Шинто қарындасы: киім-кешек, рәсімдер және тарихы

Кіріспе

А (мико) – синтоизм ғибадатханасында қызмет ететін жас қыз діни қызметкер. Миколар бұрын шамандар ретінде қарастырылған, бірақ қазіргі жапон мәдениетінде күнделікті өмірде институционалдық рөл атқарады, олар қасиетті тазарту сияқты түрлі міндеттерді орындау үшін дайындалады.

Сыртқы келбеті

Миконың дәстүрлі киімі - қызыл бөлінген, плиселенген шалбар (緋袴), ақ косода (кимононың алдыңғы нұсқасы) және ақ немесе қызыл шаш ленталары. Синтоизмде ақ түс тазалықты символдайды. Кагура билерінде косоданың үстіне жабылатын киім (千早) деп аталады. Дәстүрлі мико құралдарына "катальпа садағы"; wikt:梓弓; 梓弓, "құрбандық шалуға арналған ағаш бұтақтары" (玉串), және "куыршақтар, жануарлар мен адам бас сүйектері [және] Шинто дұға мұнаралары сақталатын мистикалық қорап"; wikt:外法箱; 外法箱 кіреді. Мико сонымен қатар салтанаттарда қоңыраулар, барабандар, шамдар, гохей және күріш салынған ыдыстарды пайдаланады.

Анықтама

Жапон тіліндегі мико және фудзё ("әйел шаман" және "ғибадатхана қызы" сәйкесінше) сөздері әдетте 巫女 деп жазылады, ол иеленген адамның сөздерін түсіндіріп, оларды басқа адамдарға түсінікті етеді. Камигакари және такусен пассивті болуы мүмкін, яғни адам кенеттен өз еркінен тыс иеленгеннен кейін немесе түс арқылы аян алғаннан кейін сөйлейді; сонымен қатар, олар белсенді де болуы мүмкін, онда рух иелену белгілі бір адамда Құдайдың құдіретін білу немесе Құдайдан аян алу үшін тудырылады. Сондай-ақ, 43 саны "ғибадатханаға қатысы жоқ мико" үшін қолданылады. Басқа атаулары: "шаман баласы"; wikt:巫子#Japanese; 巫子, немесе "базар/қала баласы"; wikt:巫子; 巫子 (екеуі де, болжам бойынша, "әйел медиум; болжаушы" мағынасын беретін ateji), кейбір ғалымдар жапон Микоизмін басқа азиялық терминдермен салыстырып, мико сөзінің транслитерациясын қолдануды ұсынады. Фейрчайлд түсіндіргендей:

Бұл сөз "қасиетті бойжеткен" дегенді де білдіреді.

Дәстүрлі оқыту

Шаманның қызметі ұрпақтан ұрпаққа беріліп отырды, бірақ кейде шаманнан тікелей тарамаған адам ерікті түрде оқудан өтті немесе ауыл басшылары тағайындады. Бұл үшін ол белгілі бір қабілеті болуы керек. Шаман болу үшін қыз (әлі жас, көбінесе күтімімен) өте қарқынды жаттығудан өтуі керек. Бұл жаттығулар отбасы мүшесі (ағасы) немесе тайпа мүшесі болуы мүмкін, ол қызға транс күйін бақылау үшін қажетті әдістерді үйретеді. Бұл үшін салқын сумен жуу, тазару, ішімдік ішпеу, өлім, ауру және қан сияқты жалпы тыйымдарды сақтау сияқты рәсімдер жасалуы керек. Сондай-ақ, ол өлгендердің рухтарымен қалай қарым-қатынас жасау керектігін зерттейді, ол медиум ретінде сол рухтардың иелігіне айналады. Бұл ән айту мен билеу арқылы жүзеге асырылды, сондықтан қызға әндер мен интонацияларды үйретті, олар домбыра мен сыңғырқайлармен қолданатын әндер, дұғалар мен сиқырлы формулаларда пайдаланылды. Әдет-ғұрыптарда айналар (аяқтарды тарту үшін) және семсерлер (катана) қолданылған. Сондай-ақ, ол өзінің ауылы үшін маңызды болған бірнеше атауларды, сондай-ақ олардың қызметін білуді қажет етті. Ақырында ол құпия тілді үйреніп, тек ішкі адамдар (тайпаның басқа шамандары) ғана білетін және осылайша сәуегейлік және сиқырлы формулалардың құпияларын ашқан. Оқудан кейін, бұл үш жылдан жеті жылға дейін созылуы мүмкін, қыз өзінің бастамашылық рәсімін алады шынайы шаман болу үшін. Бұл мистикалық рәсімге оның ұстазы, басқа да ақсақалдар мен шамандар куә болды. Қыз өзінің бұрынғы өмірінің аяқталғанын білдіретін ақ шапанды киіп жүрді. Ақсақалдар ән-жыр айта бастады да, бірден қыздың денесі дірілдеп кетті. Содан кейін оның ұстазы қыздан кімге қызмет ететінін сұрайды. Қыз жауап бергенде, ұстаз оның бетіне күріш тортты лақтырып, қызды құшақтатып жібереді. Ақсақалдар қызды жылы төсекке жатқызады да, оянғанша жылы ұстайды. Бүкіл сынақ аяқталғаннан кейін қыз оянғаннан кейін оған түрлі-түсті көйлек киіп, тойдың дәстүрлі тостын орындауға рұқсат етілді. Үйлену салтанатының басталу рәсіміне ұқсауы тағылымдамадан өткен қыз әлі де пәк қыз болғандықтан, ол қызмет еткеннің қалыңдығы (яғни (玉依姫)) болып шыққанын көрсетеді. Ол өзінің транс кезінде қызды өзінің ғибадатханасына шақырған. Жапонияның кейбір аймақтарында ол күріш пен табаны толған қазан алып келу керек еді. Ежелгі, ұзақ уақыт бойы тасталған тәжірибеде жыныстық қатынасқа қатысуға қатысты, ол балаға бейнеленеді. Нәтижесінде пайда болған кез келген бала балаға қарастырылады. Кейбір жағдайларда қыздар немесе әйелдерге түнде саяхатшы рух (稀人) келді. Бұл сапардан кейін әйел үйінің төбесінде ақ қауырсынды жебе қою арқылы жұртшылыққа өзінің жаңа ұстанымын жариялады.

