Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соғыс өнеріндегі революциялық өзгерістер
Theoretical revolutionary change in warfare
Әскери істердегі революция (ӘӘР) – әскери теориядағы соғыстың болашағы туралы гипотеза, көбінесе әскери реформалар үшін технологиялық және ұйымдық ұсыныстармен байланысты. Жалпы айтқанда, ӘӘР адамзат тарихының белгілі бір кезеңдерінде соғыс жүргізу тәсілінде қайта келтірілмейтін өзгерістерге алып келген жаңа әскери доктриналар, стратегиялар, тактикалар және технологиялар пайда болды деген пікірді білдіреді. Бұдан әрі, мұндай өзгерістер жаңа доктриналар мен стратегияларға жылдам бейімделуді қажет етеді. АҚШ-та ӘӘР көбінесе АҚШ Армиясының қайта ұйымдастыру жоспары және жүйелердің толық интеграциясы сияқты мәселелермен байланысты талқыланады.
A revolution in military affairs (RMA) is a hypothesis in military theory about the future of warfare, often connected to technological and organizational recommendations for military reform. Broadly stated, RMA claims that in certain periods of the history of humankind, there were new military doctrines, strategies, tactics and technologies which led to an irrecoverable change in the conduct of warfare. Furthermore, those changes compel an accelerated adaptation of novel doctrines and strategies. In the United States, RMA is often linked to discussions such as the reorganization plan of the United States Army and total systems integration.
Тарих
Бастапқы теорияны 1970 және 1980 жылдары Кеңес Қарулы Күштері, әсіресе маршал Николай Огарков жасаған. АҚШ бастапқыда қорғаныс министрлігінің "Торлық бағалау" кеңсесінің басшысы Эндрю Маршалл арқылы оған қызығушылық танытты. Бұл идея ресми әскери ортада біртіндеп мойындалды, және басқа елдер де ұйымдастыру мен технологиядағы осындай өзгерістерді зерттеуге кірісті. Қытай Халық Азаттық Армиясында РМА және болашақ АҚШ қарулы күштерінің құрылымына үлкен қызығушылық бар, ол Қытайдың стратегиялық әскери доктринасына енгізілген. Канада, Ұлыбритания, Нидерланды, Швеция, Австралия, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Африка, Сингапур, Қытай Республикасы (Тайвань), Үндістан, Ресей және Германия сияқты көптеген елдердің әскерилері де РМА-ны ұйымдық тұжырымдама ретінде зерттеп, қарастырды, бірақ оның маңызды инфрақұрылымдық және инвестициялық шығындарына байланысты барлық әскерилер РМА-ны қабылдаған жоқ.
The original theorizing was done by the Soviet Armed Forces in the 1970s and 1980s, particularly by Marshal Nikolai Ogarkov. The United States initially became interested in it through Andrew Marshall, the head of the Office of Net Assessment, a Department of Defense think tank. It slowly gained credence within official military circles, and other nations began exploring similar shifts in organization and technology. Interest in RMA and the structure of future U. S. armed forces is strong within China's People's Liberation Army and it has been incorporated into China's strategic military doctrine. Many other militaries have also researched and considered RMA as an organizational concept—e. g., those of Canada, United Kingdom, the Netherlands, Sweden, Australia, New Zealand, South Africa, Singapore, Republic of China (Taiwan), India, Russia, and Germany—but not all militaries have adopted RMA, due to its significant infrastructure and investment costs.
