Кұрлықтарды кесіп өтетін теміржол желілері

Кіріспе

Континенттік құрлық арқылы жалғасқан теміржол желісі

Трансконтиненталдық теміржол – континенттік құрлықты кесіп өтетін және әртүрлі мұхиттарда немесе континенттік шекараларда терминалдары бар, жалғасқан теміржол желісі. Мұндай желілер бір теміржол компаниясының немесе бірнеше теміржол компанияларына тиесілі немесе басқарылатын желілер арқылы үздіріссіз маршрут бойынша жүруі мүмкін. Еуропа теміржолдармен тоғысқанмен, Еуропадағы теміржолдар, тарихи "Ориент экспресін" есептемегенде, көбінесе трансконтиненталдық деп есептелмейді. Трансконтиненталдық теміржолдар бұрын отарланбаған континенттердің ішкі аймақтарын зерттеуге және қоныстандыруға мүмкіндік берді, бұл әйтпесе мүмкін болмас еді. Көп жағдайларда олар ел ішіндегі жолаушылар мен жүк тасымалы желілерінің негізін құрады. Олардың көптегені бүгінгі күнге дейін жүк тасымалында маңызды рөл атқарады, ал Транссибір теміржолы сияқтыларында жолаушылар пойыздары бір ұшынан екінші ұшына дейін қатынайды.

Шығыс-батыс

Африканы құрлық арқылы шығыс-батыс темір жолдары арқылы байланыстырудың бірнеше жолы бар. Олардың бірі – 1929 жылы салынған Бенгела темір жолы. Ол Анголаның Лобито қаласынан басталып, Катанга арқылы Замбия теміржол жүйесіне қосылады. Замбиядан Үнді мұхитындағы бірнеше порттарға қол жеткізуге болады: ТАЗАРА арқылы Танзаниядағы Дар-эс-Салам, Зимбабве арқылы Мозамбиктегі Бейра және Мапуто. Ангола азамат соғысы Бенгела желісін көбінесе қолданыссыз қылды, бірақ оны қайта жаңғырту жұмыстары жүргізілуде. Тағы бір батыс-шығыс дәлізі Намибиядағы Атлантика портынан – Уолвис шығанағы немесе Людерицтен Оңтүстік Африка теміржол жүйесіне дейін созылады, ол өз кезегінде Үнді мұхитындағы порттарға (мысалы, Дурбан, Мапуто) байланысады. Киншаса мен Илебо арасындағы шығыс-батыс бағытындағы 1015 шақырымдық үзіліс өзен кемелерімен толтырылады, бірақ оны жаңа теміржолмен жабуға болады. Қызыл теңізден Гвинея шығанағына дейінгі бағытқа екі ұсыныс бар, соның ішінде TransAfricaRail жобасы да қарастырылып жатыр. 2010 жылы Дакарды Порт-Суданмен байланыстыру туралы ұсыныс жасалды. Негізгі бағыт бойында он үш ел орналасқан, ал тағы алты елге филиалдар арқылы қызмет көрсетіледі.

Солтүстік-оңтүстік

Солтүстік-оңтүстік трансконтиненталды темір жолды Сесил Родс ұсынды, оны ол Кейп-Каир темір жолы деп атады. Бұл жүйе Африкадағы ең солтүстік британдық иеліктен, Мысырдан, ең оңтүстікке, Кейп колониясына тікелей бағыт ретінде қызмет етуі тиіс еді. Жоба ешқашан аяқталған жоқ. Оның даму барысында Фашода оқиғасынан кейін Алжирден немесе Дакардан Абиджанға дейінгі бәсекелес желіге арналған француз отаршылдық жобасы тоқтатылды. Бұл желіде үш түрлі кеңдіктегі төрт бөлік болуы керек еді. 2006 жылы Намибия темір жолының Ангола темір жолымен байланысу мүмкіндігімен кеңейтілуі салынуда. Ливия Нигерияға дейін жалғасатын Транс-Сахара темір жолын ұсынды, ол AfricaRail желісімен қосылатын болады.

Африка темір жолдар одағы

Африка темір жолдары одағы Африканың әртүрлі темір жолдарын, оның ішінде Дакар – Порт-Судан темір жолын байланыстыруды жоспарлап отыр.

