Эрик Коутс (1886-1957) – ағылшын композиторы, скрипкашы. Жеңіл музыка жазған, оркестрлерде ойнаған, музыка академиясында оқыған. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын композиторы (1886–1957)
English composer (1886–1957)
Эрик Фрэнсис Харрисон Коутс (27 тамыз 1886 – 21 желтоқсан 1957) – ағылшын композиторы, жеңіл музыка жанрындағы шығармаларымен және мансап басындағы көрнекті виолашы ретінде танымал. Коутс музыкалық отбасында дүниеге келген, бірақ оның тілегіне және айқын талантына қарамастан, ата-анасы оның музыкалық мансапты қуыруына бастапқыда кедергі келтірді. Ол Корольдік музыка академиясында Фредерик Кордерден (композиция) және Лионель Тертистен (виола) сабақ алды, содан кейін Томас Бичем мен Генри Вуд басқарған симфониялық оркестрлерге қосылғанға дейін, камералық квартеттерде және театрлық оркестрлерде ойнады. Коутстың музыкант ретіндегі тәжірибесі академияда алған қатаң біліміне толықты, оның композиторлық шеберлігіне үлкен үлес қосты. Виолашы болып жұмыс істеген кезінде Коутс әндер мен басқа да жеңіл музыкалық туындылар жазды. 1919 жылы ол виоламен шұғылдануды тоқтатты және сол кезден бастап өмірінің соңына дейін композиторлық және дирижерлік қызметпен айналысты. Оның көптеген шығармаларының ішінде "Лондон сюитасы" (1932), оның ішіндегі әйгілі "Книтсбридж маршы" соңғы бөлім; "Ұйықтайтын лагуна жанында" (1930) вальсі; және "Бұзушылар маршы" (1954) бар. Оның ерте туындылары Артур Салливан мен Эдвард Германның музыкасынан әсер алды, бірақ Коутстың стилі музыкалық талғамның өзгеруімен бірге дамыды, ал кейінгі шығармаларында джаз және эстрадалық музыка элементтері кездеседі. Оның туындыларының көп бөлігі оркестрлік музыка мен әндерден тұрады. Бір сәтсіз балеттен басқа, ол театр үшін ешқашан шығарма жасамады және тек сирек киноға музыка жазды.
Eric Francis Harrison Coates (27 August 1886 – 21 December 1957) was an English composer of light music and, early in his career, a leading violist. Coates was born into a musical family, but, despite his wishes and obvious talent, his parents only reluctantly allowed him to pursue a musical career. He studied at the Royal Academy of Music under Frederick Corder (composition) and Lionel Tertis (viola), and played in string quartets and theatre pit bands, before joining symphony orchestras conducted by Thomas Beecham and Henry Wood. Coates's experience as a player added to the rigorous training he had received at the academy and contributed to his skill as a composer. While still working as a violist, Coates composed songs and other light musical works. In 1919 he gave up the viola permanently and from then until his death he made his living as a composer and occasional conductor. His prolific output includes the London Suite (1932), of which the well known "Knightsbridge March" is the concluding section; the waltz "By the Sleepy Lagoon" (1930); and "The Dam Busters March" (1954). His early compositions were influenced by the music of Arthur Sullivan and Edward German, but Coates's style evolved in step with changes in musical taste, and his later works incorporate elements derived from jazz and dance band music. His output consists almost wholly of orchestral music and songs. With the exception of one unsuccessful short ballet, he never wrote for the theatre, and only occasionally for the cinema.
