Уильям Лэмб, 2-ші виконт Мельбурн: Британ саяхатшысының өмірі мен қызметі
William Lamb, 2nd Viscount Melbourne
Уильям Лэмб, 2-ші виконт Мельбурн – британ саяхатшысы, Ұлыбританияның екі мәрте премьер-министрі. Виктория патшайымның саяси кеңесшісі болды. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1779–1848)
British politician (1779–1848)
Уильям Лэмб, Мельбурнның 2-ші виконты (15 наурыз 1779 – 24 қараша 1848) – виг саясаткері, Ұлыбританияның ішкі істер министрі қызметін атқарған және екі рет премьер-министр болған. Кейбір деректерде оның толық аты Генри Уильям Лэмб деп көрсетілген. Оның алғашқы премьер-министрлік өкілеттігі 1834 жылы Уильям IV оны қызметтен босатуымен аяқталды, бұл монархтың британ премьер-министрін босатудың соңғы жағдайы болды. Бес айдан кейін ол қайта тағайындалып, алты жылға жуық қызмет етті, осылайша Виктория патшайымның билігіне кірді. Ол патшайымды саясатқа баулуымен, оның дерлік жеке хатшысы қызметін атқаруымен және осыдан туындаған саяси дау-дамағлдармен ең көп танылды. Премьер-министр ретіндегі оның беделі жоғары болған жоқ, себебі оның басқару кезеңінде ірі сыртқы соғыстар немесе маңызды ішкі мәселелер болған жоқ, сонымен қатар Викторияның билігінің алғашқы жылдарында бірнеше саяси жанжалдарға қатысты.
William Lamb, 2nd Viscount Melbourne (15 March 177924 November 1848) was a Whig politician who served as the Home Secretary and twice as the Prime Minister of the United Kingdom. Some sources indicate that his full name was Henry William Lamb. His first premiership ended when he was dismissed by William IV in 1834, the last British prime minister to be dismissed by a monarch. Five months later, he was re appointed and served for six more years, into the reign of Queen Victoria. He is best known for coaching the Queen in the ways of politics, acting almost as her private secretary, and the political scandals that resulted from it. His legacy as prime minister was not favourable, as he had no great foreign wars or domestic issues to handle, and he was involved in several political scandals in the early years of Victoria's reign.
Ерте өмір
1779 жылы Уильям Лэмб Лондонда аристократиялық виг отбасында дүниеге келді. Ол Пенистон мен Элизабет Лэмбтің (1751–1818) ұлы болды. Дегенмен, оның әкесі кім екені күмәнді болды, оны 3-ші граф Эгремонт – Джордж Уиндхэмге жатқызып, оған өте ұқсас екендігі айтылды. Сондай-ақ, граф қайтыс болғанға дейін ол графтың резиденциясында тұрды. Эгремонт өліміне жақын Лэмб оның төсегіне шақырылды, бірақ ол Эгремонттің әкесі болғаны «жалғандық» екенін мәлімдеді. Ол Итон колледжінде, содан кейін Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды, онда 1796 жылы қабылданды және 1799 жылы өнер магистрі дәрежесін алды. Соңында Глазго университетінде (1799–1801) профессор Джон Миллардың кіші ұлы Фредерикпен бірге оқыды. 1797 жылы Линкольн Иннге қабылданды, ал 1804 жылы адвокаттық құқық алды. 1805 жылы ол ағасы Пенистонның орнын басып, әкесінің тақымын мұрагерлікке ие болды (сондай-ақ, ерікті жаяу әскеріндегі қызметтен кеткен кезде Мидленд жасағының капитаны, Гертфордшир Йоменри болды) және леди Каролина Понсонбиге үйленді, ол ағылшын-ирландиялық аристократ еді. Екі түсік тастағаннан және бір өлі туған баладан кейін, 1807 жылы Джордж Август Фредерик дүниеге келді. Джордж эпилепсиямен ауырып, ақыл-есі кем болғандықтан, оған үлкен медициналық көмек қажет болды. Ол 1836 жылы қайтыс болды. 1809 жылы олардың қызы дүниеге келді, бірақ ол мерзімінен бұрын туып, бір күн ғана өмір сүрді. Келесі жылы Лэмб Ұлыбритания парламентінің төменгі палатасына Леоминстерден виг депутаты болып сайланды. 1806 жылғы сайлауда ол Хэддингтон Бургс округіне көшті, ал 1807 жылғы сайлауда Портарлингтон округінен сәтті сайланды (ол 1812 жылға дейін осы мандатты сақтап қалды). Лэмб алғаш рет өзі қаламаған себептермен көпшілік назарына ілікті: оның әйелі Лорд Байронмен жариялы қарым-қатынаста болды – ол Байронды «ақылсыз, жаман және қауіпті» деп сипаттады. Осы салдардан туған дау 1812 жылы бүкіл Ұлыбританияда талқыланды. Леди Каролина 1816 жылы «Гленарвон» атты готикалық роман жариялады; бұл роман олардың некесі мен Байронмен болған қарым-қатынасын тілсіздікпен бейнеледі, бұл Уильямға одан да ұят болды, ал жетекші қоғамдық тұлғалардың қынжырлы карикатуралары оларға көптеген ықпалды жауларды жасады. Ақырында екеуі татуласты, бірақ 1825 жылы ажырасып, 1828 жылы оның өлімі оған үлкен әсер етті.
