Метро Ванкувердегі жолаушылар паром қызметі

Кіріспе

Метро Ванкувер, Канада жолаушыларға арналған паром қызметі

SeaBus – Метро Ванкувер, Британдық Колумбия, Канадада жолаушыларға арналған паром қызметі. Ол Бёррард шығанағын кесіп өтіп, Ванкувер (Уотерфронт станциясында) және Солтүстік Ванкувер (Лонсдейл кейі) қалаларын байланыстырады. TransLink компаниясына тиесілі және Coast Mountain Bus Company басқаратын SeaBus аймақтың біріктірілген қоғамдық көлік жүйесінің маңызды бөлігі болып табылады. 2023 жылы SeaBus күніне орташа 300 жолаушыны тасымалдады.

Қызмет

Қазіргі уақытта SeaBus флоты төрт кемеден тұрады, ең соңғы кеме – MV Burrard Chinook – 2021 жылдың 22 шілдесінде пайдалануға берілді. Паромдар дүйсенбіден сенбіге дейін шамамен сағат 6:00-ден 1:00-ге дейін, жексенбі және мереке күндері 8:00-ден 23:30-ға дейін жүзеді. Күндізгі уақытта екі паром жұмыс істейді, олар екі паром да қарама-қарсы терминалдардан бірдей уақытта шығып, жолдың ортасында өтіседі. Әр бағыттағы сапар 10-12 минутқа созылады, круиздік жылдамдығы белгілі бір шамада, айналу уақыты 3-5 минутты құрайды, сондықтан 15 минуттық циклмен жұмыс істейді. SeaBus 12 минуттық айналуға қабілетті (бір уақытта тиеу және түсіру кезінде 10 минутқа дейін). Дегенмен, жоғары жылдамдықтарда туындайтын толқындар Бэррард шығанағының басқа пайдаланушыларына ыңғайсыздық тудырады.

Жол ақысы

SeaBus – SkyTrain және автобустар сияқты "Жол ақысы төленген аймақ" болып табылады, онда жолаушылардың қолданыстағы жол ақысы болуы міндетті. Бағаларды тексеруді көлік қауіпсіздігі қызметкерлері және кейде Metro Vancouver көлік полициясының өкілдері жүргізеді. SeaBus қызметкерлері жол ақысын тексеруге құқылы, бірақ оны міндетті түрде орындамайды. SeaBus қызметкерлері ереже бұзған жолаушылармен айналысу үшін көлік қауіпсіздігіне шақыруы мүмкін. Егер дұрыс төлем жасалмаса немесе қолданыстағы жол ақысы сақталмаса, терминалдан шығарылуы немесе 173 доллар айыппұл салынуы мүмкін.

Терминалдар

SeaBus Ванкувер жағындағы Уотерфронт станциясында тоқтайды, бұл станция Ванкувер конгресс орталығына және Канада Плейс круиздік кеме терминалына жақын орналасқан. Skywalk SeaBus терминалын негізгі станция ғимаратымен байланыстырады, онда жолаушылар West Coast Express және SkyTrain жүйесінің екі бағытына (Expo Line және Canada Line) көше алады. 2018 жылы Уотерфронт терминалының сейсмикалық қауіпсіздігі мен қолжетімділігін жаңарту жұмыстары басталды, оған эскалаторларды ауыстыру және жаяу өткелдер ағынын жақсарту үшін жаңа баспалдақ салу кірді. Әр терминалда екі док бар, олар Е әрпі пішіндес құрылыммен қоршалған: жолаушылар орталық күту залынан түседі, ол бөлектер мен турникеттер арқылы екі күту аймағына бөлінген (әрқайсысы бір докқа қызмет етеді), ал түсіп қалу платформасы жақта орналасқан (испандық шешім).

Отынның тиімділігі

Ванкувер SeaBus бір көлік шақырымына 83 киловатт-сағат энергия жұмсайды, оның жылдамдығы сағатына 13,5 шақырымды құрайды. Толық жүктелген кезде (яғни 400 адам отырғанда) энергия тұтынуы жолаушы-шақырымға 0,21 киловатт-сағатқа тең болады.

