Джон Калхун: АҚШ вице-президенті және саяси қайраткері

Кіріспе

1825-1832 жылдар аралығында АҚШ вице-президенті Джон Колдуэлл Калхун (/kælˈhuːn/; 18 наурыз 1782 – 31 наурыз 1850) – американдық мемлекет қайраткері және саяси теоретик, 1825-1832 жылдар аралығында АҚШ-тың жетінші вице-президенті болды. Оңтүстік Каролинада туған ол американдық құлдықты қатаң қорғады және ақ нәсілді оңтүстіктердің мүдделерін қорғауға тырысты. Калхун саяси мансабын ұлтшыл, жаңашыл және күшті федералды үкімет пен қорғаушы тарифтерді жақтаушы ретінде бастады. 1820-ші жылдардың соңында оның көзқарастары түбірінен өзгерді және ол штаттардың құқықтары, шектеулі үкімет, жою және жоғары тарифтерге қарсылық білдірудің жетекші жақтаушысы болды. Калхун Солтүстіктің осы саясатты қабылдауы Оңтүстіктің Одақта қалуының шарты деп қарастырды. Оның сенімдері 1860 және 1861 жылдары Оңтүстік штаттарының Одақтан бөлінуіне зор ықпал етті. Ол 1973 жылы лауазымынан кеткен екінші вице-президент Спиро Агню болғаннан кейін, бұл лауазымнан кеткен алғашқы вице-президент болды. Калхун саяси мансабын 1810 жылы Өкілдер палатасына сайланумен бастады. Ол 1812 жылғы соғысты ынтамен қолдады. Калхун президент Джеймс Монроның кезінде Соғыс министрі болып қызмет етті және сол лауазымда Соғыс департаментін қайта ұйымдастырып, жаңғыртты. Ол 1824 жылғы сайлауда президенттікке үміткер болды. Қолдау таба алмағаннан кейін Калхун вице-президенттікке үміткер болуға келісті. Сайлаушылар алқасы оны үлкен көпшілік дауыспен вице-президент етіп сайлады. Ол Джон Куинси Адамс кезінде қызмет етті және 1828 жылғы сайлауда Адамсты жеңген Эндрю Джексон басшылығымен де жалғастырды, бұл Калхунды екі түрлі президенттің басшылығымен қызмет еткен соңғы АҚШ вице-президенті етті. Джексонмен қарым-қатынасы қиын болды, негізінен жою дағдарысы мен «Петтикоат ісі» салдарынан. Бұрынғы ұлтшылдық көзқарастарына қайшы, Калхун Оңтүстік Каролинаның федералды тарифтік заңнаманы жою құқығын белсенді түрде қолдады, ол оның пікірінше Солтүстікке әділетсіз артықшылықтар берді, бұл оны Джексон сияқты одақтастармен қақтығысқа түсірді. 1832 жылы екінші мерзіміне бірнеше ай қалғанда Калхун вице-президент лауазымынан кетіп, Сенатқа сайланды. Ол 1844 жылы президенттікке Демократиялық партияның кандидатурасын іздеді, бірақ жалпы сайлауда жеңіске жеткен Джеймс К. Полкқа жеңіліске ұшырады. Калхун 1844-1845 жылдары президент Джон Тайлердің кезінде мемлекеттік хатшы болып қызмет етті және сол рөлде Техастың аннексиясын құл иелерінің билігін кеңейту құралы ретінде қолдады және Ұлыбританиямен Орегон шекарасы мәселесін шешуге көмектесті. Калхун Сенатқа оралды, онда ол Мексика-Америка соғысына, Уилмот шарттарына және 1850 жылғы келісімге қарсы болды, содан кейін 1850 жылы туберкулезден қайтыс болды. Ол көбінесе демократтар мен вигтермен қажеттілікке қарай әртүрлі бағыттағы тәуелсіз саясаткер ретінде танылды. Кейінірек Калхун ақ нәсілді оңтүстіктердің сенімдерін және әдет-ғұрыптарын қатал қорғағаны үшін «шойын адам» деп аталды. Оның республикашылдық тұжырымы құлдықты жақтау және Оңтүстікпен бейімделген азшылық штаттарының құқықтарын баса назар аударды. Ол Оңтүстік Каролина штатының Форт-Хилл қаласында ондаған құлдарға ие болды және құлдықтың «қажетті жамандық» емес, құлдар мен құл иелеріне пайда әкелетін «жақсылық» екенін мәлімдеді. Азшылықтардың құқықтарын көпшілік билігінен қорғау үшін ол азшылықтардың өз бостандықтарына қол сұғатын ұсыныстарды тоқтатуға мүмкіндік беретін бір мезгілдегі көпшілікті талап етті. Осы мақсатта Калхун штаттардың құқықтарын және олардың конституцияға қайшы деп санайтын федералды заңдарды күшін жою құқығын қолдады. Ол өзінің әріптестері Дэниел Вебстер және Генри Клеймен бірге конгресс басшыларының «Ұлы үштігі» немесе «Өлмес үштігінің» бірі болды.

Vice president of the United States from 1825 to 1832

John Caldwell Calhoun (/k//æ//l/'/h//uː//n/; March 18, 1782March 31, 1850) was an American statesman and political theorist who served as the seventh vice president of the United States from 1825 to 1832. Born in South Carolina, he adamantly defended American slavery and sought to protect the interests of white Southerners. Calhoun began his political career as a nationalist, modernizer and proponent of a strong federal government and protective tariffs. In the late 1820s, his views changed radically, and he became a leading proponent of states' rights, limited government, nullification, and opposition to high tariffs. Calhoun saw Northern acceptance of those policies as a condition of the South's remaining in the Union. His beliefs heavily influenced the South's secession from the Union in 1860 and 1861. He was the first of two vice presidents to resign from the position, the second being Spiro Agnew, who resigned in 1973. Calhoun began his political career with election to the House of Representatives in 1810. As a prominent leader of the war hawk faction, he strongly supported the War of 1812. Calhoun served as Secretary of War under President James Monroe and, in that position, reorganized and modernized the War Department. He was a candidate for the presidency in the 1824 election. After failing to gain support, Calhoun agreed to be a candidate for vice president. The Electoral College elected him vice president by an overwhelming majority. He served under John Quincy Adams and continued under Andrew Jackson, who defeated Adams in the election of 1828, making Calhoun the most recent U. S. vice president to serve under two different presidents. He had a difficult relationship with Jackson, primarily because of the Nullification Crisis and the Petticoat affair. In contrast with his previous nationalist sentiments, Calhoun vigorously supported South Carolina's right to nullify federal tariff legislation that he believed unfairly favored the North, which put him into conflict with Unionists such as Jackson. In 1832, with only a few months remaining in his second term, Calhoun resigned as vice president and was elected to the Senate. He sought the Democratic Party nomination for the presidency in 1844 but lost to surprise nominee James K. Polk, who won the general election. Calhoun served as Secretary of State under President John Tyler from 1844 to 1845, and in that role supported the annexation of Texas as a means to extend the Slave Power and helped to settle the Oregon boundary dispute with Britain. Calhoun returned to the Senate, where he opposed the Mexican–American War, the Wilmot Proviso and the Compromise of 1850 before he died of tuberculosis in 1850. He often served as a virtual independent who variously aligned as needed, with Democrats and Whigs. Later in life, Calhoun became known as the "cast iron man" for his rigid defense of white Southern beliefs and practices. His concept of republicanism emphasized proslavery thought and minority states' rights as embodied by the South. He owned dozens of slaves in Fort Hill, South Carolina, and asserted that slavery, rather than being a "necessary evil", was a "positive good" that benefited both slaves and enslavers. To protect minority rights against majority rule, he called for a concurrent majority by which the minority could block some proposals that it felt infringed on their liberties. To that end, Calhoun supported states' rights, and nullification, through which states could declare null and void federal laws that they viewed as unconstitutional. He was one of the "Great Triumvirate" or the "Immortal Trio" of congressional leaders, along with his colleagues Daniel Webster and Henry Clay.