In 1779, William Lamb was born in London to an aristocratic Whig family, and was the son of Peniston and Elizabeth Lamb (1751–1818). However, his paternity was questioned, being attributed to George Wyndham, 3rd Earl of Egremont, to whom it was considered he bore a considerable resemblance, and at whose residence he was a visitor until the Earl's death. Lamb was called to Egremont's bedside when Egremont was dying but, nevertheless, stated that Egremont being his father was "all a lie". He was educated at Eton, then at Trinity College, Cambridge, where he was admitted in 1796 and graduated a Master of Arts in 1799, and finally at the University of Glasgow (1799–1801), where he was a resident pupil of Professor John Millar alongside his younger brother Frederick. Admitted to Lincoln's Inn in 1797, he was called to the bar in 1804. He succeeded his elder brother Peniston as heir to his father's title in 1805 (and as captain of the Midland Troop, Hertfordshire Yeomanry, when he resigned his commission in the Volunteer Infantry) and married Lady Caroline Ponsonby, an Anglo Irish aristocrat. After two miscarriages and a stillbirth child, she gave birth to George Augustus Frederick in 1807 and was devoted to him. George was epileptic and mentally handicapped, requiring significant medical care. He died in 1836. In 1809, they had a daughter. She was born prematurely and lived only one day. The following year, Lamb was elected to the British House of Commons as the Whig MP for Leominster. For the election in 1806 he moved to the seat of Haddington Burghs, and for the 1807 election he successfully stood for Portarlington (a seat he held until 1812). Lamb first came to general notice for reasons he would rather have avoided: his wife had a public affair with Lord Byron – she coined the famous characterisation of Byron as "mad, bad and dangerous to know". The resulting scandal was the talk of Britain in 1812. Lady Caroline published a Gothic novel, Glenarvon, in 1816; this portrayed both the marriage and her affair with Byron in a lurid fashion, which caused William even greater embarrassment, while the spiteful caricatures of leading society figures made them several influential enemies. Eventually the two were reconciled, and, though they separated in 1825, her death in 1828 affected him considerably.
Парламент мүшесі
1816 жылы Лэмбті Питерборо округінен лорд Фицвильям қайтарды. Ол лорд Холландқа данақты революцияның виг принциптеріне адал екенін, бірақ "қазіргі заманғы қосымшалар, түзетулер, шындықтар мен қиялдағы нәрселерге" емес екенін мәлімдеді.
In 1816, Lamb was returned for Peterborough by Whig grandee Lord Fitzwilliam. He told Lord Holland that he was committed to the Whig principles of the Glorious Revolution but not to "a heap of modern additions, interpolations, facts and fictions".