Шығыс-батыс

Австралияның шығыс-батыс трансконтинентальдық теміржол дәлізін құрайтын үш түрлі рельс еніне салынған желілер 1917 жылы аяқталды, ол кезде Транс-Австралия темір жолы Оңтүстік Австралияның Порт-Агуста мен Батыс Австралияның Калгурли қалалары арасында ашылды. Бұл желі федералдық үкімет тарапынан федерациялық міндеттеме ретінде салынды және Брисбен, Сидней, Мельбурн, Аделаида және Перт материктегі штаттардың астаналары арасындағы соңғы үзілісті жойды. Жолаушылар мен жүк тасымалы уақытты көп алатын рельс ендерінің алмасуынан қиындықтарға тап болды: сол кезде Перттен Брисбенге сапар жасау үшін екі стандартты 1435 мм (4 фут 81/2 дюйм) желісі, 1600 мм (5 фут 3 дюйм) кең желісі және үш 1067 мм (3 фут 6 дюйм) желісі қажет болды. 1940 және 1960 жылдары континенттік астаналарды стандартты рельс енімен байланыстыру арқылы тарихи жағдайларға байланысты туындаған көптеген тиімсіздіктерді біртіндеп азайту шаралары қабылданды. 1970 жылы құрлықтағы маршрут стандартты рельс енімен толық аяқталды және жаңа, барлық бағыттарды қамтитын жолаушылар пойызы – Үнді мұхиты ашылды. 2006 жылы Project Iron Boomerang компаниясы Пильбарадан шығыс жағалауға дейін Солтүстік Австралияны кесіп өтетін шығыс-батыс трансконтинентальдық желі құруды ұсынды, бұл желі Сидней-Перт теміржол дәлізінен 1000 км-ден астам солтүстікте орналасқан. Бұл жоба Пильбарадағы темір кенін және Квинслендтегі Боуэн алабындағы көмір кенін, екі жақтағы болат өндіру зауыттарымен байланыстыруды көздеді.

Солтүстік-оңтүстік

Австралияның солтүстік-оңтүстік трансконтинентальдық теміржол дәлізі 20-шы ғасырда кезең-кезеңмен салынды, 1980 жылы Таркуладан Алис-Спрингске дейінгі бөлігі аяқталғаннан кейін бітірілмей қалған бөлік қалды. Сол соңғы бөлік, Алис-Спрингстен Дарвинге дейін, 2004 жылы ашылды. Дәліздің Аделаидадан Дарвинге дейінгі жалпы ұзындығы – ... Коридордың аяқталуы 126 жыл бойы жүк пен жолаушыларды әртүрлі кеңдіктегі рельстерде пойыздар арасында ауыстыру қажеттігін аяқтады: дәліз енді толығымен 1435 мм (4 фут 81/2 дюйм) стандартты кеңдікте салынған. Бұл дәліз жүк тасымалы үшін маңызды бағыт. Journey Beyond компаниясы басқаратын The Ghan сапары аптасына бір рет Аделаидадан Дарвинге және кері бағытта жүреді, ал компанияның шығыс-батыс бағытындағы Үнді мұхиты пойзы оңтүстікке қарай жүріп, содан кейін батысқа Пертке дейін барады. Бұл жолда басқа жолаушылар тасымалы жоқ. 2018 жылы Австралия теміржол корпорациясы Мельбурннан Брисбенге дейінгі стандартты кеңдіктегі жылдам жүк теміржолын салуды бастады, ол Inland Railway деп белгілі. 2022 жылғы мәліметтер бойынша, аяқталуы 2027 жылы күтілуде.

