Сьюзан Петерс: Голливудтық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық актриса (1921–1953)

Сьюзан Питерс (туған Сузан Карнахан; 3 шілде 1921 – 23 қазан 1952) – американдық актриса, он жылдық мансабында жиырмадан астам фильмде ойнаған. Карьерасын эпизодтық және жас рөлдерде бастағанмен, 1940-жылдардың ортасында өзін көрнекті драмалық актриса ретінде таныстырды. Вашингтон штатының Спокан қаласында туған Питерс жесір анасымен Портленд, Орегон және кейін Лос-Анджелесте өсті. Голливуд орта мектебін бітіргеннен кейін ол австриялық театр режиссері Макс Рейнхардттан актерлік өнерді оқыды және Warner Bros. Pictures компаниясымен келісімшартқа қол қойды. 1940 жылы «Санта-Фе-Трейл» фильміндегі шағын рөлге ие болғанға дейін көптеген эпизодтық рөлдерде ойнады. 1942 жылы Warner Bros. үшін түсірген соңғы фильмі – Хэмфри Богарт пен Ричард Трэвиспен бірге түскен «The Big Shot» болды; оның шығуынан кейін Warner оның келісімшартын жаңартудан бас тартты. 1942 жылы Питерс «Тиш» фильмінде қосалқы рөлде ойнады, нәтижесінде Metro Goldwyn Mayer (MGM) компаниясымен келісімшартқа қол қойды. Сол жылы ол Мервин Лерой режиссерлік еткен «Рандом Харвест» драмасында басты рөлде ойнады, бұл рөл үшін «Үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясына ие болды және оны көрнекті драмалық актриса ретінде бекітті. Питерс MGM үшін көптеген фильмдерде басты рөлдерді ойнады, соның ішінде «Жас идеялар» (1943) романтикалық комедиясы және бірнеше соғыс фильмдері: «Бретаньдегі тапсырма» (1943), «Ресей әні» (1944) және «Құраңды құрғақ ұста» (1945). 1945 жылғы Жаңа жыл күні Питерстің омыртқасы қазақша оқтан зақымданды, ол өмір бойына параличке ұшырады. Кейін ол Лос-Анджелеске Питерстің француздық әжесі Мария Паттенодпен бірге тұруға кетті. 1943 жылғы қаңтарда «Сан-Бернардино округінің Күн» газетінде жарияланған мақалада Питерс пен оның анасы «Сузан әлі нәресте кезінде Голливудқа келгені» айтылды, бұл 1930 жылғы халық санағы деректеріне қайшы келеді, онда олар Сиэтлде тұрғандығы көрсетілген. Питерстің анасы киім тігін шеберханасында жұмыс істеп, пәтерлерді басқару арқылы өзін және екі баласын асырады. «Біз кедей болдық, бірақ өмірді жақсы көріп, көңіл көтердік», - деп еске алады Питерс балалық шағын. Ол жүзу және тенниспен әуестенді, сонымен қатар жылқыға мініп өсті; ат спортындағы дағдысы оған басқа адамдардың жылқыларын бағып, көрсету арқылы қосымша табыс табуға мүмкіндік берді. Питерс аға сыныпта оқығанда Голливуд орта мектебіне ауысты және тамақ дайындау курстарының орнына драма сабақтарына қатысуды жөн көрді: «Мен тамақ дайындау курсының орнына драма курсына түстім, себебі ол оңайырақ болады деп ойладым», - деді Питерс. «Актерлік өнер ақшаны талап етті, ал отбасымызға ақша керек еді». Ол мектепте оқып жүргенде талантты агентпен келісімшарт жасады. Ол Голливуд орта мектебін бітірді. Түсірілім кезінде Питерс өте шаршап, камера алдында есінен танып қалған. Сюжет орнындағы қиындықтарға қарамастан, Питерс Кукордың шәкірті болды, ол оны драма жаттықтырушысы Гертруда Воглермен жеке актерлік сабақтарына жіберді. Кукор Питерстің жұлдыздық әлеуеті бар екеніне сенді, бірақ оның «мұрнынан сөйлеуі» қажет емес еді. Кейін ол оның өзін «жас Кэтрин Хепберн» еске түсіргенін айтты. «Кейт сияқты агрессивті емес, бірақ сондай-ақ жақсы тәрбиеленген және мақсатты».

