Арнайы миссиялық әскери ұшақтар

Кіріспе

Арнайы миссиялық әскери ұшақ

{| aircraft infobox
| түрі = STOL Арнайы операциялар әскери көлік ұшағы
| өндіруші = Lockheed Corporation
| конструкторы =
| алғашқы ұшу = MC 130J: 2011 жылдың сәуір айы
| қолданысқа енгізілген = MC 130E: 1966MC 130P: 1986MC 130H: 1991MC 130W: 2006MC 130J: 2012
| қызметтен шығарылған = MC 130E: 2013 жылдың 15 сәуірі MC 130P: 2015 жылдың 15 мамыры MC 130H: 2023 жылдың 2 сәуірі
| жағдайы = Қолданыста
| негізгі қолданушы = АҚШ Әуе күштері
| басқа қолданушылар =
| өндірілген =
| сандық = MC 130E: 18 MC 130W: 12MC 130J: 37
| бірлік құны = MC 130E: 75 миллион доллар 2016 жылдың мамыр айына қарай, Әуе күштері жоспарланған 37 J үлгісінің 33-ін алған.

Даму

Combat Talon ұшағы 1964 жылдың желтоқсаны мен 1967 жылдың қаңтары аралығында Lockheed Air Services (LAS) компаниясы Калифорния штатының Онтарио қаласында, USAF-тың арнайы миссиялық ұшақтарды өзгертіп, күтіп-жөндеумен айналысатын Big Safari бағдарламалық кеңсесінің зерттеуі нәтижесінде жасалды. Екі жоғары құпиялылықтағы сынақ ұшағы (бастапқы сериялық нөмірлері: 64-0506 және 0507, бірақ ұшақтардан барлық нөмірлер "тазартылды"), Оңтүстік-Шығыс Азиядағы арнайы күштер операциялары үшін жасырын, төмен биіктікте енуге арналған ұшақты әзірлеу үшін Thin Slice жобасына бекітілді. 1964 жылы Lockheed компаниясына C-130E ұшақтарын бейімдеуге бұйрық берілді, себебі Project Duck Hook аясында "конвенциялық емес соғыс" үшін өзгертілген алты C-123B Provider ұшағы жаңа MACV SOG үшін жеткіліксіз болды. Thin Slice және оның 1966 жылғы тамыздағы Heavy Chain жобасының модификациялары Rivet Yard деп аталды, ал төрт C-130E ұшағы "Yards" деп танылды. 1198-ші операциялық бағалау және оқу эскадрильясы Калифорния штатының Сан-Бернардино қаласындағы Нортон әуе базасының II аймағынан, Онтариодан шығысқа қарай 30 шақырым жерде дискретті модификация сынақтарын жүргізді. Thin Slice ұшақтары әзірленген кезде, 1965 жылы SOG үшін 14 C-130E ұшағы ұқсас модификация үшін сатып алынды. Бірінші ұшақтар Lockheed компаниясының Мариеттадағы (Джорджия штаты) зауытында арнайы жабдықтарсыз C-130E үлгілері ретінде шығарылды. Ай сайын үш ұшаққа Fulton STARS (кейіннен ARS) жүйесі орнатылды. Орнату аяқталғаннан кейін Blackbirds Онтариоға қайта оралды, онда Rivet Clamp деп аталған электрондық құрылғы орнатылды. Модификацияланған ұшақтар "Clamps" деп аталды (алғашқы 14 ұшақтың екеуі, 64-0564 және 0565, 1966 жылғы тамызда Heavy Chain жобасына ауыстырылды). Fulton жүйесінің жерден ауаға материалды алу мүмкіндігі арқылы персонал мен материалдарды алу үшін пайдаланылды. Ұшақтың мұрнына бекітілген үлкен қайшы тәрізді иінтұрық оны көтеріп, ауаға көтерді. Иінтұрық арқанды ұстап, шамын босатты, соның салдарынан жүк жерден серпіліп тұрды, парашют ашылғандағыдай сезім тудырмады. Астыңғы зәкір желіні бекітіп тұрды, ал мұрыннан екі қанаттың ұшына дейін созылған сымдар пропеллерлерді арқанға іліну кезінде зақымданудан қорғады. Экипаж мүшелері артқа созылып қалған арқанды іліп алып, гидравликалық винтке бекітіп, бекітілген адамды немесе жүкті артқы жүк есігінен ұшаққа тартып кіргізді. 1982 жылғы 26 сәуірде Германияның Лахр қаласындағы CFB-де болған оқиғадан кейін, Clamp ұшақтарындағы Fulton STARS жүйесіне қатаң техникалық тексеру жүргізілді және жүйенің тірі нысандарды алу үшін қолданылуы тоқтатылды. Жүйені жаңғырту бойынша үлкен жұмыс, 46-жоба 1986 жылдан 1989 жылға дейін жалғасты, бірақ аяқталуынан кейін STARS жүйесін тірі нысандарды алу үшін пайдалану тоқтатылды. 1998 жылы барлық Combat Talon ұшақтарынан Fulton STARS жабдықтары алынып тасталды. Rivet Clamp орнатуы 1966 жылғы наурызға дейін аяқталған төрт STARS жабдықталған C-130 ұшағынан басталды, содан кейін 1966 жылғы шілдеде және 1967 жылғы қаңтарда тағы сегіз ұшаққа орнатылды. 1970 жылдан бастап Texas Instruments және Lockheed Air Service компаниялары қолданыстағы AN/APQ 122 Ауа райының қолайсыз жағдайындағы Аэрологиялық жеткізу жүйесін (AWADS) жерге жақын ұшу/жерге жақын ұшудан аулақ болу режимдерімен ауыстыру үшін жұмыс істеді, себебі бастапқы APQ 115 өте жоғары емес орташа уақыт аралығында жұмыс істемейтін жиілікпен жұмыс істеді. 1970 жылы олар сәттілікке қол жеткізді және APQ 122-ні Litton LN 15J Инерциялық Навигациялық Жүйемен (INS) біріктірді. MOD 70 деп аталған модификацияланған радар 1971 және 1973 жылдар аралығында барлық 12 операциялық Combat Talon ұшағына және төрт Heavy Chain сынақ ұшағына орнатылды. Жүйе өте табысты болды және 1980 жылдардың соңына дейін қолданыста болды. MOD 70 аяқталғаннан кейін Combat Talon ұшақтары үш түрге бөлінді: C-130E(CT) "Clamps" ұшақтары үшін, C-130E(Y) бұрынғы "Yards" ұшақтары үшін ("Yanks") және C-130E(S) "Swaps" үшін. Combat Talon I ұшақтарының атаулары 1977 жылы MC-130 ретінде біріктірілді және содан бері осы атаумен сақталды. 1984 жылы 24 C-130H ұшағын Combat Talon II техникалық ерекшеліктеріне сәйкес өзгертуге рұқсат берілді, соның нәтижесінде Combat Talon I ұшақтары пайда болды. "Yanks" Талондары 1972 жылдың соңына дейін бүкіл әлем бойынша "Combat Sam" жобасы аясында құпия операцияларды жүргізді. 1986-1994 жылдар аралығында жасалған MOD 90 негізгі модификациясы Talon I ұшағының қабілетін және сенімділігін жаңғыртты, осылайша оның қызмет ету мерзімін ұзартуға мүмкіндік берді. Барлық 14 Combat Talon I ұшақтарына жаңартылған навигациялық радарлар, күшейтілген электрондық соғыс кешені және жаңа сыртқы қанаттар орнатылды. 1995 жылы барлық Combat Talon I ұшақтарына тікұшақтардан ауаға жанармай құю модульдері орнатылды.

