18 ғасырдағы британ саяхатшысы және әдебиетшісі Филлип Дормер Стэнхоуп
Philip Stanhope, 4th Earl of Chesterfield
Филлип Дормер Стенхоуп, 4-й граф Честерфилд – британский политик, дипломат, писатель 18 века. Биография, образование, путешествия и светская жизнь аристократа.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 ғасырдағы британдық мемлекет қайраткері және әдебиет адамы
18th century British statesman and man of letters
Филипп Дормер Стэнхоп, 4-ші Честерфилд графы, (22 қыркүйек 1694 – 24 наурыз 1773) – британдық мемлекет қайраткері, дипломат, әдебиет адамы және өз заманының шешендігімен танымал болған тұлға.
Philip Dormer Stanhope, 4th Earl of Chesterfield, (22 September 169424 March 1773) was a British statesman, diplomat, man of letters, and an acclaimed wit of his time.
Ерте өмір
Ол Лондонда Честерфилдтің 3-ші графы Филипп Стенхоп пен леди Елизавета Савил отбасында дүниеге келді және әкесі 1726 жылы қайтыс болғанға дейін Лорд Стенхоп деген құрметті атаумен танылды. 1708 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Стенхопты негізінен әжесі, Галифакс маркизасы тәрбиеледі. Кембридждегі Тринити-холлда білім алған ол тілдер мен шешендік өнерге ден қойғаннан кейін оқуын бір жылдан астам уақыттан кейін тастады. Содан кейін ол аристократ ретінде білімін толықтыру үшін, классикалық антика мен Ренессанс дәуірінің мәдени мұраларымен танысып, континенттік Еуропаның аристократиялық өкілдерімен және жоғары қоғамымен қарым-қатынас жасау мақсатында Ұлы саяхатқа шықты. Саяхаты барысында 1714 жылы королева Аннаның қайтысы және король Георг I-нің таққа отыруы Стенхоп үшін саяси мансапқа жол ашты, ол дереу Англияға оралды. Уиг партиясын қолдаған Филипп Стенхоп туысы Джеймс Стенхоптың (кейін 1-ші граф Стенхоп) көмегімен корольдің сүйікті министрі ретінде мемлекеттік қызметке кірді. Ол протестанттық Оранж ордені мен рим-католик якобиттердің екі фракциясымен де жұмыс істеді және оларды татуластырды; нәтижесінде, ирландтық якобиттер 1745 жылғы якобит көтерілісіне көмектеспеді. Әңгіме бойынша, ирландтық көтеріліс туралы жалған дабылға оянғанда, оған «Ирландиядағы католиктердің бәрі көтерілді!» деді, ол: «Мен таңқалмаймын, сағат он болған, егер ұйықтап қалмасам, мен де оянған болар едім» деп жауап берді. Алайда, 1746 жылы ол Лорд-лейтенант лауазымын Мемлекеттік хатшы лауазымына алмастыруға мәжбүр болды. Честерфилд корольді леди Ярмуттың, сол кездегі Георг II-нің сүйіктісінің ықпалы арқылы бақылауда ұстауды үміттенеді, бірақ Джон Монтегю, 4-ші Сэндвич графы және Томас Пелхам Холлс, 1-ші Ньюкасл герцогы оған қарсы бірікті, ал 1748 жылы ол министрлік мөрді тастап, кітаптарына және карта ойнауға қайта оралды, бұл оның ең керемет қасиеттерінің бірі болған тамаша сабырлылығымен оралды. 1760 жылдары Честерфилд Джордж Гренвиллдің министрлігі Парламент арқылы қабылдаған 1765 жылғы мөртаңба заңына қатысты айқын сын айтты. Досы, Ньюкасл герцогына жазған хатында Честерфилд мөртаңба заңының абсурдтығын атап өтті, өйткені оны тиісінше орындау мүмкін емес, бірақ егер күшіне енсе, заң жылына 8000 фунт стерлингтен аспайтын кіріс әкелер еді, бірақ американдық колониялардың саудасының жылдық шығыны шамамен 1 000 000 фунт стерлингке жетер еді.
He was born in London to Philip Stanhope, 3rd Earl of Chesterfield, and Lady Elizabeth Savile, and known by the courtesy title of Lord Stanhope until the death of his father in 1726. Following the death of his mother in 1708, Stanhope was raised mainly by his grandmother, the Marchioness of Halifax. Educated at Trinity Hall, Cambridge, he left just over a year into his studies, after focusing on languages and oration. He subsequently embarked on the Grand Tour, to complete his education as a nobleman, by exposure to the cultural legacies of Classical antiquity and the Renaissance, and to become acquainted with his aristocratic counterparts and the polite society of Continental Europe. In the course of his tour, the death of Queen Anne and accession of King George I in 1714 opened a political career for Stanhope, and he quickly returned to England. A supporter of the Whig party, Philip Stanhope entered government service as a courtier to the King, through the mentorship of his relative, James Stanhope, (later 1st Earl Stanhope), the King's favourite minister, who procured his appointment as Lord of the Bedchamber to the Prince of Wales. He worked with, and pacified, both the Protestant Orange Order and Roman Catholic Jacobite factions; as a result, Irish Jacobites did not assist the Jacobite rising of 1745. Anecdotally, upon being roused for a false alarm of an Irish rebellion and being told that "the papists in Ireland are all up! ", he replied: "I am not surprised at it, why, it is ten o'clock, I should have been up too, had I not overslept myself". In 1746, however, he had to exchange the Lord Lieutenancy for the post of Secretary of State. Chesterfield had hoped to retain a hold over the King through the influence of Lady Yarmouth, by then George II's mistress, but John Montagu, 4th Earl of Sandwich and Thomas Pelham Holles, 1st Duke of Newcastle combined forces against him, and in 1748, he resigned the ministerial seal and returned to his books and playing cards with the admirable composure that was one of his most striking characteristics. In the 1760s, Chesterfield offered a cogent critique of the Stamp Act 1765 passed through Parliament by George Grenville's ministry. In a letter to his friend, the Duke of Newcastle, Chesterfield noted the absurdity of the Stamp Act because it could not be properly enforced, but if made effective, the Act would anyway generate a revenue no greater than £8,000 per year, but the annual cost of reduced trade from the American colonies would be about £1,000,000.