Алғашқы жылдар
Коутс Нотингемширдің Хакналл Торкард қаласында, Уильям Харрисон Коутстың (1851–1935), жалпы тәжірибелі дәрігердің жалғыз ұлы және бес баланың ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның анасы – Мэри Джейн Гвин, туған тегі Блоуэр (1850–1928) болды. Отбасы музыкаға бейім болды: доктор Коутс өте жақсы флейташы және әнші еді, ал оның әйелі шебер пианист болды. Коутс бала кезінде мектепке бармады, оның орнына әпкелерімен бірге үйден оқытылды. Оның музыкалық қабілеті өте ерте жасында көзге түсті, және ол скрипка ойнауға үйренуді сұрады. Алты жасынан бастап ол жергілікті скрипка мұғалімінен сабақ алды, ал он үш жасынан бастап, бір кезде Джозеф Иоахимнің шәкірті болған Джордж Элленбергерден білім алды. Элленбергердің тілегі бойынша Коутс бір рет орындау үшін виолаға ауысты; ол аспаптың терең дыбысын ұнатып, скрипкашыдан виолашыға толығымен өтті. Осы рөлде ол жергілікті струнный оркестрге қосылды, онда өзінің сақталған алғашқы шығармасын – Элленбергерге арналған Баллада, op. 2 жазды. Ол 1904 жылдың 23 қазанында аяқталды және сол жылы Нотингемдегі Альберт-холлда Коутстың виола бөлімінде ойнауымен орындалды. Коутс кәсіби музыкант болуды қалады; оның ата-анасы бұған қарсы болды, бірақ ол Лондондағы Корольдік музыка академиясына (RAM) түсуіне ақыры келісті. Олар оның бірінші жылдың соңында кәсіби мансапқа лайықты екенін көрсетуі керек екенін талап етті, әйтпесе ол Ноттингемширге қайтып, банкте қауіпсіз және беделді қызметке орналасуы керек еді. 1906 жылы, жиырма жасында Коутс академияға түсу үшін емтихан тапсырды; оны директор, сэр Александр Маккензи қабылдады, ол өтініш берушінің Бернстің «Қызыл, қызыл гүл» шығармасын орындауына қатты әсер етіп, Коутске композицияны негізгі мамандығы ретінде, ал виоланы қосымша мамандығы ретінде таңдауын ұсынды. Коутс виолаға басымдық беруде талапкер болды. Маккензидің ынтасы стипендия беруге жетпеді, сондықтан доктор Коутс ұлының бірінші жылдық оқу ақысын төлеуге мәжбүр болды, содан кейін стипендия берілді. RAM-де Коутс Лайонел Тертистен виола, ал Фредерик Кордерден композицияны оқыды. Коутс Кордерге симфониялар мен ораторияларға қарағанда, жеңіл музыка жазуға көбірек бейім екенін түсіндірді. Оның әндері студенттік жылдары RAM концерттерінде орындалды, және оның 1907 жылғы желтоқсанда орындалған екі әні «айқын» деп сипатталғанмен, келесі жылы оның төрт Шекспирлік шығармалары «шынайы мелодияның сүйкімділігі» үшін мақталды, ал 1908 жылғы «Devon to Me» шығармасы The Musical Times газетінің пікірінше, «жариялауға лайық, күшті және ержүрек ән» болды. Коутс виоладан сабақ берген профессорына алғыс айтуға тиіс. The New York Times Тертисті аспаптың алғашқы ұлы шебері деп атады, ал «Гроувтың музыка және музыканттар сөздігі» оны виоланың ең көрнекті орындаушысы деп санайды. Ол сондай-ақ ұлы педагог ретінде танылды, және оның жетекшілігімен Коутс бірінші сыныпты виолашыға айналды.