Тарих

Солтүстік Ванкувер қаласы мен Ванкувер арасындағы алғашқы тұрақты қызмет 1900 жылы «Солтүстік Ванкувер» кемесімен басталды. Үш жылдан кейін «Солтүстік Ванкувер паром және электр» компаниясы құрылып, қолданыстағы қызметті қабылдады және «Сент-Джордж» деп аталған жаңа кеме салды. Кейін бұл екі паром «Солтүстік Ванкувер паром №1» және «Солтүстік Ванкувер паром №2» деп қайта аталды. 1908 жылы Солтүстік Ванкувер қаласы Ванкувердің орталық бөлігімен сенімді паромдық байланыс орнату үшін қызметті өз қолына алды. Ұзақ өтпей, тағы бір кеме, «Солтүстік Ванкувер паром №3» салынды. 1936 жылы «Солтүстік Ванкувер паром №2» қызметтен шығарылып, Ванкувер аралының батыс жағалауында ағаш кесу лагері ретінде пайдаланылды, содан кейін өрттен қирады. 1938 жылы «Арыстандар қақпасы» көпірі салынды, бұл паромдық қызметке деген сұранысты айтарлықтай төмендетті. Дегенмен, Солтүстік Ванкуверде кеме құрылысының өркендеуіне байланысты Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда сұраныс қайта артты. Осы бизнестің өсуі 1941 жылы «Солтүстік Ванкувер паром №5» атты жаңа паром құруға түрткі болды. Сұранысты қанағаттандыру үшін «MV Crosline» кемесі де Вашингтондан жалға алынды. Джеймс Баррдың сөзіне сәйкес, 1943 жыл Солтүстік Ванкувер паромдары үшін ең табысты жыл болды, олар Беррард шығанағы арқылы 7 миллионнан астам жолаушыны тасымалдады. «Солтүстік Ванкувер паром №5» 1941 жылы Коул-Харборда «Boeing Shipyards» кеме құрылыс кешенінде салынды. Ол 1958 жылға дейін «Union Diesel» қозғалтқышымен адал қызмет етті, содан кейін Лонсдейл даңғылының басында «Солтүстік Ванкувер паром №4» кемесімен бірге тоқтатылды. «Солтүстік Ванкувер паром» компаниясының қызметкері Джесси Оливер Кинни «Солтүстік Ванкувер паром №4» кемесін сатып алып, өмірінің бар сағатында жүрген бағытымен жүргізу мүмкіндігін қарастырды. Оның автомобиль палубасының биіктігі «Солтүстік Ванкувер паром №5» кемесінен жоғарырақ және жылдамрақ болды. Есептеулер дұрыс болмады және жоспардан бас тартылды. «Солтүстік Ванкувер паром №4» кемесі де «Union Diesel» қозғалтқышымен жұмыс істеді. 1950 жылдары паромдардың саны азайып кетті. 1948 жылы «Солтүстік Ванкувер паром №3» тұрақты қызметтен алынып, 1953 жылы сатылды. Паромдарды пайдалану құны жоғары болды, ал «Солтүстік Ванкувер паром №4» кемесі 1958 жылдың 30 тамызында соңғы рейс жасады. «Солтүстік Ванкувер паром №4» кейін Принс-Руперт қаласында пайдалануға сатылды. Кейін «Солтүстік Ванкувер паром №4» Ванкуверге оралды және Беррард шығанағының Ванкувер жағында тоқтатылды. Ол жөндеуге мұқтаж болды және корпусына су кірмеуі үшін сорғылармен суды шығарып тұру қажет болды. Электр қуаты үзілгенде және сорғылар тоқтағанда ол шығанақтың түбіне шөкті. «Солтүстік Ванкувер паром №5» Солтүстік Ванкувердегі Лонсдейл даңғылының басында «Жеті теңіз» мейрамханасына айналдырылды. Ол 2002 жылға дейін сол жерде тұрды, содан кейін Солтүстік Ванкувер қаласы мен федералды соттар оны сүріп тастауды талап етті, себебі егер кеме батып кетсе кім жауапкер болады деген ұзақ дау болды және корпустың күйреу қаупі бар еді. Құрғақ докта ол жақсы жағдайда екені анықталды, бірақ ол кезде оны жою туралы шешім қабылданған еді. 1960 жылдары Беррард шығанағының астынан туннель салу жоспарланған, ол Ванкувер жағындағы жоспарланған автокөлік жолдарымен байланыстырылатын еді. Ванкувердегі автокөлік жолдарының жоспарлары тоқтатылғаннан кейін туннель жоспары да тоқтатылды, ал бұл жобаға бөлген қаражат Ванкувер мен Солтүстік жағалау арасындағы жолаушылар паром қызметін қайта жандандыруға бағытталды. Кеме ұсынысы 1975 жылы Үлкен Ванкувер аймақтық округінің есебінде қамтылды, ал қазіргі «SeaBus» паромдары 1977 жылдың 17 маусымында «Waterfront Station – Lonsdale Quay» бағытын, бастапқыда «BC Hydro» көлік бөлімінің бір бөлігі ретінде пайдалануды бастады. Қызмет көрсетудің алғашқы жылдарында екі «SeaBus» терминалындағы автоматтандырылған билет машиналарынң (Ванкувердің көлік жүйесіндегі алғашқылар) жолаушылардың монеталарын касса машинасына басып шығаратын қабілеті болды, егер билет ақысы шағын монеталармен төленсе, онда қолхат өте ұзын болып шығуы мүмкін еді.