Әдебиетте
Лорд Честерфилд қайтыс болғаннан кейін ондаған жылдар өткен соң, Уильям Макеписс Такерридің "Вирджиниялықтар" (1857) романында кейіпкер ретінде көрінеді. Ол Чарльз Диккенстің "Барнаби Рудж" (1841) романында да еске алынады, онда әдемі киінетін сэр Джон Честер лорд Честерфилдтің ең ұлы ағылшын жазушысы екенін айтады: Шекспир, әрине, өзінің саласында өте жақсы болды; Милтон жақсы, бірақ көбінесе қарапайым; Лорд Бэкон терең ойлы және білгір; бірақ өз елінің мақтанышына лайық жазушы – менің лорд Честерфилдім.
Decades after his death, Lord Chesterfield appears as a character in William Makepeace Thackeray's novel The Virginians (1857). He is also mentioned in Charles Dickens' novel Barnaby Rudge (1841), wherein the foppish Sir John Chester says that Lord Chesterfield is the finest English writer:
Shakespeare was undoubtedly very fine in his way; Milton good, though prosy; Lord Bacon deep, and decidedly knowing; but the writer who should be his country's pride, is my Lord Chesterfield.
Орны
Ұлыбританияда Честерфилд өзінің есімін Честерфилд көшесіне, Мейфэр, Лондонға берді, ол бұрынғы Честерфилд үйі орналасқан Керзон көшесінен басталады; АҚШ-та оның есімі Вирджиния штатының және Оңтүстік Каролина штатының Честерфилд округтеріне берілген. Питтсбургтің Батыс Окленд ауданында қатарласа салынған үйлермен толы Честерфилд жолы да бар, бұл жер бұрын панк субмәдениетімен танымал болған.
In the UK, Chesterfield gave his name to Chesterfield Street, Mayfair, London, which runs from Curzon Street, site of the former Chesterfield House; in the US, his name has been given to Chesterfield County, Virginia, and Chesterfield County, South Carolina. There is also a Chesterfield Road in the West Oakland neighborhood of Pittsburgh filled with rowhouses, formerly known for its punk subculture.
Жиһаз
Ең алғашқы былғары Chesterfield диваны, оның ерекше терең түймеленген, тігілген былғары жабыны мен төменгі отыру орны Лорд Честерфилд тапсырысымен жасалған деп саналады. Осының салдарынан, Ұлыбританияда "Chesterfield" сөзі осындай диванды – бірдей биіктіктегі қолы мен арқасы бар диванды – білдіреді. Канадада бұрын Chesterfield кез келген диванды атау үшін қолданылатын ең көп таралған сөз болды, бірақ жас буын арасында оның танымалдылығы азайып барады.
The first leather Chesterfield sofa, with its distinctive deep buttoned, quilted leather upholstery and lower seat base, is believed to have been commissioned by Lord Chesterfield. Consequently, in the UK, the word chesterfield now describes such a sofa, with arms and back of the same height. In Canada, chesterfield used to be the predominant term for any type of couch, but has been decreasing in popularity among the younger generations.
Басқа
Француздық шебер аспаз Винсент Ла Шапель Лорд Честерфилдтің қызметінде жұмыс істегенде "Заманауи аспаз" кітабын жазды және онымен бірге Гаагада шетелде тұрды. Честерфилдтің қызметінен кеткен соң Ла Шапель Вильгельм IV, Оранж принці, Португалияның Иоанн V және Мадам де Помпадур (Францияның Людовик XV-нің сүйіктісі) сияқтыларға тамақ дайындады. 6-шы граф танымал еткен честерфилд пальтолары – жағасы барқытпен әшекейленген жүннен тігілген ерлер мен әйелдерге арналған сырт киім. Пенсильвания штатының Поттсвилл қаласындағы D. G. Yuengling & Son компаниясы 4-ші Честерфилд графының құрметіне "Лорд Честерфилд" атымен сыра шығарады.
Vincent La Chapelle, a French master cook, wrote The Modern Cook while in the employ of Lord Chesterfield, and lived abroad with him in The Hague. After leaving Chesterfield's service, La Chapelle went on to cook for – among others – William IV, Prince of Orange, John V of Portugal, and Madame de Pompadour (mistress of Louis XV of France). Chesterfield coats, popularized by the 6th Earl, are woollen overcoats with velvet on the collar for both men and women. D. G. Yuengling & Son of Pottsville, Pennsylvania, produces a beer named Lord Chesterfield Ale after the 4th Earl of Chesterfield.