Кеңестер көзқарасы
Николай Огарков РМА-ның алғашқы идеясын Әскери-технологиялық революция (ӘТР) деп атады. АҚШ-тағы Пентагон қызметкерлері оның бастапқы идеясының атын өзгертті, осылайша ол RMA деп танылды. Огарковтың жаңа қару-жарақтардың әлеуеті мен мүмкіндігінің тез өсуіне сенуі оның алғашқы идеясын дамытуға себеп болды. ӘТР-ді алғаш әзірлеу кезінде кеңес одағы кейбір технологияларды, соның ішінде энергиялық қарулар мен роботтарды ең кеш 2015 жылға дейін қолдануға болатынын күтті. Косово соғысынан кейін, АҚШ бірде-бір адамның өмірін жоғалтпаған соң, кейбіреулер соғыстың тым стерильді болып кеткенін, «виртуалды соғыс» тудырғанын айтты. Сонымен қатар, АҚШ-тың Осама бен Ладенді ұстауға немесе Ирактағы тәуелсіздерге қарсы тиімді күресуге қабілетсіздігі, кейбіреулерді асимметриялық соғысқа қатысты RMA-ны күмәндеуге итерді, онда АҚШ-тың қарсыластары RMA-ның артықшылықтарына қарсы тұру үшін жиірек араласуы мүмкін. 1997 жылы АҚШ армиясы «Force 21» кодолық атымен жаттығу өткізді, ол әскери мақсатқа бейімделген жеке сектор технологияларын қолдану арқылы байланыс пен логистиканы жақсарту үшін соғыста цифрлық технологияларды сынауға бағытталған. Атап айтқанда, майдандағы өз орны мен жаудың орнын анықтау деңгейін арттыру, соның нәтижесінде өлімге ұшырату қабілетін арттыру, соғыс қарқынын жақсырақ бақылау және жақсырақ «дос немесе жау» идентификациясы арқылы достық отқа түсіп қалу инциденттерін азайту мақсаты болды. 2002 жылы Крис Брей RMA-ны «жауынгерлік далада ақпаратты және автоматтандыруды пайдалану» туралы жаңа идеялар ретінде сипаттады, бұл күштерді «өлімге әкелетін» және «жылдам» етуге бағытталған.
Nikolai Ogarkov called the early idea of RMA the Military Technological Revolution (MTR). Pentagon officials in the United States changed the name of his original idea, which is how it became known as RMA. Orgarkov's belief that the potential and possibility for new weapons was increasing rapidly led to the development of his initial idea. At the time of the initial development of MTR, the Soviets anticipated that certain technologies, including energy weapons and robots, would be in use by 2015 at the latest. After the Kosovo War, in which the United States did not lose a single life, others suggested that war had become too sterile, creating a "virtual war". Furthermore, the United States’ inability to capture Osama bin Laden or effectively combat the Iraqi insurgency led some to question RMA in the face of asymmetrical warfare, in which foes of the United States may increasingly engage in order to counter RMA's advantages. In 1997, the U. S. Army mounted an exercise codenamed "Force 21", to test the application of digital technologies in warfare in order to improve communications and logistics by applying private sector technologies adapted for military use. Specifically, it sought to increase awareness of one's position on the battlefield as well as that of the enemy, in order to achieve increased lethality, greater control of the tempo of warfare, and fewer instances of friendly fire via improved identification friend or foe. In 2002, Chris Bray described RMA as new ideas about "the use of information and automation on the battlefield" to make forces "more lethal" and "more agile."
Басты бағыттар
Қазіргі уақыттағы ҚРЖ (Қару-жарақ революциясы) туралы пікірталасты түсінудегі негізгі мәселелердің бірі – көптеген теоретиктердің бұл терминді революциялық технологияның өзіне, яғни өзгерістердің қозғаушы күшіне қатысты қолдануынан туындайды. Сонымен қатар, басқа теоретиктер бұл терминді технологиядағы өзгерістермен күресу үшін қажет болуы мүмкін әскери ұйымдардың революциялық бейімделулеріне қатысты қолданады. Басқа теоретиктер ҚРЖ-ны глобализацияның және "суық соғыстың" аяқталуының нақты саяси және экономикалық контексіне жақын орналастырады. Теориялардың кең ауқымын қарастырған кезде ҚРЖ-ның үш негізгі нұсқасы алдыңғы қатарға шығады. Бірінші көзқарас ең алдымен ұлттық мемлекеттің өзгеруіне және күш қолданудағы ұйымдасқан әскерилердің рөліне назар аударады. Бұл тәсіл бүкіл әлемдегі саяси, әлеуметтік және экономикалық факторларды көрсетеді, бұл болашақта күш қолдану үшін әскери және ұйымдық құрылыстың мүлдем басқа түрін қажет етуі мүмкін. RAND корпорациясының Шон Дж. А. Эдвардс (BattleSwarm тактикасының, әскери топтасудың бір түрі), Карл Х. Билдер және подполковник Ральф Петерс ұлттық мемлекеттің құлдырауына, пайда болатын халықаралық тәртіптің сипатына және жақын болашақта қажетті күштердің әртүрлі түрлеріне баса назар аударды. Екінші көзқарас – ҚРЖ терминімен жиі аталады – қару-жарақ технологиясының, ақпараттық технологияның, әскери ұйымның және озық державалар арасындағы әскери доктринаның дамуын көрсетеді. Бұл "жүйелер жүйесі" ҚРЖ-ға қатысты көзқарасты бұрынғы штаб