The position of a shaman passed from generation to generation, but sometimes someone not directly descended from a shaman went voluntarily into training or was appointed by the village chieftains. To achieve this, such a person had to have some potential. To become a shaman, the girl (still at a young age, mostly after the start of the menstruation cycle) had to undergo very intensive training specific to the An acknowledged elder shaman, who could be a family member (like an aunt) or a member of the tribe, would teach the girl in training the techniques required to be in control of her trance state. This would be done by rituals including washings with cold water, regular purifying, abstinence and the observation of the common taboos like death, illness and blood. She would also study how to communicate with and spirits of the deceased, as a medium, by being possessed by those spirits. This was achieved by chanting and dancing, thus therefore the girl was taught melodies and intonations that were used in songs, prayers and magical formulas, supported by drum and rattlers. Other attributes used for rituals were mirrors (to attract the ) and swords (katana). She also needed the knowledge of the several names of the that were important for her village, as well as their function. Finally she learned a secret language, only known by insiders (other shamans of the tribe) and so discovered the secrets of fortune telling and magical formulas. After the training, which could take three to seven years, the girl would get her initiation rite to become a real shaman. This mystic ceremony was witnessed by her mentor, other elders and fellow shamans. The girl wore a white shroud as a symbol for the end of her previous life. The elders began chanting and after a while the girl started to shiver. Next, her mentor would ask the girl which had possessed her and therefore be the one she would serve. As soon as she answered, the mentor would throw a rice cake into her face, causing the girl to faint. The elders would bring the girl to a warm bed and keep her warm until she woke up. When the whole ordeal was over and the girl had woken up, she was permitted to wear a coloured wedding dress and perform the corresponding tradition of the wedding toast. The resemblance of a wedding ceremony as the initiation rite suggests that the trainee, still a virgin, had become the bride of the she served (called a (玉依姫)). During her trance, said had requested the girl to his shrine. In some areas of Japan she had to bring a pot filled with rice and a pan. An old, long abandoned practice saw engage in sexual intercourse with a , who would represent the Any resulting child would be considered the
In some cases, girls or women were visited at night by a travelling spirit (稀人). After this visit, the woman announced to the public her new position of being possessed by a by placing a white feathered arrow on the roof of her house.

Қазіргі заманғы

Қазіргі заманда оларды Шинто ғибадатханаларында жиі көруге болады, онда олар ғибадатхана қызметтеріне көмектеседі, салтанатты билер билейді, болжам жасау ұсынады, сувенирлер сатады және Шинто рәсімдерінде көмектеседі. Кули қазіргі заманғыларды былай сипаттайды: «Өте алыс өткен шаман әпкесінің туысы, ол, әрине, осы жартылай жұмыс уақытында шағын жалақы алатын университет студенті». Жапон әйел шамандарының алғаш зерттеушісі, этнолог Кунио Янагита (1875–1962) оларды «ғибадатхана шамандары»; 神社巫女; джинжа мико – қоңыраумен билеп, «қайнаған су»; 湯立て; юдате рәсімдеріне қатысатын, «рух шақырушы шамандар»; ロ寄せ巫女; кухиёсе мико – қайтыс болғандардың атынан сөйлейтін, және «құдай әйелдері»; 神姥; ками уба – культ құлшылығымен және дұға жасаумен айналысатын (мысалы, Тенрикё негізін қалаушы Накаяма Мики) деп бөліп қарастырған. Зерттеушілер қазіргі заманғыларды олардың әртүрлі дәстүрлері мен тәжірибелеріне сәйкес жіктейді. Мұндай жіктелулерге соқырлар (солтүстік және шығыс Жапонияда шоғырланған), көбінесе соқырлар (солтүстік және шығыс Жапония), соқырлар немесе (солтүстік-шығыс Жапония), (Токионың солтүстігі мен шығысы), (Орталық Жапония), соқырлар (солтүстік-батыс Жапония), олар («бамбук шөбі») беттерін ұрып (Токионың солтүстік-шығысында) және отбасылық, ауылдық ұйымдар кіреді. Басқалары мико немесе фудзёны соқырлығы бойынша соқыр «шақыру маманы»; 尾上屋; огамия немесе орындаушы және рух медиумдығы, ал көруші немесе күрәбашылықпен болжам жасау және дұға жасаумен айналысатын деп бөледі. Шүгендоның эклектикалық дінінде экстазбен айналысқан діни қызметкерлер көбінесе үйленеді. Көптеген ғалымдар Сукё Махикари, Омото және Шинмейяиншикай сияқты («Жаңа діндерде») шамандық ерекшеліктерді анықтайды.