Аластер МакИнтайр: Шотланд философы және моральдық ой-пікірлер тарихы
Alasdair MacIntyre
Аластер МакИнтайр – шотланд-американдық философ, саяси және моральдық философия, теология саласындағы маңызды ғалым. «After Virtue» еңбегі 20 ғ-дың іргелі туындысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд философы (1929 жылы туған)
Scottish philosopher (born 1929)
Аласдейр Чалмерс Макинтайр (1929 жылдың 12 қаңтарында туған) – шотланд-американдық философ, ол моральдық және саяси философияға, сондай-ақ философия және теология тарихына үлес қосты. Макинтайрдың «Жақсылықтан кейін» (1981) еңбегі – 20 ғасырдағы ағылшын тіліндегі моральдық және саяси философияның ең маңызды туындыларының бірі. Ол Лондон Метрополитен университетінің этика және саясат саласындағы қазіргі заманғы аристотельдік зерттеулер орталығының аға ғылыми қызметкері, Нотр-Дам университетінің философия профессоры және Нотр-Дам этика және мәдениет орталығының тұрақты аға ғылыми қызметкері. Ұзақ академиялық мансабында ол Брандейс университетінде, Дьюк университетінде, Вандербильт университетінде және Бостон университетінде сабақ берді.
Alasdair Chalmers MacIntyre ('/æ//l//ə//s//t//ər// /'/m//æ//k//ɪ//n/,/t//aɪər/; born 12 January 1929) is a Scottish American philosopher who has contributed to moral and political philosophy as well as history of philosophy and theology. MacIntyre's After Virtue (1981) is one of the most important works of Anglophone moral and political philosophy in the 20th century. He is senior research fellow at the Centre for Contemporary Aristotelian Studies in Ethics and Politics (CASEP) at London Metropolitan University, emeritus Professor of Philosophy at the University of Notre Dame, and permanent senior distinguished research fellow at the Notre Dame Center for Ethics and Culture. During his lengthy academic career, he also taught at Brandeis University, Duke University, Vanderbilt University, and Boston University.
Философиялық көзқарас
Макинтайрдың моральдық философияға деген көзқарасы бірнеше күрделі ұғымдарды байланыстырады. Ол негізінен Аристотельдік моральдық философияны қайта жаңғыртуға ұмтылса да, бұл міндетті "ерекше заманауи түсінік" деп сипаттайды. Осы "ерекше заманауи түсінік" Макинтайрдың моральдық пікірталасқа қатысты көзқарасына тікелей байланысты. Рационалдылыққа негізделіп моральдық келісімге қол жеткізуге тырысатын кейбір талдаушы философтардан өзгеше, Макинтайр этиканың тарихи дамуын пайдаланады, бұл қазіргі заманғы "салыстыруға келмейтін" моральдық ұғымдардың мәселесін айналып өтуге мүмкіндік береді, олардың артықшылықтарын ешқандай ортақ құрылымда салыстыру мүмкін емес. Гегель мен Коллингвудты ұстанған Макинтайр "философиялық тарихты" (талдау және феноменологиялық тәсілдерге қарсы) ұсынады, онда ол бастапқыда "әрбір рационалды агент анықтай алатын бейтарап өлшемдер жоқ" екенін мойындайды, осы арқылы моральдық философияның қорытындыларын анықтауға болады. Өзінің ең танымал еңбегі "Жақсылықтан кейін" кітабында, ол Ағартушылардың телеологиядан тәуелсіз әмбебап рационалды моральды тудыруға жасаған әрекеттерін сынап, оның сәтсіздігі Фридрих Ницше, Жан-Поль Сартр және Чарльз Стивенсон сияқты кейінгі буынның моральдық рационалдылықты толығымен қабылдамауына әкелді. Ол ақыл-ойды артық бағалаудың Ницшеге моральдық рационалдылықтың мүмкін еместігін толығымен жоққа шығаруға қалай соққанын көрсетіп береді. Керісінше, Макинтайр моральдық рационалдылық пен дәлелдеудің қарапайым формаларын қайта жаңғыртуға тырысады, олар соңғы және логикалық нақтылықты талап