Еуразия

Еуропадағы Солтүстік теңіз немесе Ла-Манштан Жерорта теңізіне дейінгі алғашқы трансконтинентальдық темір жол 1856 жылы пайдалануға берілген Париж-Марсель темір жолын қамтитын желілер тізбегі болды. Сол кезде Парижден солтүстікке қарай Париж-Лилль және Париж-Ле-Хавр темір жолдары сияқты бірнеше темір жолдар жұмыс істеді. Солтүстік Еуропа теңіздері мен Жерорта теңізі арасындағы екінші байланыс 1857 жылы Австрияның Оңтүстік темір жолы – Вена-Триест желісімен аяқталды. Оған дейін Гамбург-Берлин-Вроцлав-Вена (ішінде Берлин-Гамбург, Берлин-Вроцлав, Жоғарғы Силезия және Император Фердинанд Солтүстік темір жолдары) темір жол байланыстары болды. Балтық теңізі Любек-Люнебург темір жолы арқылы да байланысты. 1905 жылы аяқталған Транссибір темір жолы – Еуропа мен Азияны байланыстырған алғашқы темір жол желісі. Ол Батыс Ресейді Ресейдің Шығыс Сібір аймағымен байланыстырып, әлемдегі ең ұзын темір жол желісі саналады. Темір жол Ресейдің астанасы Мәскеуден басталып, Еуропадағы ең ірі қаладан өтіп, Тынық мұхитының жағалауындағы Владивостокқа дейін созылады. 2021 жылға қарай темір жол жүйесін кеңейту жалғасуда, Моңғолия, Қытай және Солтүстік Кореяға қарай темір жолдар тартылуда. Екінші темір жол желісі Түркияның Стамбулын Иран, Түрікменстан, Өзбекстан және Қазақстан арқылы Қытаймен байланыстырады. Бұл бағытта Иран-Түрікменстан және Қытай шекараларында доңғалақтың ені ауысады. Сонымен қатар Түркияның шығысында Ван көлінен өтетін пойыз паромдары бар. Стамбулдың еуропалық және азиялық бөліктері 2019 жылы Мармарай суасты тоннелімен, ал бұрын пойыз паромдарымен байланыстырылды. Жолаушылар пойыздары толық желі бойынша жүрмейді. Бірыңғай доңғалақтың енін енгізу туралы ұсыныс 2006 жылы жасалды және Қазақстанда жаңа құрылыс жұмыстары басталды. Ауғанстанның ішкі темір жолдарын 1435 мм енге келтіру туралы шешім Қытайға стандартты доңғалақтың енімен жаңа бағыт ашуға мүмкіндік береді, себебі Қытай осы елмен шектеседі. Трансазиялық темір жол – Сингапур мен Стамбул арасын байланыстыру жобасы, көбінесе Мьянмадағы толық еместіктерімен аяқталды. Жоба сонымен қатар Қытай, Орталық Азия мемлекеттері мен Ресейге қарай дәліздерді қамтиды. Өкінішке орай, бұл трансконтинентальдық желіде әртүрлі доңғалақтың ендері қолданылады: 1435, 1676, 1520 және 1000 мм, бірақ SUW 2000 сияқты өзгермелі доңғалақты ось жүйелерін пайдалану арқылы бұл мәселені азайтуға болады. Қазақстан Темір жолының «Трансқазақстан магистральдық теміржолдары» жобасы Қытай мен Еуропаны 1435 мм стандартты доңғалақтың енімен байланыстырады. Құрылыс 2006 жылы басталуы тиіс. Бастапқыда желі Батыс Қазақстаннан Түркіменстан арқылы Иранға, содан кейін Түркия мен Еуропаға өтеді. Қазақстаннан Ресей және Беларусь немесе Украина арқылы өтетін 1435 мм қысқа байланыс та қарастырылуда. Бағдад темір жолы Стамбулды Бағдадпен және Персия шығанағындағы Басра теңіз портымен байланыстырады. Оның құрылысы 1880 жылдары басталғанда ол сол кездегі трансконтинентальдық темір жол болды.