The Combat Talon was developed between December 1964 and January 1967 by Lockheed Air Services (LAS) at Ontario, California, as the result of a study by Big Safari, the USAF's program office that modifies and sustains special mission aircraft. Two highly classified testbed aircraft (originally serial no. 64 0506 and 0507, but with all numbers "sanitized" from the aircraft), were assigned to Project Thin Slice to develop a low level clandestine penetration aircraft for Special Forces operations in Southeast Asia. In 1964, Lockheed was ordered to adapt the C 130Es after six C 123B Providers modified for "unconventional warfare" under Project Duck Hook proved inadequate for the new MACV SOG. The modifications under Thin Slice and its August 1966 successor Heavy Chain were code named Rivet Yard, and the four C 130Es came to be known as "Yards". Discrete modification tests were conducted by the 1198th Operational Evaluation and Training Squadron, out of Area II of Norton AFB at San Bernardino, California, 30 miles east of Ontario. As the Thin Slice aircraft were being developed, 14 C 130Es were purchased for SOG in 1965 for similar modification. The first aircraft were production C 130Es without specialized equipment that were produced at Lockheed's facility in Marietta, Georgia. Three production airplanes per month were given the Fulton STARS (then ARS) system. As installation was completed, the Blackbirds were returned to Ontario for installation of the electronics package, code named Rivet Clamp. The modified aircraft became known as "Clamps" (two of the original 14, 64–0564 and 0565, were diverted to Heavy Chain in August 1966). The Fulton surface to air recovery system was used to extract personnel and materials via air. A large helium balloon raised a nylon lift line into the air, which was snagged by a large scissors shaped yoke attached to the nose of the plane. The yoke snagged the line and released the balloon, yanking the attached cargo off the ground with a shock less than that of an opening parachute. A sky anchor secured the line and wires stretched from the nose to both leading wing tip edges protected the propellers from the line on missed snag attempts. Crew members hooked the snagged line as it trailed behind and attached it to the hydraulic winch, pulling the attached person or cargo into the plane through the rear cargo door. Following a death on 26 April 1982, at CFB Lahr, Germany, the Fulton STARS system on the Clamp aircraft underwent intense maintenance scrutiny and employment of the system for live pickups was suspended. A major effort at upgrading the system, Project 46, was pursued from 1986 to 1989, but at its conclusion, use of the STARS system for live extractions remained suspended. The Fulton STARS equipment of all Combat Talons was removed during 1998. Rivet Clamp installation began with four STARS equipped C 130s completed by March 1966, followed by installations in eight further aircraft in July 1966 and January 1967. Beginning in 1970, Texas Instruments and Lockheed Air Service worked to adapt the existing AN/APQ 122 Adverse Weather Aerial Delivery System (AWADS) with terrain following/terrain avoidance modes to replace the original APQ 115, which suffered throughout its life with an unacceptably adverse mean time between failure (MTBF) rate. In 1970 they succeeded, and coupled the APQ 122 with the Litton LN 15J Inertial Navigation System (INS). Known as MOD 70, the modified radar was installed in all 12 operational Combat Talons and the four Heavy Chain test beds between 1971 and 1973. The system proved so successful that it continued in service until the late 1980s. Following the completion of MOD 70, the Combat Talons were divided into three designations: C 130E(CT) for the "Clamp" aircraft, C 130E(Y) for the "Yank" (formerly "Yard") Talons, and C 130E(S) for the "Swap". The Combat Talon I designations were consolidated in 1977 as the MC 130 and have remained under that designation since. The Combat Talon became the Combat Talon I in 1984 with the authorization for the modification of 24 C 130Hs to Combat Talon II specifications. The "Yank" Talons conducted top secret operations worldwide, under the project name Combat Sam, until late 1972. A major modification between 1986 and 1994, MOD 90, modernized the capability and serviceability of the Talon I to extend its service life. All 14 Combat Talon Is were equipped with upgraded navigational radars, an enhanced electronic warfare suite and provided new outer wings. By 1995 all Combat Talon Is were equipped with helicopter air refueling pods.

Басты

Екі Combat Talon 1970 жылғы 21 қарашада Солтүстік Вьетнамдағы Сон Тай тұтқын лагерінен әскери тұтқындарды құтқару әрекетінің оперативтік кезеңінде, Kingpin операциясы барысында навигациялық сүйемелдеу және әуедегі басқару үшін қолданылды. 64 0523 ұшағы Нха-Трангтағы 15-ші СОС-тан, ал 64 0558 ұшағы Pope әуе базасындағы Дет. 2, 1-ші SOW-дан алынды. Ұшақтар LAS Ontario-да FL 2B FLIR жиынтығын орнату арқылы өзгертілді, бұл жиынтық Heavy Chain жобасынан алынған, аралас авиациялық күштердің қажеттілігінен туындаған төмен жылдамдықтан келіп жатқан жерді бақылау қиындықтарын жеңілдету үшін. 24 негізгі және 5 қосымша экипаж мүшесі, барлығы 7-ші SOS (Combat Arrow) және 1-ші SOW (Combat Knife) бөлімдерінен бөлінген Stray Goose / Combat Spear ардагерлері, төменгі биіктіктегі түнгі миссиялар үшін тік қанатты және ұшақтың бірлескен құрамын құру процедураларын әзірледі және Флорида штатындағы Эглин әуе күштері базасында таңдамал арнайы күштер еріктілерімен бірлесіп оқытылды. 1970 жылдың тамыз айының соңы мен 28 қыркүйегі аралығында, Combat Talon бағдарламасының менеджері, подполковник Бенджамин Н. Кральевтің қадағалауымен, Talon, тікұшақ және A-1 Skyraider экипаждары Оңтүстік Алабамадағы жерге жақын ұшу миссияларында ұшу профилін жаттықтырып, барлығы 1000 сағаттан астам уақытқа 368 рейс жасады. Арнайы күштердің құтқару тобымен бір ай бойы қарқынды бірлескен оқу-жаттығулар түрме лагерінің макетінде өтті. Қараша айының басында топ Таиландтағы Тахли Корольдік әуе күштері базасына орналасты. 24 негізгі экипаж мүшесі, майор Ирл Л. "Леон" Франклин басқаратын 7-ші SOS экипажы (Cherry 01) және подполковник Альберт П. "Friday" Блосш басқаратын 1-ші SOW экипажы (Cherry 02) миссияны сәтті орындады, нәтижесінде ешқандай адам қаза болған жоқ. Алайда, түрмеде тұтқындардың жоқ екені анықталғандықтан операция сәтсіз аяқталды.

Бөрік тырнағы

1979 жылғы 4 қарашада Тегерандағы АҚШ елшілігі басылып алынғаннан кейін, 53 тұтқынды құтқару миссиясы үшін оқу операциялары 7 қарашада Кадена әуе базасындағы “Talon” экипаждарымен басталды, ал 26 қарашада Хурлбурттағы экипаждар қосылды. Ол кезде миссия үшін қажетті ұшу кезінде отын құю мүмкіндігіне тек жеті жауынгерлік “Talon” ие болды, олар Мысырдан немесе Диего-Гарсиядан (Масира аралы 1980 жылдың сәуіріне дейін база ретінде қолжетімді болған жоқ) ұшуға дайындалды. Барлығы операцияға тағайындалды. 1-ші арнайы операциялар эскадрильясының (СОС) төрт “Talon” ұшағы (қосалқысымен бірге) 1980 жылғы 19 сәуірде Оманның жағалауындағы Масира аралына жетіп, түнгі бірінші шабуыл фазасын бастады, ал 8-ші СОС-тың үш ұшағы 21 сәуірде Мысырдың Уади-Кенасына жетіп, түнгі екінші фазаны бастады. Мысырдағы C-130 ұшақтарының қалыпты болуын қамтамасыз ету үшін 7-ші СОС-тың “Talon” ұшақтары (олардың ешқайсысы ұшу кезінде отын құю мүмкіндігіне ие емес) 1980 жылғы 2 қаңтар мен 8 сәуір аралығында Уади-Кенаға әскери әуе көлігінің шақыру белгілерін пайдаланып, жүйелі рейстер жасады. Олар сондай-ақ, алдын ала жабдықтарды, соның ішінде AC-130 зымыран тасымалдаушыларына арналған оқ-дәрілерді базаға жасыру үшін осы мүмкіндікті пайдаланды. “Talon” экипаждары үш EC-130E ABCCC ұшағын да пайдаланды, олар тікұшақтарды отынмен қамтамасыз ету үшін алты икемді резервуарда 68 100 литр (18 000 АҚШ галлоны) реактивті отын тасымалдауға жабдықталған. Масираға оралғаннан кейін 8-ші СОС-тың түнгі бірінші шабуыл экипажының үш мүшесі түнгі екінші миссияны орындау үшін Уади-Кенаға ұшып келді. Құтқару миссиясының бірінші фазасы 24 сәуірдің кешінде басталды, оны 8-ші СОС-тың подполковнигі Роберт Л. Бренчи “Talon” 64-0565, “Dragon 1” ұшағымен басқарды. 1-ші СОС-тың “Talon” ұшақтары Иран шөліндегі алдыңғы операциялық базаны (“Desert One”) сәтті бақылауға алды, бірақ миссияның тікұшақ бөлігі апатқа ұшырады. Миссия сегіз адамның өмірін қиып, жеті тікұшақ пен EC-130E ұшағының жердегі апатқа түсуіне байланысты ұятты сәтсіздікке ұшырады, бірақ MC-130 ұшақтары дерлік қатесіз орындалды. Сәтсіз рейдтен екі апта өткен соң және қараша айына дейін жалғасқан “Honey Badger” жобасы астындағы екінші құтқару әрекеті үшін жоспарлау жұмыстары басталды. “Honey Badger” операциясына “Combat Talon” қатысуы көбінесе тактикалық дамытумен шектелді, бірақ ЭКМ жақсартуларына сабан мен жалын таратқыштары және Eagle Claw операциясынан бұрынғыдан әлдеқайда жақсы қорғаныс шараларын қамтамасыз еткен жаңа ALR-69 қауіпті анықтау құрылғылары кірді.