Coates was born in Hucknall Torkard, Nottinghamshire, the only son, and youngest of five children, of William Harrison Coates (1851–1935), a medical general practitioner, and his wife, Mary Jane Gwyn, née Blower (1850–1928). It was a musical household: Dr Coates was a capable amateur flautist and singer, and his wife was a fine pianist. As a child, Coates did not go to school, but was educated with his sisters by a governess. His musicality became clear when he was very young, and asked to be taught to play the violin. His first lessons, from age six, were with a local violin teacher, and from thirteen he studied with George Ellenberger, who was once a pupil of Joseph Joachim. At Ellenberger's request, Coates switched to the viola, supposedly for a single performance; he found the deeper sound of the instrument to his liking and changed permanently from violinist to violist. In that capacity he joined a local string orchestra, for which he wrote his first surviving music, the Ballad, op. 2, dedicated to Ellenberger. It was completed on 23 October 1904 and performed later that year at the Albert Hall, Nottingham, with Coates playing in the viola section. Coates wanted to pursue a career as a professional musician; his parents were not in favour of it, but eventually agreed that he could seek admission to the Royal Academy of Music (RAM) in London. They insisted that by the end of his first year there he must have demonstrated that his abilities were equal to a professional career, failing which he was to return to Nottinghamshire and take up a safe and respectable post in a bank. In 1906, aged twenty, Coates auditioned for admission; he was interviewed by the principal, Sir Alexander Mackenzie, who was sufficiently impressed by the applicant's setting of Burns's "A Red, Red Rose" to suggest that Coates should take composition as his principal study, with the viola as subsidiary. Coates was adamant that his first concern was the viola. Mackenzie's enthusiasm did not extend to offering a scholarship, and Dr Coates had to pay the tuition fees for his son's first year, after which a scholarship was granted. At the RAM Coates studied the viola with Lionel Tertis and composition with Frederick Corder. Coates made it clear to Corder that he was temperamentally drawn to writing music in a light vein rather than symphonies or oratorios. His songs featured in RAM concerts during his years as a student, and although his first press review called his two songs performed in December 1907 "rather obvious", his four Shakespeare settings were praised the following year for the "charm of a sincere melody". and his "Devon to Me" (also 1908) was credited by The Musical Times as "a robust and manly ditty, worthy of publication". Coates was fortunate in his viola professor. The New York Times called Tertis the first great protagonist of the instrument, and Grove's Dictionary of Music and Musicians ranks him as the foremost player of the viola. He was also regarded as a great teacher, and under his tutelage Coates developed into a first rate viola player.
Кәсіби скрипкашы және композитор: 19081919
1908 жылы Коутстың RAM-дегі оқуы күтпеген жағдайда аяқталды, себебі Тертис Гамбург квартетінің, көрнекті скрипкашылар ансамблінің мүшесі ретінде Оңтүстік Африкаға гастрольдік сапарынан бас тартуға мәжбүр болды; ол Коутсты бос орынды толтыру үшін шақыруды ұйымдастырды. Коутс академиядағы стипендиясынан бас тартып, гастрольдік сапарға қатысты. Осы шамада оның сол қолы ауырып, оң қолы ұю сезімі пайда болды, бұл оның виолашы ретіндегі қалған он бір жылы бойына мазалаған невритінің белгілері еді. Гамбург квартетімен жұмыс істегеннен кейін Коутс Кэти және Валленн квартеттерінде виолашы болды. Көбінесе концерттік өнерімен айналысқан кезінде Коутс композитор ретінде де алғашқы жетістіктерін қабылдады. Дирижер Генри Вудтың әйелі, сопрано Ольга Вуд, 1909 жылы Промста Коутстың «Төрт ескі ағылшын әнін» орындады; «The Times» газетінің музыка сыншысы олардың «әуенді, Эдвард Германның стиліне ұқсас» екенін және сөздеріне Артур Салливанның ықпалын сезінгенін жазды. Әндерді басқа да танымал әншілер, соның ішінде Герваз Элвес, Кэрри Табб және Нелли Мелба орындады. Композитордың лирик Фредерик Уэзерлимен жасаған көптеген ынтымақтастықтары «Stonecracker John» (1909) әнімен басталды, ол өте танымал балладалардың біріншісі болды. Вуд Минатурлы сюитаның авторы болды, оның соңғы бөлігі 1911 жылғы қазан айында Промста алғаш рет орындалғанда қайтадан орындалды. 1919 жылы Коутс виола ойнаудан бас тартты. Оның Король сарайындағы оркестрдің тобын басқару шарты аяқталды және жаңартылмады. Кейбір дереккөздер мұны Коутстың композиторлық мансабын толыққанды дамытуға деген ниетімен байланыстырады; ал Коутс өзі Вудтың виртуоздыққа қарағанда сенімділікті бағалайтынын және оның шығармаларын басқа жерлерде жиі орындауынан ашуланғанын айтты.
