Джон Андерсон: Саяхатшы, саясаткер және «Түтіктік қойма» жобасының басшысы
John Anderson, 1st Viscount Waverley
Джон Андерсон – британдық саяхатшы, Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлімен, «Үй майданының премьер-министрі» атымен танымал. Андерсон бомбасаулаушылары да оның есімімен аталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық мемлекеттік қызметкер және саясаткер (1882–1958)
British civil servant and politician (1882–1958)
Джон Андерсон, 1-ші Уэверли виконты (8 шілде 1882 – 4 қаңтар 1958), шотланд мемлекеттік қызметкері және саясаткер. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Соғыс кабинетіндегі қызметімен, соның ішінде "Үй майданының премьер-министрі" деген лақап атымен танымал. Ол Ішкі істер министрі, Кеңес Лорд-президенті және Казначейство канцлері қызметтерін атқарды. Андерсон баспаналары оның құрметіне аталған. Эдинбург және Лейпциг университеттерінде химияны оқыған Андерсон 1905 жылы мемлекеттік қызметке қабылданып, Колониялық кеңсесінің Батыс Африка бөлімінде жұмыс істеді. Ұлы соғыс кезінде ол Кеме қатынасы министрлігі штабын басқарды. 1921 жылдан 1922 жылға дейін Ирландияның тәуелсіздікке өту кезеңінде ол Ирландия хатшысы болып қызмет етті, ал 1922 жылдан 1931 жылға дейін Ішкі істер министрлігінде Мемлекеттік хатшының тұрақты орынбасары ретінде 1926 жылғы жалпы ереуілмен айналысты. 1932 жылдан 1937 жылға дейін Бенгалияның губернаторы ретінде ол әлеуметтік және қаржылық реформалар жүргізіп, қазаға ұшыратын әрекеттен мүжілді. 1938 жылдың басында Андерсон Шотландия университеттерінен Парламентке Ұлттық тәуелсіз депутат ретінде сайланды және Ұлттық үкіметтің партиялық емес қолдаушысы болды. 1938 жылдың қазанында ол Невилл Чемберленнің кабинетіне Лорд Приви Сил ретінде кірді. Осы қызметте ол әуе шабуылына дайындық жұмыстарын басқарды. Ол Андерсон баспанасын – бақшаға орнатылып, бомба жарылысынан қорғау үшін жартылай көмілетін, жиналмалы бөліктерден жасалған кішкентай металл цилиндрін жасауды бастады. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Андерсон Ішкі істер министрі және Ішкі қауіпсіздік министрі лауазымдарын біріктіріп атқарды және азаматтық қорғаныс саласына жауапты болды. 1940 жылдың қазанында ол Герберт Моррисонмен лауазым алмасып, Кеңес Лорд-президенті болды. 1941 жылдың шілдесінде Кеңес Лорд-президенті ретінде ол "Tube Alloys" жобасы ретінде белгілі британдық атом бомбасын жасау жөніндегі жұмыстарға жауапты министр болып тағайындалды. 1943 жылы ол Казначейство канцлері болды және 1945 жылдың шілдесінде өткен жалпы сайлауда Еңбек партиясының жеңісіне дейін осы лауазымда қалды. Андерсон 1950 жылғы жалпы сайлауда университет округтері таратылғаннан кейін Парламенттен кетті. 1946 жылы ол Лондон порты басқармасының төрағасы, ал сол жылдың наурыз айында Корольдік опера үйінің төрағасы болды. Ол 1951 жылы құрылған Черчилльдің бейбіт уақыттағы үкіметіне қосылу туралы ұсыныстан бас тартты және 1952 жылы Суссекс графтығындағы Вестдинде Уэверли виконты титулын алды.
John Anderson, 1st Viscount Waverley, (8 July 1882 – 4 January 1958), was a Scottish civil servant and politician who is best known for his service in the War Cabinet during the Second World War, for which he was nicknamed the "Home Front Prime Minister". He served as Home Secretary, Lord President of the Council and Chancellor of the Exchequer. The Anderson shelters are named after him. A graduate of the University of Edinburgh and the University of Leipzig where he studied the chemistry of uranium, Anderson joined the Civil Service in 1905, and worked in the West African Department of the Colonial Office. During the Great War he headed the staff of the Ministry of Shipping. He served as Under Secretary for Ireland from 1921 to 1922 during its transition to independence, and as the Permanent Under Secretary of State at the Home Office from 1922 to 1931 he had to deal with the General Strike of 1926. As Governor of Bengal from 1932 to 1937, he instituted social and financial reforms, and narrowly escaped an assassination attempt. In early 1938, Anderson was elected to the House of Commons by the Scottish Universities as a National Independent Member of Parliament, and was a non party supporter of the National Government. In October 1938 he entered Neville Chamberlain's Cabinet as Lord Privy Seal. In that capacity, he was put in charge of air raid preparations. He initiated the development of the Anderson shelter, a small sheet metal cylinder made of prefabricated pieces which could be assembled in a garden and partially buried to protect against bomb blast. After the outbreak of the Second World War in September 1939, Anderson returned to hold the joint portfolio of Home Secretary and Minister of Home Security, a position in which he served under Winston Churchill. He retained responsibility for civil defence. In October 1940, he exchanged places with Herbert Morrison and became Lord President of the Council. In July 1941 as Lord President of the Council he was appointed as minister responsible for the British effort to build an atomic bomb, known as the Tube Alloys project. He became the Chancellor of the Exchequer in 1943 and remained in the post until the Labour Party's victory in the general election in July 1945. Anderson left the Commons when the university constituencies were abolished at the 1950 general election. He became Chairman of the Port of London Authority in 1946 and the Royal Opera House in March the same year. He rejected an offer to join Churchill's peacetime administration when it was formed in 1951, and was created Viscount Waverley of Westdean in the County of Sussex in 1952.
Ерте өмір
Джон Андерсон 1882 жылғы 8 шілдеде Эдинбургтегі Ливингстон-плейс, 1-үйде, ата-анасының үйінде дүниеге келді. Оның әкесі – баспагер және кеңсе тауарлары сатушы Дэвид Александр Пирсон Андерсон, анасы – Джанет Килгур Бриглмен. Ол отбасыдағы ең үлкен бала еді. Оның үш кіші сібілісі болды: бала кезінде менингиттен қайтыс болған інісі Чарльз, және әпкелері Кэтрин (Кэти) мен Джанет (Нетти). 1890 жылдың мамыр айында отбасы Брэйд Хиллзге көшті. Ол Эдинбургтегі Джордж Уотсон колледжінде оқыды, онда мектептің үздігі (dux) атанды және англосаксон тілі, ескі ағылшын тілі және қазіргі тілдер пәндерінен жүлделер алды. 1899 жылдың қазанында Андерсон Эдинбург университетіне түсу емтиханына қатысты, бұл емтихан стипендиялар мен шәкіртақыларға ие болу ретін анықтады. Ол он бірінші орынды иеленді және 1899 жылы 100 долларлық шәкіртақы алды, бұл соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең. Бірінші курста ол математика және табиғаттану пәндерінен сыныпта бірінші орын алды. 1900 жылдың қарашасында отбасы Эскбанкке көшті. Олардың жаңа үйінің бұрынғы иесі әуесқой астроном болған, және Андерсон үлкен телескоп орналасқан бөлмені иеленді. Көршісі Эндрю Маккензидің бес қызы болды, және Андерсон олардың бірі, Кристина (Крисси) Маккензиге ғашық болды. 1902 жылы ол Франция мен Швейцарияға велосипедпен саяхат жасады, саяхат барысында Криссиге жиі хат жазды. Келесі жылы ол математика, физика және химия мамандықтарын үздік бітіріп, ғылым бакалавры (Bachelor of Science) дәрежесін алды, сондай-ақ математика және табиғаттанудан бірінші сыныптық дипломмен (first class honours) өнер магистрі (Master of Arts) дәрежесін алды. 1903 жылдың жазында Андерсон, Бриглмен және Маккензи отбасылары бірге демалысқа шықты. 29 тамызда олар Итан өзенінде суға түсіп жатқанда, күтпеген толқын Нетти Андерсон мен Криссидің әпкесі Нелли Маккензиді терең суға алып кетті. Нелли құтқарылды, ал Нетти суға батып қайтыс болды. Андерсон мен Крисси оқиға болған кезде топқа қосылуға асығып келе жатқан еді, бірақ мәйітті табу және оның ата-анасына хабарлау міндеті оның үстіне жүктеліп, ол осы қиын жұмысты атқарды. Андерсон, сондай-ақ шотландтықтар Джозеф Генри Маклаген Веддерберн, Форсайт Джеймс Уилсон және Уильям Уилсонмен бірге Германиядағы Лейпциг университетіне барып, Вильгельм Оствальдтың басшылығымен физикалық химияны оқымақ болды. Ол келгенде Оствальд химияны тастап кеткенін білді, сондықтан Андерсон оның орнына Роберт Лютерден білім алды. Ол уран химиясын зерттеуді жөн көрді. Анри Беккерель 1896 жылы уранның радиоактивті қасиеттері бар екенін ашқанмен, Андерсон оның тек химиялық қасиеттерін ғана зерттеді. Эдинбургке оралғаннан кейін ол осы тақырыпта мақала жазды, бірақ бұл докторлық диссертация болған жоқ.