1812 жылғы соғыс

Ирланд және шотланд-ирландтар арасында қолдауға ие болған Калхун 1810 жылы Оңтүстік Каролина штатының 6-шы округінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Ол Кентукки штатынан шыққан спикер Генри Клей және Оңтүстік Каролина штатының конгрессмендері Уильям Лоундес пен Лэнгдон Чивспен бірге «Соғыс жарлықтарының» (War Hawks) жетекшілерінің біріне айналды. Олар соғысқа қарсы шыққан Жаңа Англия тұрғындарының және Роаноктың Джон Рэндольф басқаратын Джефферсоншылдардың қарсылығын елемей, Ұлыбританияға қарсы соғыс жариялауды талап етті. Олар британдықтардың американдық кемелердің теңізде жүзу құқығын мойындаудан бас тартуы американдық бедел мен республикалық идеалдарды қорлау екенін мәлімдеді. 18 маусымда АҚШ Ұлыбританияға соғыс жариялап, 1812 жылғы соғыстың бастауын берді. Соғыстың алғашқы кезеңінде американдық әскер көптеген сәтсіздіктерге ұшырады, сондай-ақ Қаржы министрлігінің қаражаты жетіспеуінен туындаған қаржылық дағдарыс болды. Бұл қақтығыс американдықтар үшін экономикалық қиындықтарға әкелді, өйткені Ұлыбританияның Әскери-теңіз флоты порттарды блокадалап, импортты, экспортты және жағалау саудасын тоқтатты. Канадаға жасалған бірнеше шабуыл әрекеттері сәтсіз аяқталды, бірақ АҚШ 1813 жылы Эри көлін бақылауға алып, 1813 жылы Канададағы Темза шайқасы мен 1814 жылы Алабамадағы Horseshoe Bend шайқасында жаушы үндістердің күшін жойды. Бұл үндістер көп жағдайда британдықтармен немесе испандықтармен бірігіп, американдық мүдделерге қарсы әрекет еткен. Калхун әскер жинауға, қаржы табуға, логистиканы жылдамдатуға, валютаны нығайтуға және соғысқа көмектесу үшін сауданы реттеуге белсенділік танытты. Оның бір әріптесі оны «соғысты иығына арқалаған жас Геркулес» деп атады.

1824 және 1828 жылғы сайлаулар және Адамс президенттік

Калхун 1824 жылғы сайлауда АҚШ президентіне үміткер болды. Президенттікке тағы төрт адам да үміткерлік танытты: Эндрю Джексон, Адамс, Кроуфорд және Генри Клей. Калхун Оңтүстік Каролина заң шығарушы органының қолдауын ала алмады, ал Пенсильваниядағы оның жақтастары Джексонды қолдауға шешім қабылдап, оның кандидатурасын тоқтатты және оны вице-президенттік лауазымға ұсынды. Көп ұзамай басқа штаттар да соған ілесіп, Калхун президенттік емес, вице-президенттікке үміткер болуға мүмкіндік алды. 1 желтоқсан күні, 1824 жылы сайлаушылар алқасы Калхунды вице-президент етіп сайлады. Ол 261 сайлаушы дауысының 182-сін жеңіп алды, ал қалған дауыстарды тағы бес адам алды. Президенттікке үміткерлердің ешқайсысы сайлаушылар алқасында көпшілік дауысқа ие болмады, сондықтан сайлаудың нәтижесін Өкілдер палатасы шешті. Палата Адамсты Кроуфорд пен Джексоннан жоғары деп таныды, олар сайлауда халық және сайлаушы дауысы бойынша Адамсты алға басып өткен болатын. Адамс Палата спикері Клейді Мемлекеттік хатшылыққа тағайындағаннан кейін, Джексонның жақтастары Адамс пен Клей арасындағы «сыбайлас жемқорлық» деп санайтын келісімге наразылық білдірді. Олардың пікірінше, Адамс президенттік лауазымды иелену үшін Клейге Мемлекеттік хатшы лауазымын ұсынған. Калхун да алаңдаушылық білдірді, бұл Адамспен арадағы шиеленіске себеп болды. Калхун сондай-ақ президент Адамстың Оңтүстік және Орталық Америка көшбасшыларының Панамадағы кездесуін бақылау үшін делегация жіберу жоспарына қарсы болды, себебі АҚШ-тың шетелдік істерге араласпауы керек деп есептеді. Калхун Адамстың жоғары тариф саясатынан және «ішкі жақсартулар» желісі арқылы үкіметтің орталықтандырылуының күшеюіне көңілі толмады, ол бұл штаттардың құқықтарына қауіп келтіреді деп санады. 4 маусымда, 1826 жылы Калхун Джексонға хат жазып, 1828 жылы президенттікке қайта үміткерлікке түсуіне қолдау көрсетіп, оның науқанына көмектесетінін хабарлады. Екеуі жақын дос болған емес. Калхун Джексонға толыққанды сенбеді, ол шекарадағы адам және халық қаһарманы болғандықтан, бірақ оның сайлануы Адамстың штаттарға қарсы саясатынан құтылуға көмектеседі деп үміттенді. Осылайша Калхун екі әртүрлі президенттің басшылығымен қызмет еткен екінші вице-президент болды. Бұрын осы жетістікті Джордж Клинтон жасаған, ол 1805 жылдан 1812 жылға дейін Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисонның басшылығымен вице-президент болып қызмет еткен. Сайлау кезінде Джексонның көмекшісі Джеймс Александр Гамильтон Джексон мен Кроуфордтың арасындағы жағдайды жақсартуға тырысты, бірақ Джексон оны жарым-жартылай жек көреді, себебі Флоридаға жасалған шабуылға қарсы шыққан Калхун емес, Кроуфорд болды деп есептеді. Гамильтон бұл мүмкіндік туралы Джексонның науқаны мен Кроуфорд арасында делдалдық қызмет атқарған Джорджияның губернаторы Джон Форсайтпен сөйлесті. Форсайт Гамильтонға жауап хат жазып, Кроуфорд Флоридаға жасалған шабуыл үшін Джексонды айыптауды Кроуфорд емес, Калхун қолдағандығын айтқандығын мәлімдеді. Гамильтон мен Джексонның тағы бір көмекшісі Уильям Б. Льюис хаттың Джексон мен Калхунның арасындағы серіктестікті бұзуы мүмкін екенін білгендіктен, оны Джексонға немесе жұртшылыққа көрсетпеді және Гамильтонның қолында қалдырды.

Calhoun was initially a candidate for President of the United States in the election of 1824. Four other men also sought the presidency: Andrew Jackson, Adams, Crawford, and Henry Clay. Calhoun failed to win the endorsement of the South Carolina legislature, and his supporters in Pennsylvania decided to abandon his candidacy in favor of Jackson's, and instead supported him for vice president. Other states soon followed, and Calhoun therefore allowed himself to become a candidate for vice president rather than president. The Electoral College elected Calhoun vice president by a landslide on December 1, 1824. He won 182 of 261 electoral votes, while five other men received the remaining votes. No presidential candidate received a majority in the Electoral College, and the election was ultimately resolved by the House of Representatives, where Adams was declared the winner over Crawford and Jackson, who in the election had led Adams in both popular vote and electoral vote. After Clay, the Speaker of the House, was appointed Secretary of State by Adams, Jackson's supporters denounced what they considered a "corrupt bargain" between Adams and Clay to give Adams the presidency in exchange for Clay receiving the office of Secretary of State, the holder of which had traditionally become the next president. Calhoun also expressed some concerns, which caused friction between him and Adams. Calhoun also opposed President Adams' plan to send a delegation to observe a meeting of South and Central American leaders in Panama, believing that the United States should stay out of foreign affairs. Calhoun became disillusioned with Adams' high tariff policies and increased centralization of government through a network of "internal improvements", which he now saw as a threat to the rights of the states. Calhoun wrote to Jackson on June 4, 1826, informing him that he would support Jackson's second campaign for the presidency in 1828. The two were never particularly close friends. Calhoun never fully trusted Jackson, a frontiersman and popular war hero, but hoped that his election would bring some reprieve from Adams's anti states' rights policies. Calhoun thus became the second of two vice presidents to serve under two different presidents. The only other man who accomplished this feat was George Clinton, who served as vice president from 1805 to 1812 under Thomas Jefferson and James Madison. During the election, Jackson's aide James Alexander Hamilton attempted a rapprochement between Jackson and Crawford, whom Jackson resented owing partially to the belief that it was he, not Calhoun, who had opposed the invasion of Florida. Hamilton spoke about this prospect with Governor John Forsyth of Georgia, who acted as a mediator between the Jackson campaign and Crawford. Forsyth wrote a letter back to Hamilton in which he claimed that Crawford had stated to him that it was Calhoun, not Crawford, who had supported censuring Jackson for his invasion of Florida. Knowing that the letter could destroy the partnership between Jackson and Calhoun, Hamilton and fellow Jackson aide William B. Lewis allowed it to remain in Hamilton's possession without informing Jackson or the public of its existence.

