Эдуард фон Бауэрнфельд: Австрия драматургі және жазушысы

Кіріспе

Австрия драматургі Эдуард фон Бауэрнфельд (13 қаңтар 1802 – 9 тамыз 1890), Австрия драматургі, Вена қаласында туған.

Өмір

Вена университетінде юриспруденцияны оқып бітірген соң, ол мемлекеттік қызметке заңгер ретінде қабылданды, түрлі шағын лауазымдарды атқарғаннан кейін 1843 жылы Лотерея комиссиясында жауапты қызметке ауысты. Ол саясатқа қатысып, «Pie Desideria eines österreichischen Schriftstellers» (1842) атты памфлетінде үкіметті қатаң сынады; 1845 жылы Англияға сапар жасады, содан кейін оның саяси көзқарастары анықталды. 1848 жылғы революциядан кейін ол өзін толығымен әдебиетке арнау үшін мемлекеттік қызметтен кетті. Өмірінің соңына дейін Венада тұрды және еңбегі үшін дворян титулы алды. Комедиялар мен фарстар авторы ретінде Бауэрнфельд ғасырдың неміс драматургтарының қатарында жоғары тұрады; оның сюжеттері тапқыр, жағдайлары әдемі әрі табиғи, ал тілі – жоғары деңгейде. Оның алғашқы шығармалары, «Leichtsinn aus Liebe» (1831); «Des Liebes Protokoll» (1831) және «Die ewige Liebe» (1834); «Burgerlich und Romantisch» (1835) комедиялары зор танымалдылыққа ие болды. Кейіннен ол «салондық пьесалар» деп аталатын туындыларға көшті, олардың ішінде «Aus der Gesellschaft» (1866); «Moderne Jugend» (1869) және «Der Landfrieden» (1869) ерекше көзге түседі, онда ол өмір сүрген астананың әлеуметтік ортасын жаңа, жарқын және қуанышпен суреттейді. Бауэрнфельдтің толық шығармалар жинағы «Gesammelte Schriften» 12 томдық болып (Вена, 1871–1873) жарық көрді; «Dramatischer Nachlass», Ф. фон Саар редакциясымен (1893); таңдалған шығармалар, Э. Гомер редакциясымен (4 том, 1905). А. Стерннің «Бауэрнфельд, Эйн Дихтерпортрет» (1890), Р. фон Готтшальдың «Э. фон Бауэрнфельд» («Unsere Zeit», 1890) және Э. Гомердің «Бауэрнфельд» (1900) еңбектерін қараңыз. 1825 жылдан бастап (бірақ оған дейін де танысып, оның сахналық туындыларын бағалаған) 1828 жылы қайтыс болғанға дейін Бауэрнфельд композитор Франц Шубертпен дос болды. Шуберттің әйгілі «Сильвияға» әні Бауэрнфельдтің Шекспирді аударған нұсқасын пайдаланды: Шуберт Бауэрнфельдтің бірнеше түпнұсқа өлеңдерін де музыкаға қосты. Ол қайтыс болғаннан кейін Бауэрнфельдтің либреттосына жазылмаған «Граф фон Глейхен» операсын қалдырды. Шуберт және оның айналасындағылар туралы естеліктер (оның ішінде Бауэрнфельд Венадағы гимназияда танысқан және өмірінің соңына дейін жақын дос болып қалған суретші Мориц фон Швинд) Дуйчтің «Шуберт естеліктері» кітабында жарияланған. Бауэрнфельдтің құпия сүйіктісі Клотильда Дорнау (1805–1885) болды. Ол «Rusticocampus» немесе «Feld» псевдонимдерін де қолданды.

Having studied jurisprudence at the University of Vienna, he entered the government service in a legal capacity, and after holding various minor offices was transferred in 1843 to a responsible post on the Lottery Commission. He had already embarked upon politics, and severely criticized the government in a pamphlet, Pie Desideria eines österreichischen Schriftstellers (1842); and in 1845 he made a journey to England, after which his political opinions became more pronounced. After the Revolution, in 1848, he quit the government service in order to devote himself entirely to letters. He lived in Vienna until his death, and was ennobled for his work. As a writer of comedies and farces, Bauernfeld takes high rank among the German playwrights of the century; his plots are clever, the situations witty and natural and the diction elegant. His earliest essays, the comedies Leichtsinn aus Liebe (1831); Des Liebes Protokoll (1831) and Die ewige Liebe (1834); Burgerlich und Romantisch, (1835) enjoyed great popularity. Later he turned his attention to so called Salonstücke (drawing room pieces), notably Aus der Gesellschaft (1866); Moderne Jugend (1869), and Der Landfrieden (1869), in which he portrays in fresh, bright and happy sallies the social conditions of the capital in which he lived. A complete edition of Bauernfeld's works, Gesammelte Schriften, appeared in 12 vols. (Vienna, 1871 1873); Dramatischer Nachlass, ed. by F. von Saar (1893); selected works, ed. by E. Homer (4 vols., 1905). See A. Stern, Bauernfeld, Ein Dichterporträt (1890), Rudolf von Gottschall, "E. von Bauernfeld" (in Unsere Zeit, 1890), and E. Homer, Bauernfeld (1900). From about 1825 (though he had met him earlier, and enjoyed some of his stage works) until his death in 1828, Bauernfeld was a friend of the composer Franz Schubert. The famous Schubert song An Sylvia used Bauernfeld's translation of Shakespeare: Schubert also set a handful of original Bauernfeld poems. At his death Schubert left an unfinished opera Der Graf von Gleichen to a libretto by Bauernfeld. There are Memoirs of Schubert and his circle (including the painter Moritz von Schwind who Bauernfeld had known from the Gymnasium (school) in Vienna and remained close friends with until old age) from Bauernfeld in Deutsch's book Schubert Memoirs by his friends. Bauernfeld’s secret beloved was Clotilde Dornau (1805 1885). He also used the pseudonyms "Rusticocampus" or "Feld".