Susan Peters (born Suzanne Carnahan; July 3, 1921 – October 23, 1952) was an American actress who appeared in more than twenty films over the course of her decade long career. Though she began her career in uncredited and ingénue roles, she would establish herself as a serious dramatic actress in the mid 1940s. Born in Spokane, Washington, Peters was raised by her widowed mother in Portland, Oregon, and, later, Los Angeles. Upon graduating from Hollywood High School, she studied acting with Austrian theater director Max Reinhardt, and signed a contract with Warner Bros. Pictures. She appeared in numerous bit parts before earning a minor supporting role in Santa Fe Trail (1940). She made her last film for Warner Bros. in 1942, the film noir The Big Shot opposite Humphrey Bogart and Richard Travis; after its release, Warner opted not to renew her contract. In 1942, Peters appeared in a supporting role in Tish, which resulted in her signing a contract with Metro Goldwyn Mayer (MGM). The same year, she had a featured role in the Mervyn LeRoy directed drama Random Harvest, which earned her an Academy Award nomination for Best Supporting Actress and established her as a serious dramatic performer. Peters went on to appear as the lead in numerous films for MGM, including roles in the romantic comedy Young Ideas (1943), and several war films: Assignment in Brittany (1943), Song of Russia (1944), and Keep Your Powder Dry (1945). On New Year's Day 1945, Peters' spinal cord was damaged from an accidental gunshot wound, leaving her permanently paraplegic. and later to Los Angeles to live with Peters' maternal French born grandmother, Maria Patteneaude, a dermatologist. efn|An article published in The San Bernardino County Sun in January 1943 notes that Peters and her mother "came to Hollywood when Suzanne was still an infant," which contradicts 1930 census records showing that she resided with her family in Seattle, Peters' mother supported herself and her two children by working in a dress shop and managing an apartment building. "We were poor but we managed, and we had fun," Peters recalled of her upbringing. She was an avid swimmer and tennis player, and also grew up riding horses; her talent as an equestrian allowed her to earn additional income by breaking and showing other people's horses. Peters transferred to Hollywood High School during her senior year, and began taking drama classes in which she opted to enroll in place of cooking courses: "I took a drama course instead of a cooking course because I thought it was easier," Peters said. "Acting meant money, and [my family] needed money." While still in high school, she signed with a talent agent. She graduated from Hollywood High School During the shoot, Peters was reportedly so nervous that she fainted in front of the camera. Despite her apprehension on set, Peters became a protégée of Cukor, who personally assigned her to private acting lessons with drama coach Gertrude Vogler. Cukor believed Peters had star potential, but needed to not "talk through [her] nose." He later recalled that she reminded him of "a young Katharine Hepburn. Not as aggressive as Kate, but that same finishing school appearance and drive."

1940-1941 жж. Warner Bros. компаниясымен келісімшарт.

