Жаңаданланд және Лабрадор провинциялары мен Нова-Скотия арасындағы паром қызметінің тарихы

Кіріспе

Marine Atlantic Inc. – Канаданың тәуелсіз федералды мемлекеттік корпорациясы, Ньюфаундленд және Лабрадор провинциялары мен Нова-Скотия провинциялары арасында паром қызметтерін жүзеге асыруға міндетті. Marine Atlantic компаниясының бас кеңсесі Ньюфаундленд және Лабрадор провинциясының Сент-Джонс қаласында орналасқан.

Ньюфаундленд паромдық қызметтерінің тарихы

1851 жылдан бастап Ньюфаундленд колониясы пошта кеңсесін басқаруды өз мойнына алғаннан кейін, үкімет пакеттік кемелерге келісімшарт жасады. 1860 жылы субсидияланған шхуналар солтүстік-шығыс жағалауда Гринспондтан Нью-Перликанға дейін, ал оңтүстік жағалауда Плацентиядан Канал Порт-о-Баскқа дейін жүріп тұрды. Бірінші бу кемесі, «Леди ЛеМаркант», 1852 жылдан кейін Консепция шығанағында жұмыс істеді. 1860 жылы үкімет тұрақты кесте бойынша жүретін пароходты субсидиялауды шешті. 1862 жылы қызметке алғашқы рет «Виктория» кемесі жалданып алынды. 1863 жылы «Ариэль» кемесі солтүстік бағытты Твиллингэйтке (кейін Тилт Ковқа дейін ұзартылды) және оңтүстік бағытты ЛаПойлға ауыстыру арқылы басқаруды қолға алды. 1871 жылы Grieve and Co. компаниясы «Ариэльді» «Леопард» және «Тайгер» кемелерімен алмастырды, Сент-Джоннан басталып, солтүстікте Батл-Харборға, ал оңтүстікте Галифаксқа бағыттар ашты. 1877 жылдан кейін жағалаудағы екі пароходтық қызмет Боуринг ағайындарының «Curlew» және «Plover» кемелерімен жалғасты, ал «Lady Glover» Консепция шығанағында жүріп тұрды. 1888 жылы Харви & Co. компаниясы қызметті өз мойнына алды, «Conscript» (солтүстік бағытта) және «Volunteer» кемелерімен. «Геркулес», содан кейін «Alert» пакеттік кемелері Плацентия шығанағында, «Favourite» Троица шығанағында, ал «Lady Glover» Нотр-Дам шығанағында жүріп тұрды. Темір жол Гарбор Грейске жеткеннен кейін Консепция шығанағында бу кемесіне қажеттілік болды. 1891 жылы «Volunteer» кемесі қаза болғаннан кейін Харви «Grand Lake» кемесін тапсырып, «Conscript» кемесін «Virginia Lake» деп атады. Осы уақытта Фаркуардың «Harlaw» кемесі Галифакстан шығып, Ньюфаундлендтің батыс аймақтарына қызмет көрсетті. 1898 жылы Ньюфаундленд темір жолы аяқталғаннан кейін және Ньюфаундленд үкіметімен келісімге келгеннен кейін Роберт Г. Рид басқаратын Рид Ньюфаундленд компаниясы темір жолмен біріктірілетін арал мен Лабрадор үшін жағалау және паром қызметтерін іске қосты. 1900 жылы олар «Әліпте флоты» деп аталған сегіз кемеден тұратын флот құрды. «Әліпте флотындағы» әрбір кеме Шотландияда салынды және Ридтер, шотландтық тегін еске алып, шотландтық жердің атын берді. 1904 жылы Рид қызметіне қатысты шағымдарға жауап ретінде Ньюфаундленд үкіметі жағалау қызметі үшін екі сыртқы кемені, «Portia» мен «Prospero» кемелерін пайдалануға субсидия берді, ал 1912 жылы «Sagona» мен «Fogota» кемелерін пайдалануға ұқсас келісім жасады. 1923 жылы теміржол туралы келісімге сәйкес, үкімет аралдың теміржолын өз бақылауына алды. Олар Ридтерден «Әліпте флотын» сатып алып, теміржолдың басқаруына берді. 1924 жылы «Portia», «Prospero» және «Sagona» кемелері толығымен сатып алынды, сондай-ақ тағы бір кеме, «Malakoff» пайдалануға берілді. 1925 жылы ол Перс шығанағында қызмет көрсетуді бастады. 1933 жылы Ұлыбритания үкіметі Ньюфаундлендтің болашағын сол кездегі қаржылық қиындықтар тұрғысынан қарастыру үшін құрған Ньюфаундленд корольдік комиссиясы өзінің тергеуінің бір бөлігі ретінде паромдардың жұмысын қарады. Ол паромдық қызметтерге сараптама жүргізуді, әсіресе, бір-бірімен ауыспалы жұмысты болдырмау, тиімді және экономикалық жұмыс істеуді және жүк тасымалы тарифтерін мұқият жоспарланған және ғылыми негізде қайта реттеуді ұсынды. 1949 жылы Ньюфаундленд Конфедерацияға қосылғаннан кейін Ньюфаундленд теміржолы және оның паромдық қызметтері Канаданың Ұлттық теміржолының құрамына енді. 1977 жылы Атлантика Канадасындағы CN теңіз операциялары еншілес компания CN Marine-ге берілді.