Петикоат оқиғасы

Джексон әкімшілігінің басында Калхунның әйелі Флорида Бонне Калхун, Соғыс министрі Джон Итонның әйелі Пегги Итонға қарсы Кабинет әйелдерін (содан бері «петикоаттар» термині пайда болды) ұйымдастырып, онымен қарым-қатынас жасаудан бас тартты. Олар Джон мен Пегги Итонның неке адалдығын бұзғандарын, оның бұрынғы күйеуімен заңды түрде некеде болғандарын және оның соңғы мінез-құлқы әйелге лайық емес екенін алға тартты. Скандалға қатысты айыптаулар Джексон үшін шыдамсыз жағдай туғызды. «Петикоат ісі» Калхун мен Джексон арасындағы достық қарым-қатынасты аяқтады. Джексон Итонның жағына шықты. Ол және қайтыс болған әйелі Рейчел Донелсон 1791 жылы үйленгендерінен туындаған ұқсас саяси шабуылдарға ұшырады. Екеуі 1791 жылы Рейчелдің бірінші күйеуі Льюис Робардстың күтілетін ажырасуды аяқтамағанын білмей үйленді. Ажырасу рәсімдері аяқталғаннан кейін, олар 1794 жылы заңды түрде үйленді, бірақ бұл оқиға үлкен дау тудырып, 1828 жылғы науқанда оған қарсы пайдаланылды. Джексон Итонға жасалған шабуылдардың түпкі себебі Калхунның саяси қарсылығы екенін көрді, ол әйелінің сын-ескертпелерін тоқтатуға тырыспады. Калхундар кеңінен осы оқиғаның басты қоздырушылары деп есептелді. Жеке дауларды ұнататын Джексон «петикоат ісін» өзінің билігіне тікелей сын ретінде қарастырды, себебі төменгі лауазымдағы атқарушы органдар мен олардың әйелдері оның кабинетіне кімді таңдауға құқылы екеніне күмәндік тудырды. Мемлекеттік хатшы Мартин Ван Бюрен, жесір, Джексонның жағына шығып, Итонды қорғады. Ван Бюрен солтүстік штатынан шыққан және 1828 жылғы тарифті қолдаған (Калхун оған қатты қарсылық білдірді). Калхун мен Ван Бюрен келесі сайлауда вице-президенттікке үміткер болуға ниеттенді, ал таңдалған кандидат Джексонның орнын басатын партияның таңдауы болар еді. Ван Бюреннің Итонды қолдауы, сондай-ақ Джексон мен Калхун арасындағы басқа да мәселелердегі келіспеушіліктер, әсіресе «Жою дағдарысы», оны Калхунның ықтимал вице-президенттік мұрагері етіп көрсетті. Кейбір тарихшылар, соның ішінде Джексонның өмірбаянын жазған Ричард Б. Латнер мен Роберт В. Ремини, Итонға деген жаулықты дұрыс мінез-құлық мәселесінен гөрі саясатта іздегені жөн деп санайды. Итон «Жамандықтар тарифін» қолдаған. Ол сондай-ақ Ван Бюренге саяси жағынан жақын болды. Калхун Итонды кабинеттен қуғысы келген болуы мүмкін, осылайша тарифке қарсы күресін күшейтіп, Демократиялық партиядағы беделін арттыруға тырысқан. Кабинет мүшелерінің көпшілігі оңтүстік штатынан шыққан және мұндай алаңдаушылықтарға көңіл бөлуі мүмкін, әсіресе Казначейство хатшысы Сэмюэл Д. Ингем, Калхунмен одақтасып, Ван Бюрен емес, Джексон президенттік лауазымға ие болуы керек деп сенді. 1830 жылы Калхунның Соғыс министрі ретінде Джексонның 1818 жылы Флоридаға жасаған шабуылы үшін жазалауды жақтағаны туралы ақпарат тарады. Бұл Джексонды ашуландырды. Соңында Льюис Форсайттың хатының бар екенін жариялауға шешім қабылдады, ал 30 сәуірде Кроуфорд екінші хат жазды, бұл жолы Форсайтқа, Форсайттың бұрын айтқан айыбын қайталады. Джексон хатты 12 мамырда алды, бұл оның күдіктерін растады. Ол Калхун өзін «сатып кеткенін» мәлімдеді. Итон Калхуннан кек алды. Белгісіз себептермен Калхун Итоннан Джексонға Семиноль соғысы кезінде Калхунмен хат алысуын жариялау мүмкіндігі туралы сұрады. Итон ештеңе істемеді, бұл Калхунның Джексон хаттарды жариялауға рұқсат бергенін ойлауына себеп болды. Калхун оларды Калхунның жақтасы Дафф Грин бас редакторы болған «АҚШ телеграфында» жариялады. Калхун одақтан бөліну құқығын ашық түрде қолдады, бұл оның бостандығы мен егемендігін қорғаудың соңғы шарасы болды. Кейінгі жылдары Мэдисон күшін жоюды жақтағандарды сынап, ешбір штаттың федералды заңды жоюға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. «Оңтүстік Каролинаның экспозициясы мен наразылығы» атты еңбегінде Калхун штаттың санамаланған өкілеттіктерден тыс және штаттың қалған өкілеттіктеріне қол сұғатын кез келген федералды заңға вето қоя алатынын айтты. Президент Джексон осы арада штаттардың құқықтарын қолдады, бірақ күшін жоюға және бөлінуге қарсы болды. 1830 жылы Джефферсон күнінің кешкі асында Джесси Браунның «Индиан Куин» қонақ үйінде Джексон тост айтып, «Біздің федералды одағымыз сақталуы керек» деп жариялады. Калхун: «Одақ – біздің бостандығымыздан кейінгі ең қымбаттысы. Біз оны тек мемлекеттердің құқықтарын құрметтеу арқылы және одақтың пайдасы мен ауыртпалығын тең бөліп беру арқылы ғана сақтауға болатынын есімізде ұстайық». Калхунның «Телеграфта» Семиноль соғысынан алынған хаттарды жариялауы оның Джексонпен қарым-қатынасын одан әрі нашарлатты, осылайша күшін жою дағдарысына үлес қосты. Джексон мен Калхун шілде айына дейін Джексон тоқтатқанға дейін ашулы хат алмасуды бастады. Жауап ретінде Джексон АҚШ Әскери-теңіз күшінің кемелерін Чарльстон портына жіберіп, күшін жоюға немесе бөлінуге қолдау көрсеткен Калхунды немесе кез келген адамды аспанға тігумен қорқытты. Сенатқа қосылғаннан кейін Калхун жаңа тарифтік келісімге қол жеткізу үшін Клеймен жұмыс істеді. Нью-Йорк штатынан шыққан өкіл Гулиан С. Верпланк ұсынған әкімшілік тарапынан ұсынылған заң жобасы Клей және басқа да протекционистер қалағаннан гөрі тарифтерді күрт төмендетті. Клей Калхунды жоғары тарифтермен келісуге көндірді, оның орнына Клей Джексонның әскери қаупіне қарсы шығып, мүмкін, келесі президенттік сайлауда оңтүстік штатының дауысын жеңіп алуды үміттенеді. Сол күні Конгресс Президентке штаттардың федералды заңдарға бағынуын қамтамасыз ету үшін әскери күш қолдануға рұқсат беретін «Күш туралы заңды» қабылдады. Оңтүстік Каролина тарифке келісті, бірақ соңғы қарсылық ретінде «Күш туралы заңды» күшін жойды. 1833 жылдың 5 ақпанында «Күш туралы заңға» қарсы сөйлеген Калхун, енді вице-президент емес, күшін жоюды қатты қолдады, бір сәтте былай деді:
«Олай болса, президентке осы заң жобасында қарастырылған кең және шексіз өкілеттіктерді неге беру керек? Штаттың азаматтық процесін тоқтату үшін әскери күш қолдануға неге рұқсат беру керек? Бір ғана жауап бар: Егер штат пен Федералды үкімет арасындағы дау олардың екеуінің де азаматтық процеске шектеліп, штат өзінің ішкі егемендігімен, резервтік өкілеттіктерге сүйенсе, мұндай дау-дамайда күштірек болып, Федералды үкіметті жеңіп шығуы мүмкін, ал оның өкілеттіктері шектеулі және берілген. Осы жауапта мемлекет осы қағидалар үшін аянбай және тақсырған күресінің шындығын мойындағанын көреміз». Джексонның үш томдық өмірбаянында Джеймс Партон Калхунның «Жою дағдарысындағы» рөлін былай қорытындылады: «Калхун оны бастады. Калхун оны жалғастырды. Калхун оны тоқтатты».