1940 жылдың басында Питерс Warner Bros. Pictures компаниясы үшін кастингтен өтті, содан кейін оған келісімшарт ұсынды. Бастапқыда Сюзанна Карнахан деген туған атымен танымал болған Питерс, Warner Bros фильмдеріндегі түрлі шағын рөлдерге түсті; олардың көпшілігі River's End, The Man Who Talked Too Much, Money and the Woman және Always a Bride (барлығы 1940 жылы шықты) сияқты атаусыз эпизодтық рөлдер немесе фондық рөлдер болды. Ол үлкен бюджетті Батыс фильмі "Санта-Фе жолы" (1940) фильмінде Эррол Флинн мен Оливия де Гавиландпен бірге алғашқы ресми рөлін ойнады. Фильмде Питерс Канзас штатындағы әскери офицерге ғашық Бостон қаласының жас әйелін бейнеледі. Фильмді насихаттау мақсатымен өткен баспасөз мәслихаттарында Питерс сұхбаттасулардың көптігіне шыдамады және кейіннен: "Мен жақсы спортшы емес едім. Мен саяхаттың көп бөлігінде өз кабинама жабылып алдым" деді. "Санта-Фе жолынан" кейін Питерс "Күлтегі шаш" (The Strawberry Blonde), "Джон Доумен танысыңыз" (Meet John Doe), "Бақыт келді" (Here Comes Happiness, 1941) және "Скатергуд жіпті тартады" (Scattergood Pulls the Strings, 1941) фильмдерінде шағын рөлдер ойнады, соңғысы оған жағымды пікірлер әкелді. Содан кейін ол "Үш ұлдың қаруы" (Three Sons o' Guns, 1941) комедиясында наив қыз рөлін ойнады, одан кейін Ричард Трэвис пен Хамфри Богартпен бірге "Үлкен кадр" (The Big Shot, 1942) фильмінде сотталған адамның қарындасын сомдады. Ол сондай-ақ "Жас Америка ұшады" (Young America Flies, 1940) және "Сокар" (Sockaroo, 1941) сияқты қысқа метражды фильмдерде де түсті. Студияның ұсынысымен (алғашқыда оған Шарон О'Киф есімін қабылдау ұсынылды), ол туған атын тастап, Сьюзан Петерс сахналық есімін алды. Алайда, 1942 жылы Warner Bros компаниясы оның келісімшартын жаңартпады.