басшыларының орынбасары адмирал Уильям Оуэнс қатты қолдады, ол күш активтерінің үш жапсарлас аймағын анықтады. Бұл – барлау, бақылау және барлау, басқару, басқару, байланыс және барлау, бұл дәлдік күшін қолдануға мүмкіндік береді. ҚРЖ-ның озық нұсқаларында басқа да күрделі технологиялар, соның ішінде ұшқышсыз ұшақтар (UAV), нанотехнология, робототехника және биотехнология бар. Жақында ҚРЖ-ның талқылауында "желілік орталықтандырылған соғыс" тақырыбы талқыланды, бұл ұрыс алаңында барлық әскерлерді біріктіруге бағытталған ілім. Үшіншісі, әскери салада "нағыз" революция әлі де орын алған жоқ немесе болуы мүмкін емес. Майкл Э. О'Хенлон және Фредерик Каган сияқты авторлар қазіргі заманғы ҚРЖ-ға жатқызылатын технология мен қару-жарақ жүйелерінің көп бөлігі 1991 жылға дейін және Интернет пен ақпараттық технологиялардың дамуына дейін дамыған екендігін айтады. Бірнеше сыншылар әскери қатарлардағы "революция" зиянды салдарларға әкелуі мүмкін, экономикалық қысымға әкелуі мүмкін және ақыр соңында кері нәтижеге әкелуі мүмкін деп атап көрсетеді. Мұндай авторлар әскери істердегі жылдам революцияға қарағанда әлдеқайда біртіндеп "эволюция" деп мойындайды. 2021 жылы Теңіз операциялары бастығы жер бетіндегі сынақтардан бұрын USS Gerald R. Ford (CVN 78) кемесіне бір мезгілде 23 дәлелденбеген технологияны енгізу қателік болды деп мәлімдеді, әсіресе қару-жарақ лифттері. Әуе күштері F 35 ұшағын да бір уақытта жасап шығарды, енді басқа ұшақ іздеп жатыр; бұл ұшақтарды өндіруге 2 миллиард доллар кетеді.
One of the central problems in understanding the current debate over RMA arises from many theorists' use of the term to refer to the revolutionary technology itself, which is the driving force of change. Concurrently, other theorists tend to use the term as referring to revolutionary adaptations by military organisations that may be necessary to deal with the changes in technology. Other theorists place RMA more closely inside the specific political and economic context of globalization and the end of the Cold War. When reviewing the gamut of theories, three fundamental versions of RMA come to the forefront. The first perspective focuses primarily upon changes in the nation state and the role of an organised military in using force. This approach highlights the political, social, and economic factors worldwide, which might require a completely different type of military and organisational structure to apply force in the future. Authors such as the RAND Corporation's Sean J. A. Edwards (advocate of BattleSwarm tactics, a type of military swarming), Carl H. Builder and Lt. Col. Ralph Peters emphasized the decline of the nation state, the nature of the emerging international order, and the different types of forces needed in the near future. The second perspective—most commonly assigned the term RMA—highlights the evolution of weapons technology, information technology, military organization, and military doctrine among advanced powers. This "System of Systems" perspective on RMA has been ardently supported by Admiral William Owens, former Vice Chairman of the Joint Chiefs of Staff, who identified three overlapping areas for force assets. These are intelligence, surveillance and reconnaissance, command, control, communications and intelligence processing, which allows for the use of precision force. Advanced versions of RMA incorporate other sophisticated technologies, including unmanned aerial vehicles (UAVs), nanotechnology, robotics, and biotechnology. Recently, the RMA debate focused on "network centric warfare" which is a doctrine that aims to connect all troops on the battlefield. Finally, the third concept is that a "true" revolution in military affairs has not yet occurred or is unlikely to. Authors such as Michael E. O'Hanlon and Frederick Kagan, point to the fact much of the technology and weapons systems ascribed to the contemporary RMA were in development long before 1991 and the Internet and information technology boom. Several critics point out that a "revolution" within the military ranks might carry detrimental consequences, produce severe economic strain, and ultimately prove counterproductive. Such authors tend to profess a much more gradual "evolution" in military affairs, as opposed to a rapid revolution. In 2021 the Chief of Naval Operations stated that it was a mistake to concurrently introduce 23 unproven technologies onboard carrier USS Gerald R. Ford (CVN 78) before land based testing, in particular the weapons elevators. The Air Force also developed the F 35 concurrently with its production, and is now seeking another fighter that is less expensive to operate; The cost penalty for concurrent development and production of the F 35 is estimated to be $2 billion.
