Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Әскери қабілетсіздік – әскери ұйымдардың қабілетсіздігі мен сәтсіздіктері, олардың себебі қабілетсіз жеке тұлғалар немесе кемшіліктері бар институционалдық мәдениет болуы мүмкін. Әскери ұйымдарда жекелеген қабілетсіздіктің оқшаланған жағдайларының әсері аса маңызды болуы мүмкін. Қатаң командалық иерархия мыңдаған адамның жұмысын бір шешіммен басқару мүмкіндігін береді, ал пікірталассыз бұйрықтарды орындауға бағытталған институционалдық мәдениет, дұрыс немесе бұрыс шешімнің сынға алынбастан не түзетілмей жүзеге асырылуын қамтамасыз етуге көмектеседі. Дегенмен, "әскери қабілетсіздіктің" ең көп кездесетін жағдайлары кемшіліктері бар ұйымдық мәдениетке байланысты болуы мүмкін. Олардың ішіндегі ең айқын нәрсе – консервативті және дәстүрлі көзқарас, онда жаңа идеялар немесе жаңа технологиялар жоққа шығарылады немесе сынақтан өткізілмей қалады. Мәселені бұрынғы (сәтсіз) шешімді "жақсырақ" қолдану арқылы шешуге болады деген сенім, яғни көбірек адамдармен, көбірек қару-жарақпен немесе жай ғана көбірек ынтамен, кең таралған. Қатаң иерархиялық жүйе жиі кіші командирлерге билікті беруге кедерілді етеді және жоғары офицерлердің микробасқаруын ынталандыруы мүмкін. Соғыс сипаты осы әсерлерді күшейтеді; соғыс тұманы жау күштері туралы ақпараттың көбінесе шектеулі немесе дәл емес екенін білдіреді, бұл барлау процесіне ақпаратты қолданыстағы болжамдармен сәйкестендіруді немесе оны өздерінің алдын ала түсініктері мен күтулеріне бейімдеуді жеңілдетеді. Майдан жағдайында байланыс нашарлайды, командирлер мен жауынгерлік бөлімшелер арасындағы ақпарат ағыны бұзылады, жағдайдың өзгеруіне жылдам реакция жасау қиынға соғады. Әскери операциялар аяқталғаннан кейін әскери ұйымдар тәжірибеден тиімді сабақ алмайды. Жеңіске жеткен кезде қолданылған әдістер, қаншалықты тиімсіз болса да, дұрыс деп есептеледі (жеңіс ауруына қараңыз), ал жеңіліске ұшырағанда күнәлілерді іздеуге және сәтсіздіктің кең себептерін егжей-тегжейлі қарастырудан қашуға бейімділік байқалады.
Military incompetence refers to incompetencies and failures of military organisations, whether through incompetent individuals or through a flawed institutional culture. The effects of isolated cases of personal incompetence can be disproportionately significant in military organisations. Strict hierarchies of command provide the opportunity for a single decision to direct the work of thousands, whilst an institutional culture devoted to following orders without debate can help ensure that a bad or miscommunicated decision is implemented without being challenged or corrected. However, the most common cases of "military incompetence" can be attributable to a flawed organisational culture. Perhaps the most marked of these is a conservative and traditionalist attitude, where innovative ideas or new technology are discarded or left untested. A tendency to believe that a problem can be solved by applying an earlier (failed) solution "better", be that with more men, more firepower, or simply more zeal, is common. A strict hierarchical system often discourages the devolution of power to junior commanders, and can encourage micromanagement by senior officers. The nature of warfare provides several factors which exacerbate these effects; the fog of war means that information about the enemy forces is often limited or inaccurate, making it easy for the intelligence process to interpret the information to agree with existing assumptions, or to fit it to their own preconceptions and expectations. Communications tend to deteriorate in battlefield situations, with the flow of information between commanders and combat units being disrupted, making it difficult to react to changes in the situation as they develop. After operations have ceased, military organisations often fail to learn effectively from experience. In victory, whatever methods have been usedno matter how inefficientappear to have been vindicated (see victory disease), whilst in defeat there is a tendency to select scapegoats and to avoid looking in detail at the broader reasons for failure.