1942-1944: Metro-Goldwyn-Mayer және сыншылдардың табысы

Уорнер Брос. компаниясынан шығарылғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Питерс Мэри Робертс Ринехарттың әңгімелер сериясының еркін бейімделуіне негіделген «Тиш» (1942) фильміндегі екінші рөлге МGM компаниясымен сынақтан өтті. Ол рөлді жеңіп алып, студиямен келісімшартқа қол қойды. Сол кезде Питерс Голливудтағы ең көп сынақтан өткен актрисалардың бірі болды. «Тиш» фильмін түсіру кезінде Питерс болашақ күйеуі, актер Ричард Куинмен танысты, ол сонымен бірге МGM-мен түсірген екінші фильмінде, «Доктор Гиллеспидің жаңа көмекшісі» (1942) фильмінде Ван Джонсонмен бірге ойнады. Кейін Куин мен Питерс 1943 жылдың 7 қарашасында Батыс Лос-Анджелестегі Вествуд қауымдық шіркеуінде үйленді. «Энди Хардидің қос өмірі» (1942) фильмін аяқтағаннан кейін, ол Микки Рунимен бірге өте қысқа соңғы сахнада пайда болды, Мервин Лерой Питерсті «Рандом Харвест» (1942) драмасына алды, онда ол өгей ағасына ғашық болған жас әйел рөлін сомдады. Фильм жылдың ең табысты 25 фильмінің бірі болды және Питерстің ойыны оған сыншылардың мақтауын әкелді, соның нәтижесінде ол «Үздік екінші рөлдегі әйел ойыншысы» номинациясына ие болды. «Рандом Харвест» фильмінің табысы МGM-ге Питерске «Бриттаниядағы тапсырма» (1943) сияқты басқа да маңызды фильмдерде басты рөлдерді беруге мүмкіндік берді. Кейін ол Жюль Дассен режиссерлік еткен Герберт Маршалл мен Мэри Астордың қатысуымен «Жас идеялар» (1943) комедиясында шағын, бірақ маңызды рөлді ойнады. Содан кейін ол Роберт Тейлормен бірге «Ресей әні» (1943) фильмінде әйел басты рөлді сомдады. Бұл рөл оған одан әрі жағымды пікірлер әкелді, ал The Hollywood Reporter журналында ол «бірінші дәрежелі драмалық актриса» деп аталды. Алайда фильм дау тудырды, өйткені оның Кеңес Одағы туралы бейнесі кейбір көрермендер мен сыншылар тарапынан жағымды және прокоммунистік көзқарас ретінде қабылданып, түсіндірілді. 1944 жылдың басында Питерс студияның ресми «жұлдызы» санатына «көрнекті ойыншы» мәртебесінен көтерілген он актер мен актрисаның бірі болды; басқалары Эстер Уильямс, Ларайн Дей, Кэтрин Грейсон, Ван Джонсон, Маргарет О'Брайен, Джинни Симмс, Роберт Уокер, Джин Келли және Джордж Мерфи. Осы кезеңде МGM-нің келісімшартты ойыншыларының ресми портретінде Питерс студия басшысы Луис Б. Майермен және Джеймс Стюарт, Микки Руни, Маргарет Суллаван, Кэтрин Хепберн, Хеди Ламарр және Гир Гарсон сияқты актерлермен бірге алдыңғы қатарда тұрғанын көрсетеді. 1944 жылдың соңында Питерс Лана Тернер мен Ларайн Дейдің басты рөлдерде ойнаған «Пудраны құрғақ ұста» соғыс драмасын түсірді. Ол шамамен 65 миль (105 км) қашықтықтағы Мерси ауруханасына апарылып, шұғыл операция жасалды. Омыртқа миына келген жарақат салдарынан ол белден төменге паралич болып қалды және өмірінің соңына дейін коляскада отыруға мәжбүр болды. «Пудраны құрғақ ұста» оқиғадан үш ай өткен соң, 1945 жылдың 8 наурызында көрсетілді. Питерстің ауруханада жатқан кезінде төсегінің басында күткен анасы тоғыз айдан кейін, 1945 жылдың желтоқсан айында қайтыс болды, бұл Питерстің күйзелісін одан да арттырды. МGM Питерске аптасына 100 доллар жалақы және медициналық шығындарды төлей берді, бірақ ол қолайлы жоба таба алмағандықтан студиядан кетті. Кейінірек ол былай деп еске алды: «Метро Голдвин Майер маған барлық тәтті және жеңіл болған мүгедек қыздар туралы Поллиана сценарийлерін жіберіп отырды, мен оларды қабылдамай жүрдім. Жарақат алғаннан екі жыл өткен соң, мен келісімшартымды бұздым. Мен өз кемшілігімді өзгертпеймін». Оған ұсынылған жобалардың арасында Джо Пастернак пен Генри Костердің «Аяқталмаған би» (1947) фильмі, Жан Бенуа Левидің «Балерина» ромасының қайта түсірілімі болды. Фильмде Питерске омыртқа жарақаттанған балерина рөлі ұсынылды, ол өнер көрсетуге қабілетсіз болады, бірақ ол одан бас тартты. Жарақат алғанға дейін ол «The Outward Room» драмасын түсіре бастаған болатын. Фильмнің продюсерлері жобаны дублерлермен аяқтауды және Питерстің коляскада пайда болуына мүмкіндік беру үшін сценарийді қайта құруды қарастырды, бірақ жоба ақыры тоқтатылды. МGM-ден кеткеннен кейін Питерске радио бағдарламаларында көптеген актерлік жұмыстар ұсынылды. Ол 1945 жылдың 11 желтоқсанында «Жетінші аспан» эпизодында бұрынғы кинодағы серіктесі Ван Джонсонмен бірге қонақ ретінде ойнады. 1946 жылы Питерс пен күйеуі Куин Тимоти Ричард есімді ұлды асырап алды. Питерс журналистерге өзінің ешқашан «осы кейіпкердің сезімталдық деңгейімен» кейіпкерді ойнамағанын айтты. Бұл мен үшін өте қиын болды». Фильмнің түсірілімі қиын болды, өйткені Питерс Куиннің ұлына күтім жасау үшін түсірілім алаңында болуын қажет етті. Түсірілім аяқталғаннан кейін Питерс Куиннен ажырасты, ол оған қатыгездік танытқанын және күндер бойы онымен сөйлемегенін айтты. Ажырысуы 1948 жылдың 10 қыркүйегінде ресімделді. «Қошқар белгісі» фильмі 1948 жылдың наурыз айында шықты, ал The New York Times газетінің сыншысы Босли Кроузер фильм туралы жағымсыз пікір білдірді: «Сүректі жарақаттан кейін экранға оралуы үшін Сьюзан Питерске лайықты құрмет көрсетілмейді, бұл «Қошқар белгісі» фильмінде де, оның өзінде де көрінеді. Бұл фильмдегі басқа да талантты актерлердің де осылайша ұялуына жол бермеу керек». Ажырысуына және актриса ретінде мүмкіндіктердің жоқтығына байланысты Питерс осы кезде созылмалы депрессияға ұшырады. Спектакль Уильямстың қадағалауымен сәл өзгертілді, соның арқасында Питерс коляскада отырып рөлді сомдай алды. Спектакльдің премьерасы кезінде ол тұрғылықты қошеметке ие болды және өндіріс Шығыс жағалауы бойынша гастрольдік сапарға шықты. Келесі жылы, 1950 жылы, ол Рудольф Бесьердің «Уимпол көшесіндегі Барреттер» пьесасының сахналық қойылымында мүгедек ақын Элизабет Баррет Браунинг рөлін сомдады, бұл оған баспасөз тарапынан жағымды пікірлер әкелді. 1951 жылдың наурыз айында Питерс NBC телеарнасының тікелей эфирінде көрсетілетін «Мисс Сьюзан» драмасында адвокат рөлін сомдады, ол коляскада отыратын.

