Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
құдайлық
the divine
Эдмунд Гёрни (23 наурыз 1847 – 23 маусым 1888) – ағылшын психологы және парапсихологы. Оның заманында паранормальді құбылыстарды зерттеу «психикалық зерттеу» деп аталатын.
Edmund Gurney (23 March 184723 June 1888) was an English psychologist and parapsychologist. At the time the term for research of paranormal activities was "psychical research".
Ерте өмір
Гурни Темзадағы Уолтонға жақын Хершемде дүниеге келді. Ол Блэкхитте және 1866 жылдан бастап Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды, онда классикалық трипоста төртінші орынды алып, 1872 жылы стипендияға ие болды. Оның досы Ф. В. Х. Майерс, оның трипосқа дайындалуы пианинодағы жаттығуларының арасында болғанын айтты. Музыкант ретінде өзінің орындау шеберлігіне қанағаттанбағандықтан, ол музыка философиясы туралы "Дыбыстың күші" (1880) атты эссе жазды. Содан кейін ол медицинаны тәжірибелік мақсатта емес, физика, химия және физиология салаларын зерттеу үшін оқыды. 1880 жылы ол екінші М. Б. Кембридж (медицина ғылымдары) емтиханын тапсырды. 1881 жылы Линкольн Инн заң мектебінде заңды оқуға кірісті. Психикалық зерттеулерге қатысты ол, сезімдік білімнің қалыпты шектеулерінен асып түсетін, адамның зерттелмеген қабілеттерінің аймағы бар ма деп сұрады. Гурнидің мақсаты – бақылау және тәжірибе арқылы, әсіресе гипноз саласында, осы мәселеге жақындау еді. Ол адам денесінен кейін де саналы тұлғаның сақталуын зерттеуді көздеді. Оның үш қарындасы 1875 жылы Мысырға саяхат жасағанда Нил өзенінде қайықтары құлап, қаза тапты. Олардың өлімі оған терең әсер етті және оның зерттеулері олардың өлімінің мәнін табуға деген ниетімен жетектелді.
Gurney was born at Hersham, near Walton on Thames. He was educated at Blackheath and at Trinity College, Cambridge, from 1866, where he took fourth place in the classical tripos and obtained a fellowship in 1872. His work for the tripos was done, said his friend F. W. H. Myers, in the intervals of his practice on the piano. Dissatisfied with his own executive skill as a musician, he wrote The Power of Sound (1880), an essay on the philosophy of music. He then studied medicine with no intention of practising, devoting himself to physics, chemistry and physiology. In 1880 he passed the second M. B. Cambridge (medical science). In 1881 he began the study of law at Lincoln's Inn. In relation to psychical research, he asked whether there is an unexplored region of human faculty transcending the normal limitations of sensible knowledge. Gurney's purpose was to approach the subject by observation and experiment, especially in the hypnotism field. He wanted to investigate the persistence of the conscious human personality after the death of the body. Three of his sisters died when their barge overturned in the Nile River during a tour of Egypt in 1875. Their passing profoundly affected him and his research was partially fueled by a desire to find some meaning to their deaths.
Эксперименттік жұмыстар
Гурни кейіннен дұрыс емес жерден бастағанын түсінді, ол Майерспен бірге спиритикалық медиумдардың сеанстарын зерттеді (1874–1878). Бұл зерттеулердің нәтижесінде көбінесе жалғандықтар анықталды. 1882 жылы Психикалық зерттеулер қоғамы құрылды. Ақы төленетін медиумдар, кем дегенде сол уақытқа дейін, қабылданбады және ойды беру және гипноз саласында тәжірибелер жүргізілді. Сондай-ақ, өзінен туындамаған галлюцинацияларға қатысты жеке куәліктер жиналды. Алғашқы нәтижелер «Тірілердің қиялдары» жинағында (Фрэнк Подмор, Майерс және Гурни) және Гурнидің «Галлюцинациялар» эссесінде жарияланды. Психикалық зерттеулер қоғамының баяндамаларында сипатталған тәжірибелер арқылы телепатия деп аталатын құбылыстың дәлелдемесін табуға тырысты. Сондай-ақ, ұқсас тәжірибелер өздігінен де пайда болады деп саналды, мысалы, өлім төсегіндегі көріністер туралы көптеген жазбаларда айтылғандай. Өлім алдындағы адамның өзінің болмысын галлюцинация ретінде жеткізеді деп есептелді, дәл сол сияқты бір тірі адам екіншісіне ойын жеткізеді. Гурнидің гипноздық тәжірибелері 1885–1888 жылдары жүргізілді. Майерс пікірінше, олардың нәтижесі гипноздық құбылыстарды тудыру кезінде әдеттегі жүйкелік ынталандыру немесе субъектінің санасына әдеттегі арналар арқылы берілетін ұсыныс емес, белгілі бір күш жұмыс істейтінін көрсетуге бағытталған. Егер осы нәтижелер қабылданса, бұл телепатия идеясын растайтын болар еді. Джозеф Гиберт, Пол Жанет, Чарльз Рише, Мерикур және басқалардың тәжірибелері де осы бағытта жүргізілгені айтылды. Басқа тәжірибелер гипноздық күйдегі естелік пен басқа гипноздық күйдегі естелік арасындағы, сондай-ақ екеуінің де қалыпты естелікпен байланысын зерттеді. Гурнидің психикалық мәселелерді зерттеуі замандастарымен құрметтелді. Алайда, кейіннен оның кемшіліктері көп екені айтылды: Гурни театр актері және продюсері Джордж Альберт Смиттен көмек алды. Смит телепатия, гипноз және басқа да тәжірибелерді жүргізді, ал Гурни оның нәтижелерін толық қабылдады. Тревор Холлдың «Эдмунд Гурнидің таңғажайып ісі» атты зерттеуінде 1888 жылдың көктемінде Гурни Смит театрлық айла-шарғы мен сахналық иллюзия білімін қолданып, жалған тәжірибелер мен нәтижелер жасағанын анықтады; сондықтан Гурни өзінің беделін арттырған тәжірибелердің құны жоқ болып шықты. Менталистік қойылымдар мен тәжірибелердегі Смиттың басты серіктесі Дуглас Блэкберн 1908 және 1911 жылдары алдамшылықты ашық мойындады, бірақ Смит оны жоққа шығарды. Сотта жазатайым өлім туралы үкім шығарылды, ал Элис Джеймс осы оқиғаны күнделігіне жазды. Тревор Холл Гурнидің өлімі Блэкберн мен Смиттың алаяқтығын ашқаннан кейін көңілі толып, өзін-өзі өлтіргеніне сендіреді.
Gurney began at what he later saw was the wrong end by studying, with Myers, the séances of professed spiritualistic mediums (1874–1878). Little but detection of imposture came of this. In 1882 the Society for Psychical Research was founded. Paid mediums were discarded, at least for the time, and experiments were made in thought transference and hypnotism. Personal evidence as to uninduced hallucinations was also collected. The first results are embodied in the volumes of Phantasms of the Living, a vast collection (Frank Podmore, Myers and Gurney), and in Gurney's essay, Hallucinations. Evidence for the process called telepathy was supposed to be established by the experiments chronicled in the Proceedings of the Society for Psychical Research, and it was argued that similar experiences occurred spontaneously, as, for example, in the many recorded instances of deathbed wraiths. The dying man was supposed to convey the hallucination of his presence as one living person experimentally conveys his thought to another, by thought transference. Gurney's hypnotic experiments were undertaken in the years 1885 to 1888. Their tendency was, in Myers's view, to prove that there is sometimes, in the induction of hypnotic phenomena, some agency at work which is neither ordinary nervous stimulation nor suggestion conveyed by any ordinary channel to the subject's mind. These results, if accepted, would corroborate the idea of telepathy. Experiments by Joseph Gibert, Paul Janet, Charles Richet, Méricourt and others were cited as tending in the same direction. Other experiments dealt with the relation of the memory in the hypnotic state to the memory in another hypnotic state, and of both to the normal memory. Gurney's research into psychic matters was respected by contemporaries. However, it has since then been argued to be deeply flawed: Gurney trusted in the assistance of one George Albert Smith, a theatrical performer and producer. Smith was the one handling the actual experiments into telepathy, hypnotism, and the rest, and Gurney fully accepted his results. According to Trevor Hall in his study The Strange Case of Edmund Gurney, in the spring of 1888 Gurney discovered that Smith had used his knowledge of theatrical trickery and stage illusion to fake tests and results; so that the value of the tests (with which Gurney was building up his reputation) were worthless. Douglas Blackburn, Smith's principal partner in the mentalist performances and experiments, publicly admitted fraud in 1908 and again in 1911, although Smith denied it. and a verdict of accidental death was recorded. and Alice James recorded this in her diary. Trevor Hall has argued the case that Gurney's death was suicide, resulting from disillusionment after discovering the frauds of Blackburn and Smith.
Шығармалары
Музыка мен психологиялық жазбаларынан өзге, ол 1887 жылы «Тертиум квид» атты эсселер жинағын жазған, жинақтың атауы бір жақты идеялар мен пікір алмасу әдістеріне қарсылық білдіреді.
In addition to his work on music and his psychological writings, he was the author of Tertium Quid (1887), a collection of essays, the title a protest against one sided ideas and methods of discussion.
Жеке өмір
1877 жылы Гурни Кейт Сара Сиблиге үйленді. Олардың 1881 жылы Хелен есімді бір қызы болды. Гурни қайтыс болғаннан кейін, Кейт 1889 жылы журналист және саясаткер Арчибальд Гроувқа тұрмысқа шықты.
In 1877 Gurney married Kate Sara Sibley. They had one daughter, Helen, born in 1881. After Gurney's death, Kate married Archibald Grove, a journalist and politician, in 1889.