Early in Jackson's administration, Calhoun's wife Floride Bonneau Calhoun organized Cabinet wives (hence the term "petticoats") against Peggy Eaton, wife of Secretary of War John Eaton, and refused to associate with her. They alleged that John and Peggy Eaton had engaged in an adulterous affair while she was still legally married to her first husband, and that her recent behavior was unladylike. The allegations of scandal created an intolerable situation for Jackson. The Petticoat affair ended friendly relations between Calhoun and Jackson. Jackson sided with the Eatons. He and his late wife Rachel Donelson had undergone similar political attacks stemming from their marriage in 1791. The two had married in 1791 not knowing that Rachel's first husband, Lewis Robards, had failed to finalize the expected divorce. Once the divorce was finalized, they married legally in 1794, but the episode caused a major controversy, and was used against him in the 1828 campaign. Jackson saw attacks on Eaton stemming ultimately from the political opposition of Calhoun, who had failed to silence his wife's criticisms. The Calhouns were widely regarded as the chief instigators. Jackson, who loved to personalize disputes, also saw the Petticoat affair as a direct challenge to his authority, because it involved lower ranking executive officials and their wives seeming to contest his ability to choose whomever he wanted for his cabinet. Secretary of State Martin Van Buren, a widower, took Jackson's side and defended the Eatons. Van Buren was a northerner and a supporter of the 1828 tariff (which Calhoun bitterly opposed). Calhoun and Van Buren were the main contenders for the vice presidential nomination in the ensuing election, and the nominee would then presumably be the party's choice to succeed Jackson. That Van Buren sided with the Eatons, in addition to disagreements between Jackson and Calhoun on other issues, mainly the Nullification Crisis, marked him as Calhoun's likely vice presidential successor. Some historians, including Jackson biographers Richard B. Latner and Robert V. Remini, believe that the hostility towards the Eatons was rooted less in questions of proper behavior than in politics. Eaton had been in favor of the Tariff of Abominations. He was also politically close to Van Buren. Calhoun may have wanted to expel Eaton from the cabinet as a way of boosting his anti tariff agenda and increasing his standing in the Democratic Party. Many cabinet members were Southern and could be expected to sympathize with such concerns, especially Treasury Secretary Samuel D. Ingham, who was allied with Calhoun and believed that he, not Van Buren, should succeed Jackson as president. In 1830, reports had emerged accurately stating that Calhoun, as Secretary of War, had favored censuring Jackson for his 1818 invasion of Florida. These infuriated Jackson. Eventually, Lewis decided to reveal the existence of Forsyth's letter, and on April 30, Crawford wrote a second letter, this time to Forsyth, repeating the charge Forsyth represented him as having previously made. Jackson received the letter on May 12, which confirmed his suspicions. He claimed that Calhoun had "betrayed" him. Eaton took his revenge on Calhoun. For reasons unclear, Calhoun asked Eaton to approach Jackson about the possibility of Calhoun publishing his correspondence with Jackson at the time of the Seminole War. Eaton did nothing, leading Calhoun to believe that Jackson had approved the publication of the letters. Calhoun published them in the United States Telegraph, a newspaper edited by a Calhoun protégé, Duff Green. Calhoun openly argued for a state's right to secede from the Union, as a last resort to protect its liberty and sovereignty. In his later years, Madison rebuked supporters of nullification, stating that no state had the right to nullify federal law. In "South Carolina Exposition and Protest", Calhoun argued that a state could veto any federal law that went beyond the enumerated powers and encroached upon the residual powers of the State. President Jackson, meanwhile, generally supported states' rights, but opposed nullification and secession. At the 1830 Jefferson Day dinner at Jesse Brown's Indian Queen Hotel, Jackson proposed a toast and proclaimed, "Our federal Union, it must be preserved." Calhoun replied, "The Union, next to our liberty, the most dear. May we all remember that it can only be preserved by respecting the rights of the states, and distributing equally the benefit and burden of the Union." Calhoun's publication of letters from the Seminole War in the Telegraph caused his relationship with Jackson to deteriorate further, thus contributing to the nullification crisis. Jackson and Calhoun began an angry correspondence that lasted until Jackson stopped it in July. In response, Jackson sent U. S. Navy warships to Charleston harbor, and threatened to hang Calhoun or any man who worked to support nullification or secession. After joining the Senate, Calhoun began to work with Clay on a new compromise tariff. A bill sponsored by the administration had been introduced by Representative Gulian C. Verplanck of New York, but it lowered rates more sharply than Clay and other protectionists desired. Clay managed to get Calhoun to agree to a bill with higher rates in exchange for Clay's opposition to Jackson's military threats and, perhaps, with the hope that he could win some Southern votes in his next bid for the presidency. On the same day, Congress passed the Force Bill, which empowered the President of the United States to use military force to ensure state compliance with federal law. South Carolina accepted the tariff, but in a final show of defiance, nullified the Force Bill. In Calhoun's speech against the Force Bill, delivered on February 5, 1833, no longer as vice president, he strongly endorsed nullification, at one point saying:
Why, then, confer on the President the extensive and unlimited powers provided in this bill? Why authorize him to use military force to arrest the civil process of the State? But one answer can be given: That, in a contest between the State and the General Government, if the resistance be limited on both sides to the civil process, the State, by its inherent sovereignty, standing upon its reserved powers, will prove too powerful in such a controversy, and must triumph over the Federal Government, sustained by its delegated and limited authority; and in this answer we have an acknowledgment of the truth of those great principles for which the State has so firmly and nobly contended. In his three volume biography of Jackson, James Parton summed up Calhoun's role in the Nullification crisis: "Calhoun began it. Calhoun continued it. Calhoun stopped it."

Отставка

Түстік Каролина сенаторы Роберт Й. Хейн Сенаттағы пікірсайыстарда Оңтүстік Каролинаны Калхуннан нашар қорғай алады деп есептелді, сондықтан 1832 жылдың соңында Хейн губернаторлыққа отставка берді; Калхун вице-президенттік лауазымынан кетті, ал Оңтүстік Каролина заң шығарушы органы Калхунды Хейннің Сенат орындығына сайлады. Ван Бюрен Джексонның жаңа вице-президенті болып сайланғандықтан, Калхунның өкілеттігіне үш айдан да аз уақыт қалды. Оңтүстік Каролинаның City Gazette газеті бұл өзгеріс туралы былай деп мәлімдеді: Тарихшы Джон Нивен «бұл қадамдар мұқият жоспарланған стратегияның бөлігі болды, онда Хейн штат заң шығарушы органындағы ықпалды тұлғаларды бақылауға алса, Калхун Вашингтонда өзінің туындысы – жою идеясын әкімшіліктің бекем жақтастарына және солтүстік ұлтшылдығының жаңа жақтасы Дэниел Вебстерге қарсы қорғайтын болды» дейді. Вице-президент ретінде Калхун Сенатта 31 дауыспен теңдікті шешті, бұл 2023 жылы вице-президент Камала Харрис осы көрсеткішті басып өткенше, Сенат президенті ретінде ең көп дауыс берген вице-президенттің рекорды болды.