Following the seizure of the U. S. embassy in Tehran, Iran, on 4 November 1979, training operations for a rescue mission of the 53 hostages began as early as 7 November by Talon crews at Kadena AB, and 26 November by crews at Hurlburt. At that time only seven Combat Talons had the in flight refueling capability necessary for the mission, which was to be mounted out of either Egypt or Diego Garcia (Masirah Island did not become available as a base until April 1980). All were assigned to the operation,

The four Talons (including a spare) of the 1st SOS staged to Masirah Island off the coast of Oman on 19 April 1980, to lead the Night One infiltration phase, while the three of the 8th SOS deployed to Wadi Qena, Egypt, on 21 April to lead the Night Two exfiltration phase. To establish a "normal" C 130 presence in Egypt, Talons of the 7th SOS (none of which had aerial refueling capability) conducted regular flights using Military Airlift Command call signs in and out of Wadi Qena between 2 January and 8 April 1980. They also used the deception to discreetly pre position needed equipment, including ammunition for AC 130 gunships, at the staging base. The Talon crews also manned three borrowed EC 130E ABCCC aircraft configured to carry 68,100 L (18,000 U. S. gal) of jet fuel in six collapsible bladders for refueling the helicopters. After returning to Masirah, three of the 8th SOS Night One crews would be flown to Wadi Qena to carry out the Night Two mission. The first phase of the rescue mission began the evening of 24 April, led by Lt Col Robert L. Brenci of the 8th SOS in Talon 64 0565, Dragon 1. The 1st SOS Talons successfully secured the forward operating location ("Desert One") in the Iranian Desert, but the helicopter portion of the mission ended in disaster. Although the mission was an embarrassing failure costing eight lives, seven helicopters, and an EC 130E aircraft in a ground accident, the MC 130s performed nearly flawlessly. Planning initiatives for a second rescue attempt, under the project name Honey Badger, began two weeks after the failed raid and continued through November. Combat Talon participation in Honey Badger amounted largely to tactics development, but ECM improvements included chaff and flare dispensers and new ALR 69 threat receivers that improved its defensive countermeasures capability well beyond that existing prior to Eagle Claw.

Шашылыш ашу

8-ші арнайы операциялар эскадрильясының бес жауынгерлік "Тырнағы" 1983 жылдың 25-31 қазаны аралығында Гренадаға жасалған АҚШ-тың әскери шабуылы – "Жедел қызыл" операциясына қатысты. Бұрынғы операциялардан өзгешелігі, 8-ші СОС эскадрильясы ескерту алғаннан кейін 72 сағаттан да аз уақытта дайындыққа келді. Олардың міндеті – операцияның бастапқы кезеңдерінде кубалық және гренадалық әскерлер қорғаған Пойнт-Салинс халықаралық әуежайын басып алу үшін 1-ші және 2-ші рейнджерлік батальондарының рейнджерлерін түнгі уақытта жеткізу болды. Бес "Тырнақ" үш топқа бөлінді, олардың екеуі Арнайы операциялардың төмен деңгейдегі жабдықталған (SOLL) C-130 көлік ұшақтарының құрамаларын басқарды. Теңіз деңгейінен 152 метр биіктіктегі бұлттарда және мақсатына дейін 32 километр батыста ұшқан жетекші "Тырнақ" (64 0562) APQ 122 радарының толықтай істен шығуына тап болды. Миссиялық топтарды қайта құру операцияны 30 минутқа кешіктірді, осы уақытта АҚШ теңіз жаяу әскерлері десантқа түсті. Күтпеген шабуыл эффектісін жоғалту үшін АҚШ Мемлекеттік департаменті, ізгі ниетпен бірақ тиімсіз дипломатиялық қадам ретінде, кубалық билікпен байланысқа түсіп, миссияны құпиясыз қылды, соның салдарынан қорғаныс күштері, оның ішінде оннан астам ZU-23-2 зениттік артиллериялық қондырғылары да ескертілді. AC-130 "Спектр" атқыш ұшағы негізгі ұшу-қону жолағында кедергілерді бақылауға жіберілді, ол құрылыс техникасы мен кедергілермен толықтай жабылған екенін хабарлады. Ішке келе жатқан "Тырнақтардың" жүк тиеушілері оларды жарты сағаттан да аз уақытта парашютпен түсіруге қайта жабдықтады. 8-ші СОС эскадрильясының командирі, подполковник Джеймс Л. Хобсон және жиырма үшінші әуе армиясының командирі, генерал-майор Уильям Дж. Малл, жолаушы ретінде бортында болған "Тырнақ" 64 0568 (Foxtrot 35) рейнджерлік батальондарынан ұшу-қону жолағын тазартатын топтарды әуежайға парашютпен түсірді, олар жарық шоғынан және қарқынды зениттік артиллериялық атыстан нысанаға алынған болатын. Екі "Спектр" атқыш ұшағы зениттік артиллериялық атысты басып тастады, соның арқасында қалған "Тырнақтар" мен SOLL C-130 ұшақтары рейнджерлерді парашютпен түсіруді аяқтады, нәтижесінде "Тырнақтардың" тек 64-0572 нөміріне шағын қарудан үш оқ тиді. Хобсон осы іс-әрекеті үшін 1984 жылы МакКей Трофи сыйлығымен марапатталды.

Five Combat Talons of the 8th Special Operations Squadron participated in Operation Urgent Fury, the United States invasion of Grenada between 25 and 31 October 1983. Unlike previous operations that involved months of planning, training, and reconnaissance, the 8th SOS prepared in less than 72 hours after being alerted. Its assignment was to insert Rangers of the 1st and 2nd Ranger Battalions at night to capture Point Salines International Airport, defended by both Cuban and Grenadan troops, in the opening moments of the operation. The five Talons divided into three elements, two of them leading formations of Special Operations Low Level equipped (SOLL) C 130 transports. In clouds at 500 feet (152 m) above the sea and 20 mile (32 km) west of its objective, the lead Talon (64 0562) experienced a complete failure of its APQ 122 radar. Reorganization of the mission formations delayed the operation for 30 minutes, during which U. S. Marines made their amphibious landing. To compound the lack of surprise, the U. S. Department of State, apparently in a good faith but inept diplomatic gesture, contacted Cuban authorities and compromised the mission, further alerting the defenses, including a dozen ZU 23 2 antiaircraft guns. An AC 130 Spectre gunship, directed to observe the main runway for obstructions, reported it blocked by construction equipment and barricades. Loadmasters aboard the inbound Combat Talons reconfigured them for a parachute drop in less than thirty minutes. Talon 64 0568, flown as Foxtrot 35 by 8th SOS commander Lt Col James L. Hobson and with the commander of the Twenty Third Air Force, Maj Gen William J. Mall, Jr., aboard as a passenger, combat dropped runway clearing teams from the Ranger Battalions on the airport, despite being targeted by a searchlight and under heavy AAA fire. Two Spectre gunships suppressed the AAA so that the other Combat Talons and the SOLL C 130s could complete the parachute drop of the Rangers, with the only damage to the Talons being three hits by small arms fire to 64–0572. For his actions, Hobson was awarded the MacKay Trophy in 1984.

Тек себеп

Талондар 1989 жылдың желтоқсаны мен 1990 жылдың қаңтарында Панамаға АҚШ-тың "Ақ Игілік" операциясын, яғни басып кіруін қолдады. Панамалық генерал Мануэль Нориега 3 қаңтарда тәлімдікке берілген соң, бірден "Combat Talon" ұшағымен Флорида штатындағы Хоумстед әуе базасына жеткізілді.

Шөл далалық дауыл

1990 жылы Ирак Кувейтке басып кіргенде, 8-ші арнайы операциялар эскадрильясының (СОС) төрт "Соғыс Талоны" және алты экипажы 1990 жылдың тамызында Сауд Арабиясындағы Король Фахд халықаралық әуежайына "Шөлдегі қалқан" операциясының бір бөлігі ретінде орналастырылды. 1991 жылдың қаңтар және ақпан айларындағы "Шөлдегі дауыл" операциясы, яғни Перс шығанағы соғысының қақтығыс кезеңінде, "Соғыс Талоны" барлық әуеден тасталған жүктердің үштен бірін орындады және психологиялық операцияларға қатысты, соғысқа дейін және оның барысында 15 парақша тарату миссиясын жүзеге асырды. "Доказательная сила" операциясы аясында екі 7-ші СОС "Талоны" Түркияның Ингирлик әуе базасына жөнелтілді. Олар Ирак үстіндегі алғашқы бірлескен іздеу-құтқару операциясын қолдады, құлаған F-15E Strike Eagle ұшағының Corvette 03 экипажын құтқаруға тырысты. Бірақ, Түркия үкіметінен миссияны орындауға рұқсат алу 24 сағатқа кешіктірілді және экипаж табылмады.

Әуе күштерінің резервтік командалығы

1995 жылғы 6 қазанда Әскери-әуе күштері Combat Talon I күшін MC-130E (AF Ser. No. 64-0571) ұшағын Әуе күштері резервтік қолбасшылығының 919-шы арнайы операциялар қанатына, 711-ші арнайы операциялар эскадрильясына беру арқылы өзгерте бастады. Бұл қанат Флорида штатындағы Дьюк Филдте (Эглин әуе базасының 3-ші қосымша полигоны) орналасқан. 919-шы қанат бұрын AC-130A Spectre ұшағында қарулы тікұшақ/жақыннан қолдау миссияларын орындаған, ал AC-130A ұшақтарының ескіруі оларды қызметтен шығаруға әкелді. Келесі жыл ішінде 711-ші арнайы операциялар эскадрильясына экипаждарды оқыту үшін алты MC-130E ұшағы жіберілді, және эскадрилья 1997 жылғы 1 наурызда толыққанды жұмыс істеуге кірісті. 1999 жылғы 5 наурызда 8-ші арнайы операциялар эскадрильясы 711-ші эскадрильямен бірге орналасқан, бірақ өз ұшақтары болмай, резервтік бөлімнің ұшақтарын пайдаланатын Әуе резервтік құрамының ұйымына қосылған алғашқы жедел күш эскадрильясы болды. Он Combat Talon I ұшағы негізгі тағайындалған ұшақтар (PAA) ретінде, екі ұшақ экипаждарды оқытуға, ал екі ұшақ қосалқы инвентаризациялық сақтауға (BIA) орналастырылды. 2005 жылғы тамызда «Катрина» даулынан кейін New Orleans халықаралық әуежайына қонған алғашқы ұшақ – Combat Talon I болды. 2006 жылғы 14 шілдеде 8-ші эскадрилья өзінің соңғы Combat Talon I миссиясын орындады және CV-22 Osprey-ге көшуді бастады, бұл MC-130E Combat Talon I-дің 41 жылдық жедел қызметінің соңы болды. Әскери-әуе күштерінен шығарылғанмен, MC-130E Әуе күштері резервтік қолбасшылығының 919-шы арнайы операциялар қанатында қызметін жалғастырды.