Several months after being dropped by Warner Bros., Peters was contacted by MGM to test for a supporting role in the film Tish (1942), a loose adaptation of a series of stories by Mary Roberts Rinehart. She won the role and also signed a contract with the studio. At the time, Peters was one of the most screen tested actresses in Hollywood. While filming Tish, Peters met future husband, actor Richard Quine, with whom she also starred in her second film with MGM, Dr. Gillespie's New Assistant (1942), alongside Van Johnson. Quine and Peters later married on November 7, 1943, at Westwood Community Church in West Los Angeles. After completing Andy Hardy's Double Life (1942) in which she appeared with Mickey Rooney in the very short final scene, Mervyn LeRoy cast Peters in the drama Random Harvest (also 1942), in which she portrayed a young woman who falls in love with her step uncle. The film was one of the top 25 highest earning films of the year, and Peters' performance garnered her critical acclaim, earning her an Academy Award nomination for Best Supporting Actress. The success of Random Harvest led MGM to give Peters lead roles in other major pictures such as Assignment in Brittany (1943), in which she portrayed a French peasant girl. This was followed with a minor but top billed credit in the comedy Young Ideas (1943) with Herbert Marshall and Mary Astor, directed by Jules Dassin. She was subsequently cast as the female lead in Song of Russia (1943) opposite Robert Taylor. The role earned her further excellent notices, with a review in The Hollywood Reporter noting her as "a dramatic actress of the first rank." The film however was controversial, as its portrayal of the Soviet Union was interpreted by some audiences and critics as being favorable and of a pro Communist stance. In early 1944, Peters was one of ten actors and actresses who were elevated from "featured player" status to the studio's official "star" category; the others included Esther Williams, Laraine Day, Kathryn Grayson, Van Johnson, Margaret O'Brien, Ginny Simms, Robert Walker, Gene Kelly, and George Murphy. An official portrait taken of MGM's contracted players during this period prominently features Peters sharing the front row with the head of the studio himself, Louis B. Mayer, and alongside such actors as James Stewart, Mickey Rooney, Margaret Sullavan, Katharine Hepburn, Hedy Lamarr, and Greer Garson. In late 1944, Peters filmed Keep Your Powder Dry, a war drama co starring Lana Turner and Laraine Day, She was rushed to Mercy Hospital, roughly 65 mile (105 km) away, and underwent emergency surgery. The injury to her spinal cord left her permanently paralyzed from the waist down, and she was required to use a wheelchair for the rest of her life. Keep Your Powder Dry premiered three months after the incident, on March 8, 1945. Peters' mother, who had maintained a bedside vigil during her stay in the hospital, died nine months later in December 1945, which left Peters even more distraught. MGM continued to pay Peters a $100 weekly salary and medical expenses, but, unable to find suitable projects, she subsequently left the studio. She later recalled: "Metro Goldwyn Mayer kept sending me Pollyanna scripts about crippled girls who were all sweetness and light, which I kept turning down. Two years after my accident, I gave up and broke my contract. I won't trade on my handicap." Among the projects offered to her were Joe Pasternak and Henry Koster's The Unfinished Dance (1947), a remake of Jean Benoît Lévy's Ballerina. In the film, Peters was offered the role of a ballerina who receives a spinal injury that leaves her unable to perform, but she declined. Just prior to her injury, she had begun filming the drama The Outward Room. The film's producers considered completing the project with stand ins and refitting the script to allow Peters to appear in a wheelchair, but the project was ultimately shelved. Upon leaving MGM, Peters was approached for numerous acting jobs on radio programs. She guest starred on a December 11, 1945, episode of Seventh Heaven opposite previous film co star Van Johnson. In 1946, Peters and husband Quine adopted a son, Timothy Richard. and Peters told reporters that she had never played a character "with the emotional range that this character has. It was a real challenge for me." The film's production was difficult, as Peters had to have Quine on set to care for her son. After production ended, Peters separated from Quine, claiming that he was cruel and would not speak to her for days at a time. Their divorce was finalized on September 10, 1948. The Sign of the Ram was released in March 1948, and critic Bosley Crowther of The New York Times gave the film an unfavorable review, writing: "The fortitude of Susan Peters in returning to the screen after a cruelly crippling accident, suffered three years ago, is worthy of a more substantial token of respect than it—and she—receives in The Sign of the Ram, a Columbia picture which came to Loew's State yesterday. And the talents of several other actors of competence who are with her in this film are deserving of fuller protection against embarrassment than any of them get." In light of her divorce and facing a lack of opportunity as an actress, Peters began having chronic depression at this time. The play was slightly altered under Williams's supervision in order for Peters to be allowed to perform the part in a wheelchair. She received a standing ovation during the play's opening night, and the production toured throughout the East Coast. The following year, in 1950, she was cast in a stage production of Rudolph Besier's The Barretts of Wimpole Street, playing the disabled poet Elizabeth Barrett Browning, which earned her positive critical reception among press. In March 1951, Peters signed onto the live NBC TV television drama Miss Susan, in which she played an attorney who used a wheelchair.