АҚШ Сенатының бірінші кезеңі

Калхун 1832 жылғы 29 желтоқсанда Сенатқа отырғанда, оның президент болу мүмкіндігі, Nullification Crisis-ке қатысқандығы және ірі ұлттық партиямен байланысы болмағандықтан, нашар деп есептелді. 1837 жылы ол Джексон таңдаған мұрагері Ван Бюреннің инаугурациясына қатысудан бас тартты, тіпті Вебстер мен Клей сияқты әкімшілікке қарсы болған басқа да ықпалды сенаторлар осы шараға куә болды. Бірақ 1837 жылға таман Калхун демократтардың көптеген саясатына қайта бағытталды. Ұлттық беделін қайта жаңғырту үшін Калхун Ван Бюренмен ынтымақтасты. Демократтар ұлттық банктерге қарсы болды, ал елдің банкирлері вигтер партиясына қосылды. 1837 жылғы экономикалық дағдарысқа қарсы күреске көмектесу мақсатындағы демократтардың жаңа ұсынысы – Калхун қолдаған және күшке енген Тәуелсіз қазынашылық жүйесі болды. Калхун, Джексон мен Ван Бюрен сияқты, қаржы капитализмін сынап, үкімет пен ірі бизнестің ықпалына қарсы тұрды. Осы себепті ол 1840 жылғы президенттік сайлауда виг Уильям Генри Харрисонның кандидатурасына қарсы шықты, өйткені Харрисон жоғары тарифтерді енгізіп, оңтүстік экономикасына артық жүк салатынына сенді. Ол тіпті оңтүстіктен де аз қолдау алып, сайлаудан бас тартты.

Тағайындау және Техастың қосылуы

1841 жылы Гаррисон бір айлық қызметтен кейін қайтыс болғаннан кейін, вице-президент Джон Тайлер оның орнына келді. Бұрынғы демократ Тайлер, ұлттық банкты қайта құру және тарифтерді көтеру туралы Виг партиясының көпшілігі қабылдаған заңдарға вето қойғаннан кейін Виг партиясынан қуылды. 1844 жылдың 10 сәуірінде Абель П. Апшурдың қайтысынан кейін ол Калхунды Мемлекеттік хатшылыққа тағайындады. Апшурдың қазасы Тайлер әкімшілігі үшін ауыр соққы болды. Калхун Апшурдың орнына тағайындалған кезде Ақ үй Техаспен аннексия келісіміне қол жеткізуге жақын болды. Мемлекеттік департамент Техас республикасымен құпия келіссөздер жүргізді, күдікті Мексика үкіметінің солтүстік округі Коауила-и-Техасты рұқсатсыз басып алса, бұл соғыс актісі болады деген қауіп-қатерге қарамастан. Техас елшілерімен келіссөздерді және АҚШ Сенатының қолдауын алуды құлдықты жақтаған Апшур күшпен жүзеге асырды. Тайлер Сенаттың оны ратификациялауын өзінің тағы бір мерзімге сайлануының қажетті шарты деп есептеді. Тайлер Демократиялық партияның қолдауын алуға тырысты, немесе қанағаттанбаған Солтүстік демократтары мен Оңтүстік вигтерінің жаңа партиясын құруды жоспарлады. Калхун Техасты қоса аннексиялауды Апшур сияқты жақтағанмен, Тайлердің мақсаттарына саяси қауіп төндірді. Мемлекеттік хатшы ретінде Калхунның саяси мақсаты – президенттік билікті оңтүстік радикалдарының қолына беру, олар құлдықты кеңейтуді ұлттық саясаттың басты назарына алатын еді. Тайлер мен оның жақтастары 1843 жылдан бері Техасты аннексиялауды насихаттаған ұлттық пропаганданы ойлап тапты, бұл Техастың болашағына қатысты оңтүстік құл иелерінің ұмтылыстарын азайта түсті. Оның орнына Тайлер Техасты аннексиялауды бүкіл ел үшін экономикалық пайдалы ететіндей етіп көрсетуді жөн көрді. Олардың пікірінше, құлдықтың Техастың кең аумақтарына және одан әрі енуі құлдықты аймақтық тұрғыдан шоғырландырмай, керісінше "таратып", нәтижесінде ақ халықтың құл еңбегіне деген сүйіспеншілігі мен тәуелділігін әлсіретеді. Бұл теория американдықтардың арасындағы "Манифест тағдыры" идеясымен байланысты болды, яғни республикалық идеалдардың әлеуметтік, экономикалық және рухани қағидаларын континентке таратуға деген ұмтылыс. Сонымен қатар Тайлер ұлттық қауіпсіздікке қауіп төндіргенін мәлімдеді: егер шетелдік державалар, әсіресе Ұлыбритания Техаста ықпал етсе, ол британдық мақта өндіру резервіне және Солтүстік Америкаға геостратегиялық ықпал ету базасына айналуы мүмкін. Техас құлдықты жоюға мәжбүр болуы мүмкін, бұл көршілес құл мемлекеттерінде құл көтерілістерін тудырып, американдық еркін және құл иелерінің мүдделері арасындағы аймақтық шиеленісті күшейтеді. Калхунды тағайындау, оның оңтүстік штаттарының құқықтарына деген беделі – кейбіреулер оның "құлдықпен тең" деп санайтын – Тайлердің ұлтшыл ретінде қалыптасқан беделін күмәнға салу қаупін тудырды. Тайлер, екіталай болғанымен, Калхунды Мемлекеттік хатшылыққа тартуға міндетті деп санады, өйткені Тайлердің ең жақын достары Принстон апатынан кейін оңтүстік каролиналық мемлекет қайраткеріне осы лауазымды ұсынған. Калхун Конгресс тарапынан бірауыздан бекітілді. Калхунның Вашингтонға келуінен бұрын Тайлер келісім келіссөздерін аяқтауға тырысты. Техас Республикасының президенті Сэм Хьюстон Мексиканың жазалауынан қорқып, АҚШ-тың Техастың қауіпсіздігіне берген уәделерін нақты көрсетуін талап етті. Техастың маңызды дипломаттары жоспарланған уақытта келмегендіктен, Тайлер жаңа Мемлекеттік хатшысын тікелей келіссөздерге тартуға мәжбүр болды. Мемлекеттік хатшы Калхунға бұрынғы Мемлекеттік хатшы Апшурдың берген ауызша уәдесін орындауға, егер Мексика Техасты күшпен ұстап алса, АҚШ-тың әскери араласуын қамтамасыз етуге нұсқау берілді. Тайлер Мексика шығанағына АҚШ әскери-теңіз кемелерін жіберіп, армия бөлімдерін жұмылдыруға бұйрық берді, оның барлығы атқарушы биліктің 100 000 долларынан төленді. Бұл қадам Конгресс соғысқа арналған қаржыны бекітетін конституциялық талаптарды бұзды. 1844 жылдың 22 сәуірінде Мемлекеттік хатшы Калхун аннексия келісіміне қол қойды және он күннен кейін оны құпия сессияда қарастыру үшін Сенатқа тапсырды. Келісім келіссөздерінің егжей-тегжейін және оны растауға қатысты құжаттарды Огайо штатының сенаторы Бенджамин Таппан баспасөзге жария етті. Таппан, демократ, аннексияға және құлдыққа қарсы болды. Тайлер-Техас келісімінің шарттары және Калхунның британ елшісі Ричард Пакенхемге жолдаған хаты аннексия науқанының құлдықты кеңейту және сақтау бағдарламасы екенін көрсетті. Пакенхемге жолдаған хатында Калхун құлдық институтының оңтүстік құлдардың физикалық және рухани әл-ауқатын жақсартатынын мәлімдеді. АҚШ Сенаты ратификация талқылауларын ашық түрде жүргізуге мәжбүр болды және Конституцияда талап етілген екі үшін бір бөлігінің көпшілігімен келісімді қабылдау үмітінен бас тартты. Техасты аннексиялауды құлдықтың кеңеюімен байланыстыру арқылы Калхун бұрын қолдау көрсетуі мүмкін болған көптеген адамдарды наразылыққа түсірді. 1844 жылдың 8 маусымында, қызу партиялық күрестен кейін Сенат Тайлер-Техас келісімін 16-35 дауыспен қабылдамады, бұл екіден астам айырмашылықты құрады. Дауыс көбінесе партиялық бағыттар бойынша бөлінді: вигтер оған дерлік бірауыздан қарсы болды (1–27), ал демократтар бөлінді, бірақ көбінесе жақтады (15–8). Дегенмен, келісімнің жариялануы Техасты аннексиялау мәселесін 1844 жылғы жалпы сайлаудың ортасына қойды.