Зейнеткерлік

MC 130E Combat Talon I, MC 130J Commando II-ге алмастырылды, ол MC 130H Combat Talon II және MC 130P Combat Shadow үлгілерімен салыстырғанда тапсырмаларды жылдамдатылған және тиімдірек орындау мүмкіндігіне ие. Әуе күштерінің арнайы операциялар қолбасшылығының бұрынғы қолбасшысы генерал-лейтенант Дональд С. Вурстер, жаңартуды басымдыққа қойған болатын. 2009 жылы MC 130E ұшақтарының тек сегізі ғана қолданыста болды. MC 130E Combat Talon I, 2013 жылдың 25 сәуірінде Дьюк Филдте өткен салтанатты шарада ресми түрде қызметтен шығарылды. Содан кейін үш ұшақ Аризона штатындағы Дэвис-Монтан әуе базасындағы 309-шы ғарыш-әуе техникалық қызмет және жаңарту тобына жіберілді, ал төртінші ұшақ, AF сериялық нөмірі 64-0523 (қарапайым тілде "Godfather" аталған) 2012 жылдың 22 маусымында Нью-Мексико штатындағы Каннон әуе базасына жеткізіліп, сол базаның аэродромында қойылды. Зейнеткерлік күні, Ирандағы американдық тұтқындарды босатуға бағытталған Desert One операциясының 33 жылдығымен сәйкес келді, және бірнеше MC 130E ұшақтары осы операцияға қатысқан.

Дұрыс спорт

Ирандағы екінші барымтадан құтқару операциясы үшін қарастырылған шаралардың бірі – "Super STOL" ұшағын жасау жобасы болды, оны Combat Talon экипажы басқаратын болып, АҚШ елшілігі маңындағы футбол стадионын импровизациялық қону алаңы ретінде пайдалану жоспарланған. "Сенімді спорт" деп аталған жоба 1980 жылдың тамыз айының соңында әуе көлігі жасау бөлімінен үш C-130H көлігін алды – біреуі сынақтар үшін, ал екеуі операцияға қатысу үшін, және оларды жылдам өзгертіп жабдықтады. XFC-130H деп белгіленген ұшақтарға бес жиынтықтан 30 маневрлік ракета орнатылды: сегіз ракета ұшақты тоқтату үшін алға, сегіз ракета түсу жылдамдығын баяулату үшін төмен, сегіз ракета ұшуға көмектесу үшін артқа, төртеуі ұшу кезінде тұрақтандыру үшін қанаттарға және екеуі артындағы құйрық бөлігіне, ұшақтың айналып кетуінен жерге тиюіне жол бермеу үшін. Басқа STOL мүмкіндіктеріне артқы фюзеляждағы дорсальды және екі вентральды қанаттар, қос тілімді жапсырмалар және кеңейтілген элерон, жаңа радиолокациялық дөңгелек, ұшақ тасымалдағышқа қонуға арналған құйрық ілгіші, сондай-ақ TF/TA радары, қорғаныс шаралары жиынтығы және ұшақтың инерциялық навигациялық жүйесімен байланысты Доплер радары/GPS бар Combat Talon авиациясы жатады. Үш ұшақтың тек біреуі ғана толыққанды түрлендірілді. 1980 жылдың 29 қазанында сынақ барысында апатқа ұшырағаннан кейін бағдарлама күрт тоқтатылды; халықаралық жағдайлар көп ұзамай тағы бір құтқару операциясын қажетсіз етті.

Сынау және жеткізу

Екі аман қалған Credible Sport ұшағының бірі, 74 1686, Credible Sport II жобалық атауымен келесі буын Combat Talon ұшақтары үшін YMC 130H сынақ алаңы болды. I кезеңдегі сынақтар 1981 жылдың 24 тамызы мен 11 қарашасы аралығында жүргізіліп, ұшақ конструкциясындағы кемшіліктерді анықтады және Credible Sport конфигурациясының бейбіт уақыттағы операциялар үшін қажетті қауіпсіздік маржасына ие емес екені белгілі болды. II кезеңдегі сынақтар 1982 жылдың 15 маусымында басталып, 1982 жылдың қазан айына дейін жалғасты. Нәтижесінде, конструкциясы, авиациясы және жабдықтары жақсарылған Combat Talon II конфигурациясы өндіріске дайын екені анықталды. 1982 жылы 12 ұшақ сатып алуға рұқсат берілді, бірақ соғыс талаптары 100-ден астам ұшаққа бағаланғанмен, қаржыландыру 1984 жылға дейін тоқтатылды. 1983 жылы Әуе күштерінің арнайы операциялар күштері Әскери әуе көлігі басқаруына берілді, бұл Әуе күштерінің арнайы операциялар саласынан бас тартуының тағы бір қадамы деп есептелді. 23-ші Әуе күшінің құрылуы бұл пікірді күшейтті; арнайы операциялар күштері құрамының 35% азын және штаб-пәтердегі қызметкерлердің дерлік ешқайсысын құрамайтын, "құтқарушылар қауымдастығымен" басымдыққа ие болды. Дегенмен, бұл өзгерістер Combat Talon бағдарламасын үш истребительге бағытталған басқарудан бір басқаруға көшірді, онда мансапты жолы ыңғайлырақ болды. 1983 жылы Әскери әуе көлігі басқаруы арнайы операциялар күштерінің бас жоспарын жасады, онда 21 Combat Talon II ұшағы, оның ішінде екі резервтік ұшақ, 1987 жылдың үшінші тоқсанында бастапқы операциялық мүмкіндікке ие болып, 1991 жылға дейін толық жеткізілуі көзделді. Бірінші Combat Talon II, 83 1212, 1984 жылдың маусымында жеткізілді, бірақ Әуе күштерінің MC 130E навигациялық радарлық жүйесімен жабдықтамау туралы бұрынғы шешімі оның дамуын жылдар бойы баяулатты. Осы уақытта, 1984 жылдың мамырында Армия мен Әуе күштері арасындағы "31 бастама" келісімінің 17-ші бастамасы сол жылдың соңында тоқтатылды (және ақырында тоқтатылды), себебі Конгресс мүшелері бұл шешімді Әуе күштерінің арнайы операциялар күштері саласынан бас тартуы ретінде қарады. Нәтижесінде, Әуе күштері жаңа HH 60D Nighthawk ұрыс-құтқару ұшақтарын бюджеттік сұраныстан алып тастады, бұл Combat Talon II бағдарламасын одан әрі кешіктірді, себебі оның шыны пилот кабинасы мен интеграцияланған авионика жүйелері шығындарды азайту мақсатында HH 60D жүйелерімен байланысты болды. 1987, 1988 және 1989 жылдары жеткізілген ұшақтардың саны 18-ге жетті, бірақ олардың барлығы әлі де модификациялануда, сынақтан өтуде немесе ұзақ мерзімді сақтауда болды.

One of the two surviving Credible Sport airframes, 74 1686, became the YMC 130H test bed for the next generation of Combat Talons, under the project name Credible Sport II. Phase I testing, conducted between 24 August and 11 November 1981, identified design deficiencies in the airframe and determined that the Credible Sport configuration did not have the safety margins necessary for peacetime operations. Phase II testing began 15 June 1982, continued through October 1982, and determined that the final Combat Talon II configuration, with significant improvements in design, avionics, and equipment, was ready for production. The initial purchase was authorized in 1982 at 12 aircraft, even though war fighting requirements were estimated at more than 100, but was cut from funding until 1984. In 1983, USAF Special Operations Forces were transferred to the Military Airlift Command, seen as another move by USAF to divest itself of its special operations role. Creation of the 23rd Air Force reinforced that perception; SOF represented less than 35% of its personnel and virtually none of its headquarters staff, dominated by the "rescue community". However, the moves did remove the Combat Talon program from three fighter oriented commands to a single command where promotion cycles were more favorable. In 1983, MAC established a Special Operations Force Master Plan that called for 21 Combat Talon IIs, including two attrition backups, with initial operational capability in the third quarter of 1987 and full delivery by 1991. The first Combat Talon II, 83 1212, was delivered in June 1984, but an earlier decision by USAF not to equip it with the navigational radar suite of the MC 130E slowed its development for years. In the meantime, Initiative 17, part of the "31 Initiatives" agreement between the Army and Air Force in May 1984, was deferred later that year (and eventually killed) after objections from members of Congress who saw it as a divestiture of the SOF role by the Air Force. As a result, the Air Force cut procurement of new HH 60D Nighthawk combat rescue aircraft from its budget requests—further delaying the Combat Talon II program, whose glass cockpit and integrated avionics systems were tied, for cost reasons, to those of the HH 60D. Deliveries in 1987, 1988, and 1989 brought the inventory to 18 aircraft, but all were still in modification, testing, or long term storage.