Ішкі істер министрі
1830 жылы қарашада вигтер Лорд Грей басшылығымен билікке келді. Мельбурн Ішкі істер хатшысы болды. 1830–32 жылдардағы ала-көтерілістер кезінде ол "бірқатар қатаңдық пен сезімталдық танытып, осы қызметі үшін реформашыл достары оған шын жүректен риза болды". 1831–32 жылдары реформаларға байланысты туған ала-көтерілістерге қарсы әдеттегі заңдар күшіне енгізілді; Мельбурн тағы да бүлікшілдікке қарсы арнайы заң қабылдаудан бас тартты. Келісімге келу Мельбурнның көптеген ісінің кілті болды. Ол вигтер ұсынған 1832 жылғы реформа заңына жеке қарсы болды, сондай-ақ кейіннен астық заңдарын жоюға да қарсылық танытты, бірақ екеуіне де мәжбүрлі түрде келісті. Мельбурн құлдықтың жақтаушысы болды. Ол 1833 жылы Ұлыбританияның құлдықты жоюын "зор жаңылыс" деп атады және егер қалауынша (көптеген вигтердің қалауынан өзгеше) "ешнәрсе жасамаған болар еді!" деді. Ол қайын сіңілісіне "құлдық – қажеттілік мәселесі" екенін айтты, шетелдік үкіметтерге құлдық мәселесі бойынша қысым жасауға құлшынбады және құлдықты "Техас тәуелсіздігін мойындауға бөгет емес" деп есептеді.
In November 1830, the Whigs came to power under Lord Grey. Melbourne was Home Secretary. During the disturbances of 1830–32 he "acted both vigorously and sensitively, and it was for this function that his reforming brethren thanked him heartily". The disturbances over reform in 1831–32 were countered with the enforcement of the usual laws; again, Melbourne refused to pass emergency legislation against sedition. Compromise was the key to many of Melbourne's actions. He was personally opposed to the Reform Act 1832 proposed by the Whigs and later opposed the repeal of the Corn Laws, but he reluctantly agreed to both. Melbourne was also a strong supporter of slavery. He called Britain's abolition of slavery in 1833 a "great folly" and said that if he had had his own way (as opposed to what many Whigs wanted), he would "have done nothing at all!" He had told his sister in law that "slavery was a matter of necessity", was hesitant to pressure foreign governments about slavery, and saw slavery as "no bar to the recognition of Texan independence."
Шантаж
Келесі жылы Мельбурн тағы да жыныстық скандалға қатысты. Бұл жолы ол жақын досы, қоғамдағы әдемі әйел және жазушы Кэролайн Нортонның күйеуі тарапынан қарақылға алынуына ұшырады. Күйеуі 1400 фунт стерлинг талап етті, ал ол бас тартқан соң, Мельбурнды әйелімен байланыста болды деп айыптады. Ондай скандал сол кездегі маңызды саясаткердің мансабын құлатуға жетер еді, сондықтан Мельбурнның үкіметі құламай қалғаны – замандастарының оның адалдығына деген құрметін көрсетеді. Король мен Веллингтон герцогы оны премьер-министр қызметінде қалуға көндірді. Нортон сотта жеңілгеннен кейін Мельбурн ақталып, бірақ ол Кэролайн Нортонмен қарым-қатынасын тоқтатты. Дегенмен, тарихшы Бойд Хилтон қорытындылайды: «Мельбурнның жеке өмірі мәселелі болғаны сөзсіз. Аристократ әйелдермен жеңіл жазалаулар зиянсыз болды, бірақ оның үйіне қайырымдылықпен алынған жетім қыздарға жасалған қамшы салулар емес».
The next year, Melbourne was once again involved in a sex scandal. This time, he was the victim of attempted blackmail from the husband of a close friend, the society beauty and author Caroline Norton. The husband demanded £1,400, and when he was turned down, he accused Melbourne of having an affair with his wife. At that time, such a scandal would have been enough to derail a major politician and so it is a measure of the respect that contemporaries had for his integrity that Melbourne's government did not fall. The King and the Duke of Wellington urged him to stay on as prime minister. After Norton failed in court, Melbourne was vindicated, but he stopped seeing Caroline Norton. Nonetheless, as the historian Boyd Hilton concludes, "it is irrefutable that Melbourne's personal life was problematic. Spanking sessions with aristocratic ladies were harmless, not so the whippings administered to orphan girls taken into his household as objects of charity".