From 1851, when the Colony of Newfoundland took over the operation of the post office, the government contracted for packet boats. By 1860 subsidized schooners were operating on the northeast coast from Greenspond to New Perlican, and along the south coast from Placentia to Channel Port aux Basques. The first steam packet, Lady LeMarchant, operated on Conception Bay after 1852. In 1860 the government decided to subsidize a regularly scheduled steamer service. The first vessel chartered to the service was the Victoria in 1862. In 1863 Ariel took over, alternating a northern run to Twillingate (later extended to Tilt Cove) with a southern run to LaPoile. In 1871 Grieve and Co. replaced Ariel with Leopard and Tiger, inaugurating northern and southern runs based at St. John's, to Battle Harbour in the north, and to Halifax in the south. After 1877 the two steamer coastal service continued with Bowring Brothers' Curlew and Plover, while Lady Glover ran in Conception Bay. In 1888 Harvey & Co. took over the service, with Conscript (on the northern service) and Volunteer. The packet Hercules, then later Alert, began running in Placentia Bay, while Favourite ran in Trinity Bay and Lady Glover in Notre Dame Bay. Once the railway reached Harbour Grace there was no need for a steam packet on Conception Bay. After Volunteer was lost in 1891, Harvey's commissioned Grand Lake and renamed Conscript the Virginia Lake. Meanwhile, Farquhar's Harlaw served western Newfoundland, out of Halifax. With its completion of the Newfoundland Railway in 1898 and following its agreement with the Newfoundland Government, the Reid Newfoundland Company under Robert G. Reid began operating coastal and ferry services for the island and Labrador, to be integrated with the railway. By 1900 they comprised a fleet of eight vessels known as the "Alphabet Fleet." Each vessel in the Alphabet Fleet was built in Scotland and given the name of a Scottish location by the Reids, who were of Scottish ancestry. In 1904, in response to complaints about the Reid service, the Newfoundland government subsidized the use of two outside vessels for the coastal service, the Portia and Prospero, and in 1912, set up a similar arrangement for use of the Sagona and Fogota. In 1923, under the Railway Settlement Act, the government took over the island's railway. They purchased the Alphabet Fleet from the Reids and placed it under the railway's control. In 1924, the Portia, Prospero and Sagona were purchased outright, and another vessel, the Malakoff, was brought into service. In 1925, the began its service on the Gulf run. The Newfoundland Royal Commission, formed in 1933 by the government of Great Britain to examine the future of Newfoundland in light of its then financial difficulties, examined the operation of ferries as part of its investigation. It recommended that an expert inquiry be held into the ferry services with a view particularly to the prevention of overlapping, more efficient and economical working and the readjustment of freight rates on a carefully planned and scientific basis. After Newfoundland joined Confederation in 1949, the Newfoundland Railway and its ferry services became part of the Canadian National Railway. In 1977, CN's marine operations in Atlantic Canada were passed to a subsidiary, CN Marine.