Ирак

7-ші SOS, командирі подполковник Марк Б. Алсид және 352-ші арнайы операциялар тобының бір бөлігі, 2006 жылы 12 ақпан мен 12 мамыр 2003 жылдар аралығында Ирак еркіндігі операциясы кезінде жүргізілген операциялар үшін Gallant Unit Citation марапатын алды. 7-ші СОС-қа Task Force Viking деп аталатын Солтүстік бірлескен арнайы операциялар жұмыс тобы тапсырылды, оның мақсаты Ирактың солтүстік-шығысындағы "Жасыл сызық" бойындағы 13 ирак армиясының дивизиясын ұстап, сол дивизиялардың Кувейттен шабуыл жасаған АҚШ күштеріне қарсы басқа ирак операцияларын күшейтуіне жол бермеу болды. Румынияның Констанца қаласында орналасқан оның негізгі міндеті – Армияның 10-шы арнайы күштер тобының 2-ші және 3-ші батальондарына және 3-ші арнайы күштер тобының 3-ші батальонына Курдтар бақылауындағы аумаққа Солтүстік тежеу операциясына дайындық ретінде енуіне көмектесу болды. Түркияның өз әуе кеңістігінен Иракқа ұшуға рұқсаты берілмегендіктен, 7-ші СОС алғашқы 280 әскерін Түркияны айналып, 2003 жылдың 20-21 наурызында Иорданиядағы базаға жеткізді. Talon II ұшақтары, авариялық ең жоғары салмақ шектемелерінде, қараңғыда ұшты, сабан мен электрондық қарсы шараларды қолданды, 100 фут (30 м) AGL биіктігінен төмен ұшты және әскерлерін жүк бөлімінің еденіне бекітіп алып жүрді. Үш Talon ұшағы шайқаста зақымдалып, біреуі Инжирлик әуе базасына қонуға рұқсат сұрауға мәжбүр болды. Операция бұлжымай "Қырық нәресте" операциясы деп аталды. Майор Джейсон Л. Хановер операция кезінде екі қиын әуежайды басып алған миссияны басқарғаны үшін жеке марапатталды. Әскерлерін әуеге түсіргеннен кейін, Talon II ұшақтары қайтадан дабыл қағылған қорғаныстан өтіп, бастапқы орнына оралуға мәжбүр болды. Ұшақтың қызметтен шығарылуына Talon қауымының мүшелері, соның ішінде бұрынғы экипаж мүшелері мен олардың отбасылары куә болды, олар Хурлберт алаңында ұшақтың соңғы рет ұшып кетуін көру үшін жиналды. MC-130H – үш онжылдықтан астам уақыт бойы қызмет еткен арнайы операциялар ұшағы, ол инфильтрация, экфильтрация, арнайы операциялар күштерін және жабдықтарын қайта жабдықтау, сондай-ақ әуеде жанармай құю сияқты түрлі тапсырмаларды орындады. Ұшақ 1992 жылы Хурлберт алаңына келгеннен бері AFSOC операцияларында маңызды рөл атқарды. Оның ең маңызды жетістіктері 1996 жылы Либериядағы және 1997 жылы Конго Республикасындағы қақтығыстардан соғысқа қатыспаған американдықтар мен басқа да бейбіт азаматтарды эвакуациялауды қамтиды. Сондай-ақ ол "Союздік күштер" операциясы кезінде Балқандағы жауынгерлік операцияларға қатысты және бүкіл әлем бойынша жауынгерлік және гуманитарлық операцияларда, соның ішінде "Тұрақты еркіндік" және "Табиғи шешім", "Тұрақты қолдау", Жапониядағы "Томодахи", Гаитидегі "Біріккен жауап" және Непалдағы "Сахайоги Хаат" операцияларында кеңінен қолданылды. MC-130H ұшағы MC-130J Commando II ұшағымен алмастырылды. Әуе күштері арнайы операциялар қолбасшылығының қолбасшысы, 15-ші СОС және MC-130H ұшағының бұрынғы пилоты генерал-лейтенант Тони Бауэрнфайнд ұшақты соңғы бағытына жеткізуге көмектесу үшін ұшақта болды және соңғы ұшуға қатысуды басымдыққа айналдырды. Дэвис Монтанға алты сағаттық ұшудан кейін, Бауэрнфайнд пен 15-ші СОС командирі подполковник Адам Шмидт сияқты ұшақ экипажы ұшақпен суретке түсіп, ұшақтың мұрнына өздерінің қолтаңбаларын қойды.

The 7th SOS, commanded by Lt Col Mark B. Alsid and part of the 352d Special Operations Group, received the Gallant Unit Citation in 2006 for operations conducted during Operation Iraqi Freedom between 12 February and 12 May 2003. The 7th SOS was tasked to Joint Special Operations Task Force – North, known as Task Force Viking, whose objective was to hold 13 Iraqi Army divisions along the "Green Line" in northeastern Iraq to prevent those divisions from reinforcing other Iraqi operations against United States forces invading from Kuwait. Forward based at Constanţa, Romania, its primary mission was to infiltrate the 2nd and 3rd Battalions of the Army's 10th Special Forces Group and the 3rd Battalion of the 3rd Special Forces Group into Kurdish held territory in preparation for Operation Northern Delay. Denied permission by Turkey to fly into Iraq from its airspace, the 7th SOS flew the first 280 troops on a circuitous path around Turkey to a base in Jordan on 20–21 March 2003. The Talon IIs, at emergency gross weight limits, operated blacked out, employed chaff and electronic countermeasures, flew as low as 100 feet (30 m) AGL, and carried their troops tethered to the floor of the cargo holds. Three of the Talons were battle damaged, with one forced to seek permission to land at Incirlik Air Base. The operation became known informally as "Operation Ugly Baby". Major Jason L. Hanover was individually honored for commanding a mission that seized two austere airstrips during the operation. After airlanding their troops, the Talon IIs then had to fly back through the alerted defenses to recover to their launching point. The retirement of the aircraft was witnessed by members of the Talon community, including former crew members and their families, who gathered at Hurlburt Field to see the plane take off for the last time. The MC 130H was a special operations aircraft that had been in service for more than three decades, performing a variety of missions including infiltration, exfiltration, resupply of special operations forces and equipment, and air refueling operations. The aircraft had played a vital role in AFSOC operations since its arrival in Hurlburt Field in 1992. Its highlights included evacuations of non combatant Americans and other civilians from conflicts in Liberia in 1996 and the Republic of Congo in 1997. It also participated in combat operations in the Balkans during Operation Allied Force and was used extensively in combat and humanitarian operations worldwide, including operations Enduring Freedom and Inherent Resolve, Resolute Support, Tomodachi in Japan, Unified Response in Haiti, and Sahayogi Haat in Nepal. The MC 130H was replaced by the MC 130J Commando II. Lt. Gen. Tony Bauernfeind, commander of Air Force Special Operations Command, a former commander of the 15th SOS and MC 130H pilot, was on board the aircraft to help deliver it to its final destination and made it a priority to take part in the final flight. After the six hour flight to Davis Monthan, the aircrew, including Bauernfeind and 15th SOS Commander Lt. Col. Adam Schmidt, took photos with the aircraft and signed their names on the aircraft's nose.

MC-130P жауынгерлік көлеңке

MC 130P сериялы ұшақтар 1965 жылы Вьетнам соғысы кезінде HC 130H CROWN әуедегі басқарушылары ретінде қызметке түсті, құлаған ұшқыштарды іздеу және Солтүстік Вьетнамдағы іздеу-құтқару операцияларын бағыттау үшін. 11 HC 130H ұшағына жанармай құю жабдықтары қосылғаннан кейін, олар 1966 жылдың қараша айында HC 130P SAR командалық-бақылау/вертолеттерге әуеде жанармай құю ұшақтары ретінде қызметке кірісті. "Қорқыт көлеңкелері" 1986 жылдан бері Әуе күштерінің арнайы операциялар күштерінің құрамында. 1996 жылдың ақпан айында AFSOC-тің 28 жанармай құю ұшағынан тұратын паркі MC 130P деп қайта аталды, бұл нұсқаны басқа M сериялы арнайы операцияларға қатысты ұшақтармен үйлестірді. "Combat Shadows" Just Cause операциясы кезінде Панамадағы Армия және Әуе күштері тікұшақтарына әуеде жанармай құюмен қолдау көрсетті. 1990 жылы 9-шы арнайы операциялар эскадрильясының төрт "Combat Shadow" ұшағы Сауд Арабиясының Король Фахд халықаралық әуежайына, ал 67-ші арнайы операциялар эскадрильясының үш ұшағы Түркияның Батман әуе базасына "Desert Storm" операциясы үшін жөнелтілді. Перс шығанағы соғысынан бері MC 130P көптеген операцияларға қатысты, оның ішінде "Northern Watch" және "Southern Watch" (Ирак), "Deny Flight" (Югославия), "Restore Democracy" және "Uphold Democracy" (Гаити), "Deliberate Force" және "Joint Endeavor" (Босния), "Assured Response" (Либерия), "Guardian Retrieval" (Заир), "Enduring Freedom" (Афғанстан) және "Iraqi Freedom". Дегенмен, төрт MC 130P ұшағы Калифорния Әуе Ұлттық гвардиясының 129-шы құтқару қанатымен (129 RQW) әлі де пайдаланылуда. MC 130P ресми түрде AFSOC ұшағы болғанымен, 129 RQW ұшақтарындағы үлгілер әлі де іздеу-құтқару/жеке құрамды эвакуациялау (CSAR / PR) миссиясына бекітілген құтқару эскадрильясының бөлігі болып табылады және осылайша операциялық тұрғыдан AFSOC емес, Әуе шайқас командованиесіне (ACC) бағынышты. Бұл MC 130P ұшақтары ақырында HC 130J Combat King II ұшақтарымен алмастырылады.