Дәлдікті шабуыл
2021 жылға қарай ұзақ қашықтықтағы дәлдікті өрттердің тұжырымдамасы мен қабілеті 2023 жылға дейін олардың бастапқы қолданылуын жоспарлауға, сондай-ақ АҚШ-тың оларды қолдану доктринасын жеткізуге жеткілікті деңгейде дамыды. Қысқасы, соғыс жағдайында ешқандай бас штаб, ешқандай басқару орталығы, ешқандай әуе қорғанысы, ешқандай зымыран батареясы және қарсыластың ешқандай логистикалық орталығы қауіпсіз болмайды. Сонымен қатар, соққылар қарсыластың жаппай әскери қабілетін парализдеу үшін жеткілікті дәлдікке ие болады. Қарсыластарға қарсы біріккен күш ретінде жұмыс істеу (қызыл түспен белгіленген). Күш бірнеше салаларда (сұр, сары, ақ сұр, қара сұр және қою көк) – ғылыми-зерттеу, кибер, әуе, құрлық және теңіз салаларында жеке-жеке және бірдей уақытта әрекет етеді. Бұл операциялар қарсыластарды бұзып, оларға бірнеше мәселені бір уақытта шешуге тура келеді. Операциялар қарсыластарды жанжалды жалғастыруға немесе одан мүлдем бас тартуға (тыйым салу) емес, бәсекеге қайта оралудың артықшылықтарын үйренуге ынталандыруға бағытталған. Көп салалық міндеттік күш (MDTF) жанжалдың әртүрлі кезеңдерінде бір уақытта әрекет ете алады және қарсыластармен мыңдаған шақырым қашықтықта ұзақ мерзімге қатыса алады. Дәлдікті шабуылдың салдарына қатысты қарастыра отырып, дәлдікті қарудың, соңғы аэрокосмикалық жетістіктермен үйлесімде, соғысты өзгерткені анық. Сондықтан, сұрақ «RMA бар ма?» емес, «Ол қашан басталды және оның салдары қандай?» болады. Бұған байланысты әуе күшінің пайдасы мен құндылығы туралы қызығушылық тудыратын сұрақтар да бар, қазір ол аэрокосмикалық күш ретінде қарастырылады. Дәлдікті әуе күшінің қолданылуын ескере отырып, аэрокосмикалық күш жақтастары үш өлшемді соғыстың артықшылықтары мен дәлдікті шабуылдың құндылығын дәлелдеуге соншалықты көп уақыт жұмсауы керек емес. Қазіргі заманғы бірлескен аэрокосмикалық күштер қақтығыстың барлық спектрінде ең жауапты, икемді, өлімге әкелетін және қиратушы күш проекциясын ұсынады, теңіз патрульдік ұшақтары, шабуыл және әскер тасымалдау тікұшақтары, құрлықтағы ұзақ қашықтықтағы ұшақтар және майдандық зымырандық артиллерия жүйелері сияқты аэрокосмикалық қару-жарақтың түрлерін қолданады. Әскери бөлімшелерге тән аэрокосмикалық күштер көбінесе күшті болады және осылайша қақтығысты екі өлшемнен үш өлшемге ауыстырды және қақтығыстың маңызды бағытын басып алу және ұстаудан тоқтату мен бақылауға өзгертті. ХХ ғасырдың әскери тарихынан бірнеше мысалдарды қарастыра отырып, ұшақтың алғашқы ұшуынан кейін шамамен он жыл ішінде ұшақтар майданда белгілі бір деңгейде шешуші әсерге ие болды. Төрт онжылдық ішінде Ұлыбритания мемлекеті әуе соғысы арқылы ұлттық өмір