In 1908 Coates's studies at the RAM came to an unexpected end when Tertis had to drop out of a tour of South Africa as a member of the Hambourg Quartet, a leading string ensemble; he arranged for Coates to be invited to fill the vacancy. Coates resigned his scholarship at the academy and joined the tour. At about this time he began to be troubled by pain in his left hand and numbness in his right, which were symptoms of the neuritis that affected him throughout the remaining eleven years of his career as a violist. After working with the Hambourg Quartet, Coates was violist of the Cathie and Walenn quartets. Alongside his busy playing career, Coates had several early successes as a composer. The soprano Olga Wood, wife of the conductor Henry Wood, sang Coates's "Four Old English Songs" at the Proms in 1909; the music critic of The Times wrote that they were "tuneful, somewhat in the manner of Mr. Edward German", and showed the influence of Arthur Sullivan in the word setting. The songs were taken up by other prominent singers including Gervase Elwes, Carrie Tubb and Nellie Melba. The composer's many collaborations with the lyricist Frederic Weatherly began with "Stonecracker John" (1909), the first of a succession of highly popular ballads. Wood was the dedicatee of the Miniature Suite, the last movement of which was encored when he conducted its first performance, at the Proms, in October 1911. In 1919 Coates gave up playing the viola. His contract to lead the section in the Queen's Hall orchestra expired and was not renewed. Some sources ascribe this to Coates's wish to pursue a full time career as a composer; Coates himself said that Wood valued reliability more than virtuosity, and had become exasperated by Coates's frequent absences conducting his compositions elsewhere.
Толық уақытты композитор: 1920-1930 жылдар
Вуд Коутспен скрипкашы ретінде шыдамдылығын жоғалтқан жоқ па, ол оны композитор ретінде 1919 жылы қазанда Король сарайындағы Променад концертінде өзінің «Жазғы күндер» сюитасының тұңғыш орындалуын жүргізуге шақырды, сондай-ақ 1920, 1924 және 1925 жылдары оны қайта орындауға, әрі оның оркестрлік шығармаларының көптеген туындыларына, соның ішінде «Көңілді жастық» (1922) сюитасына және «Үш аю» (1926) операсының премьерасына қатыстырды. Соңғысы, Коутстың «Фантазиялар» деп аталатын үш ең маңызды туындысының бірі, Филис Коутс ұлына оқыған балалар әңгімелерінен шабыттанды; қалғандары – «Өзімшіл алып» (1925) және «Күлшең» (1930). Коутстың өмірбаяуын жазған Джеффри Селф оның баспагермен жасасқан «өте қиын емес келісімшартты» жылына екі оркестрлік шығарма – біреуі он бес минуттық, екіншісі бесеуін, және үш баллада шығару шарты ретінде сипаттады. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар арасында Коутс өзінің туындыларын дирижерлік етуде үлкен сұранысқа ие болды, ол Лондон мен Борнмут, Скарборо және Гастингс сияқты теңіз жағалауындағы курорттарда өнер көрсетті, онда жеңіл музыкаға арналған үлкен оркестрлер сақталған. Ол әйелімен Сассекстегі ауылдық үйінде тұрса да, Коутс қала өмірін көбірек жігерлендіретін және Бейкер-стриттегі отбасылық пәтерінде болғанда өнімдірек болды. Содан көрінетін көріністер оның «Лондондық сюитасын» (1933) тудырды, онда Ковент-Гарден, Вестминстер және Найтсбридж бейнеленген. Бұл туынды Коутстың мәртебесін орташа танымалдылықтан ұлттық даңққа жеткізді, өйткені BBC 1933 жылдан 1960 жылға дейін көрсетілген жаңа және өте танымал радио бағдарламасы «In Town Tonight» үшін сюитадан «Найтсбридж» маршын таңдады. Бейкер-стриттегі пәтерде жазылған және композитордың атағын арттырған тағы бір туынды – «Ұйықтайтын лагуна жанында» (1930), оркестрлік шығарма, алғашқыда үлкен әсер қалдырмады, бірақ 1940 жылы АҚШ-та хит әнге айналды, ал оның бастапқы аспаптық нұсқасы Ұлыбританияда 1942 жылы басталған және (2023 жылы) әлі де жалғасып жатқан BBC радиосының «Desert Island Discs» сериясының тақырыптық музыкасы ретінде танымал болды.