The first transcontinental railroad in Europe, that connected the North Sea or the English Channel with the Mediterranean Sea, was a series of lines that included the Paris–Marseille railway, in service 1856. Multiple railways north of Paris were in operation at that time, such as Paris–Lille railway and Paris–Le Havre railway. The second connection between the seas of Northern Europe and the Mediterranean Sea, was a series of lines finalized in 1857 with the Austrian Southern Railway, Vienna–Trieste. There were before that railroad connections Hamburg–Berlin–Wroclaw–Vienna (including Berlin–Hamburg Railway, Berlin–Wrocław railway, Upper Silesian Railway and Emperor Ferdinand Northern Railway). The Baltic Sea was also connected through the Lübeck–Lüneburg railway. The Trans Siberian Railway, completed in 1905, was the first network of railways connecting Europe and Asia. It connects Western Russia to the Russian Far East, and is the longest railway line in the world, with a length of over The railway starts from Russia's capital Moscow, which is the largest city in Europe, and ends at Vladivostok, on the coast of the Pacific Ocean. Expansion of the railway system continues as of 2021, with connecting rails going into Asia, namely Mongolia, China and North Korea. A second rail line connects Istanbul in Turkey with China via Iran, Turkmenistan, Uzbekistan and Kazakhstan. This route imposes a break of gauge at the Iranian border with Turkmenistan and at the Chinese border. En route there is a train ferry in eastern Turkey across Lake Van. The European and Asian parts of Istanbul was linked 2019 linked by the Marmaray undersea tunnel, before that by train ferry. There is no through service of passenger trains on the entire line. A uniform gauge connection was proposed in 2006, commencing with new construction in Kazakhstan. A decision to make the internal railways of Afghanistan 1435 gauge potentially opens up a new standard gauge route to China, since China abuts this country. The Trans Asian Railway is a project to link Singapore to Istanbul and is to a large degree complete with missing pieces primarily in Myanmar. The project has also linking corridors to China, the central Asian states, and Russia. This transcontinental line unfortunately uses a number of different gauges, 1435, 1676, 1520 and 1000, though this problem may be lessened with the use of variable gauge axle systems such as the SUW 2000. The TransKazakhstan Trunk Railways project by Kazakhstan Temir Zholy will connect China and Europe with standard gauge 1435. Construction is set to start in 2006. Initially the line will go to western Kazakhstan, south through Turkmenistan to Iran, then to Turkey and Europe. A shorter to be constructed 1435 link from Kazakhstan is considered going through Russia and either Belarus or Ukraine. The Baghdad Railway connects Istanbul with Baghdad and finally Basra, a sea port at the Persian Gulf. When its construction started in the 1880s it was in those times a Transcontinental Railroad.

Америка Құрама Штаттары

Құрама Штаттардағы трансконтинентальдық темір жол – АҚШ-тың Тынық мұхиты жағалауындағы бір нүктені Миссури немесе Миссисипи өзендері мен АҚШ-тың Атлантика жағалауы арасындағы елдің шығыс магистральдық темір жол жүйелерінің бірі немесе бірнешесімен байланыстыратын үздіксіз темір жол желісі. Құрама Штаттардағы трансконтинентальдық темір жолдың алғашқы нақты жоспарын 1845 жылы Аса Уитни Конгреске ұсынды. XIX ғасырдың соңғы үштен бір бөлігінде салынған трансконтинентальдық темір жолдар сериясы елді темір жолмен біріктіретін ұлттық көлік желісін құрды. Олардың біріншісі, 3103 км (1928 миль) "Тынық мұхиты темір жолы", Орталық Тынық мұхиты темір жолы және Одақ Тынық мұхиты темір жолы, сондай-ақ Батыс Тынық мұхиты темір жолы (1862-1870) тарапынан Калифорния штатының Аламеда қаласындағы Сан-Франциско шығанағын Омаха, Небраска / Кеңестік Блаффс, Айова қаласындағы елдің шығыс темір жол желісімен байланыстыру үшін салынды. Осылайша, 1869 жылдың 6 қыркүйегінде Омахадан Аламедаға дейін аяқталған кезде әлемдегі екінші трансконтинентальдық темір жол құрылды. (Алғашқы трансконтинентальдық темір жол 1855 жылғы Панама темір жолы болды.) Оның құрылысы АҚШ үкіметінің 1862, 1864 және 1867 жылдарғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заңдары арқасында мүмкін болды. Оның бастапқы бағыты қазіргі 80-ші мемлекетаралық тас жолына өте жақын болды.