етпейді, бірақ релятивистік немесе эмотивистік жоққа шығаруларға қарсы тұра алады (Ницше, Сартр және Стивенсоннің бұрыс тұжырымдары). Ол Аристотельдік этика дәстүрін, оның жақсылық және моральдық әрекеттер туралы телеологиялық түсінігімен қайта жаңғыртады, бұл Томас Аквиннің орта ғасырлық жазбаларында көрініс тапқан. Оның пікірінше, бұл аристотельдік томистік дәстүр "қазіге дейінгі ең жақсы теорияны" ұсынады, ол нәрселердің қалай екенін және біздің қалай әрекет етуіміз керектігін түсіндіреді. Жалпы алғанда, Макинтайрдың айтуынша, моральдық пікірталастар идеялардың, болжамдардың, аргументтердің түрлері мен ортақ түсініктердің және тәсілдердің мұрагерлік қорына сүйене отырып, бәсекелес ойлардың ішінде және арасында әрқашан орын алады. Моральдық философияда бір дәстүрдің екіншісін логикалық тұрғыдан жоққа шығаруға нақты жолы болмаса да, қарама-қарсы көзқарастар бір-бірінің ішкі үйлесімділігін, қиялдық дилеммаларды және эпистемиялық дағдарыстарды шешуді, сондай-ақ жемісті нәтижелерге жетуді сынап бағалай алады.
MacIntyre's approach to moral philosophy interweaves a number of complex strands. Although he largely aims to revive an Aristotelian moral philosophy based on the virtues, he claims a "peculiarly modern understanding" of this task. This "peculiarly modern understanding" largely concerns MacIntyre's approach to moral disputes. Unlike some analytic philosophers who try to generate moral consensus on the basis of rationality, MacIntyre uses the historical development of ethics to circumvent the modern problem of "incommensurable" moral notions, whose merits cannot be compared in any common framework. Following Hegel and Collingwood, he offers a "philosophical history" (as opposed to analytical and phenomenological approaches) in which he concedes from the beginning that "there are no neutral standards available by appeal to which any rational agent whatsoever could determine" the conclusions of moral philosophy. In his most famous work, After Virtue, he deprecates the attempt of Enlightenment thinkers to deduce a universal rational morality independent of teleology, whose failure led to the rejection of moral rationality altogether by successors such as Friedrich Nietzsche, Jean Paul Sartre, and Charles Stevenson. He emphasizes how this overestimation of reason led to Nietzsche's utter repudiation of the possibility of moral rationality. By contrast, MacIntyre attempts to reclaim more modest forms of moral rationality and argumentation which claim neither finality nor logical certainty, but which can hold up against relativistic or emotivist denials of any moral rationality whatsoever (the mistaken conclusion of Nietzsche, Sartre, and Stevenson). He revives the tradition of Aristotelian ethics with its teleological account of the good and of moral actions, as fulfilled in the medieval writings of Thomas Aquinas. This Aristotelian Thomistic tradition, he proposes, presents "the best theory so far," both of how things are and how we ought to act. More generally, according to MacIntyre, moral disputes always take place within and between rival traditions of thought relying on an inherited store of ideas, presuppositions, types of arguments and shared understandings and approaches. Even though there is no definitive way for one tradition in moral philosophy to logically refute another, nevertheless opposing views can dispute each other's internal coherence, resolution of imaginative dilemmas and epistemic crises, and achievement of fruitful results.