Виктория патшайым
Мельбурн Виктория патшайым таққа отырғанда (1837 жылдың маусымы) премьер-министр болды. Он сегіз жасқа келмей, ол әрең ғана анасы Кент герцогинясының және анасының кеңесшісі сэр Джон Конройдың үстемдік етуінен босап, тәуелсіздікке қадам басқан болатын. Келесі төрт жыл ішінде Мельбурн оны саясат өнеріне баулыды, екеуі дос атанды: Виктория оны әкесі секілді санады (өзінің әкесі сегіз айлық шағында қайтыс болған еді), ал Мельбурнның ұлы жас кезінде дүние салды. Мельбурнға Виндзор сарайында жеке пәтер берілді, және Виктория өзінен 40 жыл үлкен Мельбурнға тұрмысқа шығады деген негізсіз әңгімелер тарады. Викторияға сабақ беру Мельбурн мансабының шыңы болды: премьер-министр оған күніне төрт-бес сағат уақыт бөліп, хат жазып, ол ынтамен жауап қайырды. Лорд Мельбурнның Викторияға тәлім беруі екі зиянды саяси оқиғаның күрделі фонында болды: біріншіден, леди Флора Хейстингс ісі, одан кейін көп ұзамай Бедчэмбер дағдарысы. Викторияның абыройы 1839 жылғы сарай интригасынан зардап шекті, өйткені оның анасының күтімшісі болған Хейстингстің ішіндегі өсімді сэр Джон Конройдың заңсыз баласы деп кеңінен таратушылық жасады. Виктория да, Лорд Мельбурн да осы қауесеттерге сенді. Бастапқыда Мельбурн Хейстингстің денесіндегі өзгерістерді "жай ғана бақылауды" ұсынды.
Melbourne was Prime Minister when Queen Victoria came to the throne (June 1837). Barely eighteen, she was only just breaking free from the domineering influence of her mother, the Duchess of Kent, and her mother's adviser, Sir John Conroy. Over the next four years, Melbourne trained her in the art of politics, and the two became friends: Victoria was quoted as saying she considered him like a father (her own had died when she was eight months old), and Melbourne's son had died at a young age. Melbourne was given a private apartment at Windsor Castle, and unfounded rumours circulated for a time that Victoria would marry Melbourne, 40 years her senior. Tutoring Victoria was the climax of Melbourne's career: the prime minister spent four to five hours a day visiting and writing to her, and she responded with enthusiasm. Lord Melbourne's tutoring of Victoria took place against a background of two damaging political events: first, the Lady Flora Hastings affair, followed not long after by the Bedchamber Crisis. Victoria's reputation suffered in an 1839 court intrigue when Hastings, one of her mother's ladies in waiting, developed an abdominal growth that was widely rumoured to be an out of wedlock pregnancy by Sir John Conroy. Victoria believed the rumours, as did Lord Melbourne. Initially, Melbourne "suggested quiet watchfulness" over Hastings's body changes.
Сыртқы істер
1837–1838 жылдардағы көтерілістер тікелей Лорд Дурхамның Британдық Солтүстік Америка істері жөніндегі есебіне және 1840 жылғы Британдық Солтүстік Америка заңына әкелді, ол Канада провинциясы деп аталатын жаңа саяси бірлік құрды. Мельбурн басшылығымен Уиг кабинеті 1839 жылдың 1 қазанында Қытай императоры Даогуанның қарсылығына қарамастан, Қытайға опиум саудасында британдық мүдделерді қорғау үшін әскери экспедиция жіберу туралы шешім қабылдады. Бірінші Опиум соғысы 1839 жылдан 1842 жылға дейін Қытай мен Ұлыбритания арасында болды, соғыстың салдарының бірі Гонконгтың Ұлыбританияға беріліп, британдық тәждік колониясы болуы болды. Бірінші Англо-Ауған соғысы 1839 және 1842 жылдар аралығында өтті. Соғыстың басында Британдық Ост-Индия компаниясының әскерлері Ауғанстан әмірінің күштерін жеңіп, 1839 жылы Кабулді басып алды. Уайтанги шарты 1840 жылдың 6 ақпанында Британдық тәждік өкілдері мен маори вождері қол қойды. 1840 жылдың қараша айында королева Виктория патшалық жарлыққа қол қойып, Жаңа Зеландияны тәждік колониясы ретінде бекітті.
The Rebellions of 1837–1838 led directly to Lord Durham's Report on the Affairs of British North America and to The British North America Act, 1840 which established a new political entity, the Province of Canada. The Whig cabinet under Melbourne decided on 1 October 1839 to send an expeditionary force to China to protect British interests in the trafficking of opium into China, against the wishes of the Chinese Daoguang Emperor. The First Opium War was fought between China and the United Kingdom from 1839 to 1842, one of the outcomes of the war was that Hong Kong would be ceded to the UK and become a British crown colony. The First Anglo Afghan War occurred between 1839 and 1842. At the beginning of the conflict, the East India Company troops had defeated the forces of Afghan Emir and in 1839 occupied Kabul. The Treaty of Waitangi was signed on 6 February 1840 by representatives of the British Crown and Māori chiefs. In November 1840 a royal charter was signed by Queen Victoria, establishing New Zealand as a Crown colony.