Трансматериктік темір жол

АҚШ-тың алғашқы трансконтиненталдық темір жолы 1863 және 1869 жылдар аралығында салынды. Ол Сан-Франциско шығанағындағы Окленд Лонг-Уорфтағы Тынық мұхиты жағалауын Айова штатының Кансил-Блаффс қаласындағы АҚШ-тың шығыс темір жол желісімен байланыстырды. Оның құрылысы 19 ғасырдағы ең үлкен американдық технологиялық жетістіктердің бірі саналды. Ашылған кезде "Тынық мұхиты темір жолы" деп аталған ол, сауда, коммерция және саяхат үшін маңызды байланыс болып қызмет етті және Солтүстік Американың кең аумақтарын қоныстануға ашты. Невада штатының Рино қаласының батысындағы Сьерра тауларының басындағы бастапқы бағыттың көп бөлігі қазіргі уақытта Amtrak-тың Калифорния Зефирімен пайдаланылады, бірақ көптеген бөліктері қайта бағытталған. Нәтижесінде, теңізден теңізге дейінгі темір жол байланысы Американың батысындағы қоныстану мен экономиканы революцияландырды. Ол батыс штаттары мен аумақтарын солтүстік штаттармен үйлестірді және жолаушылар мен жүктерді теңізден теңізге тасымалдауды едәуір жылдам, қауіпсіз және арзан етті. Ол бұрынғыға қарағанда әлдеқайда баяу және қауіпті пошта вагондары мен керуендердің көп бөлігін алмастырды. Орегон және Калифорния жолдарымен сапар шеккен эмигранттардың саны күрт төмендеді. Темір жол жеріне иелік ету құқығын сату және ағаш пен егін тасымалдау "Ұлы Америка даласын" жылдам қоныстандыруға ықпал етті. Union Pacific ардагерлер мен ирланд иммигранттарынан жұмысшыларды жалдады, ал инженерлердің көпшілігі Американдық Азамат соғысы кезінде пойыздарды іске қосып тәжірибе жинаған бұрынғы әскери қызметкерлер болды. Central Pacific темір жолында жұмыс күші жетіспеді. Ол Қытайдан кантондық жұмысшыларды жалдады, олар Сиерра-Невада таулары арқылы және кейін Невада арқылы Солтүстік Ютадағы кездесу орнына дейін желі салды. Қытай жұмысшылары желідегі жұмыс күшінің 90 пайызын құрады. 1867 жылғы Қытай еңбекшілерінің ереуілі зорлықсыз, бейбіт өтті, ол Сьерра-Невада бағытында ұйымдастырылды және конфуциандық бейбітшілік наразылық үлгісіне сәйкес жүргізілді. Ереуіл 1867 жылдың маусым айында жазғы күн тоғысымен басталды және сегіз күнге созылды. "Бірінші трансконтиненталдық темір жолдың" рельстері 1869 жылдың 10 мамырында Юта штатының Промонтори Саммит қаласында "Соңғы тіреуіштің" салтанатты орнатуымен біріктірілді. Union Pacific және Central Pacific темір жолдары алты жыл ішінде Омаха, Небраска және Кансил-Блаффс, Айова арасындағы үзілісті жойды. Омаха мен Сакраменто арасындағы пойыздар сол күні жұмыс істесе де, жол Тынық мұхитына дейін 1869 жылдың 6 қыркүйегіне дейін аяқталмады, ол кезде алғашқы пойыз Сан-Франциско шығанағындағы Аламеда терминалына жетті, ал 1869 жылдың 8 қарашасында Окленд Лонг-Уорфқа жетті. Кейіннен 1869 жылдың 6 қарашасы Тынық мұхиты темір жолының ресми аяқталу күні деп белгіленді. (Омаха, Небраска мен Тынық мұхиты жолының заңдық шығыс аялдамасы арасындағы физикалық байланыс, Миссури өзенінен өтетін UPRR көпірінің 1873 жылдың 25 наурызында ашылуына дейін толыққанды құрылмады, ал бұрын Кансил-Блаффс және Небраска паром компаниясымен жүзеге асырылған ауысулар осыған дейін жүргізілді.) Теңізден теңізге дейінгі тұрақты, үздіксіз темір жол желісі 1870 жылдың 15 тамызында Канзас-Тынық мұхиты темір жолымен Колорадо штатының Страсбург қаласында Команч сағасының қиылысы жанында аяқталды. Бұл бағыт Канзас-Ситидегі Миссури өзенінен өтетін Ганнибал көпірі арқылы шығыс темір жол желісімен байланысты, ол 1869 жылдың 30 маусымында аяқталды, Денвер, Колорадо арқылы өтті және Вайомингтегі Шайеннедегі Union Pacific темір жолына солтүстікке қарай жалғасты, бұл теориялық тұрғыдан Нью-Джерси штатының Джерси-Сити қаласында пойызға отырып, толығымен темір жолмен саяхаттап, Сан-Франциско шығанағындағы Оклендтегі Аламеда Уорфқа түсуге мүмкіндік берді. Бұл ерекшелік 1873 жылдың 25 наурызына дейін сақталды, ол кезде Union Pacific Омахада Миссури өзенінің көпірін салды.