"Құрметтен кейін" (1981)
Оның ең көп оқылған еңбегі – «Жақсылықтан кейін» Макинтайр елу шамасында жазылған. Осыған дейін Макинтайр марксистік көзқарастағы, салыстырмалы түрде ықпалды аналитикалық философ болды, оның моральдық ізденістері «алдымен осы мәселеге, содан кейін басқасына, көптеген аналитикалық философияға тән ерекшеліктермен» жүргізілді. Бірақ, Томас Кун мен Имре Лакатостың ғылым философиясы және эпистемология саласындағы еңбектерін оқығаннан кейін, Макинтайр өзінің ойлау бағытын толығымен өзгертуге, үстінде жұмыс істеп жүрген қолжазбасын жыртып тастауға және қазіргі заманғы моральдық және саяси философияның мәселелерін «либералды жаңару тұрғысынан емес, Аристотельдік моральдық және саяси тәжірибе тұрғысынан қарастыруға» бекінді. Жалпы айтқанда, «Жақсылықтан кейін» еңбегінің мақсаты – қазіргі қоғамдағы қазіргі заманғы моральдық әңгімелердің бұзылуын түсіндіру және Аристотельдік ізгілік этикасындағы мақсаттық рационалдылықтың баламасын қайта жаңғырту болып табылады. Макинтайрдың сөйлеген сөзі – дәстүрлі өмір салтын жемқор капиталистік еркін нарықтан қорғауға ниеттенген жергілікті қауымдастықтардың өзін-өзі қорғау саясатын білдіреді.
Probably his most widely read work, After Virtue was written when MacIntyre was already in his fifties. Up to then, MacIntyre had been a relatively influential analytic philosopher of a Marxist bent whose moral inquiries had been conducted in a "piecemeal way, focusing first on this problem and then on that, in a mode characteristic of much analytic philosophy." However, after reading the works of Thomas Kuhn and Imre Lakatos on philosophy of science and epistemology, MacIntyre was inspired to change the entire direction of his thought, tearing up the manuscript he had been working on and deciding to view the problems of modern moral and political philosophy "not from the standpoint of liberal modernity, but instead from the standpoint of Aristotelian moral and political practice." In general terms, the task of After Virtue is to account both for the dysfunction of modern moral discourse in modern society and to rehabilitate the alternative of teleological rationality in Aristotelian virtue ethics. MacIntyre's philippic articulates a politics of self defence for local communities who aspire to protect their traditional way of life from the corrosive capitalist free market.
Кімнің әділдігі? Қай рационалдылық? (1988)
МакИнтайрдың өзінің жетілген кезеңіндегі екінші маңызды еңбегі, «Ерлік жолынан кейін» еңбегінде толыққанды теорияланбаған «дәстүрлер» түсінігі аясында философиялық рационалдылықты түсіндіру мәселесін қарастырады. Нақтырақ айтқанда, МакИнтайр әділдік туралы бәсекелес және көбінесе қақтығысатын ұғымдардың, практикалық рационалдылықтың бәсекелес және көбінесе қақтығысатын формаларының нәтижесі екенін көрсетеді. Бұл бәсекелес практикалық рационалдылық формалары және оларға байланысты әділдік туралы идеялар, өз кезегінде, «рационалды зерттеудің әлеуметтік тұрғыда қалыптасқан дәстүрлерінің» нәтижесі болып табылады. МакИнтайр дәстүрлерді өте күрделі тұрғысынан қарастырғанымен, салыстырмалы түрде қысқаша анықтама береді: «Дәстүр – бұл белгілі бір негізгі келісімдердің ішкі және сыртқы пікірталастар арқылы анықталатын және қайта анықталатын уақыт бойынша созылған аргумент». «Кімнің әділдігі? Қай рационалдылық?» еңбегінің мақсаты – оқырманға МакИнтайрдің нақты бәсекелес дәстүрлердің мысалдарын (мысалы, Аристотельдік, Августиндік, Фомалық, Юмдық) көрсету және олардың қалай бөлінетіні, бірігетіні немесе бірін-бірі жеңетінін түсіндіру ғана емес, сонымен қатар практикалық рационалдылық пен әділдік туралы түсініктердің осы дәстүрлерді қалыптастыруға қалай көмектесетінін дәлелдеу болып табылады. Оның пікірінше, Аристотель мен Юм ұсынған әділдік туралы әртүрлі түсініктер олардың тұжырымдамалық схемаларындағы негізгі айырмашылықтарға байланысты. МакИнтайр олардың салыстыруға келмейтіндігіне қарамастан, бөтен дәстүрлердің бір-бірімен рационалды түрде қарым-қатынас жасай алатынының әртүрлі жолдары бар екенін айтады – әсіресе эмпатиялық қиял арқылы бәсекелес дәстүрді «эпистемологиялық дағдарысқа» түсіру, сондай-ақ бәсекелес тәсілмен шешілмейтін ортақ немесе ұқсас проблемалар мен дилеммаларды өз дәстүрінен шеше алу арқылы. МакИнтайрдің тұжырымы үш қосымша тезисті қорғайды: біріншіден, барлық рационалды адамдық ізденіс, білгенімен білмегенімен, белгілі бір дәстүрдің ішінде жүзеге асырылады; екіншіден, бәсекелес дәстүрлердің салыстыруға келмейтін тұжырымдамалық схемалары салыстырмалылықты немесе перспективизмді талап етпейді; үшіншіден, кітаптағы аргументтердің өзі жалпыға жарамды түсініктерге ұмтылса да, олар белгілі бір дәстүрдің (фомалық аристотелизмнің) ішінде берілген және бұл ешқандай философиялық қайшылыққа алып келмейді.