Билік және отставка
1839 жылғы 7 мамырда Мельбурн отставкаға кету ниетін білдірді, бұл Бедчэмбер дағдарысына әкелген оқиғалар тізбегін бастады. Болашақ премьер-министр Роберт Пил Викторияның жеке төңірегіндегі виг парламентшілерінің әйелдері мен қыздарын қызметтен босатуды сұрады, монархтың биліктен тыс партияға деген ықыластың кез келген көрінісінен сақтануы керек екенін айтты. Королева оған келіспеді және Мельбурн оны қолдады, бірақ Пилдің королеваның барлық әйелдерінің отставкасын талап етпегенін ол білмеді, өйткені ол оны солай сендірген еді. Сондықтан Пил жаңа үкімет құрудан бас тартты, ал Мельбурн премьер-министр қызметінде қалуға көндірілді. Оның үкіметінің қабылдаған заңдарының арасында өлім жазасын көздейтін қылмыстардың азаюы, жергілікті басқару реформалары және кедейлер заңнамасының реформасы болды. Бұл кедейлерге жәрдем көрсету шарттарын шектеді және мұқтаждарды міндетті түрде жұмыс үйлеріне қабылдауды енгізді. Виктория 1839 жылғы 15 қазанда Саксен-Кобург және Гота князі Альбертке ғашық болып, оған құда түскеннен кейін, Мельбурн парламентте олардың некесіне келісім беру ісін ілгерілетуге көмектесті, бірақ Викторияның Альберт патшаның жұбайы болуын талап етуі сияқты кейбір қиындықтар туды, Мельбурн Викториядан «мұны енді талқыламауын» өтінді. 1840 жылғы 10 ақпанда Викторияның үйлену тойы қарсаңында Мельбурн Викторияның оған «өте ашулы» екенін хабарлады, өйткені ол Альберт басқа әйелдерге қарамағанына қуанғанын айтқаннан кейін, Мельбурн «жоқ, мұндай нәрсе кейін пайда болады» деп жауап берді. Мельбурнның хабарлауынша, Виктория «Мен сені мұны тез кешіре алмаймын» деп жауап берді, ал ол Лорд Кларендонға осы оқиғаны айтқанда қолын ысқылап, күлді. Тойдан кейінгі таңда Виктория Мельбурнға Альбертпен өткізген «өте қуанышты және бағдалы түні» туралы және оны осылай жақсы көретінін ешқашан ойламағанын жазды. 1841 жылғы 25 ақпанда Мельбурн Корольдік қоғамның мүшесі болып қабылданды. Консерваторлық парламентші Джон Стюарт Вортли бастамасымен өткен сенімсіздік дауысынан кейін Мельбурн үкіметі құлап, ол 1841 жылғы 30 тамызда премьер-министр лауазымынан кетті.
On 7 May 1839, Melbourne intented to resign, which began a series of events that led to the Bedchamber Crisis. A prospective prime minister, Robert Peel, requested that Victoria dismiss some of the wives and daughters of Whig MPs who made up her personal entourage, arguing that the monarch should avoid any hint of favouritism to a party out of power. The Queen refused to comply and was supported by Melbourne although he was unaware that Peel had not requested the resignation of all of the Queen's ladies, as she had led him to believe — and hence, Peel refused to form a new government, and Melbourne was persuaded to stay on as Prime Minister. Among his government's Acts were a reduction in the number of capital offences, reforms of local government, and the reform of the Poor laws. This restricted the terms on which the poor were allowed relief and established compulsory admission to workhouses for the impoverished. After Victoria fell in love with and became engaged to Prince Albert of Saxe Coburg and Gotha on 15 October 1839, Melbourne helped to push through approval for the marriage in parliament, although with some stumbling blocks, including Victoria's insistence that Albert be made king consort, to which Melbourne asked Victoria "to hear no more of it." On the eve of Victoria's wedding on 10 February 1840, Melbourne reported Victoria being "very angry" with him after she had remarked it pleased her Albert did not look at other women, only for Melbourne to respond "no, that sort of thing is apt to come later." Melbourne reported Victoria responded "I shan't soon forgive you for that", rubbing his hands and chuckling over it while telling the story to Lord Clarendon. The morning after her wedding, Victoria wrote to Melbourne of her "most gratifying and bewildering night" with Albert, and how she never thought she "could be so loved." On 25 February 1841, Melbourne was admitted as a Fellow of the Royal Society. Following a vote of no confidence, initiated by Conservative MP John Stuart Wortley, Melbourne's government fell, and he resigned as Prime Minister on 30 August 1841.