The U. S.'s first transcontinental railroad was built between 1863 and 1869 that connected the existing eastern U. S. rail network at Council Bluffs, Iowa, with the Pacific coast at the Oakland Long Wharf on San Francisco Bay. Its construction was considered to be one of the greatest American technological feats of the 19th century. Known as the "Pacific Railroad" when it opened, it served as a vital link for trade, commerce, and travel and opened up vast regions of the North American heartland for settlement. Much of the original route, especially on the Sierra grade west of Reno, Nevada, is currently used by Amtrak's California Zephyr, although many parts have been rerouted. The resulting coast to coast railroad connection revolutionized the settlement and economy of the American West. It brought the western states and territories into alignment with the northern Union states and made transporting passengers and goods coast to coast considerably quicker, safer and less expensive. It replaced most of the far slower and more hazardous stagecoach lines and wagon trains. The number of emigrants taking the Oregon and California Trails declined dramatically. The sale of the railroad land grant lands and the transport provided for timber and crops led to the rapid settling of the "Great American Desert". The Union Pacific recruited laborers from Army veterans and Irish immigrants, while most of the engineers were ex Army men who had learned their trade keeping the trains running during the American Civil War. The Central Pacific Railroad faced a labor shortage in the more sparsely settled West. It recruited Cantonese laborers in China, who built the line over and through the Sierra Nevada mountains and then across Nevada to their meeting in northern Utah. Chinese workers made up ninety percent of the workforce on the line. The Chinese Labor Strike of 1867 was peaceful, with no violence, organized across the entire Sierra Nevada route, and was carried out according to a peaceful Confucian model of protest. The strike began with the Summer Solstice in June, 1867 and lasted for eight days. The rails of the "first transcontinental railroad" were joined on May 10, 1869, with the ceremonial driving of the "Last Spike" at Promontory Summit, Utah, after track was laid over a gap between Sacramento and Omaha, Nebraska/Council Bluffs, Iowa in six years by the Union Pacific Railroad and Central Pacific Railroad. Although through train service between Omaha and Sacramento was in operation as of that date, the road was not completed to the Pacific Ocean until September 6, 1869, when the first through train reached San Francisco Bay at Alameda Terminal, and on November 8, 1869, when it reached the terminus at Oakland Long Wharf. Later, November 6, 1869, was deemed to be the official completion date of the Pacific Railroad. (A physical connection between Omaha, Nebraska, and the statutory Eastern terminus of the Pacific road at Council Bluffs, Iowa, located immediately across the Missouri River was also not finally established until the opening of UPRR railroad bridge across the river on March 25, 1873, prior to which transfers were made by ferry operated by the Council Bluffs & Nebraska Ferry Company.) The first permanent, continuous line of railroad track from coast to coast was completed 15 months later on August 15, 1870, by the Kansas Pacific Railroad near its crossing of Comanche Creek at Strasburg, Colorado. This route connected to the eastern rail network via the Hannibal Bridge across the Missouri River at Kansas City completed June 30, 1869, passed through Denver, Colorado, and north to the Union Pacific Railroad at Cheyenne, Wyoming, making it theoretically possible for the first time to board a train at Jersey City, New Jersey, travel entirely by rail, and step down at the Alameda Wharf on San Francisco Bay in Oakland. This singularity existed until March 25, 1873 when the Union Pacific constructed the Missouri River Bridge in Omaha.