John Anderson was born at his parents' home at 1 Livingstone Place, Edinburgh, on 8 July 1882, the oldest child of David Alexander Pearson Anderson, a printer and stationer, and his wife Janet Kilgour Briglmen. He had three younger siblings: a brother, Charles, who died from meningitis in infancy, and sisters Catherine (Katie) and Janet (Nettie). The family moved to Braid Hills in May 1890. He attended George Watson's College in Edinburgh, where he was dux of the school, earning prizes for Anglo Saxon, Old English, and Modern Languages. In October 1899, Anderson sat the examination for students entering the University of Edinburgh, which determined order of merit for scholarships and bursaries. He was ranked eleventh, and awarded a bursary of 100.0 in 1899 is equivalent to about <calculated amount> in recent years. In his first year, he was ranked first in his class in mathematics and natural philosophy. In November 1900, the family moved to Eskbank. The previous owner of their new home had been an amateur astronomer and Anderson took over a room with a large telescope. A neighbour, Andrew Mackenzie, had five daughters, and Anderson became the boyfriend of one of them, Christina (Chrissie) Mackenzie. In 1902 he took a bicycle tour of France and Switzerland, during which he wrote frequently to Chrissie. He graduated the following year with distinction in mathematics, physics and chemistry, earning a Bachelor of Science degree, and first class honours in mathematics and natural philosophy, earning a Master of Arts degree. The Anderson, Briglmen and Mackenzie families holidayed together in summer of 1903. On 29 August they were bathing in the River Ythan when a freak wave suddenly swept Nettie Anderson and Chrissie's sister Nellie Mackenzie into deep water. Nellie was rescued but Nettie drowned. Anderson and Chrissie were on their way to join the group at the time of the accident, but it fell to him to identify the body and inform his parents. Along with fellow Scotsmen Joseph Henry Maclagen Wedderburn, Forsyth James Wilson and William Wilson, Anderson went to the University of Leipzig in Germany, where he intended to study physical chemistry under Wilhelm Ostwald. When he arrived he found that Ostwald had abandoned chemistry, so Anderson studied under Robert Luther instead. He chose to examine the chemistry of uranium. Although Henri Becquerel had discovered that uranium had radioactive properties in 1896, Anderson studied only its chemical properties. On his return to Edinburgh he wrote a paper on the subject, but this was not a PhD thesis.
Колониялық кеңсе
Андерсон көптеген жүлделерге ие болған дарынды студент болса да, ғылымдағы мансабын мемлекеттік қызметке ауыстыруға шешім қабылдады. Ол кезде бұл Эдинбург университетінің түлектері үшін қалыпты мансап жолы болды, ал әкесі Криссиге үйленгісі келсе, мемлекеттік қызмет көбірек жұмыс орнының тұрақтылығын қамтамасыз ететінін кеңес берді. Оған дайындалу үшін ол экономика және саясаттану бойынша курстар оқыды. 1905 жылдың шілде айында ол Александр Греймен бірге Лондонға сапар шегіп, британдық мемлекеттік қызмет емтиханына түсті. Ол кезде үміткерлер қалаған пәндерінен емтихан тапсыра алатын, ал Андерсон он төрт пәннен емтихан тапсырып, мүмкін болатын 7500 ұпайдың 4566-сын жинады, бұл сол жылы ең жоғары көрсеткіш және барлық уақытта екінші ең жоғары көрсеткіш болды; Грей 7900 ұпайдың 4107-сін жинап, екінші орынды иеленді. Андерсонға Ішкі мемлекеттік қызметке немесе Үнді мемлекеттік қызметіне қатысу мүмкіндігі ұсынылды. Көптеген үміткерлер соңғысын баяндады, себебі жалақы мен жәрдемақы жоғары болды, бірақ Андерсонның ата-анасы оның Ұлыбританиядан кетуін қаламады, ал ол Криссиді Үндістандағы өмірдің қиындықтарына ұшыратуды қаламады. Сондықтан ол 1905 жылы Колониялық кеңсеге екінші сыныпты кеңсе қызметкері болып орналасты, оның жылдық жалақысы 200.0 теңгеге тең болды, бұл соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> баламалы. Андерсон 1905 жылдың 23 қазанында Батыс Африка бөлімінде Колониялық кеңседе жұмысын бастады. Ол бөлімде басқа Джон Андерсоннан ажырату үшін «жас Джон Андерсон» деп танылды, ол Босфор түзілімдерінің губернаторы болды. Лондонда Андерсон Греймен және Эскбанктан келген отбасылық досы Уильям Паттерсонмен бірге тұрды. 1907 жылдың 2 сәуірінде ол Эдинбургтегі Драмсхью бақшасындағы Сент-Эндрю шіркеуінде Криссиге үйленді; Грей оның куәгері болды, ал Криссидің әпкесі Кейт және Уильям Паттерсон куәліктер болды. Жаңа үйленген жұбайлар Лондонның Саттон қаласында үй жалдап алды. Олардың екі баласы болды: Дэвид Алястер Пирсон 1911 жылдың 18 ақпанында және Мэри Маккензи 1916 жылдың 3 ақпанында. Андерсон 1908 жылы сэр Кенэлм Дигбидің Солтүстік Нигерия жерлері жөніндегі комитетіне қатысты. Бұл Нигерияға сапарды қамтымады, бірақ келесі жылы ол Гамбургке Германиялық әріптестерімен Гамбург колониялық институтында кездесу үшін барды, онда оның неміс тіліндегі еркін сөйлеуі пайдалы болды. 1911 жылы ол лорд Эммоттың британдық Батыс Африкаға ерекше жергілікті валюта енгізуді ұсынған ведомстволық комитетінің хатшысы болды.
Although Anderson was a brilliant student, winning numerous prizes, he decided to forsake a career in science for one in the Civil Service. At the time this was the normal career path for graduates of the University of Edinburgh, and his father advised him that if he wished to marry Chrissie the Civil Service would offer greater job security. To prepare, he took an honours course in economics and political science. In July 1905, he travelled to London with a fellow candidate, Alexander Gray and sat the British civil service examination. In those days a candidate could take tests in as many subjects as they liked, and Anderson took fourteen, earning a score of 4566 out of a possible 7500, which was the highest score that year and the second highest ever; Gray came second with a score of 4107 out of 7900. Anderson was offered the choice of joining the Home Civil Service or the Indian Civil Service. Most candidates preferred the latter, as salaries and allowances were higher, but Anderson's parents did not want him to leave Britain, and he did not want to subject Chrissie to the rigours of life in India. He therefore joined the Colonial Office as a Second Class Clerk on an annual salary of 200.0 in 1905 is equivalent to about <calculated amount> in recent years. Anderson commenced work at the Colonial Office on 23 October 1905, in the West African Department. He was known in the department as "young John Anderson" to distinguish him from another John Anderson who became the Governor of the Straits Settlements. In London, Anderson shared accommodation with Gray and William Paterson, a family friend from Eskbank. On 2 April 1907, he married Chrissie at St Andrew's Church in Drumsheugh Gardens, Edinburgh; Gray was his best man and Chrissie's sister Kate and William Paterson were witnesses. The newlywed couple rented a house in Sutton, London. They had two children: David Alastair Pearson on 18 February 1911, and Mary Mackenzie on 3 February 1916. Anderson served on Sir Kenelm Digby's 1908 Committee on Northern Nigerian Lands. This did not involve travel to Nigeria, but the following year he went to Hamburg to meet with his German counterparts at the Hamburg Colonial Institute, where his fluency in German was useful. In 1911 he was the secretary of Lord Emmott's departmental committee that recommended the introduction of a distinctive local currency in British West Africa.