MC-130W ұрыс найзасы

MC 130W Combat Spear, ресми емес және әжуалы түрде "Combat Wombat" деп аталды, SOF тікұшақтарына әуеде жанармай құюды қамтамасыз ету немесе SOF тобының кішкентай бөлімдерін және жабдықтарын тасымалдау үшін жасырын немесе аз көрінетін миссияларды орындады. 12 MC 130W-тың алғашқысы, AF Сер. № 87-9286, 2006 жылдың 28 маусымында Әуе күштерінің арнайы операциялар бас қолбасшылығына тапсырылды. Ұшақ MC 130 Combat Talon және Combat Shadow күштерін толықтыру мақсатымен, Global War on Terrorism-ді қолдау кезіндегі бірнеше оқу апаттары мен төтенше жағдайлардағы шығындардан кейін, уақытша шара ретінде әзірленді. Бағдарлама 1987–1990 жылдарғы өндірістегі C 130H 2 ұшақтарын өзгертіп жасады, олар Әуе күштерінің резервтік командасы мен Әуе ұлттық гвардиясының әуе көлігі бөлімдерінен алынған. H 2 ұшақ корпусын пайдалану, Combat Talons үшін бұрыннан конфигурацияланған SOF жүйелерін жаңа C 130J ұшақтары үшін қажет болатын қымбат және уақытты көп алатын дамытусыз орнатуға мүмкіндік берді, бұл Spear ұшағының құнын 60 миллион долларға дейін төмендетті. Алайда, Combat Spear ұшақтарында жерді бақылау/жерді айналып өту қабілеті жоқ. MC 130W ұшақтары Нью-Мексико штатындағы Кэннон әуе базасындағы 73-ші арнайы операциялар эскадрильясына бекітілді, және барлық он екі ұшақ 2010 жылға дейін толыққанды жұмыс істеді. Бастапқыда "Уиски" (НАТО фонетикалық коді бойынша "W" модификаторы) деп аталған MC 130W, 2007 жылдың мамыр айында Вьетнамдағы Combat Talon ұшақтарының тарихи мұрасын құрметтеу үшін ресми түрде Combat Spear деп аталды.

MC-130W Аждаһаның найзасы

Ескі AC 130 ұшақтарының жұмыс талаптары әуе күшін жаңа AC 130J ұшақтары флотына енгізілгенге дейін ауыстыруға мәжбүр етті. AC 27J Stinger II-ді сатып алу және дамыту туралы алғашқы идея сәтсіз аяқталды, сондықтан 2009 жылдың мамыр айында әуе күштері MC 130W-ты уақытша қарулы ұшақтарға айналдыруды қарастыра бастады. 2009 жылдың 17 қарашасында Alliant Techsystems компаниясына Dragon Spear үшін 30 мм оқ-дәрі өндіру туралы келісімшарт берілді. 2010 жылдың қыркүйегінде әуе күштері L 3 Communications компаниясына 8 MC 130W Combat Spear арнайы миссиялық ұшағына қарулы кеме сияқты шабуыл жасау қабілетін беру үшін 61 миллион долларлық келісімшарт берді. Келісім бойынша L 3 "нақты соққы пакеттері" деп аталатын қару жиынтығын қосты. Қарумен жабдықталған MC 130W-тар Dragon Spears деп қайта аталды. Әуе күштері арнайы операциялар қолбасшылығы 12 MC 130W ұшағын Dragon Spears-қа айналдырды. Dragon Spears-те Bushmaster II GAU 23/A 30 мм пулемет (MK44 MOD0 30 мм пулеметінің жетілдірілген нұсқасы), сенсорлар, байланыс жүйелері және Gunslinger дәлдікті басқарылатын оқ-дәрі жүйесі: 10 GBU 44/B Viper Strike немесе AGM 176 Griffin шағын тосқауыл оқ-дәрілерін тез арада атуға арналған ұшыру түтігі болды. 2010 жылғы қорғаныс заңына қосымша қаражат 2010 жылы орнатылатын екі жиынтыққа арналған. MC 130W Dragon Spear тұжырымдамадан ұшуға дейін 90 күннен аз уақыт ішінде, ал тұжырымдамадан іске қосуға дейін 18 айда өтті. Оның табыстылығы бағдарламасына Уильям Дж. Перри сыйлығын жеңіп алды және AC 130J қарулы бағдарламасының үлгісі болды. Бірінші MC 130W жартылай түрлендірілген машиналар Ауғанстанға 2010 жылдың соңында келді. Ол алғаш рет бір айдан соң атылып, "Аспан" зымыранымен бес жау жауынгерін өлтірді. 2012 жылдың мамыр айында Dragon Spear AC 130W Stinger II деп қайта аталды. 2013 жылдың қыркүйегіне қарай 14 ұшақ соғыс кемелеріне айналдырылды. Конверсияға кеңейту мүмкіндігі бар күндізгі/түнгі бейнекамералардан тұратын сенсорлық пакет қосылды. Бір сарапшы 2007 жылы Стратегиялық және халықаралық зерттеулер орталығына берген презентациясында MC 130 сияқты баяу және көзге түспейтін платформалардың болашақ қауіп-қатерлер ортасында өмір сүру мүмкіндігін күмәнмен қарастырды және MC 130 үшін көзге түспейтін алмастыруды әзірлеу "стратегиялық басымдық" екенін айтты. АҚШ Қорғаныс министрлігінің 2006 жылғы төрт жылдық қорғаныс шолу баяндамасында да бұл мәселе мойындалып, DoD-нің "стратегиялық қашықтықтан бас тартылған аймақтарға SOF енгізуді және алуды қолдау мүмкіндіктерін арттыру" ниеті мәлімделді. Осы алаңдаушылықтарға қарамастан, АҚШ Әскери-әуе күштері қазіргі күшті жаңғыртуды жалғастыруға шешім қабылдады. Әуе күштері 37 MC 130J ұшағын құрастырып, олардың орнына 40 жыл бұрын шыққан MC 130E және MC 130P ұшақтарын шығаратынын мәлімдеді. АҚШ-тың теңіз жаяу әскерлері қолданатын KC 130J танкеріне негізделген жаңа MC 130J ұрыс іздеу-құтқару және арнайы операциялар миссиясына арналған мүмкіндіктерді қосады, бұл KC 130J 6.5 блогына үлкен өзгерістер енгізеді. MC 130J ұшағына кеңейтілген қызмет ету мерзімі, кеңейтілген жүк тасымалдау жүйесі, универсалды әуедегі жанармай құю қондырғысы (UARRSI) бумдық жанармай құю қондырғысы, қуатты электр генераторлары, электрооптикалық/ инфрақызыл датчигі, ұшақ палубасындағы ұрыс жүйелері офицері (CSO) станциясы, ірі ұшақтардың инфрақызыл қарсы шаралары жүйесі және бронь болды. Бірінші MC 130J ұшағының өндірісі 2009 жылдың 5 қазанында Джорджия штатының Мариетта қаласындағы Lockheed Martin зауытында басталды. Lockheed Martin сонымен қатар Air Force Special Operations Command үшін HC 130J танкер нұсқасын стандартты C 130J өндіріс желісінде жасау туралы келісімшарт жасады. MC 130J - бұл арнайы операцияларға арналған алғашқы C 130, оны жеңіл және тиімдірек етеді. Әдетте арнайы операцияларды орындау үшін ұшақтарды арнайы операцияларды орындау үшін қайта өңдейді. Әуе күштері арнайы операциялар оқу орталығы алғашқы MC 130J оқу бағдарламасын Пенсильвания әуе ұлттық гвардиясының 193-ші арнайы операциялар қанатымен бірлесіп жүргізді, оның төрт EC 130J Commando Solo ұшағын MC 130J ұшақ экипажының мүшелеріне арналған оқу бағдарламасын әзірлеу үшін пайдаланды. MC 130J 5 адамнан тұратын экипажмен жұмыс істейді, бұл CSO навигаторы мен Combat Shadow экипажында болған ұшу инженері лауазымдарын жояды, қалған CSO электрондық соғыс жүргізумен, сондай-ақ навигация мен әуеде жанармай құю міндеттерін бұрын навигатор мен ұшу инженері атқарған. 415-ші арнайы операциялар эскадрильясы, 58-ші операциялар тобының бірлігі Киртленд әуе базасында, Нью-Мексикода, 2011 жылдың 22 қыркүйегінде MC 130J және HC 130J Combat King II экипаждарының негізгі оқу бірлігі ретінде қайта іске қосылды. 522-ші арнайы операциялар эскадрильясы алғашқы MC 130J Commando II ұшағын пайдаланды және 2012 жылы алғашқы операциялық қабілетке жетті. Бірінші MC 130J, AF Ser. No. 09-6207, 2011 жылдың 22 сәуірінде алғашқы сынақ ұшуын жасады. 522-ші арнайы операциялар эскадрильясы 2011 жылдың қыркүйегінің соңында алғашқы MC 130J ұшағын алды. Барлығы 37 MC 130J ұшағы барлық басқа MC 130 нұсқаларын 2017 жылдың қаржылық жылының соңына дейін алмастыру жоспарланған. MC 130J ұшақтары 2014 жылы RAF Mildenhall әуе базасындағы Combat Talon ұшақтарын толығымен алмастырды және 2015 жылы Кадена әуе базасындағы оларды алмастыруды бастады. 2015 жылдың қаржылық жылында 20 ұшақ қызметте болды, ал тағы жеті ұшақ өндірісте болды. 64-0547 1967 жылдың 29 желтоқсанында Солтүстік Вьетнамға жапырақшаларды тастау миссиясы кезінде жоғалып, барлық 11 экипаж мүшесімен бірге жоғалып кетті. Blackbird миссиясының жапырақшаларды тастау бөлігін 9144 м биіктікте аяқтағаннан кейін және жерге жақын ұшу биіктігіне түсуді бастағаннан кейін байланыс үзілді. Blackbird қандай да бір қауіптің болғанын хабарламады. Сол кездегі SOF қолбасшылары ұшақтың атылғанын жоққа шығарды, өйткені жаңа ай фазасында тәжірибесіз ұшақ командирі басқарған ұшу Солтүстік Вьетнам тарапынан мойындалмады. 1992 жылдың қараша айында қираған ұшақтың қалдықтары Диен Бьен Фуден 51 км солтүстік-шығысқа қарай орналасқан таудың шыңынан табылды және оның түсуі TF/TA радарын тұрақтандыруға жеткіліксіз болды деп болжалды. 64-0547 бағдарлама тарихында жауынгерлік аймақтағы MC 130 ұшағының соғыс кезінде жоғалған жалғыз мысалы болды. 64-0558 1972 жылдың 5 желтоқсанында Оңтүстік Каролина штатының Конвей қаласының солтүстігінде 15 шақырым жерде түнгі оқу жаттығуы кезінде ортада соқтығысып жоғалып кетті. Оңтүстік Каролина әуе ұлттық гвардиясының F-102 Delta Dagger ұшағы Talon ұшағын түнгі кезде ұстауға тырысқанда, оның оң қанатына орналасқан жанармай багына соқтығысып, екі ұшақ та жоғалып, C-130E(I) ұшағындағы барлық 12 адам қаза тапты. 64-0558 Son Tay POW лагеріне жасалған құтқару миссиясына тағайындалған екі Talon ұшағының бірі болды. Бұрынғы Heavy Chain және Desert One ардагері 64-0564 1981 жылдың 26 ақпанында Филиппиннің Куби-Пойнт әуе базасынан таңға дейін жасалған ұшудан кейін теңізге құлап, 15 жолаушы мен тоғыз экипаж мүшесінің сегізін қаза қылды. Talon Special Warfare Exercise 81-ге қатысып, соңғы 16 күнде 12 миссия орындады. Бұрынғы күні әкімшілік рейсінен кейін экипаж соңғы миссияға, жергілікті уақыт бойынша сағат 01:00-ден сағат 04:30-ға дейін кейінге шегерілген түнгі жаттығуға баруға жоспарланған. Рейс профилі қалыпты ұшудан, жарты сағаттан кейін 15 Navy SEAL-ды тиеу үшін тактикалық қонбастан және тактикалық ұшудан тұрды. Talon тактикалық ұшудан алты минут өткен соң қалыпты жағдайды хабарлады, бірақ тоғыз минуттан кейін құлап түсті. Себебі анықталмады, бірақ тергеушілердің пікірінше, себептер экипаждың шаршауы немесе су үстінде болғанда жерді бақылау радарын "құлату" режиміне көшірудің сәтсіздігі болуы мүмкін.