Теңіз Атлантикасының қалыптасуы

Marine Atlantic 1986 жылы Атлантикалық Канадада бұрын CN Marine, Canadian National Railway компаниясының еншілес кәсіпорны жүргізген паром қызметтерін өз мойнына алу үшін құрылды. Штаб-пәтері Монктон қаласында (Нью-Брансуик провинциясы) орналасқан. 1990 жылдардың соңында Канада үкіметінің ауқымды бюджеттік кесімдері Marine Atlantic операцияларының күрт қысқартылуына әкелді. Бұл, 1997 жылы Marine Atlantic-тің ең көп пайдаланылатын паром қызметін – Принс-Эдвард аралына конституциялық түрде міндеттелген паромды – Конфедерация көпірінің ашылуымен шақырылды. 1997 жылы компания Фанди шығанағы мен Мэн шығанағындағы паром қызметтерін – Сент-Джон (Нью-Брансуик), Дигби және Ярмут (Новая Шотландия), Бар-Харбор (Мэн) арасындағы – жеке сектордағы Bay Ferries Limited компаниясына (Northumberland Ferries Limited компаниясының еншілес кәсіпорны) тапсырды. Сол жылы Marine Atlantic Ньюфаундленд және Лабрадордағы жағалаулық паром қызметтерін тоқтатып, 1997 жылғы кеме қатынасы маусымының соңында операцияларды провинциялық үкіметке берді. Бұл келісім федералды және провинциялық үкіметтер арасында жасалды, федералды қаржыландырудың орнына жағалаудағы елді мекендерге қызмет көрсету үшін Транс-Лабрадор тас жолы сияқты аймақтық жолдарды кеңейту шаралары қолға алынды. Бұл жағалаулық паром қызметтерін бастапқыда Ньюфаундленд темір жолы іске қосып, 1949 жылы провинция Конфедерацияға қосылғаннан кейін Канада Ұлттық темір жолдары өз мойнына алды, бірақ олар конституциялық міндеттеме емес еді. Сондай-ақ 1997 жылы Marine Atlantic Ньюфаундленд штатының Сент-Джонс қаласында орналасқан Ньюфаундленд кеме құрылысы шебін жеке операторға сатты. 1880 жылдары салынған бұл шебі бір кезде Рид Ньюфаундленд компаниясына тиесілі болған, ал 1923 жылы Ньюфаундленд теміржол компаниясы иелігіне өтті. Ньюфаундленд Канадаға қосылғанда, меншік Канада Ұлттық компаниясына ауысты. 1998 жылы компания штаб-пәтерін Монктоннан Сент-Джонсқа көшірді, алдымен Солтүстік Сидней және Порт-о-Баски (Ньюфаундленд және Лабрадор) қалаларын қарастырғаннан кейін. 2004 жылдың соңында федералды үкімет Marine Atlantic компаниясының болашақ операцияларын зерттеу үшін үш мүшеден тұратын комиссияны тағайындады. Есептерге сәйкес, қарастырылған нұсқалардың бірі жекешелендіру болды, бірақ кейінгі есеп флотты жаңарту, тарифтерді төмендету, рейстер жиілігін арттыру және бас кеңсесін Порт-о-Баскиге көшіру арқылы қызмет көрсетуді жақсартуды ұсынды. 2010 жылы Marine Atlantic Канада үкіметі паром операцияларына шамамен 900 миллион доллар инвестиция салуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Екі паром – және – бастапқыда Stena Line компаниясынан жалданып алынған жаңа кемелермен ауыстырылды. Құрлықта Marine Atlantic порттарының барлық үш терминалы кең ауқымды жөндеуден өтті, соның ішінде Солтүстік Сиднейдегі жаңа терминал ғимараты салынды.

Marine Atlantic was established in 1986 to take over the provision of ferry services in Atlantic Canada which had previously been operated by CN Marine, a subsidiary of Canadian National Railway. Its headquarters were in Moncton, New Brunswick. Extensive budget cuts by the Government of Canada during the latter part of the 1990s led to a drastic downsizing of Marine Atlantic's operations, precipitated by the 1997 opening of the Confederation Bridge which replaced Marine Atlantic's most heavily used ferry service, the constitutionally mandated ferry to Prince Edward Island. Later in 1997, the company transferred the operation of its Bay of Fundy and Gulf of Maine ferry services between Saint John, New Brunswick Digby, Nova Scotia, and Yarmouth, Nova Scotia Bar Harbor, Maine, to the private sector company Bay Ferries Limited, a subsidiary of Northumberland Ferries Limited. That year also saw Marine Atlantic remove itself from the provision of coastal ferry services in Newfoundland and Labrador with the transfer of operations to the provincial government at the end of the 1997 shipping season. This agreement was reached between the federal and provincial governments in exchange for federal funding to extend regional roads such as the Trans Labrador Highway to service coastal communities. These coastal ferry services had been initiated by the Newfoundland Railway and were assumed by Canadian National Railways, following the province's entry into Confederation in 1949, although they were not constitutionally mandated. Also in 1997 Marine Atlantic sold off its Newfoundland Dockyard, located in St. John's, Newfoundland to a private operator. The dockyard built in the 1880s was at one point in time owned by the Reid Newfoundland Company, then in 1923 was taken over by the Newfoundland Railway company. when Newfoundland joined Canada ownership passed to Canadian National. In 1998, the company moved its headquarters from Moncton to St. John's, after briefly considering North Sydney and Port aux Basques, Newfoundland and Labrador. In late 2004, the federal government announced the appointment of a three member committee tasked with examining future operations of Marine Atlantic. One of the options that was reportedly considered included privatization, however the subsequent report called for improved service through fleet renewal, lower fares, increased frequency of crossings, and moving the headquarters to Port aux Basques. In 2010, Marine Atlantic announced that the Canadian government was planning to invest around $900 million in the ferry operations. Two ferries, the and the , were replaced by newer ships initially chartered from Stena Line. On land, all three terminals at Marine Atlantic's ports received extensive renovations, including the construction of a new terminal building at the North Sydney facility.

