Кіріспе

Угандаға жақын жерде, Франкфурт гауптбанхофтан оңтүстікке қарай 187 км жерде орналасқан Шветцинген () – Германияның Баден-Вюртемберг жерінде, солтүстік-батыс жағындағы қала. Хайдельбергтен оңтүстік-батысқа қарай, ал Маннхаймнан оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Шветцинген – Рейн-Неккар округінің бес ірі қаласының бірі және Хайдельберг пен Маннхайм арасындағы орташа өлшемді орталық. Бұл қала Швецинген сарайы және Шлосттеатрмен ең танымал. Сарай аумағында Германиядағы ең көне мешіт орналасқан. Ол қазірде жұмыс істемейді, бірақ Франко-Пруссия соғысында мұсылман тұтқындары пайдаланған.

География

Шветцинген Рейн-Некар үшбұрышында, Рейн өзенінің жазығында, Оденвальдтың батысында және Рейннің шығысында жатыр. Леймбах атты кішкентай арна шаһардан өтіп, содан кейін Рейнге құяды.

Климат

Шветцинген Германияның ең жылы жазғы аймағында, "Рейн серпілісінде" орналасқан. Жазда температура кейде және одан да жоғары көтеріледі. Бұл климат үшін Кёппен климаттық жіктелімнің субтипі "Cfb" (теңіз жағалауының батыс климаты / мұхиттық климат), ылғалды субтропиктік климатқа (Cfa) жақын, жаз айларында орташа температура жиі 21 градустан (71°F) асып түседі.

Тарих

Шветцинген алғаш рет 766 жылы «Suezzingen» деп аталып, XII ғасырдың соңындағы Лорш алтын кодексінде тіркелген, бірақ тас дәуірінен бері қоныстану іздері бар. Бастапқыда ол 17-18 ғасырларда бірігіп дамыған Обер және Унтершветцинген деген екі елді мекеннен тұрды. Алғашқыда қала Вормс діни округіне қарасты, бірақ кейіннен 12 ғасырда Пфальц графтарына өтті. Шветцинген қамалы алғаш рет 1350 жылы айтылған. Ол Отыз жылдық соғыста және одан кейінгі Пфальц мұрагерлік соғысында қирады, граф Иоганн Вильгельм мен оның ізашары оны қайта салдырды. 1720 жылдан бастап ол Хайдельбергтен кеткеннен кейін Карл III Филипптің (1716–1742) уақытша резиденциясы болды. Кейіннен ол Пфальц сайлаушысы мен оның сарайының жазғы резиденциясы болды. Шветцинген қамалы қарапайым аристократиялық балық аулау орны ретінде басталып (Версаль және Карлсруэ сияқты, олар да аңшылық үйлері ретінде басталған), бірнеше құрылыс кезеңдерінде, әсіресе Карл III Филипп пен Карл IV Теодордың (1742–1799) билігінде, Версальге жауап ретінде Германия бақтарындағы ең әдемі және күрделі ресми су партерімен әшекейленді. Дамыған сайын, қамалдың жоғары орталық барокколық бөлігі екі жаққа қарай (1747 жылдан бастап) сәйкес келген қисық галереялармен кеңейтілді, олар кең далалық айналымды жартылай қоршаған, кең шағыл тас жолмен бөлінген және Версальдегі Диана бассейнінен шабыттанған, бірақ мұнда суға байланысты грек мифі – ақын Арион мен дельфиндер туралы су бассейніне бағытталған партерлермен шектескен. Кіреберістегі екінші жағында, қамалдың ортасынан 10 км қашықтықтағы Хайдельберг қаласына дейін созылған түтін ағашының аллеясы, шын мәнінде автократиялық ландшафт дизайнының таңғажайып жетістігі болды. Шветцингеннің қисық ғимараттары Карл Теодор үшін Дюссельдорфқа жақын жерде 1756–1770 жылдары салынған, суды құшақтап тұрған төрттен бір бөлігі корпус де логистің сәйкес келген қисықтарымен Бенрат сарайының кішірек рококолық кемелдігіне әсер етті. 1759 жылы Шветцингенге базар өткізуге рұқсат берілді және 18 ғасырда барокколық қалаға айналды. 1803 жылы Рейннің шығысындағы Пфальц сайлау округінің барлық аумақтары, оның ішінде Шветцинген Баден Ұлы Герцогтығына қосылды және қамал Баден Ұлы Герцогтарының резиденциясы болды. 1833 жылы Баден Ұлы Герцогы Леопольд Шветцингенді қала мәртебесіне көтерді. 1850 жылы Шветцингенде индустрияландырудың басталуы қаланы сигара фабрикалары мен консервілеу зауыттарының маңызды орталығына айналдырды. Сонымен қатар, аспаржа өсіру маңызды рөл атқарды және Шветцингеннің атақты қатарында қалып қойды.