MacIntyre's second major work of his mature period takes up the problem of giving an account of philosophical rationality within the context of his notion of "traditions," which had still remained under theorized in After Virtue. Specifically, MacIntyre argues that rival and largely incompatible conceptions of justice are the outcome of rival and largely incompatible forms of practical rationality. These competing forms of practical rationality and their attendant ideas of justice are in turn the result of "socially embodied traditions of rational inquiry." Although MacIntyre's treatment of traditions is quite complex he does give a relatively concise definition: "A tradition is an argument extended through time in which certain fundamental agreements are defined and redefined" in terms of both internal and external debates. Much of Whose Justice? Which Rationality? is therefore engaged in the task of not only giving the reader examples of what MacIntyre considers actual rival traditions and the different ways they can split apart, integrate, or defeat one another (e. g. Aristotelian, Augustinian, Thomist, Humean) but also with substantiating how practical rationality and a conception of justice help constitute those traditions. Specifically, according to him, the differing accounts of justice that are presented by Aristotle and Hume are due to the underlying differences in their conceptual schemes. MacIntyre argues that despite their incommensurability there are various ways in which alien traditions might engage one another rationally – most especially via a form of immanent critique which makes use of empathetic imagination to then put the rival tradition into "epistemic crisis" but also by being able to solve shared or analogous problems and dilemmas from within one's own tradition which remain insoluble from the rival approach. MacIntyre's account also defends three further theses: first, that all rational human inquiry is conducted whether knowingly or not from within a tradition; second, that the incommensurable conceptual schemes of rival traditions do not entail either relativism or perspectivism; third, that although the arguments of the book are themselves attempts at universally valid insights they are nevertheless given from within a particular tradition (that of Thomist Aristotelianism) and that this need not imply any philosophical inconsistency.