Кейінгі өмірі
Мельбурн 1841 жылдың тамызында толығымен отставкаға кеткеннен кейін Виктория оған саяси мәселелер туралы хаттар жазуын жалғастырды, бірақ кейін бұл ыңғайсыз деп танылғандықтан, олардың хат алмасуы жылы және саяси сипатта емес болып кетті. 1842 жылдың 1 қазанында Виктория 1839 жылғы жазбасын еске түсіріп, онда ол Мельбурнмен болған "бақытын" сипаттаған еді. Ол: «Ескі күнделіктерімнің бірін қарап, түзеттім, бірақ қазір олар ешқандай жағымды сезімдерді оятпайды. Сол кездегі өмірім өте жасанды және беткей болды, бірақ мен бақыттымын деп ойладым. Құдайға шүкір! Енді мен нағыз бақыттың не екенін білемін», - деп жазды.
After Melbourne resigned permanently in August 1841, Victoria continued to write to him about political matters, but as it was deemed inappropriate after a time, their letters became cordial and non political without issue. On 1 October 1842, in reflecting on a prior journal entry from 1839 in which she had described her "happiness" with Melbourne, Victoria wrote that she "looked over and corrected one of my old journals, which do not now awake very pleasant feelings. The life I led then was so artificial and superficial, and yet I thought I was happy. Thank God! I now know what real happiness means.”
Мельбурн саясаттан кеткеннен кейін 14 ай өткен соң, 1842 жылдың 23 қазанында инсультты бастан өткерді, бірақ одан сауығып кетті. Зейнетке шыққаннан кейін ол Гертфордширдегі Брокет Холлда тұрды. 1848 жылдың 24 қарашасында ол үйде қайтыс болды және жақын жердегі Хетфилд, Гертфордширдегі Сент Этельдреда шіркеуіне жерленді. Санкт-Пол соборында оған арналған ескерткіш орнатылған. Оның өлімінен кейін оның лауазымдары ағасы Фредерикке өтті, өйткені оның ұлы Джордж Август Фредерик (1807–1836) одан бұрын қайтыс болған еді.
Though weakened, Melbourne survived a stroke on 23 October 1842, 14 months after his departure from politics. In retirement, he lived at Brocket Hall, Hertfordshire. He died at home on 24 November 1848 and was buried nearby at St Etheldreda's Church, Hatfield, Hertfordshire. There is a memorial to him in St Paul's Cathedral. Upon his death, his titles passed to his brother, Frederick, as his son, George Augustus Frederick (1807–1836), had predeceased him.
Мұра
1837 жылы наурыз айында Австралияның Виктория штатының астанасы Мельбурн оның құрметіне аталды. Ол сол кезде Ұлыбританияның премьер-министрі еді. 1841 жылы британдық теңіз офицері және саяхатшы Джеймс Кларк Росс Антарктидадағы стратовулкан Мельбурн тауына да оның есімін берді.
Melbourne, the capital city of Victoria, Australia, was named in his honour in March 1837. He was the Prime Minister of the United Kingdom at the time. Mount Melbourne, a stratovolcano in Antarctica, was also named in his honour by the British naval officer and explorer James Clark Ross, in 1841.
Әдебиетте
Летиция Элизабет Лэндонның «Лорд Мельбурн» атты поэтикалық туындысы Томас Лоуренстің салған портретіне орай, 1837 жылы «Фишердің сурет салу бөлмесінің кітапшасында» жарияланды. Ол саяси пікір білдірген санаулы жағдайлардың бірі болды.
Letitia Elizabeth Landon's poetical illustration Lord Melbourne, to a portrait by Thomas Lawrence, was published in Fisher's Drawing Room Scrap Book, 1837. It is one of the few instances in which she allowed herself a political comment.