сүруін қамтамасыз етті. Екінші дүниежүзілік соғыстың ортасында үш өлшемді шабуыл (үстінен және төменнен) теңіздегі кемелерді батырудың және құрлықтағы әскерлердің жауынгерлік қабілетін жоюдың негізгі құралына айналды. Шын мәнінде, АҚШ үшін, екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Корея, Вьетнам, Перс шығанағы, Босния және басқа да ұсақ қақтығыстар үшін әуе шабуылы арқылы зиян келтіру және материалдық жойылу үрдісі жалғасты. Әсіресе, құрлық әскерлеріне қарсы бағытталған әуе шабуылы қарсыластарды тоқтату және жоюда ерекше күшті болды, мысалы, Батыс Шөлінде Роммельге қарсы, Нормандияға шабуыл жасауға тырысқан неміс бронетанкілеріне қарсы, немесе Бульж шайқасында (неміс командирлері одақтастардың жанармай цистерналарына және жабдықтарына жасаған шабуылды олардың жолын тоқтатудың шешуші факторы деп санайды), Корея соғысының басы мен соңында және 1972 жылғы Солтүстік Вьетнамның көктемгі шабуылына қарсы тұруда немесе жақында 1991 жылы Саддам Хусейннің Хафжи шабуылын жоюда. НАТО-ның Югославия соғыстарында әуе күшіне сүйенгені таңқаларлық емес, өйткені одақтың алғашқы күндерінен бастап НАТО альянсы әуе күшін Батыс әскери күшінің өзегі және Варшава келісімінің үлкен әскери күштеріне қажетті тежегіш ретінде қарады. Оның тарихи негіздерін ескере отырып, аэрокосмикалық және электрондық революциялардың бірігуінен және екеуінен туындаған соғыстағы революцияның ұзақ уақыттан бері келе жатқандығы таңқаларлық емес, тіпті Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, тіпті Бірінші дүниежүзілік соғыстың экспериментаторларына дейін, олар қаншалықты қарапайым болса да, дирижабльдер мен басқа да кемелерден ұшыратын «ақылды» қаруды жасауға тырысты. Вьетнам соғысының соңғы кезеңдеріне дейін дерлік тәжірибелік түрде қолданылған дәлдікті қару содан бері әсер етуге, содан кейін басымдыққа ие болды және қазір, мүмкін, дәстүрлі сызықты майдан туралы ұғымды артық еткізеді. 2020 жылғы Таулы Қарабақ соғысындағы атысты тоқтату қарулы дронды тиімді пайдалану арқылы, жердегі нысананы анықтап, соққы беретін және соққыны түсірген кезде суретін жіберетін жүретін оқ-дәрілердің көмегімен шарттастырылды. 2009 жылы болашақ күресу жүйелері жобасы Қорғаныс министрі тарапынан тым амбициялы болғандықтан тоқтатылды. Декер Вагнер есебі (2011) АҚШ Армиясының ғылыми-зерттеу бөлімі РДЭКОМ-ды таратуды ұсынды. АҚШ Армиясының басқару құрылымын ынталандыру үшін материалдық дамуды жеделдету мақсатында 2017 жылы жұмыс басталды. 2021 жылға қарай ұзақ қашықтықтағы дәлдікті өрттер (LRPF) 1725 шақырымнан астам қашықтықта. Ғарыш даму агенттігінің ұлттық қорғаныс ғарыш архитектурасы осы жоспардың маңызды бөлігі болып табылады.