Адептілік зерттеудің үш бәсекелес нұсқасы (1990)
"Әдепті зерттеудің үш қарсылас нұсқасы" алғаш рет 1988 жылы МакИнтайр Эдинбург университетінде өткен Гиффорд лекциялары сериясының бөлігі ретінде ұсынды. Көптеген сарапшылар оны "Ерліксізден кейін" басталған философиялық дәлелдемелер трилогиясының үшінші бөлігі деп санайды. Кітабының атауынан көрініп тұрғандай, МакИнтайрдің мақсаты – бүгінгі күні интеллектуалдық кеңістікте кең таралған үш негізгі моральдық зерттеу дәстүрін (энциклопедиялық, генеалогиялық және дәстүрлі) қарастыру. Олардың әрқайсысы 19 ғасырдың соңында жарық көрген канондық еңбектермен (Британ энциклопедиясының тоғызыншы басылымы, Фридрих Ницшенің "Мораль генеалогиясы" және Папа XIII Леоның "Aeterni Patris") қорғалды. МакИнтайрдің кітабы ақыр соңында, қазіргі кездегі ең сенімді моральдық зерттеу түрі ретінде философиялық томизмді дәлелдеу үшін энциклопедиялық және генеалогиялық көзқарастарды жан-жақты сынап-тексеруге бағытталған. Ницше мен Мишель Фуконың генеалогиялық әдісіне IX тараудағы сын, олардың өзіндік тұжырымдамаларымен түсіндіре алмайтын, өзін-өзі эмансипациялау және үзіліссіз даму идеясына тікелей берілгендігі ерекше әсер етті. Осы лекциялар барысында МакИнтайр дәстүрге байланысты рационалды зерттеудің есебін ұсынады және X тарауда лекция жанры мен университет институты үшін реформалар ұсынады, соның ішінде "либералдық емес университетте шектеулі келіспеушілік" тұжырымын сипаттайды. Рационалды зерттеуді дамыту үшін МакИнтайр лекциялардың лекторы мен студенттің дәстүрлі рөлдерін ескеруі керек деп санайды. Лекторлар өздерінің және/немесе қарсылас дәстүрлерімен байланысы бар студенттерді, лекторының туған дәстүрінің тарихи контекстінде дамыған материалдармен таныстыруы керек. Мұндай лекцияларды және ғылыми зерттеулерде дәстүрлі зерттеулерді қолдау үшін университеттер қарсылас дәстүрлерді дамыту және тартуға мүмкіндік беретін форумдарға айналуы керек. Студенттер үшін мұндай форумдар дәстүрде қасақана қалыптасуға шақырады және қиялға толы қатысу арқылы қарсылас дәстүрлерге тиімді қарсы тұруды үйренуге көмектеседі. Зерттеушілер үшін шекаралық зерттеулер теориялық және практикалық, толыққанды және пәнаралық есептерге жетуі керек, олар дәстүрге байланысты тәжірибелі қауымдастықтардың мүшелерімен бірлесіп жүргізіледі. Мұндай дәстүрге байланысты зерттеулер зерттеушілердің өздерінің дәстүрлерін өз талаптарына сәйкес дамытуға септігін тигізеді. Сонымен қатар, реформаланған университеттерде мұндай зерттеулерді жүргізу, қабылдаушы дәстүрлер мен олардың қарсыластары арасындағы кездесулерді ынталандырады, соның салдарынан бәсекелестік көзқарастармен қиялға толы қарым-қатынас арқылы дәстүрлер өзіне де, басқаларға да көрінеді. Мұндай кездесулерді тиісті түрде реформаланған университеттерде өткізу, өзара келісімге келу және айырмашылықтарды анықтау мүмкіндіктерін ұсынады, бұл қарсылас дәстүрлер арасындағы рационалдық басымдыққа қатысты өзара талаптарды шешуға және студенттерді мұндай кездесулерге қатысу және бағалау үшін қажетті дағдылармен қамтамасыз етуге көмектеседі.
Three Rival Versions of Moral Inquiry was first presented by MacIntyre as part of the Gifford lecture series at the University of Edinburgh in 1988 and is considered by many the third part in a trilogy of philosophical argumentation that commenced with After Virtue. As its title implies, MacIntyre's aim in this book is to examine three major rival traditions of moral inquiry on the intellectual scene today (encyclopaedic, genealogical and traditional) which each in turn was given defence from a canonical piece published in the late nineteenth century (the Ninth Edition of the Encyclopædia Britannica, Friedrich Nietzsche's Genealogy of Morals and Pope Leo XIII's Aeterni Patris, respectively). MacIntyre's book ultimately conducts a complex series of both interior and exterior critiques of the encyclopaedic and genealogical positions in an attempt to vindicate philosophical Thomism as the most persuasive form of moral inquiry currently on offer. His critique in chapter IX of Nietzsche's and Michel Foucault's genealogical mode as implicitly committed to an emancipatory and continuous notion of self which they cannot account for on their own terms has been of particular influence. The tradition bound account of rational inquiry MacIntyre articulates and deploys throughout these lectures suggests reforms, which he explores in chapter X, both for the lecture as a genre and for the university as an institution, outlining the concept of a "postliberal university of constrained disagreement". To advance rational inquiry, MacIntyre argues that lectures ought to take account of the tradition constituted roles both of lecturer and of student. Lecturers as members of explicitly articulated traditions should engage students, recognized as standing in various relationships to the lecturer's own and/or rival traditions, on material situated in the historically contextualised progress of the lecturer's home tradition. In support of such lectures and of tradition bound inquiry on the research front, universities should become forums for growing and engaging rival traditions. For students, such forums would invite intentional formation within a tradition, and support learning how to profitably confront rival traditions through imaginative participation in them. For researchers, inquiry at the frontier must advance toward holistic, inter disciplinary accounts, at once both theoretical and practical, undertaken together by members of communities of practitioners bound together in traditions. Such tradition bound inquiry contributes to the advancement of researchers' host traditions on their own terms. Moreover, undertaking such inquiry in a reformed university setting would support encounters among host traditions and their rivals, and thus visibility as traditions both to themselves and to others through imaginative engagement with rival perspectives. The public hosting of such engagements at suitably reformed universities, including opportunities for agreement from complementary perspectives and for sharpening differences, would support both adjudication among the mutual claims to rational superiority among rival traditions, and initiation of students into the skill sets required to profitably join and assess such encounters.