Whether or not Wood had lost patience with Coates as a violist, he regarded him well enough as a composer to invite him to conduct the first performance of his suite Summer Days at a Queen's Hall Promenade concert in October 1919, and to engage him for repeat performances of the piece in 1920, 1924 and 1925, and for more of his orchestral works including the suite Joyous Youth (1922) and the premiere of The Three Bears (1926). The latter, one of three of Coates's most substantial works, labelled "Phantasies", was inspired by the children's stories that Phyllis Coates read to their son; the others were The Selfish Giant (1925) and Cinderella (1930). What Coates's biographer Geoffrey Self describes as "a not too onerous contract with his publisher" stipulated an annual output of two orchestral pieces – one of fifteen minutes' duration and one of five – and three ballads. Between the First and Second world wars, Coates was in demand as a conductor of his own works, appearing in London and seaside resorts such as Bournemouth, Scarborough and Hastings, which then maintained substantial orchestras devoted to light music. Although he and his wife maintained a country house in Sussex, Coates found city life more stimulating, and was more productive when at the family's London flat in Baker Street. The views from there across the roofscapes prompted his London Suite (1933), with its depictions of Covent Garden, Westminster and Knightsbridge. The work transformed Coates's status from moderate prominence to national celebrity when the BBC chose the "Knightsbridge" march from the suite as the signature tune for its new and prodigiously popular radio programme In Town Tonight, which ran from 1933 to 1960. Another work written at the Baker Street flat that enhanced the composer's fame was By the Sleepy Lagoon (1930), an orchestral piece that made little initial impression, but with an added lyric became a hit song in the US in 1940, and in its original instrumental version became familiar in Britain as the title music of the BBC radio series Desert Island Discs which began in 1942 and (in 2023) is still running.
Кейінгі жылдары: 1940-1957
Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Коутс аз шығарма жазды, бірақ әйелі Қызыл Крест қоймасындағы жұмыскерлерге арнап бір нәрсе жазуды ұсынды. Осының нәтижесінде жазылған "Барлық жұмысшыларды шақыру" шеруы оның ең танымал туындыларының біріне айналды және танымал "Music While You Work" телесериясының тағы бір BBC таңбасы ретінде пайдаланылды. Коутс Performing Right Society директоры болды және соғыстан кейін Уильям Уолтон, А. П. Герберт және басқалармен бірге халықаралық конференцияларда оны өкілдік етті. Оның "Төрт бөлімнен тұратын сюита" атты автобиографиясы 1953 жылы жарық көрді. Келесі жылы оның соңғы туындыларының бірі ең танымал шығармаларының біріне айналды. Оған марш тақырыбы келді, ол оны жазып, белгілі бір мақсатсыз нотаға түсірді. Бірнеше күннен кейін "Бұзушылар" фильмінің продюсерлері Коутстың баспасына фильм үшін марш жазуға дайын екенін сұрады. Жаңа туынды саундтрекке енгізіліп, үлкен жетістікке жетті. 2003 жылы соғыс фильмдерінің музыкасын зерттеген Стюарт Джеффрис "Бұзушылар" фильмінің соңғы титрлері, марш әнұран ретінде, кейінірек осындай музыканы жасайтын композиторларды оған теңесуден үмітсіз қалдыратынын айтты. 28 қарашада 1957 жылы Коутс Савой қонақүйінде Музыканттардың игілік қоры үшін өткен қайырымдастық кешінде соңғы рет көпшілік алдына шықты. Ол Малкольм Арнольдтың "Ойыншық симфониясының" премьерасында дульцимерде орындады. 17 желтоқсанда ол отбасының Сассекс үйінде инсульт алды және төрт күннен кейін Чичестердегі Корольдік Батыс Сассекс ауруханасында 71 жасында қайтыс болды. Ол Голдерс Грин крематорийінде кремацияланды.
