Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1910–2008)
American actress (1910–2008)
Анита Пейдж (нағыз аты Анита Эвелин Помарес; 4 тамыз 1910 – 6 қыркүйек 2008) – үнсіз кино дәуірінің соңғы жылдарында танымал болған американдық кино актрисасы. Ол 1920 жылдары «сары, көк көзді латын қызы» және «Голливудтағы ең әдемі бетке ие қыз» деп аталды. 1936 жылы актерлік мансабынан бас тартты, бірақ 1961 жылы қайта оралды. Пейдж 35 жыл өткен соң, 1996 жылы тағы да актерлікке қайтып, 2000-жылдары төрт фильмде түсті.
Anita Page (born Anita Evelyn Pomares; August 4, 1910 – September 6, 2008) was an American film actress who reached stardom in the final years of the silent film era. She was referred to as "a blond, blue eyed Latin" and "the girl with the most beautiful face in Hollywood" in the 1920s. She retired from acting in 1936, but made a come back in 1961, then she retired again. Page returned to acting 35 years later in 1996 and appeared in four films in the 2000s.
Ерте өмір
Анита Эвлин Помарес 1910 жылғы 4 тамызда Нью-Йорк штатының Куинс қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – Мод Эвелин (құрметті аты Муллан) Помарес және Сальвадор Марино Помарес. Оның Марино Помарес кіші деген бір інісі болған, ол кейін оның жеке жаттықтырушысы болып жұмыс істеді, ал анасы хатшысы, әкесі жеке жүргізушісі болды. Пейджтің әкесінің әкесі Сальвадор Марино Помарес Кубадан шыққан және Сальвадорда консул қызметін атқарған. Оның әжесі Анна Муньос Венесуэлалық, кастильдық испан және француз тегінен тарайды.
Anita Evelyn Pomares was born on August 4, 1910, in Flushing, Queens, New York. and Maude Evelyn (née Mullane) Pomares. She had one brother, Marino Pomares Jr., who later worked for her as a gym instructor, and her mother worked as her secretary and her father as her chauffeur. Page's paternal grandfather Salvador Marino Pomares, was from Cuba, and had worked as a consul in El Salvador. Her paternal grandmother Anna Muñoz was Venezuelan, of Castilian Spanish and French descent.
Үнсіз фильмдер мен ерте сөйлеу фильмдері
Пейдж досы, актриса Бетти Бронсонның көмегімен киноға қадам жасады. Пейдждің суретін Бронсонның жанкүйерлер хаттарын қарап, актерлерді іздеуге қызығушылық танытқан адам көріп қалды. Анасының ынтасымен Пейдж Paramount Studios-та актерлерді таңдауға келген режиссермен кездесуді ұйымдастырған сол адамға телефон соғып, кездесуге шақырды. Paramount киностудиясының кастингінен өткен соң ол Chateau Marmont тұрғындарының алғашқыларының бірі болды. Пейджке екі студия да келісімшарт ұсынды, бірақ ол MGM-ді таңдады, "өйткені олар әйел актерлер үшін өте қолайлы болды. Менің ойымша, MGM – нағыз студия еді". Пейдж MGM үшін түсірген алғашқы фильмі 1928 жылғы Уильям Хейнспен бірге түсірілген "Telling the World" комедиялық драмасы болды. Оның екінші MGM фильміндегі "Біздің биші қыздарымыз" (1928) Джоан Кроуфордпен бірге сәтті болды және олар екеуі тағы екі ұқсас фильмде түсті: "Біздің заманауи қыздарымыз" және "Біздің қызғылт қалыңдықтарымыз". "Біз осы фильмдермен осы қарқынмен жүрі берсек, 'The Galloping Grandmothers' болып қаламыз дейтінмін", – деп 1993 жылы еске алды ол. "The Broadway Melody" (1929) оның ең табысты фильмдерінің бірі саналады және ол "Оскар" сыйлығында "Үздік фильм" номинациясын жеңіп алды. Пейдж дыбысты фильмдерге көшті, бірақ үнсіз фильмдердің толық жоғалуын сынға алды. "Менің ойымша, үнсіз фильмдер дыбысты фильмдерден әлдеқайда жақсы болды. Оларда көңіл күй музыкасы болды, ол сахна бойында ойнап, сені шабыттандыратын еді. Менің сүйікті әнім – "Самсон мен Далила" фильмінен "Жүрегімнің дауысы". Мен одан ешқашан жалыққан емеспін. Дыбысты фильмдердегі қиындық – музыканы тыңдауға рұқсат бергенімен, сөйлеген кезде оны тоқтатып тастайтын. Мен үшін ол үнемі көңілімді көтере бермейтін". MGM оның тегін баспасөз хабарламаларында жақсы көрсетті, мысалы, 1932 жылғы мына хабарламасында: "Ол – әдеміліктің ең сирек және қызықты түрі. Испандық сары шашты". Ол 1934 жылы композитор Насио Херб Браунға үйленді. Бір жылдан кейін Браунның бұрынғы ажырысуы олар үйленген кезде ресми аяқталмағандықтан, некелері жойылды. Ол 1937 жылдың 9 қаңтарында Аризона штатының Юма қаласында әскери ұшқыш лейтенант Гершель А. Хаусқа үйленді. Олар Калифорния штатының Коронадо қаласына көшіп, ол 1991 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Олардың Линда және Сандра есімді екі қызы болды.