Елтаңба

Швецинген қаласының гербі екі бөлікке бөлінген қалқаннан тұрады. Жоғарғы жартысында қара фонда алтын арыстан, ал төменгі жартысында көк фонда күміс сақина бейнеленген. Қала туы ақ және көк түсті. Арыстан 1803 жылға дейін Швецинген қаласы кірген Палатинат сайлаушылығын символдайды. Сақина бастапқыда Швецинген қамалымен байланысы бар тұрғынның мөрінен алынған дөңгелек болған.

Көлік

Швецинген екі автобаның – A 5 (Хайдельберг/Швецинген тоғысымен) және A 6 (Швецинген/Хокенхайм және Маннхайм/Швецинген тоғыстарымен) – арасында тиімді жағдайда орналасқан. Швецинген станциясы 1870 жылы Мангейм мен Карлсруэні байланыстыратын Рейн теміржолында ашылды. 1910-1938 жылдар аралығында Швецинген мен Кешті байланыстыратын трамвай желісі, ал 1927-1973 жылдар аралығында Хайдельберг пен Швецингенді байланыстыратын трамвай желісі де болды.

Медиа

Шветцингендегі күнделікті газет – "Шветцингер Цайтунг", ол "Маннхаймер Морген" басылымының жергілікті газеті.

Мемлекеттік мекемелер

Шветцингенде аудандық сот, нотариус кеңсесі, ішкі кірістер мекемесі, кедендік басқарма және жұмыспен қамту орталығы бар.

Білім

Қалада Хебель гимназиясы, Карл Фридрих Шимпер нақты мектебі, Хилда Гауптшюле, төрт бастауыш мектеп (Хиршакер бастауыш мектебі, Иоганн Михаэль Зейер бастауыш мектебі, Нордштадт бастауыш мектебі және Зюдштадт бастауыш мектебі) сондай-ақ Курт Вайбель арнайы мектебі бар. Бұдан өзге, екі кәсіптік-техникалық мектеп (Карл Теодор және Эрхарт Шотт мектебі) мен ақыл-ой жетілмеушілігі бар балаларға арналған Коменус мектебі де бар. Швецинген сарайының сол қанатында Баден-Вюртемберг штаты ұстап тұратын сот істерін жүргізуге арналған жоғары техникалық колледж орналасқан.

Театр

1751–1752 жылдары Николас де Пигаж салған, бастапқыда "қамал театры" деп аталған Schlosstheater Schwetzingen, Schwetzingen сарайының кешенінде орналасқан. Бұл театр, басқа іс-шаралармен қатар, жыл сайынғы опера және музыка фестивалі – Schwetzingen фестиваліне де үй иесі. 19 ғасырдың соңында пайдаланудан тоқтаған театр 1937 жылы қайта жаңартылып, Рококо стиліндегі архитектурасына сәйкес қазіргі атауын алды және 1952 жылдан бері фестивальде пайдаланылуда. 1971–1974 жылдар аралығында жаңғыртылып, операға 450 орындық, драмаға 510 орындықпен қайта ашылды. Бұл Еуропадағы ложасыз шеңберлері сақталған ең көне театр.