Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Швед хор дирижері және педагогы Эрик Густав Эрикссон (26 қазан 1918 – 16 ақпан 2013) – швед хор дирижері және ықпалды хор педагогы.
Swedish choral conductor and teacher
Eric Gustaf Ericson (26 October 1918 – 16 February 2013) was a Swedish choral conductor and influential choral teacher.
Өмір және мансап
Ол 1943 жылы Стокгольмдегі Корольдік музыка колледжін (Кунгл. Музикхогшкола) бітірді, содан кейін Швейцариядағы Schola Cantorum Basiliensis, Германия, Ұлыбритания және АҚШ-та білімін жалғастырды. Жаңашыл оқыту әдістерімен және репертуарының кең ауқымдылығымен танымал Эрикссон 1951 жылдан 1991 жылға дейін Уппсала университетінің Орфей Дренгар хорының бас дирижері, ал 1982 жылға дейін оның бастамасымен 1951 жылы құрылған Швед радио хорының хормейстері болды. 1951 жылы Стокгольмдегі Корольдік музыка колледжінде оқытушылық қызметін бастады, онда ол аңызға айналған және шабыттандыратын тұлғаға айналды, ал 1968 жылы хорлық дирижерлік кафедрасына тағайындалды. 1983 жылы Эрикссон Швецияның Уппсала университетінің гуманитарлық факультетінен құрметті докторлық дәрежесін алды. 1995 жылы ол Солтүстік кеңестің музыкалық сыйлығын жеңіп алды, ал 1997 жылы Эрикссон Брюс Спрингстинмен Полярлық музыкалық сыйлықты бөлісті: марапаттама «швед және халықаралық хор музыкасындағы дирижер, педагог, көркемдік бастамашы және шабыттандырушы ретіндегі жаңарушылық жетістіктері үшін» берілді. 1998 жылы оның 80 жылдығына орай Швецияның Swedbank банкі Уппсала университетінде «Хорлық дирижерлік бойынша Эрик Эрикссон кафедрасын» құрды. Ол Эрик Эрикссон атындағы камералық хорды құрды және көптеген ансамбльдер мен хорлармен қонақ дирижер ретінде жұмыс істеді, оның ішінде Дротнингхольм барокко ансамблі (Бахтың құмарлықтары), Нидерланды камералық хоры (Пуленк), Париждің Chœur de chambre Accentus (фин жұмыстары) бар. 1975 жылғы Бергманның «Сиырлы флейта» фильміне дирижерлік еткені «жеңілдік пен салтанаттылықтың» тепе-теңдігімен «таң қалдырарлық» деп сипатталды, ал сыншы Эрикссонды «есепке алуға болатын Моцартшыл» деп атады.
He graduated from the Royal College of Music (Kungl. Musikhögskolan) in Stockholm in 1943 and went on to complete his studies abroad, at the Schola Cantorum Basiliensis, Switzerland, and in Germany, Great Britain, and the United States. Renowned for his innovative teaching methods and the wide ranging nature of his repertoire, Ericson was the principal conductor of the Orphei Drängar choir at Uppsala University from 1951 until 1991, and choirmaster until 1982 of the Swedish Radio Choir which was established on his initiative in 1951. Also in 1951, he began his teaching career at the Royal College of Music in Stockholm, where he became a legendary and inspirational figure, and he was appointed to the chair of choral conducting there in 1968. In 1983 Ericson received an honorary doctorate from the Faculty of Humanities at Uppsala University, Sweden. He won the Nordic Council Music Prize in 1995, and in 1997 Ericson shared the Polar Music Prize with Bruce Springsteen: the citation was for "pioneering achievements as a conductor, teacher, artistic originator and inspirer in Swedish and international choral music". On the occasion of his 80th birthday in 1998, Swedbank of Sweden endowed an "Eric Ericson Chair in Choral Directing" at Uppsala University. He founded the Eric Ericson Chamber Choir, and worked as a guest conductor for many ensembles and choirs including Drottningholm Baroque Ensemble (Bach's Passions), Netherlands Chamber Choir (Poulenc), Chœur de chambre Accentus, Paris (Finnish works). His conducting for the 1975 Bergman film The Magic Flute was described as "impressive" in its balance of "levity and solemnity", and the reviewer noted that Ericson was "a Mozartian to be reckoned with".