Әдептілік этикасы
МакИнтайр – ізгілік этикасына деген қызығушылықтың соңғы кезде күшеюіне ықпал еткен маңызды тұлға. Ізгілік этикасы моральдің басты мәселесін – жақсы өмір сүруге қатысты дағдылар мен білімдерді анықтаумен байланыстырады. Оның тәсілі дұрыс шешімдердің жақсы мінез-құлықтан туындайтынын көрсетуге бағытталған. Жақсы адам болу – формалды ережелерді ғана ұстану емес. Осы тәсілді дамыту барысында МакИнтайр өзін этикалық телеология идеясын Аристотельдік тұрғыдан қайта қарастыру деп есептейді. МакИнтайр моральдық игіліктердің, қоғамның белгілі бір «практикамен» айналысуына байланысты анықталуын, оларды «ішкі игіліктер» немесе «тамашалық игіліктер» деп атауын баса көрсетеді. Ол моральдық агенттің практикаға тәуелсіз міндеттемесіне (деонтологиялық этика) немесе нақты бір әрекеттің салдарына (утилитаризм) емес, назар аударады. Ізгілік этикасының соңғы кезде қайта жандануына дейін, еуропалық/американдық академиялық ортада бұл этика көбінесе Платон, Аристотель, Фома Аквинский сияқты бұрынғы заман философтарымен байланысты болды. МакИнтайр Аквинскийдің августинизм мен аристотелизмді синтездеуі, әлеуметтік практика мен адам өмірінің телосы («соңы» немесе толық аяқталуына) назар аудару арқылы, қазіргі заманғы моральдық теориялардан гөрі көбірек түсінік береді, осы контексте әрекеттердің моральдық жарамдылығы бағаланады деп санайды. Оның ізгілік этикасы саласындағы маңызды еңбегін 1981 жылы жарық көрген «Игіліктен кейін» кітабынан табуға болады. МакИнтайр ізгілік идеясын моральдық ережелерді алмастырудың орнына толықтыруды көздейді. Шындығында, ол кейбір моральдық ережелерді «өзгеріссіз» немесе шартсыз деп сипаттайды. МакИнтайр өзінің жұмысын «ізгілік этикасынан» тыс деп есептейді, себебі ол ізгілікті нақты, тарихи негізделген әлеуметтік практикаларға енгізілгенін мойындайды.
