British Rail Class 14 – 1960 жылдардың ортасында салынған шағын дизельді гидравликалық локомотивтер түрі. 1963 жылдың қаңтарында осы 0-6-0 локомотивтерінің жиырма алтысына тапсырыс берілді, олар Британ темір жолдарының Суиндон зауытында жасалуға тиіс болды. Бұл класс локомотивтерінен күтілген жұмыс – жергілікті құрама станциялары арасындағы және қысқа қашықтыққа жүк тасымалдайтын пойыздардың қозғалысы болды.
The British Rail Class 14 is a type of small diesel hydraulic locomotive built in the mid 1960s. Twenty six of these 0 6 0 locomotives were ordered in January 1963, to be built at British Railways' Swindon Works. The anticipated work for this class was trip working movements between local yards and short distance freight trains.
Техникалық мәліметтер
1964 жылдың шілдесінде Суиндон зауытынан 56 локомотивтің алғашқысы шықты. Сыртқы түрі бойынша, кабинасы ортасынан ығысқан, екі басында капоттары бар, ал барлық басқа 1-типтегі локомотивтердегідей, доңғалақ конфигурациясы 0-6-0 болып, богилер жоқ. Локомотивтер 6 цилиндрлі Paxman Ventura 6YJXL қозғалтқышымен және Napier турбокомпрессорымен, Voith L217U гидравликалық беріліс қорабымен және Hunslet соңғы жетегімен жабдықталған. Оқтар біріктіру тіректерімен байланыстырылған және кабинаның астында, екінші және үшінші оқтар арасында орналасқан краншафт арқылы қозғалған. Рамалар 1 1/4 дюймдік болаттан жасалған, ал буферлік бағаналар рельс деңгейіне жуық терең болған. Олардың бірі рамалармен бірдей қалыңдыққа ие болса, екіншісі – 5 дюймдік болаттан жасалған, ол салмақты теңестіруге және таратуға көмектескен. 14-сыныптағы локомотивтер, көптеген басқа ерте дизельдік локомотивтер сияқты, Британ теміржолдарында қысқа ғұмыр сүрді – бұл жағдайда нашар сенімділікке байланысты емес, бірақ пайдалануға келгеннен кейін бірнеше жыл өткен соң олардың көптеген жоспарланған міндеттері BR желісінен жоғалып кетті. BR 1968 жылдың ортасынан бастап сыныптың мүшелерін таратуды бастады, ал 1970 жылдың соңына дейін барлық локомотивтер өнеркәсіпке сатылды немесе жаратылды. Өнеркәсіптегі жаңа мансаптарында көптеген локомотивтер Британ теміржолдарындағы қызмет мерзімінен екі-үш есе ұзақ жұмыс істеді. Олар жұмыс істеген салалар, мысалы, көмір өндіру, 1970-ші жылдары құлдырады және сынып қайтадан қажетсіз болды. Кейбіреулері содан бері сақталған теміржолдарда үшінші өмірге ие болды, онда олар жеңіл жолаушылар тасымалына да, тұрақты жолдарды күтіп ұстауға арналған пойыздармен де өте қолайлы. Ерекше жағдай, D9504 2005 жылы оның сақтау тобынан жалға алынып, Ұлыбританиядағы ең жаңа магистральдық теміржолында – Жоғары жылдамдықты 1 (құрылыс кезінде Channel Tunnel Rail Link деп аталған) – кіріс табуға мүмкіндік алды, негізінен 450 метрлік, 22 вагондық бетон сорғылау пойызын Сент-Панкрас станциясына дейінгі соңғы учаскеде реттеу және тұрақтандырумен айналысты. D9524 BP Grangemouth компаниясының меншігінде қайта қозғалтқышталды. Кейін ол шотландтық RPS компаниясының меншігіне өтті, ол BR практикасына сәйкес оған 14901 нөмірін берді. Қазір ол Rolls Royce DV8TCE (640 а.к.) қуат блогымен жұмыс істейді. Сыныптың соңғы локомотиві, D9555, 1965 жылы Суиндон зауытында Британ теміржолы үшін салынған соңғы локомотив болды. Бүгінде ол жеке меншікте және Глостерширдегі Дин Орман теміржолында, оның бастапқы бағытында жұмыс істейді. 2014 жылдың шілдесінде Шығыс Ланкашир теміржолы сыныптың он сақталған локомотивтерін олардың қызметке енгеніне 50 жыл толуына орай мерекелеуге қабылдады.
In July 1964, the first of a class of 56 locomotives appeared from Swindon Works. In outline they have a cab offset from the centre with bonnets at each end, with a fixed 0 6 0 wheel configuration rather than bogies as seen on all the other Type 1 classes. The locomotives were powered by a Paxman 6 cylinder Ventura 6YJXL engine with a Napier turbocharger producing , connected to a Voith L217U hydraulic transmission and Hunslet final drive. The axles were connected by coupling rods and driven by a jackshaft located under the cab, between the second and third axles. The plate frames were of 11/4 inch steel and deep buffer beams almost to rail level. One was of similar thickness to the frames, the other of 5 inch thick steel to act as ballast and to even out weight distribution. The Class 14s, like many other early diesel types, had an extremely short life with British Railways – in this case not because of poor reliability, but because many of its envisaged duties disappeared on the BR network a few years after they came into use. BR started to dispose of members of the class from mid 1968, and the entire class had been sold to industry or scrapped by the end of 1970. In their new careers in industry, many had a working life two to three times longer than that with British Railways. The industries in which they were employed, such as coal mining, declined during the 1970s and the class again became surplus to requirements. Several have since found a third lease of life on preserved lines where they are ideal for both light passenger work and with works trains on the maintenance of permanent way. Unusually, D9504 was leased in 2005 from its preservation group and found itself in revenue earning service on the newest mainline in the UK – High Speed 1 (known as the Channel Tunnel Rail Link during construction) – mainly in marshalling and stabling the 450 metre, 22 wagon concrete pumping train on the final stretch to St. Pancras Station. D9524 was re engined under the ownership of BP Grangemouth. It was later re engined again under the ownership of the Scottish RPS who, following BR practice, gave it the number 14901. It now operates with a Rolls Royce DV8TCE (640 bhp) power unit. The last of the class to be built, D9555, was the final locomotive constructed for British Railways at Swindon Works, in 1965; today it is privately owned and operates on the Dean Forest Railway, Gloucestershire – its original route. In July 2014, the East Lancashire Railway hosted ten preserved members of the class as a celebration of the 50 years since their entry into service.