Operational demands on aging AC 130s led the Air Force to seek a replacement until new AC 130Js could enter the fleet. A first idea—acquire and develop an AC 27J Stinger II—fell through, so in May 2009, the Air Force began looking at converting MC 130Ws into interim gunships. On 17 November 2009, a contract was awarded to Alliant Techsystems to produce 30 mm ammunition for the Dragon Spear. In September 2010, the Air Force awarded a $61 million contract to L 3 Communications to give a gunship like attack capability to eight MC 130W Combat Spear special mission aircraft. Under the deal, L 3 added the weapons kits, called "precision strike packages". MC 130Ws fitted with the weapons were renamed Dragon Spears. Air Force Special Operations Command eventually converted all 12 MC 130W aircraft to Dragon Spears. The Dragon Spears were equipped with a Bushmaster II GAU 23/A 30mm gun (an improved version of the MK44 MOD0 30mm gun), sensors, communications systems, and the Gunslinger precision guided munitions system: a launch tube designed to fire up to 10 GBU 44/B Viper Strike or AGM 176 Griffin small standoff munitions in quick succession. Initial supplemental funds to the 2010 Defense Authorization Bill were for two kits to be installed in 2010. The MC 130W Dragon Spear went from concept to flying with a minimum capability in less than 90 days, and from concept to deployment in 18 months. Its success won its program the William J. Perry Award, and it became the model for the AC 130J gunship program. The first partially converted MC 130W arrived in Afghanistan in late 2010. It fired its first weapon one month after arriving, killing five enemy combatants with a Hellfire missile. In May 2012 the Dragon Spear was redesignated the AC 130W Stinger II. By September 2013, 14 aircraft had been converted into gunships. The conversion added a sensor package consisting of day/night video cameras with magnification capability. One analyst questioned the survivability of slow non stealthy platforms such as the MC 130 in future threat environments in a 2007 presentation to the Center for Strategic and International Studies, and stated his opinion that development of a stealthy replacement for the MC 130 is a "strategic priority". The U. S. Department of Defense's 2006 Quadrennial Defense Review Report also recognized the concern, asserting DoD's intention to "enhance capabilities to support SOF insertion and extraction into denied areas from strategic distances." Despite these concerns, the USAF decided to proceed with modernization of the current force. The Air Force stated it is to build 37 MC 130Js to replace its MC 130Es and MC 130Ps, both of which were 40 years old. Based on the KC 130J tanker operated by the United States Marine Corps, the new MC 130J has added features for both combat search and rescue and special operations missions, introducing major modifications to the Block 6.5 KC 130J. The MC 130J adds an Enhanced Service Life Wing, an Enhanced Cargo Handling System, a Universal Aerial Refueling Receptacle Slipway Installation (UARRSI) boom refueling receptacle, more powerful electrical generators, an electro optical/infrared sensor, a combat systems officer (CSO) station on the flight deck, provisions for the Large Aircraft Infrared Countermeasures System, and armor. Production of the first MC 130J aircraft was started at Lockheed Martin’s facility in Marietta, Georgia, on 5 October 2009. Lockheed Martin also contracted to build an HC 130J tanker variant for Air Force Special Operations Command on its standard C 130J production line. The MC 130J is the first C 130 specifically built for special operations, making it lighter and more efficient. Most special operations aircraft are modified after production to accommodate special operations missions. The Air Force Special Operations Training Center conducted the initial MC 130J training program in conjunction with the Pennsylvania Air National Guard's 193rd Special Operations Wing, using its four EC 130J Commando Solo aircraft to develop the training syllabus for MC 130J aircrew members. The MC 130J operates with a 5 member crew, eliminating the CSO navigator and the enlisted flight engineer positions that had been in the Combat Shadow's crew, with the remaining CSO handling electronic warfare as well as the navigation and aerial refueling duties formerly conducted by the navigator and flight engineer. The 415th Special Operations Squadron, a unit of the 58th Operations Group at Kirtland AFB, New Mexico, was reactivated on 22 September 2011 as the main training unit for both MC 130J and HC 130J Combat King II crews. The 522nd Special Operations Squadron was the first unit to operate the MC 130J Commando II, and achieved Initial Operational Capability in 2012. The first MC 130J, AF Ser. No. 09 6207, undertook its initial test flight on 22 April 2011. The 522nd Special Operations Squadron received its first MC 130J in late September 2011. A total of 37 MC 130J aircraft are programmed to replace all other MC 130 variants by the end of the fiscal year 2017. MC 130Js completely replaced Combat Talons at RAF Mildenhall in 2014 and began replacing those at Kadena AB in 2015. 20 were in service in FY 2015 with seven additional airframes in production. 64 0547 was missing in action with its entire 11 man crew on 29 December 1967, on a mission to drop leaflets inside North Vietnam. The Blackbird had completed its leaflet drop leg of the mission at 30000 feet (9144 m) and begun its descent to its terrain following exit altitude. Communication was lost without the Blackbird reporting any threats detected. SOF commanders at the time discounted the possibility of its being shot down because the flight, conducted by an inexperienced aircraft commander under new moon conditions, was not claimed as such by North Vietnam. In November 1992, the wreckage was located near the peak of a mountain 32 mile (51 km) northeast of Dien Bien Phu, and it was surmised that its descent was too steep for its TF/TA radar to stabilize. 64 0547 was the only special operations MC 130 lost on a combat mission over hostile terrain in the history of the program. 64 0558 was lost in a mid air collision during a night training exercise 15 miles north of Conway, South Carolina on 5 December 1972. An F 102 Delta Dagger of the South Carolina Air National Guard, attempting a night intercept of the Talon, flew into the fuel drop tank on its right wing, with the loss of both aircraft, killing all 12 aboard the C 130E(I). 64 0558 had been one of the two Talons assigned to the Son Tay POW camp rescue mission. Former Heavy Chain and Desert One veteran 64 0564 crashed into the ocean shortly after a pre dawn takeoff from NAS Cubi Point, Philippines, on 26 February 1981, killing 15 passengers and eight of nine crewmen. The Talon was taking part in Special Warfare Exercise 81 and had flown 12 missions in the preceding 16 days. Following an administrative flight the day before, the crew was scheduled for its last mission, a night exercise that was set back from 01:00 local time to 04:30. The flight profile consisted of a normal takeoff, a tactical landing a half hour later to onload 15 Navy SEALs, followed by a tactical takeoff. The Talon reported normal flight conditions six minutes after the tactical takeoff, but crashed nine minutes later. No cause was determined, but investigators found that the likely causes were either crew fatigue from operations tempo, or failure of the terrain following radar to enter "override" mode while over water.

