы туралы сөйлеген сөзінде оларды мойындамады. Өкілдер палатасының қарсыластары құжатты жариялауды талап етті, ол жазылғаннан кейін төрт айдан кейін толық жарияланды.

Marcy suggested Soulé confer with Buchanan and John Y. Mason, Minister to France, on U. S. policy toward Cuba. He had previously written to Soulé that, if Cuba's purchase could not be negotiated, "you will then direct your effort to the next desirable object, which is to detach that island from the Spanish dominion and from all dependence on any European power"—words Soulé may have adapted to fit his own agenda. Authors David Potter and Lars Schoultz both note the considerable ambiguity in Marcy's cryptic words, In any case, Marcy had also written in June that the administration had abandoned thoughts of declaring war over Cuba. But Robert May writes, "the instructions for the conference had been so vague, and so many of Marcy's letters to Soulé since the Black Warrior incident had been bellicose, that the ministers misread the administration's intent." After a minor disagreement about their meeting site, the three American diplomats met in Ostend, Belgium from October 9–11, 1854, then adjourned to Aachen, Prussia, for a week to prepare a report of the proceedings. The resulting dispatch, which would come to be known as the Ostend Manifesto, declared that "Cuba is as necessary to the North American republic as any of its present members, and that it belongs naturally to that great family of states of which the Union is the Providential Nursery". Prominent among the reasons for annexation outlined in the manifesto were fears of a possible slave revolt in Cuba parallel to the Haitian Revolution (1791–1804) in the absence of U. S. intervention. The Manifesto urged against inaction on the Cuban question, warning,

We should, however, be recreant to our duty, be unworthy of our gallant forefathers, and commit base treason against our posterity, should we permit Cuba to be Africanized and become a second St. Domingo (Haiti), with all its attendant horrors to the white race, and suffer the flames to extend to our own neighboring shores, seriously to endanger or actually to consume the fair fabric of our Union. Racial fears, largely spread by Spain, raised tension and anxiety in the U. S. over a potential black uprising on the island that could "spread like wildfire" to the southern U. S. The Manifesto stated that the U. S. would be "justified in wresting" Cuba from Spain if the colonial power refused to sell it. Soulé highly favored expansion of Southern influence outside the current Union of States. His belief in Manifest Destiny led him to prophesy "absorption of the entire continent and its island appendages" by the U. S. Mason's Virginian roots predisposed him to the sentiments expressed in the document, but he later regretted his actions. Buchanan's exact motivations remain unclear despite his expansionist tendencies, but it has been suggested that he was seduced by visions of the presidency, which he would go on to win in 1856. One historian concluded in 1893, "When we take into account the characteristics of the three men we can hardly resist the conclusion that Soulé, as he afterwards intimated, twisted his colleagues round his finger." In the latter case, the Democratic Party became a minority in the United States Congress, and editorials continued to chide the Pierce administration for its secrecy. At least one newspaper, the New York Herald, published what Brown calls "reports that came so close to the truth of the decisions at Ostend that the President feared they were based on leaks, as indeed they may have been". Pierce feared the political repercussions of confirming such rumors, and he did not acknowledge them in his State of the Union address at the end of 1854. The administration's opponents in the House of Representatives called for the document's release, and it was published in full four months after being written.

Жауын-шашын

Құжат жарияланғанда солтүстік тұрғындары оңтүстіктің құлдықты кеңейту әрекетіне ашуланды. Америкалық еркін топырақ жақтастары, жақында қашып кеткен құлдар туралы заңның күшеюіне (1850 жылғы келісімнің бір бөлігі ретінде қабылданған және еркін штаттардың шенеуніктерін құлдарды қайтаруға көмектесуге міндеттендіретін) наразылық білдірді. «Нью-Йорк Трибюн» газетінің Хорас Грили «Жұмқырлар манифесті» деп атаған нәрсені конституцияға қайшы деп сынады. «Канзас қандысы» кезеңінде, құлдыққа қарсы және құлдықты жақтаған топтар штаты бақылауға алу үшін күрескен кезде, Остенд манифесті құл билігіне қарсылар үшін біріктіруші ұранға айналды. Бұл оқиға Республикалық партияның құрылуына себеп болған көптеген факторлардың бірі болды және манифест 1856 жылы партияның бірінші бағдарламасында «жол тонаушының» философиясымен, яғни «күштінің құқығы» принципімен сәйкес келетіні сынға алынды. Бірақ Кубаны қоса аннексиялау қозғалысы Американдық Азамат соғысынан кейін ғана толық аяқталды. Оқиға Пирс әкімшілігіне қайырсыздай зиян келтірді. Пирс оңтүстік мүдделеріне жақын болды және Остенд манифестіне байланысты туған дау Демократиялық партияның ыдырауына ықпал етті. Халықаралық жағынан қарағанда, ол Испанияға және Еуропадағы империялық билікке қауіптің белгісі ретінде көрінді. Мадрид, Лондон және Париж үкіметтері оны дереу айыптады. Әкімшілікпен бар қалған жақсы қарым-қатынасты сақтау үшін Суле Куба тақырыбын талқылауды тоқтатуға бұйрық берілді, ол дереу отставкаға кетті. Остенд манифестіне байланысты туған салдар Пирсті экспансиялық жоспарларынан бас тартуға мәжбүр етті. Бұл құлдық институтын сақтауға ұмтылған оңтүстік мүдделері үшін «қажетсіз қақтығыстардың» сериясының бір бөлігі ретінде сипатталды, олардың құны жоғары болды. Джеймс Бьюкенен 1856 жылы президенттікке оңай сайланды. Ол Кубаны аннексиялауға берілгенімен, халықтың қарсылығы мен өсіп келе жатқан аймақтық шиеленіс оған кедергі келтірді. «Кубалық сұрақ» деп аталатын мәселе Азамат соғысынан кейін отыз жыл өткен соң ғана қайтадан ұлттық назарға ілікті.

When the document was published, Northerners were outraged by what they considered a Southern attempt to extend slavery. American free soilers, recently angered by the strengthened Fugitive Slave Law (passed as part of the Compromise of 1850 and requiring officials of free states to cooperate in the return of slaves), decried as unconstitutional what Horace Greeley of the New York Tribune labeled "The Manifesto of the Brigands." During the period of Bleeding Kansas, as anti and pro slavery supporters fought for control of the state, the Ostend Manifesto served as a rallying cry for the opponents of the Slave Power. The incident was one of many factors that gave rise to the Republican Party, and the manifesto was criticized in the Party's first platform in 1856 as following a "highwayman's" philosophy of "might makes right." But, the movement to annex Cuba did not fully end until after the American Civil War. The Pierce Administration was irreparably damaged by the incident. Pierce had been highly sympathetic to the Southern cause, and the controversy over the Ostend Manifesto contributed to the splintering of the Democratic Party. Internationally, it was seen as a threat to Spain and to imperial power across Europe. It was quickly denounced by national governments in Madrid, London, and Paris. To preserve what favorable relations the administration had left, Soulé was ordered to cease discussion of Cuba; he promptly resigned. The backlash from the Ostend Manifesto caused Pierce to abandon expansionist plans. It has been described as part of a series of "gratuitous conflicts that cost more than they were worth" for Southern interests intent on maintaining the institution of slavery. James Buchanan was easily elected President in 1856. Although he remained committed to Cuban annexation, he was hindered by popular opposition and the growing sectional conflict. It was not until thirty years after the Civil War that the so called Cuban Question again came to national prominence.