Page entered films with the help of friend, actress Betty Bronson. A photo of Page was spotted by a man who handled Bronson's fan mail who was also interested in representing actors. With the encouragement of her mother, Page telephoned the man who arranged a meeting for her with a casting director at Paramount Studios. After doing a screen test for Paramount, she became among the first residents of the Chateau Marmont. Page was offered contracts by both studios and selected MGM, "because they were so good for female actresses. If you ask me, MGM was the studio." Page's first film for MGM was the 1928 comedy drama Telling the World, opposite William Haines. Her performance in her second MGM film, Our Dancing Daughters (1928) opposite Joan Crawford was a success and it inspired two similar films in which they also co starred, Our Modern Maidens and Our Blushing Brides. "I used to say that we're going to be 'The Galloping Grandmothers' at the rate we're going with these pictures," she reminisced in 1993. The Broadway Melody (1929) is considered among her more successful films, and it won Best Picture at the Academy Awards. Page transitioned to sound films, but she criticised the total loss of silent films. "In my opinion, silents were much better than talkies. One thing you had was mood music, which you could have playing throughout your scene to inspire you. My favorite song was 'My Heart at Thy Sweet Voice' from Samson and Delilah. I never seemed to tire of it. The trouble with talkies was, they let you have the music, but they'd stop it when you had to talk, and it was always a let down for me." MGM played up her heritage in these press releases such as this 1932 blurb: "She is that rarest and most interesting type of beauty A Spanish blonde",
She married composer Nacio Herb Brown in 1934. The marriage was annulled a year later because Brown's previous divorce had not been finalized at the time they were married. She married Navy pilot Lieutenant Hershel A. House on January 9, 1937, in Yuma, Arizona. They moved to Coronado, California and lived there until his death in 1991. They had two daughters, Linda and Sandra.
Ойынға оралу
Пейдж актерлік өнерге оралып, 1961 жылы аяқталған "Қашқын" фильмінде қаһине рөлін сомдады, бірақ ол қайта оралуын тоқтатты. Ол 35 жылдық зейнеттен кейін 1996 жылы актерлікке оралды және бірнеше төмен бюджетті қорқыныш фильмдерінде ойнады. Кино ардагері Маргарет О'Брайен олардың екеуінде де түсті. Ол "көне киноның соңғы жұлдызы" ретінде жиі сұхбат беріп, сол дәуір туралы деректі фильмдерде пайда болды. Пейдж 2008 жылдың 6 қыркүйегінде 98 жасында Лос-Анджелестегі үйінде ұйықтағанда қайтыс болды, ол көп жылдар бойы Рендал Малоунмен бірге тұрған еді.
Page came back to acting and portrayed a nun in The Runaway, completed in 1961, but she cut short her comeback. She returned to acting in 1996 after 35 years of retirement and appeared in several low budget horror films. Film veteran Margaret O'Brien appeared in two of them. and frequently gave interviews as the "last star of the silents", appearing in documentaries about the era. Page died in her sleep at the age of 98 on September 6, 2008, at her home in Los Angeles, where she had lived with long time companion Randal Malone.
Мұра
Кино индустриясына қосқан үлесі үшін Анита Пейдж Голливуд бульварының 6116 нөміріндегі Голливуд Даңқ аллеясында жұлдызымен танылған.
For her contribution to the motion picture industry, Anita Page has a star on the Hollywood Walk of Fame at 6116 Hollywood Boulevard.
Жеке өмір
Пейдж 1952 жылғы президенттік сайлау кезінде Адлай Стивенсонның үгітін қолдаған демократ болды. Пейдж католик дінінің өкілі еді. Анитаның екінші күйеуі 1937 жылы Хершель Остин Хаус болды. Олар Калифорнияның оңтүстігінде 54 жыл бірге өмір сүрді, Гершель 1991 жылы 84 жасында қайтыс болғанға дейін. Хершель флоттан контр-адмирал шындығында зейнетке шыққан еді. Олардың Сандра және Линда есімді екі қызы болды, және олар оның тегімен бірге жерленген.
Page was a Democrat who supported the campaign of Adlai Stevenson during the 1952 presidential election. Page was a Catholic. Anita's second marriage was to Herschel Austin House in 1937. They lived in southern California and were together for 54 years until Herschel's death in 1991 at the age of 84. Herschel had retired from the Navy as a rear admiral. They had two daughters, Sandra and Linda, and they are buried together under his last name.