Ұлы соғыс
1912 жылы қазына министрі Ллойд Джордж Ұлыбританиядағы әлеуметтік мемлекеттің бастауы болған Ұлттық сақтандыруды енгізді. Оны басқару үшін сэр Роберт Морант басқарған жаңа үкіметтік департамент құрылды. Андерсон мен Грей жаңа бөлімге қосылды. 1913 жылғы мамыр айында Ұлттық сақтандыру комиссиясының хатшысы лауазымы бос қалғанда Андерсон көптеген жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлердің үстінен тағайындалды. Андерсон ерекше қиын адам ретінде танылған Морантпен жақсы қарым-қатынас орнатты. "Жас Джон Андерсоннің кемшілігі, - деп ренжіді Морант, - ол әрқашан тым дұрыс айтады". 1914 жылғы тамызда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Андерсон Германиядан импортталған медициналық және хирургиялық құралдарды қамтамасыз етуге қатысты. Ол "606" деп аталған арсфенаминді, бұрын Германиядағы "Байер" компаниясынан алынған препаратты талдап, өндіру үшін сарапшылар тобын шақырды. Олар аспирин сияқты басқа да заттарды өндірді. Андерсон Дерби жоспары бойынша тіркелді, бірақ Армия резервіне жіберілді. Бірақ бір әйел оған ақ қауырсын тағып қойды. Ллойд Джордж 1916 жылғы 7 желтоқсанда Ұлыбританияның премьер-министрі болды, және оның алғашқы қадамдарының бірі сэр Джозеф Маклей басқаратын Теңіз көлігі министрлігін құру болды. Морант Андерсонды босатып, 1917 жылғы 8 қаңтарда оның хатшысы болуға келісті. Бұл оның идеясы болмаса да, Андерсон Одақтас теңіз көлігі кеңесінің маңыздылығын мойындап, оны қолдады. 1918 жылғы 11 қарашадағы келісімнен кейін Теңіз көлігі министрлігі Германияға қатысты блокаданы сақтау және аштықтан зардап шеккен азаматтарға көмек жіберу мәселесінде дауға тартылды. Немістер ақырында барлық кемелерін Одақтастарға жеткізілімдер тасымалдау үшін беруге келісті. Кемелер соңында өтемақы ретінде сақталды. Теңіз көлігі министрлігіндегі соғыс кезеңіндегі қызметі үшін Андерсон 1918 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетуде Бат орденінің серігі атанды және 1919 жылғы туған күнге орай Бат орденінің кавалер-командоры болды. Андерсон 1919 жылғы сәуірде Жергілікті басқару кеңесінің хатшысы болды, бірақ шілдеде ол Денсаулық сақтау комиссиясымен бірігіп, Денсаулық министрлігі құрылды, ал Андерсон Моранттың орынбасары болуын сұраған Моранттың екінші хатшысы болды. Алайда Андерсон бұл лауазымда ұзақ қалмады, өйткені 1 қазан 1919 жылы ол Ішкі кіріс кеңесінің төрағасы болып тағайындалды, оның жылдық жалақысы 1919 жылғы шамамен <есептелген сомаға> тең болды, соғыс қосымшасы 300.0 1919 жылғы шамамен <есептелген сомаға> тең болды, ол 1919 жылы 3000.0-ға дейін көтерілді, бұл 1919 жылғы шамамен <есептелген сомаға> тең болды, сонымен қатар 1920 жылғы 1 наурызда 500.0 1919 жылғы шамамен <есептелген сомаға> тең болды.
In 1912, the Chancellor of the Exchequer, Lloyd George, introduced National Insurance, the start of the welfare state in the United Kingdom. A new government department was created to administer it, chaired by Sir Robert Morant. Anderson and Gray joined the new department. When the position of secretary of the National Insurance Commission fell vacant in May 1913, Anderson was appointed to the position over the head of many more senior civil servants. Anderson formed a good working relationship with the notoriously difficult Morant. "The trouble with young John Anderson", Morant lamented, "is that he is always so damned right." Following the outbreak of the First World War in August 1914, Anderson was involved in securing supplies of medical and surgical implements that had hitherto been imported from Germany. He summoned a group of experts to analyse and produce arsphenamine, known as "606", a drug formerly sourced from Bayer in Germany. They went on to produce other substances, including aspirin. Anderson registered for service under the Derby Scheme but was placed on the Army Reserve. This did not prevent a young woman from presenting him with a white feather. Lloyd George became the Prime Minister of the United Kingdom on 7 December 1916, and one of his first acts was to create a Ministry of Shipping under Sir Joseph Maclay, and Morant agreed to release Anderson to become its secretary on 8 January 1917. Although it was not his idea, Anderson recognised the value of an Allied Maritime Transport Council, and threw his support behind it. After the Armistice of 11 November 1918, the Ministry of Shipping became embroiled in a controversy over the continuance of the blockade of Germany and the shipment of relief supplies for starving civilians. In the end the Germans agreed to turn all their ships over to the Allies to carry supplies. The vessels were eventually retained as reparations. For his wartime service with the Ministry of Shipping, Anderson was made a Companion of the Order of the Bath in the 1918 New Year Honours, and was promoted to Knight Commander of the Order of the Bath in the 1919 Birthday Honours. Anderson became a secretary of the Local Government Board in April 1919, but in July it was merged with the Health Insurance Commission to form the Ministry of Health, and Anderson became the second secretary under Morant, who had requested Anderson's appointment as his deputy. However, Anderson did not remain in that position for long either, for on 1 October 1919 he was appointed the Chairman of the Board of Inland Revenue, with an annual salary of 2000.0 in 1919 is equivalent to about <calculated amount> in recent years plus 300.0 in 1919 is equivalent to about <calculated amount> in recent years war bonus, which was raised to 3000.0 in 1919 is equivalent to about <calculated amount> in recent years plus 500.0 in 1919 is equivalent to about <calculated amount> in recent years on 1 March 1920.
Ирландия
Крисси 1920 жылғы 9 мамырда қатерлі ісікке байланысты операция кезінде қайтыс болды, Андерсонды екі кішкентай баласы бар жесір қалдырды. Сент-Томас ауруханасында медбике болуға оқыған Нелли Маккензи оларға күтім ету үшін мансабынан бас тартты. 16 мамырда Андерсон Ирландияның орынбасары болды. Ол сондай-ақ Ұлыбритания Қаржы министрлігінің өкілі болды және 1920 жылғы 3 маусымда Ирландияның жеке кеңесшісі атанды. Әкімшілік тәртіп бұрынғыдан өзгеше болды: ол өзінің алдыңғы лауазымдағы Джеймс Макмахонды алмастырмады, оның орнымен бөлісті. Олар Ирландияның бас хатшысы, сэр Хамар Гринвудқа есеп берді, бірақ Гринвуд министрлер кабинетінің мүшесі болғандықтан Лондонда орналасқан еді. 1918 және 1919 жылдары Ирландияның лорд-лейтенанты (вице-король ретінде танымал) фельдмаршал Френч ерекше атқару билігіне ие болған, бірақ 1920 жылы бұл лауазымның әдеттегі рәсімдік өкілеттіктеріне қайта оралды. Сондықтан Андерсон үлкен атқару билігіне ие болды. Оның екі көмекшісі болды: Альфред Уильям Коуп және Марк Стержис. Алдыңғы жылы Корольдік Ирландия полициясының сексеннен астам қызметкері қаза тапты, соның салдарынан қатары да, көтеріңкі рухтары да төмендеді. Андерсон Англия, Шотландия және Уэльстегі бұрынғы әскерилердің қатарына қосылу науқанын қадағалады. Олардың барлығына жеткілікті форма болмағандықтан, олар хаки түсті әскери формасы мен қою жасыл Корольдік Ирландия полициясының формасын араластырып киді, осылайша "Қара және ақшыл" деген лақап атын алды. Генерал-майор Хью Тюдорға полиция күштерін қайта ұйымдастыру және қайта жарақтандыру үшін толық еркіндік берілді, сондай-ақ полиция және әскерилер арасындағы ынтымақтастықты жеңілдетті. Көтерілісшілерге қарсы тұрып, Андерсон Ұлыбританияның қайта басып алу соғысына қатысып жатқаны туралы пікір қалыптастырмауға тырысты. Ол полицейлермен бірге бронеавтомобильде саяхаттап, револьвер тасыды. Ол Шинн Фейнмен бейбіт келіссөздер жүргізді, бірақ Коуптан айырмашылығы, ол өзінің табиғатына сай емес еді. Келісімге қол жеткізілді және 1922 жылғы 16 қаңтарда вице-король (виконт ФицАлан) билікті Уақытша үкіметке ресми түрде тапсырды. Ирландиядағы қызметі үшін Андерсон 1923 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету кезінде Бат орденінің қосымша Ұлы крестімен (GCB) марапатталды.