Флот

Кеме Құрылған Қызметке кірісті Жалпы тоннаж Ұзындығы Балқа жылдамдығы Тіркеу порты Қазіргі жай-күйі 1990 2001 158 м 24.3 м 18 түйін Сент-Джонс Қызметте 2007 2011 199.5 м 26.7 м Белгісіз Сент-Джонс Қызметте 2007 2011 199.5 м 26.7 м Белгісіз Сент-Джонс Қызметте MV Ala'suinu 2023/2024 2024 ж. N/A 202.9 м 27.8 м N/A N/A 2024 ақпанда жеткізілді 2001 жылы сатып алынған, бұл кеме флоттағы басқа кемелерге қарағанда әлдеқайда кішкентай және сыйымдылығы төмен паром. "Лейф Эрикссон" 18 500 тіркелген тонна және 157 метр ұзындықта, 500 жолаушы және 250 автокөлікке тең жүкті тасымалдай алады. Алғаш рет 2008 жылдың қазанында Эстониялық Tallink компаниясынан бес жылға жалданып алынған; 2015 жылдың ақпанында Marine Atlantic компаниясы кеме бойынша жалдау мерзімінің 2017 жылдың қарашасына дейін ұзартылғанын хабарлады, бұл үшін 40 миллион канад доллары жұмсалды. Atlantic Vision кемесі Marine Atlantic флотындағы ең ірі кеме және Солтүстік Америкадағы ең үлкен паром болды. 2010 жылдың 21 мамырында Marine Atlantic компаниясы ескірген "Gulfspan" класты кемелерін ауыстыру үшін Stena Line компаниясынан екі кеме жалдауға келіскенін мәлімдеді. 2006 және 2007 жылдары салынған жаңа кемелер сыйымдылығын арттырып, пайдалану шығындарын төмендетті, себебі олар аз отын тұтынады. Blue Puttees 2011 жылдың наурыз айында, ал Highlanders 2011 жылдың сәуір айында пайдалануға берілді. 2015 жылдың мамырында Marine Atlantic компаниясы екі кемені де Stena компаниясынан әрқайсысы 100 миллион канад долларына сатып алғанын хабарлады. 2021 жылдың шілдесінде Marine Atlantic компаниясы Stena RoRo компаниясынан бес жылға E Flexer кемесін жалдауға тапсырыс берді. Бұл кеме 1000 жолаушыны тасымалдай алады және 2571 метрлік көлік жолағына ие. Кеме 2024 жылы пайдалануға берілуі тиіс және дизель, сұйық табиғи газ немесе аккумулятормен жұмыс істей алады.

Ньюфаундленд кеме жасау зауыты

Marine Atlantic 1986 жылдан 1997 жылы сатылғанға дейін Сент-Джонс қаласында орналасқан Ньюфаундленд кемежайының құрғақ догін басқарды. Бұл нысан Ньюфаундленд темір жолы тарапынан жағалаулық паромдарын салу және жөндеу мақсатында құрылған. 1949 жылы ел Конфедерацияға кірген кезде, компания Ньюфаундленд темір жолын өз иелігіне алғаннан кейін ол Канаданың Ұлттық темір жолдарына берілді. 1977 жылы жауапкершілік темір жолдың еншілес компаниясы CN Marine-ге, ал 1986 жылы Marine Atlantic-ке ауыстырылды. 1997 жылы жекешелендірілгеннен кейін, ол NewDock St. John's Dockyard Company деп атау өзгертті.