Кейінгі трансконтиненттік бағыттар

Шамамен 12 жыл өткен соң, Промонтори Саммитінен кейін, Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы (SP) екінші трансконтинентальдық темір жолды салды, ол 1854 жылы Мексикадан сатып алынған Гадсден сатып алу арқылы шығысқа қарай салынды, бұл Калифорнияны Оңтүстік штаттармен байланыстыратын темір жол үшін жол табу мақсатында іріктелген еді. Бұл желі 1881 және 1883 жылдары маңызды кезеңдермен және салтанатты шаралармен аяқталды:
1881 жылдың 8 наурызында SP Рио-Гранде, Мексика және Тынық мұхиты темір жолымен (Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолының еншілес компаниясы) Нью-Мексико штатының Деминг қаласында «күміс тікпақ» салтанатында кездесті, бұл Атчисон, Канзас пен Лос-Анджелес арасын байланыстырды. 1881 жылдың 15 желтоқсанында: SP Техас және Тынық мұхиты темір жолымен (T&P) Техас штатының Сиерра-Бланка қаласында кездесті, бұл Шығыс Техас пен Лос-Анджелес арасын байланыстырды. 1883 жылдың 12 қаңтарында: SP өзінің оңтүстік бөлігін аяқтады, оның еншілес компаниясы Галвестон, Харрисбург және Сан-Антонио темір жолы Техастағы Пекос өзенінде кездесті және Нью-Орлеанды Лос-Анджелеспен байланыстырды. Колорадода 3 фут өлшемі бар Денвер және Рио-Гранде (D&RG) 1882 жылы Денверден Пуэбло арқылы Роки таулары арқылы Гранд-Джанкцияға дейін жолды кеңейтті. Орталық Ютада D&RG бірнеше тәуелсіз тар телімді компанияларды сатып алды, олар алғашқы (1881-1889) Денвер және Рио-Гранде Батыс темір жолына (D&RGW) қосылды. Сол уақытта жолдар солтүстікке қарай Солт-Лейк-Сити арқылы кеңейтіліп, сол уақытта оңтүстікке және шығысқа қарай Гранд-Джанкшнға қарай салынды. D&RG және D&RGW 1883 жылдың 30 наурызында біріктірілді, Огденге дейінгі кеңейту 1883 жылдың 14 мамырында аяқталды және Денвер мен Огден арасындағы көлік қозғалысы бірнеше күннен кейін басталды. Белдеудің өзгешелігінен туындаған қиындықтар бірнеше жыл бойы осы көпірлік желінің екі шетіндегі стандартты белдеулі темір жолдармен жылжымалы құрамды тікелей алмастыруға мүмкіндік бермеді. D&RG 1887 жылы өзінің негізгі желісін стандартты кеңістікте қайта құруды бастады, оның ішінде Теннесси асуында жаңа бағыт пен туннель салынды. Бірінші D&RGW 1889 жылдың маусымында Рио-Гранде-Уестерн (RGW) болып қайта құрылды және дереу жолдың өлшемін өзгертуді бастады. Огден мен Денверді байланыстыратын стандартты телімдер операциялары 1890 жылдың 15 қарашасында аяқталды. Атлантик және Тынық мұхиты темір жолы 1883 жылдың 9 тамызында Альбукеркиде, Нью-Мексикодағы AT&SF-ті Флагстафф, Аризона арқылы Оңтүстік Тынық мұхитына, Нидлс, Калифорнияға жалғастырды. SP желісі Барстоуға 1884 жылы A&P жалға берді (және 1911 жылы сатып алды); бұл AT&SF (A&P-нің бас компаниясы) Оңтүстік Калифорнияға тікелей жол ашты. Ұлы Солтүстік темір жолы 1893 жылы Джеймс Хилл федералды көмексіз салдырды; ол Сент-Полдан Сиэтлге дейін созылып кетті. Чикаго, Рок-Айленд және Пасифик 1901 жылдың соңында шығыстан Санта-Розаға, Нью-Мексикоға жетті, Эль-Пасо және Солтүстік-Шығыс оңтүстік-батыстан келгенге дейін. Екі жол 1902 жылдың 1 ақпанында біріктірілді, осылайша Орта батыс пен оңтүстік Калифорния арасында қосымша байланыс орнатылды. Лима, Перу мен Рио-де-Жанейроны байланыстыратын тағы бір ұзақ трансконтинентальды жүк тасымалы темір жолы қазіргі кезде дамып жатыр.