Chrissie died on 9 May 1920 during an operation for cancer, leaving Anderson a widower with two young children. Nellie Mackenzie, who was training to be a nurse at St Thomas' Hospital, gave up her career to care for them. On 16 May, Anderson became Under Secretary for Ireland. He was also the HM Treasury representative, and he became a Privy Counsellor of Ireland on 3 June 1920. The administrative arrangements were unorthodox: he did not supersede his predecessor, James Macmahon, but shared the position with him. They were answerable to the Chief Secretary for Ireland, Sir Hamar Greenwood, but as a cabinet minister, Greenwood was located in London; Field Marshal French, the Lord Lieutenant of Ireland (known as the viceroy), had wielded special executive powers in 1918 and 1919, but in 1920 reverted to the normal figurehead powers of that post. Anderson therefore wielded great executive power. He had two assistant under secretaries, Alfred William Cope and Mark Sturgis. Over eighty members of the Royal Irish Constabulary had been killed during the previous year, and both numbers and morale were low. Anderson oversaw a recruitment campaign among ex servicemen in England, Scotland and Wales. There were insufficient uniforms for them all, so they wore a mixture of khaki Army service dress and dark green Royal Irish Constabulary uniforms, giving rise to the nickname "Black and Tans". Major General Hugh Tudor was given a free hand to reorganise and reequip the constabulary, and facilitated cooperation between the constabulary and the military. In the face of an insurgency, Anderson strove to avoid the appearance that Britain was engaged in a war of reconquest. He travelled in an armoured car with a police escort, and carried a revolver. He was engaged in peace talks with the Sinn Fein, but unlike Cope he was not in his element. A settlement was brokered, and on 16 January 1922, the viceroy (Viscount FitzAlan) formally handed over power to the Provisional Government. For his service in Ireland, Anderson was made an additional Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB) in the 1923 New Year Honours.
Ішкі істер министрлігі
Андерсон Ирландияда болған кезде, ол әлі де номиналды түрде Ішкі кіріс кеңесінің төрағасы болды және 1922 жылдың қаңтарында осы рөлге оралды. Бірақ ұзаққа созылмады; наурыз айында Ішкі істер министрлігінде тұрақты мемлекеттік хатшысының орынбасары сэр Эдвард Троуп зейнеткерлікке шықты, ал Андерсон оны алмастырды. Ол кезде Ішкі істерде жеті бөлім бар еді, әрқайсысының өз көмекшісі бар: Шетелдіктерді бақылау, балалар мен бақылау, қылмыс, фабрикалар мен дүкендер, Норманд аралдары, Солтүстік Ирландия және полиция. Андерсон күніне сегіз сағат жұмыс істеді, таңғы сағат 10:15-тен кешкі 18:15-ке дейін, түскі ас үшін бір жарым сағатпен. Солтүстік Ирландия бөлімі арқылы Андерсон Ирландия мәселелеріне қатысты. Ол 1923 жылы жаңа Ирландия еркін мемлекеті мен Солтүстік Ирландия арасындағы шекараны келіссөздер жүргізуде көмектесті. Ол 1925 жылы әуе шабуылына қарсы шаралар жөніндегі Император қорғанысы комитетінің кіші комитетінің төрағасы болды. Сол жылы, сонымен қатар, 1925 жылдың 31 шілдесінде Қызыл жұма күні болды, онда үкімет Ұлыбританияның кеншілер федерациясының 23 миллион фунт стерлингтік (шаруашылықты сақтау және өнеркәсіптік келісімді қамтамасыз ету үшін) кеншілерге субсидия беру туралы талабына мойынсұнды. Бұл тек уақытша ғана ірі өндірістік дауды болдырмауы мүмкін екенін түсінген премьер-министр Стэнли Болдуин Андерсонды ведомствоаралық комитеттің төрағалығына тағайындады. Әр бөлімге белгілі бір міндет жүктелді: Сауда кеңесі азық-түлік пен көмірді жинады, Көлік министрлігі оларды таратты, ал Ішкі істер министрлігі заңдылық пен тәртіпті сақтауға жауапты болды. 1926 жылғы Ұлыбританиядағы жалпы ереуіл 1926 жылдың 4 мамырында басталғанда Андерсон тоғыз ай бойы осы жағдайға дайындалып келген болатын. Ол бір жақты екіншісінен артық көретін көріністі болдырмау үшін, әсіресе, тең ұстануға бел буған. Уинстон Черчилль Лондон кемежайларына армияны жіберіп, «Британ газетін» басып шығаруға қажетті қағаздарды қорғауды ұсынғанда, Андерсон: «Мен қаржы министрінен ақымақтық айтуды тоқтатуын сұраймын» деп, оны үзіп тастады. Андерсон 10 наурызда 1932 жылы Уильям Патерсон, Мэри Андерсон және Нелли Маккензимен бірге Англиядан кемеге мініп кетті; оның ұлы Алястер Кембридждегі Пемброк колледжінде медицинаны оқыды. Андерсон 29 наурызда Калькуттаға келді және 17 қарулы салютпен қарсы алынды. Бұл лауазымға жыл сайын шамамен 200 000 фунт стерлинг жалақы, қызметкерлердің жалақысын жабу үшін 20 000 фунт стерлинг жәрдемақы және грант беріледі. Оның 120 қызметшісі, 70 атты жансакшысы және қола дастаны болды. Онда көліктер, екі арнайы пойыз, яхта және қайық үйлері болды. Калькутта, Дарджилинг, Баракпур және Даккада мемлекеттік үйлер болды. Губернатордың негізгі резиденциясы Калькуттада болды, бірақ сәуірде ауа райы ыстық болған кезде губернатор мен оның қызметкерлері Дарджилингке көшіп, маусымда муссон басталғанда қайтып оралатын. Олар 1911 жылы Бенгалияның қайта бірігуі кезінде берген уәделерін орындау үшін жыл сайын Даккада бір ай уақыт өткізетін. Олар Дарджилингке қайта оралып, суық болғанша қалады да, кейін Калькуттаға қайтады. Андерсон Бенгалияның барлық жиырма алты ауданын аралады, әдетте пойызбен саяхаттайды, бірақ кейде өзен арқылы сүйретілетін баржада ол Мэри Андерсон деп атап қойды. Ол Калькуттадағы Сент-Эндрю шіркеуінде және Дарджилингтегі Сент-Колумба шіркеуінде жүйелі түрде шіркеулерге қатысқан. 1933 жылы 26 наурызда ол Шотландия шіркеуінің ақсақалдары болып тағайындалды. Андерсон Бенгалияның проблемаларының тамыры қаржы екенін мойындады. Табыстың басты көзі 1793 жылы Лорд Корнуоллис жасаған Бенгалияның тұрақты қонысының шарттары бойынша жиналды және жер иелеріне жерлерінің құнына байланысты салық салынды. Салық салудың басқа түрлері, мысалы, табыс салығы мен экспорттық баждар орталық үкіметпен жиналды және аз ғана Бенгалияға қайтарылды. Нәтижесінде полиция, білім беру және денсаулық сақтау сияқты мемлекеттік инфрақұрылымдар құлдырап кетті. Экспорттық баж салығы әсіресе әділетсіз болды, өйткені ол сауда өсіп тұрған Ұлы соғыста қолданылған еді, бірақ 1932 жылы сауда қағаз және мақта пакеттердің бәсекелесуіне байланысты төмендеді. Дүниежүзілік Ұлы депрессия ауыл шаруашылығы тауарларының бағасының төмендеуіне себеп болды. Андерсон сэр Отто Нимейермен қаржылық келісімді қайта қарау туралы келіссөздер жүргізді, оның аясында провинциялар өз табыс салығы мен жұт бажының түсімдерінің жартысын сақтап қалды және орталық үкіметке провинциялық қарыздары жойылды. Басқа да маңызды міндет Андерсонге терроризммен күресуге түсті. Террористерді бағындырған немесе қолдаған аудандарға ұжымдық айыппұлдар салынды, ал алынған қаражат полиция күштерін арттыруға жұмсалды. Ол өзінің мақсаты екенін білді, бірақ корольдің өкілі ретінде ол әлі де қоғамдық оқиғаларға қатысып, Rolls Royce немесе ашық атпен тартылған каретада саяхаттады. 1934 жылдың 8 мамырында әрекет етуге тырысқан кісі Андерсонға оқ атты, бірақ оқ оның мен Нелли Маккензидің арасынан өтті, ал оны Чарльз Уильям Тэнди Грин күшпен ұстады. Екінші кісі де оқ атты, бірақ Андерсонға тигізбеді, губернатордың артында отырған жасөспірімнің білегін жаралады, ал оны Бхупендра Нараян Сингх ұстады. Тэнди Грин мен Сингхке 1940 жылы Империяның батырлық медалі табысталды, олар оны Георгий кресіне айырбастады. Топтың тағы бес мүшесі қашуға тырысты, бірақ ұсталды. Андерсон терроризм күдігімен сотсыз ұсталған адамдардың (детенулердің) тағдыры мәселесін шешуге кірісті, оларға ауыл шаруашылығы мен өндірісте жұмыс істеуге оқытуды ұсынды. Андерсон бірқатар экономикалық және әлеуметтік бағдарламаларды жүзеге асырды. Ол Бенгалияның су жолдарына қауіп төндіретін инвазивті өсімдік – су гиацинтына қарсы күресті. Ол жұт өндірісін ерікті шектеулер жүйесі арқылы реттеді. Ол ауылдық қарыз мәселесін зерттейтін комиссия құрды және шаруалардың қарыздарын азайтуға бағытталған заңнаманы демеледі. Ол бастауыш білім беруді міндетті етірді. Үкіметтік Индия заңы 1935 жылдың 1 сәуірде күшіне енуге тиіс болды, оның бес жылдық қызмет мерзімі аяқталуға жақын болғанда, бірақ Үндістан мемлекеттік хатшысы, Зетланд графының және вице-корольдің, Линитгоу графының өтініші бойынша Андерсон өзін басқаруға көшуді бақылау үшін алты айға қызмет мерзімін ұзартуға келісті, бірақ Зетландтың оның қызмет мерзімін одан әрі ұзарту туралы өтінішін қабылдамады. Үндістандағы қызметтері үшін Андерсон 1937 жылдың 15 желтоқсанында Үндістан жұлдызының ең жоғары орденінің Ұлы командирі (GCSI) болып тағайындалды және 1938 жылғы Жаңа жылдық құрметтеуде жеке кеңесші болып тағайындалды.