When Harrison died in 1841 after a month in office, Vice President John Tyler succeeded him. Tyler, a former Democrat, was expelled from the Whig Party after vetoing bills passed by the Whig congressional majority to reestablish a national bank and raise tariffs. He named Calhoun Secretary of State on April 10, 1844, following the death of Abel P. Upshur, one of six people killed when a cannon exploded during a public demonstration in the USS Princeton disaster. Upshur's loss was a severe blow to the Tyler administration. When Calhoun was nominated as Upshur's replacement, the White House was well advanced towards securing a treaty of annexation with Texas. The State Department's secret negotiations with the Texas republic had proceeded despite explicit threats from a suspicious Mexican government that an unauthorized seizure of its northern district of Coahuila y Tejas would be equivalent to an act of war. Both the negotiations with Texas envoys and the garnering of support from the U. S. Senate had been spearheaded aggressively by Secretary Upshur, a strong pro slavery partisan. Tyler looked to its ratification by the Senate as the sine qua non to his ambition for another term in office. Tyler planned to outflank the Whigs by gaining support from the Democratic Party or possibly creating a new party of discontented Northern Democrats and Southern Whigs. Calhoun, though as avid a proponent for Texas acquisition as Upshur, posed a political liability to Tyler's aims. As secretary of state, Calhoun's political objective was to see that the presidency was placed in the hands of a southern extremist, who would put the expansion of slavery at the center of national policy. Tyler and his allies had, since 1843, devised and encouraged national propaganda promoting Texas annexation, which understated Southern slaveholders' aspirations regarding the future of Texas. Instead, Tyler chose to portray the annexation of Texas as something that would prove economically beneficial to the nation as a whole. The further introduction of slavery into the vast expanses of Texas and beyond, they argued, would "diffuse" rather than concentrate slavery regionally, ultimately weakening white attachment and dependence on slave labor. This theory was yoked to the growing enthusiasm among Americans for Manifest Destiny, a desire to see the social, economic and moral precepts of republicanism spread across the continent. Moreover, Tyler declared that national security was at stake: If foreign powers—Great Britain in particular—were to gain influence in Texas, it would be reduced to a British cotton producing reserve and a base to exert geostrategic influence over North America. Texas might be coerced into relinquishing slavery, inducing slave uprisings in adjoining slave states and deepening sectional conflicts between American free soil and slave soil interests. The appointment of Calhoun, with his southern states' rights reputation—which some believed was "synonymous with slavery"—threatened to cast doubt on Tyler's carefully crafted reputation as a nationalist. Tyler, though ambivalent, felt obliged to enlist Calhoun as Secretary of State, because Tyler's closest confidantes had, in haste, offered the position to the South Carolinian statesman in the immediate aftermath of the Princeton disaster. Calhoun would be confirmed by Congress by unanimous vote. In advance of Calhoun's arrival in Washington, D. C., Tyler attempted to quickly finalize the treaty negotiations. Sam Houston, President of the Texas Republic, fearing Mexican retaliation, insisted on a tangible demonstration of U. S. commitments to the security of Texas. When key Texas diplomats failed to appear on schedule, the delay compelled Tyler to bring his new Secretary of State directly into negotiations. Secretary Calhoun was directed to honor former Secretary Upshur's verbal assurances of protection now offered by Calhoun in writing, to provide for U. S. military intervention in the event that Mexico used force to hold Texas. Tyler deployed U. S. Navy vessels to the Gulf of Mexico and ordered army units mobilized, entirely paid for with $100,000 of executive branch contingency funds. The move side stepped constitutional requirements that Congress authorize appropriations for war. On April 22, 1844, Secretary Calhoun signed the treaty of annexation and ten days later delivered it to the Senate for consideration in secret session. The details of the treaty negotiations and supporting documents were leaked to the press by Senator Benjamin Tappan of Ohio. Tappan, a Democrat, was an opponent of annexation and of slavery. The terms of the Tyler–Texas treaty and the release of Calhoun's letter to British ambassador Richard Pakenham exposed the annexation campaign as a program to expand and preserve slavery. In the Pakenham letter, Calhoun alleged that the institution of slavery contributed to the physical and mental well being of Southern slaves. The U. S. Senate was compelled to open its debates on ratification to public scrutiny, and hopes for its passage by the two thirds majority required by the Constitution were abandoned by administration supporters. In linking Texas annexation to the expansion of slavery, Calhoun had alienated many who might previously have supported the treaty. On June 8, 1844, after fierce partisan struggles, the Senate rejected the Tyler–Texas treaty by a vote of 16–35, a margin of more than two to one. The vote went largely along party lines: Whigs had opposed it almost unanimously (1–27), while Democrats split, but voted largely in favor (15–8). Nevertheless, the disclosure of the treaty placed the issue of Texas annexation at the center of the 1844 general election.

1844 жылғы сайлау

1844 жылғы мамыр айында Мэриленд штатының Балтимор қаласында өткен Демократиялық конвенцияда Калхунның жақтастары, Калхунның өзі қатысқанда, егер делегаттар Техас штатын қолдайтын үміткерді ұсынбаса, конвенциядан шығып, Тайлердің үшінші партия тікелей қолдау көрсетуге дайын екенін мәлімдеді. Калхунның Пакенхэм хаты және оның құлдыққа жақтас радикалдық көзқарастармен байланысы, Демократиялық партияның басты үміткері, солтүстіктен шыққан Мартин Ван Бюреннің Техас аннексиясына қарсы шығуына себеп болды. Сондықтан, Оңтүстікте бұрыннан да аса танымал болмаған Ван Бюреннің аймақтағы қолдауы күрт азайды. Осының нәтижесінде Техас Джексоншыл және Теннесси саясаткері Джеймс К. Полк номинацияны жеңіп алды. Тарихшы Дэниел Уокер Хоу Калхунның Пакенхэм хатының 1844 жылғы сайлау қорытындысына әдейі түрде ықпал етуге жасалған әрекет болғанын айтады:

Жалпы сайлауда Калхун Полкке Техастың аннексиясын қолдау, 1842 жылғы тарифке қарсы болу және Фрэнсис Престон Блэр басқарған Демократиялық партияның жартылай ресми үгіт құралы – «Вашингтон глобус» газетін тарату шартымен қолдау көрсетті. Ол бұл талаптарды қабылдап, Полктің кандидатурасын ынтамен қолдады. Полк аннексияға қарсы болған Генри Клэйді шамалы айырыспен жеңді. Өкіметтен шығып жатқан президент Тайлер Техас келісімі бойынша Конгрестің екі палатасының біріккен дауыс беруін ұйымдастырды, ол қарапайым көпшілік дауыспен қабылданды. Ол 1 наурызда аннексия туралы заңға қол қойды. Президент Полктің қолдауымен 1845 жылы Техас Республикасы Техас аннексиясы туралы келісімді бекітті. Техасты Одақтың 28-ші штаты ретінде қабылдау туралы заңға Полк 1845 жылғы 29 желтоқсанда қол қойды.

Мексика-Америка соғысы және Уилмот Провизо

Калхун 1845 жылы Дэниел Эллиотт Хугердің отставкасынан кейін Сенатқа қайта сайланды. Бірақ ол тез арада Мексика-Америка соғысына қарсы күреске шықты. Ол бұл соғыстың республикалық идеалдарды жойып, империялық саясатты күшейтіп, сондай-ақ елге басқа нәсілдегі адамдарды әкелу арқылы ұлттық мінезді бұрмалайды деп санады.