MacIntyre is a key figure in the recent surge of interest in virtue ethics, which identifies the central question of morality as having to do with the habits and knowledge concerning how to live a good life. His approach seeks to demonstrate that good judgment emanates from good character. Being a good person is not about seeking to follow formal rules. In elaborating this approach, MacIntyre understands himself to be reworking the Aristotelian idea of an ethical teleology. MacIntyre emphasizes the importance of moral goods defined in respect to a community engaged in a 'practice'—which he calls 'internal goods' or 'goods of excellence'—rather than focusing on the practice independent obligation of a moral agent (deontological ethics) or the consequences of a particular act (utilitarianism). Before its recent resurgence, virtue ethics in European/American academia had been primarily associated with pre modern philosophers (e. g. Plato, Aristotle, Thomas Aquinas). MacIntyre has argued that Aquinas' synthesis of Augustinianism with Aristotelianism is more insightful than modern moral theories by focusing upon the telos ('end', or completion) of social practice and of human life, within the context of which the morality of acts may be evaluated. His seminal work in the area of virtue ethics can be found in his 1981 book, After Virtue. MacIntyre intends the idea of virtue to supplement, rather than replace, moral rules. Indeed, he describes certain moral rules as 'exceptionless' or unconditional. MacIntyre considers his work to be outside "virtue ethics" due to his affirmation of virtues as embedded in specific, historically grounded, social practices.
Дін
1980 жылдардың басында МакИнтайр католицизмге көшті, және қазір ол өзінің жұмысын оны "августиндік томистік моральдық философиялық көзқарас" деп атап кеткен аяда жүргізеді. Prospect журналына берген сұхбатында МакИнтайр католицизмге 50 жасында "оқушыларын томизмнің дұрыстығына көндіруге тырысқан кезде" келгенін түсіндіреді. Сонымен қатар, оның "Кімнің әділдігі, қай рационалдылығы?" кітабының соңында, мүмкін автобиографиялық сипаттағы бір бөлім бар, онда ол адамның дәстүрмен таңдалуын және осының өзінің католицизмге көшкеніне қалай әсер еткенін түсіндіреді. МакИнтайрдың философия мен дін, жалпы алғанда, ал томизм мен католицизмге қатысты көзқарастарының толық сипаттамасын оның "Философия өз міндеттеріне қайта оралды" және "Ақиқат – жақсылық" атты мақалаларында (екеуі де "Философияның міндеттері" жинағында) және "Құдай, философия және университеттер" еңбегіндегі католик философиялық дәстүріне жасаған шолуында табуға болады.
MacIntyre converted to Catholicism in the early 1980s, and now does his work against the background of what he calls an "Augustinian Thomist approach to moral philosophy." In an interview with Prospect, MacIntyre explains that his conversion to Catholicism occurred in his fifties as a "result of being convinced of Thomism while attempting to disabuse his students of its authenticity." Also, in his book Whose Justice, Which Rationality? there is a section towards the end that is perhaps autobiographical when he explains how one is chosen by a tradition and may reflect his own conversion to Catholicism. Fuller accounts of MacIntyre's view of the relationship between philosophy and religion in general and Thomism and Catholicism in particular can be found in his essays "Philosophy recalled to its tasks" and "Truth as a good" (both found in the collection The Tasks of Philosophy) as well as in the survey of the Catholic philosophical tradition he gives in God, Philosophy and Universities.
Макинтайрмен сұхбат
"Өзін-өзі жеткіліктілік иллюзиясы" А. Вурхоувтың "Этика туралы әңгімелер" (Оксфорд университетінің баспасы, 2009). "Ницше ме, әлде Аристотель ме?" Джованна Боррадоридің "Америка философы: Куин, Дэвидсон, Путнам, Нозик, Данто, Рорти, Кавелл, МакИнтайр, Кунмен сұхбаттасулар" (Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 1994) 137–152 беттерде. "Аласдейр МакИнтайр білім беру туралы: Джозеф Даннмен әңгіме" Білім беру философиясы журналы, 36(1), 2002.
"The Illusion of Self Sufficiency" in A. Voorhoeve, Conversations on Ethics (Oxford University Press, 2009). "Nietzsche or Aristotle?" in Giovanna Borradori, The American philosopher: Conversations with Quine, Davidson, Putnam, Nozick, Danto, Rorty, Cavell, MacIntyre, Kuhn (Chicago: University of Chicago Press, 1994) 137–152. "Alasdair MacIntyre on Education: In Dialogue with Joseph Dunne" in Journal of Philosophy of Education, 36(1), 2002.