All the while Anderson was in Ireland, he was still nominally the Chairman of the Board of Inland Revenue, and he returned to this role in January 1922. But not for long; in March Sir Edward Troup, the Permanent Under Secretary of State at the Home Office, retired and Anderson was appointed to succeed him. At the time the Home office had seven divisions, each with its own Assistant Secretary: Aliens Control, Children and Probation, Crime, Factories and Shops, Channel Islands, Northern Ireland, and Police. Anderson worked an eight hour day, from 10:15 in the morning to 18:15 each night, with an hour and a half for lunch. Through the Northern Ireland Division, Anderson continued to be involved with Irish issues. He helped negotiate the border between the new Irish Free State and Northern Ireland in 1923. He also chaired the 1925 Committee of Imperial Defence subcommittee on air raid precautions. That year also saw Red Friday, 31 July 1925, when the government capitulated to the demands of the Miners Federation of Great Britain to provide a subsidy of £23 million (equivalent to £ million in ) to the mining industry to maintain miners' wages and secure industrial harmony. Appreciating that this might only temporarily stave off a major industrial dispute, the Prime Minister, Stanley Baldwin, appointed Anderson to the chairmanship of an inter departmental committee to prepare for one. Each department was allocated a specific role: the Board of Trade stockpiled food and coal, the Ministry of Transport arranged for distribution, and the Home Office was responsible for keeping law and order. When the UK General Strike of 1926 commenced on 4 May 1926, Anderson had been preparing for the eventuality for nine months. He was particularly determined to remain even handed and avoid the appearance of favouring one side over the other. When Winston Churchill suggested sending the Army to the London docks to protect the supplies of paper needed to print the British Gazette, Anderson cut him off with: "I would beg the chancellor of the exchequer to stop talking nonsense". Anderson sailed from England on the on 10 March 1932, accompanied by William Paterson, Mary Anderson and Nellie Mackenzie; his son Alastair was studying medicine at Pembroke College, Cambridge. Anderson arrived in Calcutta on 29 March, and was greeted with a 17 gun salute. The position came with an annual salary of approximately , a sumptuary allowance of and a grant of to cover his staff's wages. In addition to his personal staff he had 120 servants, a seventy man mounted bodyguard, and a brass band. There were cars, two special trains, a yacht and a house boat. There were government houses in Calcutta, Darjeeling, Barrackpore and Dacca. The primary residence of the governor was in Calcutta, but when the weather became hot in April the governor and his staff would move to Darjeeling, returning when the monsoon broke in June. Each year they would spend a month in Dacca in fulfilment of a promise made when Bengal was reunited in 1911. They would then go back to Darjeeling, remaining until it became cold, and then return to Calcutta. Anderson visited all twenty six districts of Bengal, usually travelling by train, but sometimes by river on a towed barge he named the Mary Anderson after his daughter. He regularly attended church services at St Andrew's Church in Calcutta and St Columba's Church in Darjeeling. On 26 March 1933, he was ordained as an Elder of the Church of Scotland at St Andrew's. Anderson recognised that the root of Bengal's problems was financial. The chief source of revenue was collected under the terms of the Permanent Settlement of Bengal that had been concluded by Lord Cornwallis in 1793 and taxed landowners known as zamindars based on the value of their land. Other forms of taxation, such as income tax and export duties were collected by the central government and little was returned to Bengal. As a result, public infrastructure, such as police, education and health, had been run down. The export duty on the jute trade was particularly unfair, as it had been imposed during the Great War when the trade was booming, but by 1932 the trade was in decline due to competition from paper and cotton bags. The global Great Depression caused the prices of agricultural commodities to fall. Anderson negotiated a revision of the financial arrangements with Sir Otto Niemeyer, under which the provinces retained half of their income tax and jute duty receipts and provincial debts to the central government were cancelled. The other major task that Anderson confronted was dealing with terrorism. Collective fines were imposed on areas that sheltered or supported terrorists, and the funds used to increase the police presence. He was aware that he was a target, but as the King's representative he continued to make public appearances, travelling in a Rolls Royce or an open horse drawn carriage. On 8 May 1934 a would be assassin fired at Anderson but the bullet passed between him and Nellie Mackenzie, and the man was wrestled to the ground by Charles William Tandy Green. A second man fired but also missed Anderson, though wounded the ankle of a teenager sitting behind the governor, and was tackled by Bhupendra Narayan Singh. Tandy Green and Singh were awarded the Empire Gallantry Medal, which they exchanged for the George Cross in 1940. Five other members of the gang attempted to escape but were captured. Anderson tackled the problem of what to do with détenus, individuals who had been detained without trial on suspicion of terrorism by giving them training for jobs in agriculture and manufacturing. Anderson carried out a series of economic and social programs. He waged a campaign against water hyacinth, an invasive plant species that threatened to clog Bengal's waterways. He regulated jute production through a system of voluntarily restrictions. He established a panel that examined the problem of rural debt, and sponsored legislation to reduce the debts of farmers. He introduced compulsory primary school education. The Government of India Act 1935 was scheduled to become operative on 1 April 1937, soon after his five year term of office was due to expire, but at the request of the Secretary of State for India, the Marquess of Zetland, and the viceroy, the Marquess of Linlithgow, Anderson agreed to a six month extension in order to oversee the transition to self government, but declined a request from Zetland for his term to be further extended. For his services in India, Anderson was appointed a Knight Grand Commander of the Most Exalted Order of the Star of India (GCSI) on 15 December 1937, and was made a Privy Counsellor in the 1938 New Year Honours.