1850 жылғы келісімнің қабылданбауы

1850 жылғы Компромисс, Клей және Иллинойс штатынан демократ сенатор Стивен А. Дуглас жасаған, Мексикадан алынған жаңа аумақтардағы құлдық мәртебесіне қатысты дауды шешу мақсадында болды. Құлдыққа жақтас көптеген оңтүстік штатының өкілдері оны құлдықты қорғау үшін жеткіліксіз деп санады, ал Калхун маусым айында Оңтүстік штатының бөліну мүмкіндігін талқылау үшін жиналатын Нэшвилл конвенциясын ұйымдастыруға көмектесті. 67 жастағы Калхун өмірі бойы туберкулезден уақыт-уақыт зардап шекті. 1850 жылдың наурыз айында ауру өте қиын кезеңге жетті. Өліміне бірнеше апта қалғанда және сөйлей алмайтын күйде, Калхун Компромисске қарсы айқын шабуыл жасады, ол оның ең танымал сөзіне айналды. 4 наурызда оның досы және шәкірті Вирджиния штатының сенаторы Джеймс Мейсон оның сөздерін оқыды. Калхун Оңтүстікке, Солтүстіктің Оңтүстікке бағындыру деп атаған нәрсесіне, әсіресе Солтүстіктің Оңтүстіктің құлдық институтына қарсылығына жауап ретінде Одақтан шығу құқығын растады. Ол "екі тарап арасындағы тепе-теңдік" жойылған күннің ынтымақсыздық, анархия және азамат соғысынан көп айырмас күн болатынын ескертті. Калхун "әлсіз" тарап – құлдыққа жақтас Оңтүстікті "күшті" тарап – құлдыққа қарсы Солтүстік қалай бағындыратынын сұрады. Ол мәселені шешу жауапкершілігі Солтүстікке – күшті тарапқа тиесілі екенін, Оңтүстік азшылығына басқаруда тең үлес беруге және құлдыққа қарсы науқандарын тоқтатуға мүмкіндік беру керектігін айтты. Ол былай деді: "Егер сіздер, күшті жақты білдіретіндер, оларды әділдік пен борыш қағидалары бойынша реттеуге келісе алмасаңыздар, солай деңіздер, және біз екеуміз де білдіретін штаттар бейбіт түрде бөлінуге келісім жасасын. Егер сіздер біздің бейбіт бөлінуімізге қарсы болсаңыздар, бізге айтыңыз, және сіздер бізге бағынуға немесе қарсы тұруға мәжбүрлеген кезде не істеу керектігін білеміз". Ол Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы Сент-Филипс шіркеуінің зиратында жерленді. Азамат соғысы кезінде Калхунның достары федералды әскерлердің оның қабірін зақымдауы мүмкін деген алаңдаушылықпен, түнде оның табынын шіркеудің баспалдағының астындағы жасырын жерге көшірді. Келесі түнде оның табыны шіркеудің жанындағы белгісіз қабірге қойылды, ол 1871 жылға дейін сол жерде қалды, содан кейін ол қайтадан ашылып, бастапқы орнына қайтарылды. Калхун қайтыс болғаннан кейін, оның әріптесі сенатор Томас Харт Бентоннан Сенатта Калхунға арналған мақтау сөз сөйлеуін сұрады. Бентон, адал Одақшыл, бас тартты: "Ол өлмеді, мырза, ол өлмеді. Оның денесінде өмір жоқ болуы мүмкін, бірақ оның ілімдерінде бар". Оңтүстік Каролинадағы Клемсон университетінің кампусы Калхунның әйелі мен қызына мұра етіп қалдырған Форт-Хилл плантациясының орнында орналасқан. Олар оны және 50 құлын туысына сатты. Соның иесі қайтыс болғаннан кейін Томас Грин Клемсон ипотеканы өндіріп алды. Кейін ол бұл жерді өзінің атымен аталатын ауыл шаруашылығы колледжі ретінде пайдалануға штатқа мұра етті. Калхунның жесірі Флорида 1866 жылдың 25 шілдесінде қайтыс болды және балаларының жанында, бірақ күйеуінен бөлек, Оңтүстік Каролина штатының Пендлтон қаласындағы Сент-Полс епископ шіркеуінің зиратына жерленді. Ол Аликті ұстап алған адамға жазған хатында: "Аликті ұстағаныңызға қуаныштымын және оны ұстауға кеткен шығындарды төлегеніңіз үшін сізге алғыс айтамын. Ол жазадан қашу үшін ғана қашып кетті, сондықтан мен оның қайталануын болдырмау үшін оны бір аптаға түрмеге қамап, нан мен сумен тамақтандырып, мен үшін біреуді жалдап, оны жақсылап 30 қамшымен қамшылауын қалаймын". Калхун Генри Клей сияқты Оңтүстік штатының басшыларының құлдықтың дұрыс емес екенін барлық американдықтар келісе алады деген сенімін қабылдамады, бірақ олар осы үлкен қателікке қалай жауап берудің ең тиімді жолы туралы келіспеушілікке ұшырауы мүмкін. Калхунның конституциялық идеялары Солтүстіктің демократияға, көпшілік билікке және табиғи құқықтарға шақыруларына өмір сүретін консервативті балама ретінде әрекет етті. Құлдықты ақыл-оймен негіздеумен қатар, Калхун Оңтүстіктің жалпы саяси стратегиясын әзірлеуде маңызды рөл атқарды. Тарихшы Ульрих Б. Филлипстің айтуынша, [Калхунның] тәсілдері көптеген болды: агитацияны басу, құл ұстау жүйесін мақтау; ақ түстің Оңтүстіктегі өркендеуі мен кеңеюін насихаттау; Батыс одағын алу; бір мезгілде көпшілікпен басқарудың жаңа жоспарын жасау; Оңтүстік блогын құру; Солтүстікке Оңтүстіктің отчаянысының қауптерін ескерту; Одақты сақтау үшін Солтүстіктің жомарттығына шақыру. 1850 жылғы Компромисске қарсы сөйлегеннен кейін, Калхун құлдық мәселесіне байланысты Одақтың құлауын болжады. Сенатор Мейсонға айтқанда:

The Compromise of 1850, devised by Clay and Stephen A. Douglas, a first term Democratic senator from Illinois, was designed to solve the controversy over the status of slavery in the vast new territories acquired from Mexico. Many pro slavery Southerners opposed it as inadequate protection for slavery, and Calhoun helped organize the Nashville Convention, which would meet in June to discuss possible Southern secession. The 67 year old Calhoun had suffered periodic bouts of tuberculosis throughout his life. In March 1850, the disease reached a critical stage. Weeks from death and too feeble to speak, Calhoun wrote a blistering attack on the Compromise that would become his most famous speech. On March 4 a friend and disciple, Senator James Mason of Virginia, read his remarks. Calhoun affirmed the right of the South to leave the Union in response to what he called Northern subjugation, specifically the North's growing opposition to the South's "peculiar institution" of slavery. He warned that the day "the balance between the two sections" was destroyed would be a day not far removed from disunion, anarchy, and civil war. Calhoun queried how the Union might be preserved in light of subjugation of the "weaker" party—the pro slavery South—by the "stronger" party, the anti slavery North. He maintained that the responsibility of solving the question lay entirely on the North—as the stronger section, to allow the Southern minority an equal share in governance and to cease its anti slavery agitation. He added:

blockquote|If you who represent the stronger portion, cannot agree to settle them on the broad principle of justice and duty, say so; and let the States we both represent agree to separate and part in peace. If you are unwilling we should part in peace, tell us so; and we shall know what to do, when you reduce the question to submission or resistance. He was interred at St. Philip's Churchyard in Charleston, South Carolina. During the Civil War, a group of Calhoun's friends were concerned about the possible desecration of his grave by Federal troops and, during the night, removed his coffin to a hiding place under the stairs of the church. The next night, his coffin was buried in an unmarked grave near the church, where it remained until 1871 when it was again exhumed and returned to its original place. After Calhoun had died, an associate suggested that Senator Thomas Hart Benton give a eulogy in honor of Calhoun on the floor of the Senate. Benton, a devoted Unionist, declined, saying: "He is not dead, sir—he is not dead. There may be no vitality in his body, but there is in his doctrines." The Clemson University campus in South Carolina occupies the site of Calhoun's Fort Hill plantation, which he bequeathed to his wife and daughter. They sold it and its 50 slaves to a relative. When that owner died, Thomas Green Clemson foreclosed the mortgage. He later bequeathed the property to the state for use as an agricultural college to be named after him. Calhoun's widow, Floride, died on July 25, 1866, and was buried in St. Paul's Episcopal Church Cemetery in Pendleton, South Carolina, near their children, but apart from her husband. In a letter to Alick's captor, Calhoun wrote:

quote=I am glad to hear that Alick has been apprehended and am much obliged to you for paying the expense of apprehending him . . He ran away for no other cause, but to avoid a correction for some misconduct, and as I am desirous to prevent a repetition, I wish you to have him lodged in Jail for one week, to be fed on bread and water and to employ some one for me to give him 30 lashes well laid on, at the end of the time. Calhoun rejected the belief of Southern leaders, such as Henry Clay, that all Americans could agree on the "opinion and feeling" that slavery was wrong, although they might disagree on the most practicable way to respond to that great wrong. Calhoun's constitutional ideas acted as a viable conservative alternative to Northern appeals to democracy, majority rule, and natural rights. As well as providing an intellectual justification of slavery, Calhoun played a central role in devising the South's overall political strategy. According to historian Ulrich B. Phillips, [Calhoun's] devices were manifold: to suppress agitation, to praise the slaveholding system; to promote white Southern prosperity and expansion; to procure a Western alliance; to frame a fresh plan of government by concurrent majorities; to form a Southern bloc; to warn the North of the dangers of Southern desperation; to appeal for Northern magnanimity as indispensable for the saving of the Union. Shortly after delivering his speech against the Compromise of 1850, Calhoun predicted the destruction of the Union over the slavery issue. Speaking to Senator Mason, he said:

Мексикамен соғысқа қарсылық

Калхун Мексикамен соғысқа үнемі қарсы болды, кеңейтілген әскери күш-жігер тек халықтың империяға деген алаңдатарлық және өсіп келе жатқан құштарлығын қоректендіретінін, атқарушы биліктің және меценаттықтың күшін арттыратынын, сондай-ақ республиканы қаржыны шайқап, шабуылға шақыратын ауыр қарызға батыратынын айтты. Калхун сонымен қатар оңтүстік құл иелерінің жаулап алынған Мексика аумақтарына кіре алмай қалуынан қаушады, бұл Вилмот шартына ұқсас жағдай тудырар еді. Ол соғыстың бүкіл Мексиканы аннексиялауға, ал оның ішіндегі мексикалықтардың елге келуіне әкелетінін, ал оларды өзі моральдық және интеллектуалдық тұрғыдан кемсіз деп санайтынын мәлімдеді. 1848 жылғы 4 қаңтардағы сөйлеген сөзінде ол былай деді:

Калхун территория үшін соғыс жүргізудің моральдық тұрғыдан бұрыс екенін айтты және Полк әкімшілігінің соғысты күштеп бастауға тырысқанына тым ден қойғанын ойлады. Құлдыққа қарсы Солтүстік штаттары соғысты құлдықты кеңейту үшін Оңтүстіктің құпия жоспары деп айыптады; ал Калхун өз кезегінде Янкилердің Оңтүстікті жоюға тырысып жатқанын сезді. 1847 жылға қарай Одақтың толығымен жемқорланған партиялық жүйеден қауіп көргенін шешті. Ол Солтүстіктегі саясаткерлердің, әсіресе президенттік сайлау кезінде, құлдыққа қарсы дауысқа қызығушылық танытып, билікке, меценаттыққа және олжаға құмарлықтарымен Оңтүстік штаттарының құқықтарын құрбан ететініне сенді. Осылайша, Оңтүстік құқықтарын қорғаудағы кез келген табыстың алғашқы қадамы – барлық партиялық байланыстардан бас тарту болды. 1848–49 жылдары Калхун Оңтүстік бірлігін нығайтуға бағытталған шараларды іске асыруға тырысты. Ол «Конгресстегі оңтүстік штаттарының делегаттарының сайлаушыларына жолдауы» жобасын жасау мен жариялауды ұйымдастырды. Онда Солтүстіктің Оңтүстіктің конституциялық құқықтарын бұзғаны айтылып, оңтүстік сайлаушыларын жақын арада құлдарды күштеп босату күтіліп жатқаны, содан кейін принципсіз Солтүстік және қара нәсілділердің одағымен толық бағындырылатыны туралы ескертілді. Ақ адамдар қашып кететін болып, Оңтүстік «қақтығыс, тәртіпсіздік, кедейлік, қайғы-қасірет пен азаптың мәңгілік мекеніне» айналады. Мұндай апатты болдырмау үшін оңтүстік ақсүйектерінің бірлігі қажет еді. Мұндай бірлік Солтүстікті ақылға келтіруге немесе тәуелсіз Оңтүстік құруға негіз салуға мүмкіндік берер еді. Бірақ аймақта одақ рухы әлі де күшті болды, сондықтан оңтүстік конгрессмендерінің 40% -тан азы ғана жолдауға қол қойды, ал вигтерден тек біреуі ғана қол қойды. Көптеген оңтүстік тұрғындары оның ескертулеріне сеніп, Солтүстіктен келген әрбір саяси жаңалықты ақ түстің оңтүстік өмір салтын жою жоспарының тағы бір дәлелі ретінде қарастырды. Бұл оқиғаның шегіне 1860 жылы республикашыл Авраам Линкольннің сайлануымен жетілді, бұл Оңтүстік Каролинаның Одақтан шығуына, содан кейін тағы алты Оңтүстік штатының да Одақтан шығуына әкелді. Олар Калхун теориясына сәйкес, ешқандай ұйымдасқан саяси партиялары жоқ жаңа Конфедерациялық штаттарды құрды.

Calhoun argued that a war for territory was morally wrong and felt that the Polk administration had been too aggressive in trying to force a war. Anti slavery Northerners denounced the war as a Southern conspiracy to expand slavery; Calhoun in turn perceived a connivance of Yankees to destroy the South. By 1847 he decided the Union was threatened by a totally corrupt party system. He believed that in their lust for office, patronage and spoils, politicians in the North pandered to the anti slavery vote, especially during presidential campaigns, and politicians in the slave states sacrificed Southern rights in an effort to placate the Northern wings of their parties. Thus, the essential first step in any successful assertion of Southern rights had to be the jettisoning of all party ties. In 1848–49, Calhoun tried to give substance to his call for Southern unity. He was the driving force behind the drafting and publication of the "Address of the Southern Delegates in Congress, to Their Constituents". It alleged Northern violations of the constitutional rights of the South, then warned Southern voters to expect forced emancipation of slaves in the near future, followed by their complete subjugation by an unholy alliance of unprincipled Northerners and blacks. Whites would flee and the South would "become the permanent abode of disorder, anarchy, poverty, misery, and wretchedness". Only the immediate and unflinching unity of Southern whites could prevent such a disaster. Such unity would either bring the North to its senses or lay the foundation for an independent South. But the spirit of union was still strong in the region and fewer than 40% of the Southern congressmen signed the address, and only one Whig. Many Southerners believed his warnings and read every political news story from the North as further evidence of the planned destruction of the white southern way of life. The climax came a decade after Calhoun's death with the election of Republican Abraham Lincoln in 1860, which led to the secession of South Carolina, followed by six other Southern states. They formed the new Confederate States, which, in accordance with Calhoun's theory, did not have any organized political parties.

Кино және теледидар

Калхунды 1997 жылғы "Амистад" фильмінде Арлис Ховард сомдады. Фильм 1839 жылы "Амистад" құл кемесіндегі тасымалдаушыларына қарсы көтеріліс жасаған құлдардың мәртебесі төңірегіндегі дау-жанжал мен сот процесін бейнелейді.