The first regular service between the City of North Vancouver and Vancouver began in 1900 with the craft North Vancouver. Three years later, the North Vancouver Ferry and Power Company was created, took over the existing service, and built a new craft called St. George. These two ferries were later renamed North Vancouver Ferry No. 1 and North Vancouver Ferry No. 2. The City of North Vancouver took over the service in 1908 to provide a more reliable ferry connection with Downtown Vancouver. Soon after, another craft, North Vancouver Ferry No. 3, was built. In 1936, the No. 2 was retired and used as a logging camp on the west coast of Vancouver Island until it was destroyed by fire. In 1938, the Lions Gate Bridge was completed, which significantly reduced demand for ferry service. However, there was an increase in demand with the onset of World War II because of the shipbuilding boom in North Vancouver. This growth in business spurred the creation of a new ferry, the North Vancouver Ferry No. 5, in 1941. The MV Crosline was also leased from Washington to meet demand. According to James Barr, 1943 was the busiest year that North Vancouver Ferries had, ferrying over 7 million passengers across the Burrard Inlet. North Vancouver No. 5 was built in Coal Harbour by Boeing Shipyards in 1941. It ran faithfully with its Union Diesel until 1958 when it was tied up at the foot of Lonsdale Ave along with North Vancouver Ferry No. 4. Jesse Oliver Kinnie, a North Vancouver Ferry employee, looked into the possibility of purchasing North Vancouver Ferry No. 4 and running it on the same route as it had run all its life. It had a higher height clearance on the car deck than Ferry No. 5 and was faster. The numbers did not add up and the plan was abandoned. Ferry No. 4 also ran on a Union Diesel. The ferries were in major decline by the 1950s. In 1948, the No. 3 was taken off of regular service and was sold in 1953. The cost of operating the ferries was high, and the last sailing by the No. 4 ferry took place on August 30, 1958. The No. 4 was later sold to be used in Prince Rupert. Later, No. 4 returned to Vancouver and was tied up on the Vancouver side of Burrard Inlet. It was in desperate need of a refit and had to be kept afloat with pumps to keep the water out of its hull. When the power failed and the pumps stopped it went to the bottom of the inlet. The No. 5 was converted into the Seven Seas Restaurant at the foot of Lonsdale in North Vancouver. It remained there until 2002 when the City of North Vancouver and the federal courts had it demolished after a long standing dispute over who would be responsible if it sank and concern that the hull was in danger of imminent collapse. In dry dock it proved to be quite sound, but at that point the decision had already been made to scrap it. There were plans in the 1960s to build a tunnel under Burrard Inlet which would have connected to the proposed freeways on the Vancouver side. After the freeway plans in Vancouver were cancelled, the tunnel proposal was also abandoned, and the money originally slated for that project was instead redirected to re establishing a passenger ferry service between Vancouver and the North Shore. The ferry proposal was included in a 1975 report by the Greater Vancouver Regional District, and the current SeaBus ferries began operating the Waterfront Station–Lonsdale Quay route on June 17, 1977, initially as part of the Transportation Division of BC Hydro. For the first few years of service, the automated fare machines (the first in Vancouver's transit system) at the two SeaBus terminals printed an impression of the rider's coins onto a cash register style receipt, which could become very long if fares were paid in small denomination coins such as pennies.