Соғысқа дейінгі кезең
Ирландия мен Бенгалдан кейін британ үкіметі Палестинадан қауіпті тапсырма таба алмады, ал 1937 жылдың 24 қазанында премьер-министр Невилл Чемберлен Андерсонға Палестина үшін жоғары комиссар лауазымын ұсынды, бірақ ол бас тартты. Көп ұзамай тағы бір мүмкіндік пайда болды. 1937 жылдың 9 қарашасында Рамзи Макдональдтың кенеттен қайтыс болуы Шотландия университеттерінің Палатадағы орынды бос қалдырды, ал енді Юнионист партиясына басқа кандидат табу керек болды. Шотландия университеттерінің тағы бір мүшесі сэр Джон Грэм Керр бұл туралы Кембридж университетінің мүшелерінің бірі сэр Кеннет Пикторнмен талқылады, ол Андерсон лайықты кандидат бола алады деп ұсынды. Керр Кэти Андерсонмен байланысқа шығып, Андерсонның әлі де SS Comorin лайнерімен Ұлыбританияға бара жатқанын айтты. Андерсон Лондонға 1937 жылдың 11 желтоқсанында оралды. Ол Керрмен сөйлесіп, партиялық белгісіз Ұлттық үкімет кандидаты ретінде сайлауға қатысуға келісті. Оның кандидатурасы 1938 жылдың 4 қаңтарында жарияланды. Дауыс беру пошта арқылы жүргізілді, яғни Андерсон науқанға қатыспайды, тек өзінің саяси философиясын білдіреді. Бұл ретте ол Ұлттық үкіметті қолдайтынын және шотландтық ұлтшылдықты шартты түрде қолдайтынын растады. Нәтижелер 28 ақпанда жарияланды; Андерсон басқа кандидаттарға қарағанда көбірек дауыс алды және жеңімпаз деп жарияланды. Ол 2 наурызда орынға отырды және Мэри Андерсон мен Нелли Маккензимен Швейцарияда демалғаннан кейін 1 маусымда Қоғамдар палатасында өзінің алғашқы сөзін айтты. Бұл оқиға 1937 жылғы әуе шабуылдарын болдырмау туралы заң бойынша рұқсат етілген қаржыландыруды ұсыну туралы пікірталас болды, бұл тақырыпқа ол бұрын қатысқан және оны анықтауға келді. Мэри Андерсон мен Нелли Маккензи Андерсонның алдында Англияға барып, Нотинг-Хиллдегі 11 Chepstow Villas үйін аптасына тоғыз гинеяға жалға алды (1938 жылы 9,45 шамамен соңғы жылдары белгілі бір сомаға тең). Бұл өте арзан болса да, Андерсон өзінің табысы жалға төлеуге жеткіліксіз болады деп қорықты. Калькуттадан кетер алдында ол Мидленд банкінің директорлық лауазымына орналасты, ал Англияға оралғаннан кейін Викерс, Императорлық химиялық өнеркәсіптер (ICI) және Жұмыс берушілердің жауапкершілігін қамтамасыз ету корпорациясының басқармаларына қосылды. Директорлар жарнасы оған жыл сайын шамамен 2000 фунт стерлинг табыс әкелді. Оған осы сомадан екі есе көп мөлшерде ұсыныс жасаған жаңа толық уақытты төрағаны іздеген Imperial Airways басқарма мүшелері жақындады. Алайда, Чемберлен егер ол келіссе, онда 1940 жылы болатын келесі жалпы сайлауда өзінің басқа директорлық лауазымынан және Қоғамдар палатасындағы орыннан бас тартуы керектігін айтты. Сондықтан Андерсон бұл ұсыныстан бас тартты. Кейде ол Мэри Андерсонмен Хайд-паркте атпен жүретін, бірақ көбірек ауылдық ортаны іздеді. Ол қазан айында Чепстоу Вилласындағы үйден бас тартып, желтоқсан айында Мерстхэмге жақын жердегі мүлікті сатып алды. Апта бойы ол Уильям Паттерсон мен оның әйелімен бірге тұратын. 1938 жылдың мамыр айында қазіргі Ішкі істер министрі болған Хоар Андерсонды соғыстың жағдайында халықты және өнеркәсіпті тығыз орналасқан өнеркәсіптік аймақтардан эвакуациялау мәселелерін қарастыру үшін жаңа Эвакуациялау жөніндегі комитеттің төрағасы етіп тағайындады. Келесі сегіз аптада комитет жиырма бес кездесу өткізді және елу жеті куәгерден жауап алды. Комитет өз есебін шілде айында ұсынды. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, баяндамада көрсетілген жоспар жүзеге асырылатын болды. Осы арада, 1938 жылдың қазан айында Андерсон Чемберленнің қызметіне Лорд Приви-Сейл ретінде кірді. Осы қызметінде ол азаматтық қорғаныс қызметіне жауапты болды. Ол әуе шабуылынан баспана жасауды бастады және оны жобалау үшін Уильям Паттерсонды жалдады. Патэрсон өзінің режиссері Оскар Карл (Карл) Керрисонмен бірге жұмыс істеді және олар бірге бақта жиналып, бомба жарылысынан қорғау үшін ішінара көмілген алдын ала жасалған бөлшектерден жасалған кішкентай металл табақ цилиндрін ойлап тапты. Ол Андерсонның баспанасы деп аталды. 1939 жылдың қыркүйек айында соғыс басталғанда, Андерсонның 1,5 миллионға жуық баспанасы жеткізілді.
After Ireland and Bengal, the British government could find no more dangerous assignment than Palestine, and on 24 October 1937, the Prime Minister, Neville Chamberlain, offered Anderson the position of High Commissioner for Palestine, but he declined. Another opportunity soon presented itself. The sudden death of Ramsay MacDonald on 9 November 1937 created a casual vacancy in his Scottish Universities seat in the House of Commons, and the Unionist Party now needed to find another candidate. Sir John Graham Kerr, another member for the Scottish Universities, discussed this with Sir Kenneth Pickthorn, one of the members for Cambridge University, who suggested that Anderson might make a worthy candidate. Kerr contacted Katie Anderson, who informed him that Anderson was still en route for the UK on the liner SS Comorin. Anderson arrived back in London on 11 December 1937. He spoke to Kerr, and agreed to stand for election as a National Government candidate without a party label. His candidacy was announced on 4 January 1938. Voting was by postal ballot, which meant that Anderson did not have to campaign but only needed to provide a statement of his political philosophy. In this he affirmed his support for the National Government and gave a qualified support for Scottish nationalism. The results were announced on 28 February; Anderson received more votes than any other candidate, and was declared the winner. He took his seat on 2 March and, after a holiday in Switzerland with Mary Anderson and Nellie Mackenzie, made his maiden speech in the House of Commons on 1 June. The occasion was a debate over the provision of funding authorised under the Air Raid Precaution Act of 1937, a subject that he had previously been involved with and would come to be identified. Mary Anderson and Nellie Mackenzie had preceded Anderson to England and rented a house at 11 Chepstow Villas in Notting Hill for nine guineas a week (9.45 in 1938 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Although this was a bargain, Anderson feared that his income would not be sufficient to keep up the rental payments. Before leaving Calcutta he accepted a directorship from the Midland Bank, and after his return to England he joined the boards of Vickers, Imperial Chemical Industries (ICI) and the Employers Liability Assurance Corporation. The directors' fees gave him an annual income of around He was approached by members of the board of Imperial Airways who were seeking a new full time chairman with an offer of more than twice that amount. However, Chamberlain stipulated that if he accepted then he would have to resign his other directorships and his seat in the House of Commons at the next general election, which was due in 1940. Anderson therefore declined the appointment. He would sometimes go horse riding in Hyde Park with Mary Anderson, but sought a more rural environment. He disposed of the house in Chepstow Villas in October and bought a property near Merstham in December. During the week he lived with William Paterson and his wife. In May 1938, Hoare, who was now the Home Secretary, appointed Anderson to chair a new Committee on Evacuation to examine the problems involved in evacuating people and industries from densely populated industrial areas in the event of a war. Over the next eight weeks the committee held twenty five meetings and examined fifty seven witnesses. The committee submitted its report in July. The scheme outlined in the report would be implemented when the Second World War broke out in September 1939. Meanwhile, in October 1938 Anderson entered Chamberlain's ministry as Lord Privy Seal. In that capacity, he was put in charge of civil defence. He initiated the development of a kind of air raid shelter, and engaged William Paterson to design it. Paterson worked with his co director, Oscar Carl (Karl) Kerrison, and together they devised a small sheet metal cylinder made of prefabricated pieces which could be assembled in a garden and partially buried to protect against bomb blast. It became known as the Anderson shelter. When war broke out in September 1939, some 1.5 million Anderson shelters had been delivered.