By 2021 the concept and capability for Long range precision fires had developed sufficiently to be able to schedule their initial fielding by 2023, in its various materiel forms, as well as to be able to communicate the necessary doctrine for their application by the United States. In brief, no headquarters, no command center, no air defense, no missile battery, nor any logistics center of an adversary is safe in the event of war. Moreover, the strikes will be precise enough to paralyze the adversary's massed military capability. work as an integrated force against adversaries (denoted in red). The force operates in Multi domains (gray, yellow, light gray, dark gray, and dark blue) —Space, Cyber, Air, Land, and Maritime respectively— severally and simultaneously cooperating across domains. These operations will disrupt the adversaries, and present them multiple simultaneous dilemmas. The operations are designed to encourage adversaries to learn the advantages of a return to competition, rather than continuing a conflict, or avoiding conflict altogether (deterrence). A multi domain task force (MDTF) can simultaneously operate across multiple stages of the conflict continuum, and engage antagonists at thousands of miles, for sustained periods.]] In considering the implications of precision attack, it is clear that precision weapons, when coupled to recent developments in aerospace, have transformed warfare, and as a result, the question is not that "Does an RMA exist?" rather, "When did it begin, and what are its implications?" Tied to this are surprisingly persistent questions about the use and value of air power, now more accurately seen as aerospace power. If nothing else, given the record of precision air power application, aerospace power advocates should not still have to spend as much time as they do arguing the merits of three dimensional war and precision attack's value to it. Modern joint service aerospace forces offer the most responsive, flexible, lethal, and devastating form of power projection across the spectrum of conflict, employing a range of aerospace weaponry such as maritime patrol aircraft, attack and troop lift helicopters, land based long range aircraft, and battlefield rocket artillery systems. Service specific aerospace power can often be formidable and, as such, has transformed conflict from two dimensional to three dimensional, and has changed the critical focus of conflict from that of seizing and holding to one of halting and controlling. In reviewing a few points from the military history of the 20th century, within roughly a decade of the first flight of an airplane, aircraft were having an occasionally decisive effect on the battlefield. Within four decades, a nation—Great Britain—secured its national survival through air warfare. By the midst of the Second World War, three dimensional attack (from above and below the surface) had become the primary means of sinking both vessels at sea and destroying the combat capability of armies on land. In fact, for the United States, this trend of inflicting losses and material destruction primarily through air attack continued after the second world war for Korea, Vietnam, the Gulf, Bosnia, and other, lesser, conflicts. In particular, air attack directed against land forces has been especially powerful in blunting and destroying opponents on the offensive, whether in older experience—such as confronting Rommel in the Western Desert, or German armored forces trying to split the Normandy invasion at Mortain, or at the Bulge (where German commanders credited Allied fighter attacks on fuel trucks and supplies as being the decisive factor in halting their drive), in the opening and closing stages of the Korean War, and confronting the 1972 North Vietnamese Spring Invasion—or, more recently, in destroying the Khafji offensive of Saddam Hussein in 1991. NATO's reliance upon air power in the Yugoslav Wars was not surprising because from the very earliest days, the NATO alliance saw air power as the linchpin of Western military strength and the necessary offset to the Warsaw Pact's huge military forces. Given its historical underpinnings, we should not be surprised that the revolution in warfare that has been brought about both by the confluence of the aerospace and the electronic revolutions, and by the offshoot of both—the precision guided munition—is one that has been a long time coming, back to the Second World War, back, even, to the experimenters of the First World War who attempted, however crudely, to develop "smart" weapons to launch from airships and other craft. Used almost experimentally until the latter stages of the Vietnam War, the precision weapon since that time has increasingly come to first influence, then dominate, and now perhaps to render superfluous, the traditional notion of a linear battlefield. A cease fire in the 2020 Nagorno Karabakh war was brokered by the effective use of armed drones, loitering munitions which would lock on to a ground target, and strike it while transmitting pictures of the kill. In 2009 the Future Combat Systems project was cancelled by the Secretary of Defense, as too ambitious for the time. The Decker Wagner report (2011) in fact recommended the dissolution of RDECOM, the R&D arm of the US Army. De layering of the commands of the US Army in order to speed up development of materiel was begun in 2017. By 2021 long range precision fires (LRPF) at ranges well over 1725 miles The Space Development Agency's National defense space architecture is an essential part of this plan.
Сын
Әскери істердегі революция – бұл жаңа технологияларды, мысалы, дрондар, спутниктік суреттер және қашықтан басқарылатын көліктерді қазіргі әскери тактикаға енгізу және кеңейту. Әскери істердегі революция, әдетте, қаза болғандар санын азайту және барлауды жеңілдету мүмкіндігі үшін жоғары бағаланады. Дегенмен, кейбір сыншылар әскери істердегі революцияның сарбаздарды соғыстың қорқынышты шындығынан одан әрі алшақтататынын алға тартады, ал басқалары оның соғыс пен оның динамикасын толыққанды түсінуді шектейтінін айтады. Ғалымдар әскери істердегі революцияны қолдану алдында оны жан-жақты түсінуді ұсынады.
The revolution of military affairs is the inclusion and expansion of new technology—e. g., drones, satellite imaging, and remotely operated vehicles—within current military tactics. RMA has generally been praised for its ability to reduce casualty rates and facilitate intelligence gathering. On the other hand, some critics argue that RMA serves to further dissociate soldiers from the horrific realities of warfare, while others maintain that RMA restricts the overall understanding of warfare and its dynamics. Scholars recommend gaining a critical understanding of RMA before implementing it.