1951-1952 жж. Денсаулық мәселелері мен өлім

Мисс Сьюзанмен қарым-қатынасын тоқтатқаннан кейін Петерс АҚШ армиясының полковнигі Роберт Кларкпен қарым-қатынас бастады және екеуі некеге тұруға бел байлағанын жариялады; алайда Кларк белгілі бір уақытта келісімді бұзды, бұл Петерсті терең депрессияға түсірді. Ол Калифорниядағы Лемон Ков қаласына көшіп, ағасының мал фермасында тұра бастады, содан кейін денсаулығы тұрақты түрде нашарлай бастады. 1952 жылдың ортасында Петерс Эксетердегі (Калифорния) ауруханаға тері егу процедурасынан өту үшін жатты, содан кейін ағасының үйіне оралып, уединода өмір сүрді. Ол келесі жылы "Вимпол көшесінің Барреттері" спектаклін қайта қоюды жоспарлаған, бірақ күші сарқылып, салмақ алуға тырысты. 1952 жылдың тамызында Петерс өзінің дәрігері доктор Манчестерге: "Мен қатты шаршадым. Менің өлуім мүмкін жақсы болар" деді. Келесі екі айда ол өзін аштыққа салу арқылы өмірден қол үзді. Петерстің жаназасы 27 қазанда Глендейл қаласында, Калифорнияда өтті, содан кейін ол Forest Lawn Memorial Park-та анасының қасына жерленді. Ол қайтыс болған кезде Петерстің ұлы Тимоти бұрынғы күйеуімен бірге тұрды. Оның мүлкі 6 000 долларға бағаланды (1952 жылы 6 000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> тең).

Марапаттар

Жыл Мекеме Номинацияланған туынды Санат НәтижеRef. (Reference(s)) 1942 жылғы «Оскар» сыйлығы Random Harvest Ең үздік қосалқы рөльдегі әйел актриса Ұлттық сыншылар кеңесі Ең үздік әйел актриса 1960 жыл Голливуд Даңқ алқабындағы жұлдыз – Кино өнеріне арналған құрметті белгі