Соғыс уақыты
Алдын ала жоспарланған жоспар бойынша, 1939 жылдың 3 қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Андерсон Хоармен орын алмасып, Ішкі істер министрі және Ішкі қауіпсіздік министрі болды. Норвегиялық науқаннан кейін Чемберлен 1940 жылдың 10 мамырында отставкаға кетті, ал Уинстон Черчилль премьер-министр болды, бірақ Андерсон жаңа коалициялық үкіметте Ішкі істер министрі және Ішкі қауіпсіздік министрі қызметін жалғастырды. Ирландия мен Бенгалияда қолданылған шаралар енді Ұлыбританияға да қатысты. Андерсон Ұлыбританияда тұратын шетелдіктердің сенімділігін бағалау үшін арнайы трибуналдар құрды. Ол Парламентке Ұлыбританиядағы 73 353 шетелдіктің 55 457-сі нацистік репрессиядан қашқан босқындар екенін, ал тек 569-ы ғана интернатта ұсталғанын хабарлады. Алайда, соғыстың барысы Ұлыбританияға қарсы өзгерген кезде шетелдіктерге қарсы әрекет етуге қысым күшейді, 16 мамызда сенімділігі күмәнді деп саналған 3000-ға жуық адам интернатталды, ал маусымда 3500 әйел мен бала Мэн аралына жіберілді. Андерсон бұрын сенімді деп есептелген босқындарды да тұтқындауға шешім қабылдады, және шамамен 8000 адам Канада мен Австралияға жіберілді. Бір кеме U-көмек қайығымен батырылды. Ұлыбритания Коммунистік партиясының, Бейбітшілікке берілгендер одағының және Британ Фашистер Одағының мүшелері ұсталды. 1945 жылдың маусым айында әлі де 1847 адам 18B қорғаныс ережесі бойынша қамауда болды. Blitz басталғаннан кейін Андерсон дайындалып жатқан жағдайлар орындалды, және ол терең бомбалау орындарына келмейтін мәселесі үшін баспасөз бен Парламент тарапынан қатты сынға ілікті. 1940 жылдың 8 қазанында Чемберленнің денсаулығына байланысты отставкаға кетуіне байланысты болған қайта құру кезінде Андерсонды Герберт Моррисон, нашар әкімші, бірақ саясатта тәжірбиелі адам алмастырды. Андерсон Кеңес Лордының президенті және Соғыс кабинетінің толық мүшесі болды. Лорд-президент Кеңес Лорды комитетінің төрағасы болды. Бұл комитет елдің экономикалық мәселелерін қарастыратын орталық клирингтік орталық ретінде жұмыс істеді. Бұл британдық соғыс экономикасының және, демек, британдық соғыс күш-жігерінің тиімді жұмыс істеуі үшін маңызды болды. Андерсонның жеке штаты болмады, бірақ ол Соғыс кабинетінің, әсіресе оның Экономикалық бөлімінің қызметкерлерін пайдаланды. Адамдық ресурстар комитетінің төрағасы ретінде ол соғыс кезіндегі ең маңызды ресурстарды – адамдарды бөлуді бақылады. 1941 жылы ол тарихшы Джон Эдвард Куртенэй Бодлидің қызы Ава Вигрэмге, 1930 жылдары Париждегі Британ елшілігінде қызмет еткен және 1936 жылы қайтыс болған жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкер Ральф Вигрэмнің жесіріне ғашық болды. Олардың жалғыз баласы Чарльз 1929 жылы ауыр кемістікпен дүниеге келді. Андерсон король Георг VI-мен бірге өзінің және Аваның Сент-Джеймс сарайындағы Корольдік капеллада үйленуін ұйымдастырды. Салтанатты рәсімді Личфилд епископы Эдвард Вудс жүргізді; Алястер Андерсон куәгер болды; Джонның әкесі саяхаттауға тым қарт екенін сезінгенмен, Мэри мен Кэти Андерсон, сондай-ақ Уильям Патерсон да қатысты. Жаңа үйленген жұбайлар бал айларын Полесден Лейсиде өткізді. Олардың енді үш үйі болғандықтан, оларды сатылып, 1942 жылдың қыркүйегінде Исфилдтегі Милл Хаусы сатып алынды. Кеңес Лордының президенті ретінде Андерсон ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер департаменті, Ауыл шаруашылығы зерттеулер кеңесі және Медициналық зерттеулер кеңесі сияқты бірнеше ғылыми ұйымдарға жауапты министр болды. 1941 жылдың тамызында Андерсон британдық атом бомбасын жасау жобасын бақылауға жауапты министр болды. Оны басқару үшін Уоллес Акерс басшылығымен Ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер департаментінің арнайы бөлімі құрылды. Андерсон 1942 жылдың маусымында екінші Вашингтон конференциясында американдықтармен ынтымақтастық туралы келіссөздер жүргізді, бірақ сол жылдың соңында Манхэттен жобасы құрылғаннан кейін ынтымақтастық тоқтатылды. Америкалықтардың сұрауына жауап ретінде Андерсон 1 тамыз 1943 жылы Джеймс Б. Конант пен Ванневар Бушпен келіссөздер жүргізу үшін Вашингтонға ұшты. Ол американдықтарды Ұлыбританияның мүддесі соғыста жеңіске жетуде екенін, кейін ядролық энергиядан пайда табуда емес екенін сендірді. Содан кейін ол Канадаға барып, сондағы шенеуніктермен келіссөздер жүргізді. Оның күш-жігерінің шыңы 1943 жылдың 19 тамызында Квебек келісіміне қол қойылды, бұл Манхэттен жобасына британдық үлесіне жол ашты. 1945 жылы Андерсон ғылымға қызмет еткендер үшін арналған 12-ші ереже бойынша Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1945 жылдың қаңтарында Черчилль король Георг VI-ға хат жазып, егер ол және оның оң қолы (мұрагері) Энтони Иден соғыс кезінде қайтыс болса, Джон Андерсон премьер-министр болуы керек екенін мәлімдеді: "Премьер-министрдің Сіздің Мажастетине премьер-министр мен Сыртқы істер министрі қаза болған жағдайда сэр Джон Андерсонды шақыруға кеңес беруі міндетті". Саяси партияның мүшесі болмаса да, Черчилль Андерсонның Ұлттық үкіметті басқаруға қабілеттілігі бар екенін және коалицияны сақтау үшін тәуелсіз тұлғаның қажет екенін ойлады. Ялта конференциясында Андерсон Германиядан соғыс өтемақы талаптарына қарсы шықты, себебі Бірінші дүниежүзілік соғыс өтемақысының Ұлы депрессия мен Веймар Республикасының құлауына қандай рөл атқарғанын еске алды. Германия 7 мамыр 1945 жылы капитуляциялағаннан кейін Черчилль Жапониямен соғыс аяқталғанға дейін коалициялық үкіметті сақтауға тырысты, бірақ сол кезде соғыс бір жылдан астам уақытқа созылатыны күтілді. 23 мамырда Черчилль корольге отставкасын ұсынды, ол 5 шілдеде сайлау жариялады. Андерсон Черчилльдің уақытша үкіметінде Қаржы министрі қызметін сақтап, шілдедегі жалпы сайлауда Лейбористер жеңіске жеткенге дейін осы лауазымда қалды. Ол Шотландиялық университеттік сайлау округінде, сондай-ақ сэр Джон Грэм Керр мен сэр Джон Бойд Оррмен бірге сайланды. 1945 жылдың 29 маусымында Черчилль Андерсоннан келген хатқа қол қойды, онда ол "Жапонияға қарсы атом бомбасын пайдалануға келісім беру үшін Біріккен саясат комитетіндегі өкілдерімізге нұсқау беруге рұхсат беруді" сұрады. Хиросима бомбаланғаннан кейін Андерсон 1945 жылдың 7 тамызында BBC Home Service арнасында сөйлеген сөзінде ядролық энергияның мүмкіндіктерін және қиындықтарын қарапайым тілмен сипаттады.
Under a pre arranged plan, on the outbreak of the Second World War on 3 September 1939, Anderson exchanged places with Hoare and became Home Secretary and Minister of Home Security. In the wake of the Norwegian campaign Chamberlain resigned on 10 May 1940 and Winston Churchill became the Prime Minister but Anderson stayed on as Home Secretary and Minister of Home Security in the new coalition government. Measures taken in Ireland and Bengal were now applied to the UK. Anderson created special tribunals to assess the reliability of aliens resident in the UK. He informed the House of Commons that of the 73,353 aliens in the UK, no less than 55,457 were refugees from Nazi oppression; only 569 were interned. However, as the tide of war turned against the UK, the pressure to act against aliens grew, and on 16 May some 3,000 men whose reliability was classed as uncertain were interned, and in June 3,500 women and children were sent to the Isle of Man. Anderson then decided to intern refugees previously considered reliable, and some 8,000 were transported to Canada and Australia. One transport, the was sunk by a U boat. Members of the Communist Party of Great Britain, the Peace Pledge Union and the British Union of Fascists were rounded up. In June 1945, there were still 1,847 persons held in detention under Defence Regulation 18B. Once the Blitz began, the contingencies that Anderson had been preparing for were realised, and Anderson came under heavy attack in the press and the House of Commons over the issue of not providing deep shelters. On 8 October 1940, in a reshuffle precipitated by Chamberlain's resignation due to ill health, Anderson was replaced by Herbert Morrison, a less able administrator, but a more adept politician. Anderson became Lord President of the Council and full member of the War Cabinet. The Lord President served as chairman of the Lord President's Committee. This committee acted as a central clearing house which dealt with the country's economic problems. This was vital to the smooth running of the British war economy and consequently the entire British war effort. Anderson had no staff of his own, but used that of the War Cabinet, particularly its Economic Section. As chairman of the Manpower Committee, he controlled the allocation of the most critical of wartime resources: people. In 1941, he began courting Ava Wigram, the daughter of the historian John Edward Courtenay Bodley, and the widow of Ralph Wigram, a senior civil servant who served in the British Embassy in Paris during the 1930s and died in 1936. Their only child, Charles, was born severely disabled in 1929. Anderson arranged with King George VI for himself and Ava to be married in the Chapel Royal at St James's Palace. The ceremony was officiated by Edward Woods, the Bishop of Lichfield; Alastair Anderson was the best man; and while John's father felt that he was too old to travel, Mary and Katie Anderson were there, as was William Paterson. The newlyweds spent their honeymoon at Polesden Lacey. They now owned three houses between them, so they sold them and bought the Mill House at Isfield in September 1942. As Lord President of the Council, Anderson was the minister responsible for several scientific organisations, including the Department of Scientific and Industrial Research, the Agricultural Research Council and the Medical Research Council. In August 1941, Anderson became the cabinet minister responsible for the oversight of the British project to build an atomic bomb, known as the Tube Alloys project. A special section of the Department of Scientific and Industrial Research was created to manage it, under the leadership of Wallace Akers. Anderson negotiated cooperation with the Americans at the Second Washington Conference in June 1942, but after the establishment of the Manhattan Project later that year cooperation broke down. In response to a request from the Americans, Anderson flew to Washington, D. C., on 1 August 1943 for negotiations with James B. Conant and Vannevar Bush. He had to reassure the Americans that Britain's interest was in winning the war, and not in profits to be made from nuclear energy afterwards. He then moved on to Canada for negotiations with officials there. The culmination of his efforts was the signing of the Quebec Agreement on 19 August 1943, which paved the way for the British contribution to the Manhattan Project. In 1945 Anderson was elected a Fellow of the Royal Society under Statute 12, which covered those who "rendered conspicuous service to the cause of science, and whose election would be of signal benefit to the Society". In January 1945, Churchill wrote to King George VI to advise that should he and his second in command (and heir apparent) Anthony Eden die during the war, John Anderson should become Prime Minister: "it is the Prime Minister's duty to advise Your Majesty to send for Sir John Anderson in the event of the Prime Minister and the Foreign Secretary being killed." Although not a member of a political party, Churchill thought Anderson had the abilities to lead the National Government, and that an independent figure was essential to the maintenance of the coalition. During the Yalta Conference Anderson opposed the Soviet Union's demands for war reparations from Germany because of the role World War I reparations played in the Great Depression and the collapse of the Weimar Republic. After Germany surrendered on 7 May 1945, Churchill unsuccessfully attempted to broker a continuation of the wartime coalition government until after the end of the war with Japan, which was thought at the time to be over a year away. On 23 May Churchill then submitted his resignation to the King, who called an election for 5 July. Anderson retained his role of Chancellor of the Exchequer in the Churchill caretaker ministry, and remained in the post until the Labour victory in the general election in July 1945. He was returned in his Scottish University electorate, along with Sir John Graham Kerr and Sir John Boyd Orr. On 29 June 1945, Churchill had initialled a minute from Anderson, seeking "authority to instruct our representatives on the Combined Policy Committee to give their concurrence for the use of the atomic bomb against Japan." After the bombing of Hiroshima, Anderson gave a broadcast on the BBC Home Service on 7 August 1945 in which he described the challenges and potentialities of nuclear energy in layman's terms.