Жауынгерлік көлеңке/Таллон II шығындары

Combat Shadow 66 0213 (Ditka 03) 2002 жылдың 13 ақпанында Ауғанстанның шығысындағы тау шаңырағына ұшып түскен кезде жоғалды. 9-шы СОС-қа бекітілген ұшақ, CSAR миссиясы кезінде MH 47E тікұшағына отын құюмен айналысып жатқанда, таулық шатқалдан қашу үшін нашар көріну жағдайында шұғыл көтерілуге мәжбүр болды. MC 130P көтерілу мүмкіндігін жоғалтып, қатты қарға дөңгелектерімен жоғары көтерілмей құлады. Ұшақ толығымен жойылды, бірақ сегіз адамнан тұратын экипажы жеңіл жарақаттармен аман қалды. 15-ші СОС-қа бекітілген 84 0475 нөміріндегі Combat Talon II 2002 жылдың 12 маусымында Ауғанстанның Гардез қаласының жанында ұшып көтерілу кезінде апатқа ұшырады. Түнгі уақытта екі арнайы жасақ сарбазын Сардех-Бенд тоғанындағы қону алаңынан эвакуациялау миссиясы кезінде, ұшақ қону алаңынан үш шақырымдай жерде ұшып көтерілгеннен кейін дереу құлады. Соқтығысуға себеп болуы мүмкін нәрселердің қатарында артық жүк және желдің күрт өзгеруі болды. Talon ұшағының екі жүк тасушысы мен бір жолаушысы қаза тапты. Стив Коллдың 2018 жылғы «S Директораты» кітабында айтылғандай, бұл C 130 ұшағы Талибан немесе Әл-Қаида жасақтарымен ұшу-қону жолағында тұрғанда жарылған. Пентагон Ауғанстанның қауіптілігін азайту мақсатымен оқиға туралы жалған ақпарат таратты. 15-ші СОС-қа да бекітілген Combat Talon II 90 0161, 2002 жылдың 7 тамызында оқу миссиясы кезінде Пуэрто-Риконың Кагуас қаласының оңтүстігіндегі Монте-Перучоға құлап, бортындағы он адамның барлығы қаза тапты. Talon ұшағы жаңбыр мен тұманды түнгі уақытта төмен қабатта, Пуэрто-Рико әуе ұлттық гвардиясы жиі пайдаланатын бағыт бойынша ұшып бара жатқанда құлады. Экипаж жергілікті кедергілер туралы ескертулерді дұрыс түсінбеді және оларды елемеді. Combat Talon II 85 0012, 2004 жылдың 29 желтоқсанында Мосулдың оңтүстігіндегі Қаяра Батыс әуе базасында қонған кезде қиын жағдайға тап болды. 15-ші СОС ұшағы қайта жабдықтау миссиясын орындап жатқанда, 80 шақырым жылдамдықпен ұшу-қону жолағын жөндеу жұмыстарының бөлігі болған ашық орға соқтығысып, қону шассисінің және ұшақтың төменгі бөлігінің көп бөлігін қиратты, сондай-ақ сол қанатын фюзеляждан жартылай ажыратты. Ор, бұрынғы бомбалаудан зақымдалған ұшу-қону жолағын жөндеу үшін жасалған АҚШ армиясының жобасының бөлігі болды. Әуежай қызметкерлері қауіпті жағдай туралы ескертуді (NOTAM) жасаған жоқ және бұл туралы ақпаратты басқа экипажға жеткізбеді, тіпті басқа экипаж өткен аптада қауіпті жағдай туралы хабарлаған болатын. Зардап шеккендер болған жоқ, ұшақ жөндеуге келмейтін болғандықтан, жарылғыш заттарды қолданып жойылғанға дейін құпия жабдықтар құтқарылды. 7-ші СОС-қа қарасты 87 0127 (Wrath 11) нөміріндегі Combat Talon II, 2005 жылдың 31 наурызында Ровие маңындағы Дризез тауларында, Тиранадан оңтүстік-шығысқа қарай 60 шақырым жерде түнгі оқу миссиясы кезінде құлады. Talon Тирана Ринас әуежайынан 20 минут бұрын ұшып кеткен және 300 фут (91 метр) биіктікте, төмен қуат режимінде ұшып жүрген екі ұшақтың бірі болды. Тергеу көрсеткендей, экипажтың «жағдайды бағалау қабілетін жоғалтуынан» кейін ұшақ жерге жақындауға тырысқанда тоқтап қалды. Бортындағы тоғыз экипаж мүшесінің барлығы қаза тапты.

Combat Shadow 66 0213 (Ditka 03) was lost when it flew into a mountain top in eastern Afghanistan on 13 February 2002. Assigned to the 9th SOS, the aircraft was refueling an MH 47E helicopter on a CSAR mission when it was forced to make an emergency climb in poor visibility to escape a box canyon in the mountainous terrain. The MC 130P ran out of climb performance and crash landed wheels up in deep snow. The aircraft was a total loss but the crew of eight survived with relatively minor injuries. Combat Talon II 84 0475, assigned to the 15th SOS, was lost in a takeoff crash on 12 June 2002, near Gardez, Afghanistan. During a night exfiltration mission of two Special Forces soldiers from a landing strip at the Sardeh Band dam, the Talon crashed less than three miles from the airstrip shortly after takeoff. Conflicting reports point to overweight cargo and windshear as possible causes. The Talon's two loadmasters and a passenger were killed. According to Steve Coll in his 2018 book Directorate S, this C 130 was actually blown up by Taliban or Al Qaeda guerrillas while sitting on a runway. The Pentagon released a false story about the incident to downplay the dangers of Afghanistan. Combat Talon II 90 0161, also of the 15th SOS, crashed into Monte Perucho, south of Caguas, Puerto Rico, during a training mission on 7 August 2002, killing all ten aboard. The Talon was flying a terrain following night mission in blowing rain and fog, along a low level route commonly used by the Puerto Rico Air National Guard. The crew misinterpreted and disregarded terrain obstacle warnings. Combat Talon II 85 0012 was severely damaged during a landing accident at Qayyarah West Air Base, south of Mosul, Iraq, on 29 December 2004. The 15th SOS aircraft was on a resupply mission and struck an open trench that was part of repairs to the runway while still at 80 knots, shearing off its landing gear and much of its lower fuselage, and partially separating its left wing from the fuselage. The trench was part of a U. S. Army project to repair damage to the runway from prior bombing by allied forces. A Notice To Airmen (NOTAM) warning had not been filed by the airfield or disseminated to the aircrew, despite a safety hazard report filed in the week previous by another aircrew. No fatalities occurred and classified equipment was salvaged before the aircraft was destroyed by explosive demolition due to the airframe being unrepairable. A Combat Talon II of the 7th SOS, 87 0127 (Wrath 11), crashed during a terrain following and avoidance night training exercise on 31 March 2005, near Rovie, in the Drizez Mountains in southeast Albania, 60 miles southeast of Tirana. The Talon had taken off from Tirana Rinas Airport 20 minutes before and was one of two flying at 300 feet (91 m) AGL at a reduced power setting. An investigation revealed that the plane stalled attempting to clear terrain following the crew's "loss of situational awareness." All nine crew members aboard were killed.