During the early part of the Second World War, Coates composed little until his wife suggested he might write something for the staff at the Red Cross depot where she was a volunteer worker. The result, the march "Calling All Workers" became one of his best known pieces, benefiting from use as another BBC signature tune, this time for the popular series Music While You Work. Coates was a director of the Performing Right Society, which he represented at international conferences after the war in company with William Walton, A. P. Herbert and others. His autobiography, Suite in Four Movements, was published in 1953. The following year one of his last works became one of his best known. A march theme occurred to him, and he wrote it out and scored it with no particular end in view. Within days the producers of a forthcoming film, The Dam Busters, asked Coates's publishers if he would be willing to provide a march for the film. The new piece was incorporated in the soundtrack and was a considerable success. In a 2003 study of the music for war films, Stuart Jeffries commented that the closing credits of The Dam Busters, with the march as a valedictory anthem, would make later composers of such music despair of matching it. On 28 November 1957 Coates made one of his final public appearances at a fund raising dinner for the Musicians Benevolent Fund held at the Savoy Hotel, playing dulcimer in the premiere performance of Malcolm Arnold's Toy Symphony. On 17 December, he suffered a stroke while at the family's Sussex house and died in the Royal West Sussex Hospital, Chichester after four days there, aged 71. He was cremated at the Golders Green Crematorium.
Музыка
Гровтың музыка және музыканттар сөздігінде Джеффри Селф Коутстың музыкадағы жаңа үрдістерді тұрақты түрде мойындап, оларға бейімделгенін жазады. Заманауи сыншылар атап өткендей, оның ерте туындылары Салливан мен неміс музыкасының ықпалында болды, бірақ 20 ғасыр дамыған сайын Коутс Эльгар мен Рихард Штраустың музыкалық ерекшеліктерін сіңіріп, пайдаланды. 1920 жылдары ол жаңа синкопталған би тобының стильдерін қолданды. "Өздігінен өскен алып" (1925) және "Үш аю" (1926) Коутстың музыкасының джаздық элементтерін, хроматикалық қарсы әуендерді және демпферленген латуль аспаптарын қолдану арқылы көрсетеді. Селф Коутстың музыкасын "күшті мелодия, көңілді ырғақ, керемет контрапункттер және жарқын оркестрлеу" деп сипаттайды. Бичем мен Вудтың оркестрлерінде жұмыс істеген Коутс өз туындыларында оркестрдің әрбір аспабы үшін қызықты және түрлі-түсті музыканы жасауға бекінді. Коутс пен оның музыкасы белгілі бір дәрежеде жоғарыпарсылыққа тап болды: The Times оның музыкасын "негізінен қарапайым, бірақ жақсы жазылған, құлаққа жағымды және сәл сезімтал, сырттай ғана әсерлі, бірақ шынайы" деп мінездеді.
In Grove's Dictionary of Music and Musicians, Geoffrey Self writes that Coates consistently recognised and accommodated new fashions in music. As contemporary reviewers observed, his early compositions showed the influence of Sullivan and German, but as the 20th century progressed, Coates absorbed and made use of features of the music of Elgar and Richard Strauss. and in the 1920s he made use of the new syncopated dance band styles. The Selfish Giant (1925) and The Three Bears (1926) show this distantly jazz derived aspect of Coates's music, with chromatic counter melodies and use of muted brass. Self sums up the characteristics of Coates's music as "strong melody, foot tapping rhythm, brilliant counterpoints, and colourful orchestration". and having had to do so in Beecham's and Wood's orchestra, Coates was determined that his own compositions would have interesting and colourful music for every instrument of the orchestra. Coates and his music attracted a certain amount of snobbery: The Times characterised his music as "fundamentally commonplace but well written, easy on the ear and lightly sentimental superficial but sincere".
Оркестрлік
Коутстың оркестрлік шығармалары оның туындыларының негізгі бөлігін құрайды және ең көп танымалдары осылар. Бірақ оның оркестрлік шығармалары көбінесе мынадай түрлерге бөлінеді: сюиталар, фантазиялар, марштар және вальстер, сондай-ақ жеке овертюра мен басқа да қысқа оркестрлік туындылар. Коутс оркестрлік ноталарында метрономдық көрсеткіштерге және акценттерге ерекше мән берді. Музыкасын орындағанда, ол көбінесе шапшаң темптерді таңдайтын, ал басқа дирижерлер оның шығармаларын оның пікірінше, көңілсіз ететін баяу темпте орындағанда оған ұнамайтын.