Almost 12 years after Promontory Summit, the Southern Pacific Railroad (SP) constructed the second transcontinental railroad, building eastwards through the Gadsden Purchase, which had been acquired from Mexico in 1854 largely with the intention of providing a route for a railroad connecting California with the Southern states. This line was completed with milestones and ceremonies in 1881 and 1883:
March 8, 1881: the SP met the Rio Grande, Mexico and Pacific Railroad (a subsidiary of the Atchison, Topeka and Santa Fe Railway) with a "silver spike" ceremony at Deming, New Mexico, connecting Atchison, Kansas, to Los Angeles. December 15, 1881: the SP met the Texas and Pacific Railway (T&P) at Sierra Blanca, Texas, connecting eastern Texas to Los Angeles. January 12, 1883: the SP completed its own southern section, meeting its subsidiary Galveston, Harrisburg and San Antonio Railway at the Pecos River in Texas, and linking New Orleans to Los Angeles. In Colorado, the 3 foot gauge Denver & Rio Grande (D&RG) extended its route from Denver via Pueblo across the Rocky Mountains to Grand Junction in 1882. In central Utah, the D&RG acquired a number of independent narrow gauge companies, which were incorporated into the first (1881 1889) Denver and Rio Grande Western Railway (D&RGW). Tracks were extended north through Salt Lake City, while simultaneously building south and eastward toward Grand Junction. The D&RG and the D&RGW were linked on March 30, 1883, the extension to Ogden (where it met the Central Pacific) was completed on May 14, 1883, and through traffic between Denver and Ogden began a few days later. The break of gauge made direct interchange of rolling stock with standard gauge railroads at both ends of this bridge line impossible for several years. The D&RG in 1887 began rebuilding its mainline in standard gauge, including a new route and tunnel at Tennessee Pass. The first D&RGW was reincorporated as the Rio Grande Western (RGW) in June 1889 and immediately began the conversion of track gauge. Standard gauge operations linking Ogden and Denver were completed on November 15, 1890. The Atlantic and Pacific Railroad completed its route connecting the AT&SF at Albuquerque, New Mexico, via Flagstaff, Arizona, to the Southern Pacific at Needles, California, on August 9, 1883. The SP line into Barstow was leased by the A&P in 1884 (and purchased in 1911); this gave the AT&SF (the A&P's parent company) a direct route into Southern California. The Great Northern Railway was built, without federal aid, by James J. Hill in 1893; it stretched from St. Paul to Seattle. The Chicago, Rock Island & Pacific reached Santa Rosa, New Mexico, from the east in late 1901, shortly before the El Paso & Northeastern arrived from the southwest. The two were connected on February 1, 1902, thus forming an additional link between the Midwest and southern California. Another longer Transcontinental freight only railroad linking Lima, Peru, to Rio de Janeiro, Brazil is under development.

Панама

Екі мұхитты тікелей байланыстыратын алғашқы темір жол (бірақ кең "континенттік" құрлық арқылы өте қоймаған) – Панама темір жолы болды. 1855 жылы ашылған, 48 миль (77 км) ұзындықтағы бұл желі "мұхиттар аралық" темір жол деп белгіленді, себебі ол Панама тасмуысының ең тар жерінен өтеді, ал ол кезде бұл аймақ Колумбияның құрамында болған. (Панама 1903 жылы Колумбиядан бөлініп, тәуелсіз Панама Республикасы болды). Тасмуысты кесіп өту арқылы, бұл желі Американың кез келген бөлігін толыққанды кесіп өтетін және Атлант және Тынық мұхиттарындағы порттарды физикалық тұрғыдан байланыстыратын алғашқы темір жолға айналды. Тропикалық жаңбырлы ормандар, қиын жер бедері және безгек, холера сияқты аурулардың болуы оның құрылысын үлкен инженерлік қиындыққа толы етті. Желіге 1850 жылдың мамыр айында негіз салынғаннан кейін құрылыс бес жылға созылды, құны сегіз миллион долларды құрады және "жер бетінің барлық бұрышынан" жеті мыңнан астам жұмысшы қажет болды. Бұл темір жол АҚШ-тың шығыс және батыс жағалаулары арасындағы қысқарақ және қауіпсіз жолды қамтамасыз ету мақсатымен салынды. Бұл қажеттілік негізінен Калифорниядағы алтын асығумен байланысты болды. Жылдар бойы темір жол Панама каналының құрылысында және одан кейінгі жұмысында, оның каналға жақын орналасқандығының арқасында маңызды рөл атқарды. Қазіргі уақытта темір жол Панама каналы темір жолы компаниясының жеке басқаруында жұмыс істейді, ал оның жаңартылған сыйымдылығы Панама каналы арқылы жүк тасымалдауды толықтырады.

Гватемала

Екінші Орталық Америка теңіз аралық темір жолы 1908 жылы Гватемаладағы Пуэрто-Сан-Хосе мен Пуэрто-Барриос арасындағы байланыс ретінде пайдалануға берілді, бірақ 1989 жылы Пуэрто-Сан-Хосеге жолаушылар тасымалдау тоқтатылды.

Коста-Рика

Үшінші Орталық Америка теңіз аралық темір жолы 1910 жылы Пунтаренас пен Лимон қалаларын байланыстыратын 1067 калибрлі жол ретінде жұмыс істеуге кірісті. Қазіргі кезде (2019) жолаушылар тасымалы тоқтатылған.