Соғыстан кейінгі
Жаңа премьер-министр Клемент Атли 1945 жылғы 14 тамызда Андерсонды Атом энергиясы жөніндегі жаңа кеңесші комитеттің төрағасы етіп тағайындады. 9 қарашада ол Атлимен бірге Вашингтонға барып, президент Гарри С. Трумэн және Канада премьер-министрі Маккензи Кингпен атом энергиясы мәселесін талқылады. Келіссөздер президенттік яхта «Уильямсбургте» өтті. Президент пен екі премьер-министрге Андерсон, президенттің бас штабы, флот адмиралы Уильям Д. Лихи, АҚШ мемлекеттік хатшысы Джеймс Ф. Байрнс, лорд Галифакс және Лестер Б. Пирсон қосылды. Олар Біріккен саясат комитеті мен Біріккен даму трастын жалғастыруға және ынтымақтастыққа келісті, бірақ американдықтар бұл негізгі зерттеулермен ғана шектеледі деп түсіндірді. 1946 жылғы Мак-Махон заңы ядролық қарулар саласындағы барлық ынтымақтастықты тоқтатты. 1948 жылғы 7 қаңтарда соғыстан кейінгі британдық атом қарулары жобасы толыққанды жүріп, басқа комитеттер басқарып жатқанда Андерсон кеңесші комитеттен отставкаға кетті. Андерсон 1950 жылғы 23 ақпандағы жалпы сайлауда университет округтері таратылғанда парламенттен кетті. Ол Ольстер Юнионисттік партиясының Солтүстік Ирландиядағы сенімді мандатқа және Черчилльдің Шығыс Суррейдегі консерваторлардың беделді мандатына үміткер болу ұсыныстарын қабылдамады. 1951 жылғы қайық жарысында Атли Аваға Андерсонды жұртшылыққа қабылдауға көндіруге тырысты, бірақ Андерсон университет округтері қайта жаңартылып, ол бұрынғы орнына үміткер бола алады деп үміттенді. Ол 1951 жылғы қазанда құрылған Черчилльдің бейбіт уақыттағы үкіметінде Ланкастер герцогтігінің канцлері болу ұсынысын қабылдамады; Черчилль Андерсонды Қазынашылықтың, Сауда және жабдықтау кеңесінің «басқарушысы» етіп тағайындағысы келді, бірақ ол мұндай келісім бейбіт уақытта орынсыз деп ойлады. Ол 1952 жылғы 29 қаңтарда Суссекс графтығындағы Вестдиннің виконты Уэверли атанды. Осы арада Андерсон 1946 жылы Лондон порты басқармасының төрағасы, ал сол жылдың наурыз айында Корольдік опера үйінің төрағасы болды. Ол сондай-ақ Канадтық Тынық мұхиты темір жолы мен Гадсон шығанағы компаниясының директоры болды. Ол министр болған кезде бас тартып кеткен ICI, Vickers және Employers' Life Assurance Corporation директорлар кеңесіне қайтадан кірді, бірақ бұрынғы қазынашылық канцлері үшін орынсыз саналатын Midland Bank-ке емес. Лондон порты басқармасының төрағасы бұрын көбінесе жартылай және жалақысыз жұмыс істеген, бірақ енді толық уақытты жұмыс қажет болғандықтан Андерсон жалақы алуын талап етті, оған жылдық 25 000 фунт стерлинг жалақы берілді. Жұмыс өте ауыр болды, өйткені порт соғыс кезінде бомбалаудан қатты зақымдалған және оны қайта құруға үлкен күш-жігер қажет болды. Ава порт басқармасының яхтасын, «Сент-Кетаринді», арнайы қонақтар үшін Лондон доктерінің маңындағы өзенде круиздік саяхаттар ұйымдастыру үшін пайдаланды, ал шақырулар өте сұранысқа ие болды. Ол 1958 жылғы 4 қаңтарда Сент-Томас ауруханасында қайтыс болды және Вестдиндегі шіркеудің ауласына жерленді.
The new Prime Minister, Clement Attlee, appointed Anderson the chairman of the new Advisory Committee on Atomic Energy on 14 August 1945. On 9 November, he accompanied Attlee to Washington, D. C., for talks on atomic energy with President Harry S. Truman and Canadian Prime Minister Mackenzie King. Talks took place on the presidential yacht Williamsburg. The President and the two Prime Ministers were joined by Anderson; the President's Chief of Staff, Fleet Admiral William D. Leahy; the United States Secretary of State, James F. Byrnes; Lord Halifax; and Lester B. Pearson. They agreed to continue the Combined Policy Committee and the Combined Development Trust, and agreed to collaborate, but the Americans soon made it clear that this extended only to basic research. The 1946 McMahon Act ended all cooperation on nuclear weapons. On 7 January 1948, with the post war British atomic weapons project in full swing and being managed by other committees, Anderson tendered his resignation from the Advisory Committee. Anderson left the Commons on 23 February 1950 at the general election, when the university constituencies were abolished. He declined offers from the Ulster Unionist Party to contest a safe seat in Northern Ireland, and from Churchill to contest the blue ribbon Conservative Party seat of East Surrey. At the Boat Race 1951, Attlee tried to get Ava to persuade Anderson to accept a peerage, but Anderson still hoped that university constituencies would be restored and he could contest his old seat. He rejected an offer to become the Chancellor of the Duchy of Lancaster in Churchill's peacetime administration when it was formed in October 1951; Churchill had wanted Anderson to be an "overlord" of the Exchequer, Board of Trade and Supply, but he declined thinking such an arrangement inappropriate in peacetime. He was created Viscount Waverley, of Westdean in the County of Sussex, on 29 January 1952. Meanwhile, Anderson had become Chairman of the Port of London Authority in 1946 and Chairman of the Royal Opera House in March the same year. He also became a director of the Canadian Pacific Railway and the Hudson's Bay Company. He resumed his membership of the boards of ICI, Vickers and the Employers' Life Assurance Corporation that he had given up when he became a minister, but not the Midland Bank, which in those days would have been considered improper for a former Chancellor of the Exchequer. The Port of London Authority chairman had often been part time and unpaid in the past, but now that a full time role was called for Anderson insisted on being paid, and was given an annual salary of The job was an immense one, as the port had been badly damaged by bombing during the war, and a major reconstruction effort was called for. Ava used the Port Authority's yacht, the St Katharine, to hold party cruises on the river around the London Docks for special guests, and invitations were highly sought after. He died on 4 January 1958 in St Thomas' Hospital, and was buried in the churchyard in Westdean.