Coates's orchestral works are the core of his output, and are the best known. But in the main his orchestral works fall into categories: suites, phantasies, marches and waltzes, plus a stand alone overture and other short orchestral items. In his orchestral scores Coates was particular about metronome markings and accents. When conducting his music, he tended to set fairly brisk tempi, and disliked it when other conductors took his works at slower speeds that, to his mind, made them drag.
Әндер
Коутстың алғашқы жарық көрген шығармалары «Төрт ескі ағылшын әні» болды, ол әлі RAM студенті болып оқып жүрген кезінде жазылған. Бірде ол өзінің сөзін жазды: «Құстың тыныштандыру әні» (1911).
Coates's first published works were the "Four Old English Songs", written while he was still a student at the RAM.|group= n On one occasion he wrote his own words: "A Bird's Lullaby" (1911).
Басқа музыка
Коутс өзінің музыкасын әрқашан оркестрлік тұрғыдан ойластырды, тіпті соло дауыс пен фортепианоға жазғанда да. Үш скрипкалық квартеттің мүшесі болғанына қарамастан, ол аз ғана камералық музыка шығарды. Гров Коутстың бес мұндай шығармасын тізімдейді, олардың үшеуі жоғалып кеткен. Сақталған екі шығарма – 1908 жылғы скрипкалық квартетке арналған менуэт және скрипка мен фортепианоға арналған "Бірінші кездесу" (1941). Коутс газеттің кеңесін орындамады. Оның өмірбаянының авторы Джеффри Селф, оның музыкалық театр үшін жазуға жеткілікті күші, агрессивтілігі немесе ынтасы болмағанын айтады. Коутстың драма саласына жасаған аз ғана қадамдары киноға, театрға емес, киноға арналған. Оның оркестрлік фантазиясы "Күлшегір" алғаш рет "Екі қабаттағы симфония" фильмінде ойнатылды, ал ол 1941 жылғы "Тоғыз адам" соғыс фильміне "Сегізінші армия маршын" және 1957 жылғы "Жоғары ұшу" фильміне "Жоғары ұшу маршын" жазды. Жоғарыда айтылғандай, оның кино музыкасының ең танымал шығармасы – "The Dam Busters March" фильм үшін арнайы жазылмаған. Осы ерекшеліктерден басқа, Коутс Ұлыбритания мен АҚШ-тағы өндірушілердің ұсыныстарын қабылдамады, олар оның қызметін алуға үнемі тырысты. Ол кино музыкасы режиссерлердің талаптарына сәйкес кесіліп, қайта құрастырылуы немесе басқаша өзгертілуі мүмкін екенін түсінді. Артур Блисстің "Болашаққа қадам" фильміне музыка жазу кезінде кездескен қиындықтарды ескере отырып, ол өзінің музыкасына осындай қарым-қатынас жасалғысын қаламады.
Coates always conceived his music in orchestral terms, even when writing for solo voice and piano. Despite his background as a member of three string quartets, he composed little chamber music. Grove lists five such works by Coates, three of which are lost. The two surviving pieces are a minuet for string quartet from 1908, and "First Meeting" (1941) for violin and piano. Coates did not follow the paper's advice. His biographer Geoffrey Self suggests that he simply lacked the stamina, the aggressiveness or possibly the inclination to write for the musical theatre. The few ventures Coates made into drama were for the cinema rather than the theatre. His orchestral phantasy Cinderella was first heard in the film A Symphony in Two Flats, and he contributed the "Eighth Army March" to the 1941 war film Nine Men and the "High Flight March" to High Flight (1957). As noted above, his most celebrated piece of cinema music, "The Dam Busters March", was not written specially for the film. With these exceptions, Coates declined the offers from producers in Britain and the US who continually sought to secure his services. He realised that film music is liable to be cut, rearranged, or otherwise changed to meet the requirements of directors, and, mindful of such difficulties encountered by Arthur Bliss in composing the score for Things to Come, he did not wish his music to be subjected to similar treatment.