Кристофер Смарт: Ағылшын ақыны және өмірінің тарихы

Кіріспе

Ағылшын ақыны (1722–1771) Австралиялық крикетші

Кристофер Смарт (11 сәуір 1722 – 20 мамыр 1771) – ағылшын ақыны. Ол "The Midwife" және "The Student" атты екі танымал журналға үлкен үлес қосты, сондай-ақ Сэмюэл Джонсон мен Генри Филдинг сияқты ықпалды мәдени тұлғалардың досы болды. Смарт, жоғары шіркеу англиканы, Лондонның барлық аймақтарында кеңінен танымал болды. Ол "Мэри Миднайт" псевдонимді акушер ретінде және қайын атасы Джон Ньюберидің оны көп жылдар бойы психиатриялық ауруханаға қамағаны туралы кең таралған әңгімелермен әйгілі болды, себебі Смарттың діни "құштарлығы" болған деген күдік туды. Смарт босатылғаннан кейін де, өте көп қарызға батып, оны өтей алмағандықтан, өмірінің соңына дейін борышкерлер түрмесінде отырды. Оның ең танымал екі туындысы – "Дауытқа арналған ән" және "Юбилей Агно", олардың Санкт-Лукас ауруханасындағы тұтқындықта жазылған деген болжам бар, бірақ ғалымдар бұл мәселені әлі де талқылауда, себебі олардың жазылған уақыты туралы ешқандай жазба қалмаған. Туындылардың қашан жазылғандығы да белгісіз, себебі "Юбилей Агно" 1939 жылы кітапхана архивінен табылар алдында жарияланбады, ал "Дауытқа арналған ән" 19 ғасырға дейін әртүрлі пікірлерге ие болды. Замандастары үшін Смарт "The Midwife" және "The Student" журналдарындағы көптеген еңбектерімен, сондай-ақ әйгілі Ситон жүлдесіне ие болған өлеңдерімен және "The Hilliad" атты пародикалық эпосымен танымал болды. Ол негізінен діни ақын ретінде танылса да, оның поэзиясында табиғат туралы теориялары және ағылшын ұлтшылдығын насихаттау сияқты әртүрлі тақырыптар бар.

Ерте өмір

Кристофер Смарт Англияның Кент графтығындағы Шипборн елді мекенінде, Виконт Вэйн Уильямның Ферлаун иелігінде, Барнард замкісінің Лорды Барнардтың кіші ұлының отбасында дүниеге келді. Оның немере інісінің айтуынша, ол "табиғи мерзімнен бұрын туылған, нәзік дене бітімімен" болған. 1722 жылдың 11 мамырында Вротэм приходында крещениеден өтті. Оның әкесі Питер Смарт, басқарушы немесе күзетші болды. Кристофер дүниеге келмес бұрын, Виннифредтің Маргарет және Мэри Энн есімді екі қызы болған. Ол бұл соманы әкесінің Вэйн отбасымен жақын байланыста болғандықтан алған, Смарт Кристофер Вэйннің құрметіне аталған және жас бала "Фэрлауннің мақтанышы" деп есептелген. 1726 жылы, Кристофер Вэйн қайтыс болғаннан кейін үш жыл өткен соң, Питер Смарт Шығыс Бармингтегі Холл Плейс үйін сатып алды, ол сарай, егістік жерлер, бау-бақшалар, орман және жеміс ағаштарын қамтыды. Бұл мүлік Смарттың кейінгі өміріне үлкен әсер етті. Дегенмен, барлық ғалымдар оның "әлсіз бала" болғанымен келіспейді. Балалық шағындағы оқиғалар туралы жалғыз жазба – төрт жасында жазған қысқа өлеңі, онда ол он екі жасар қыздың махаббатына таласқан. Осы жерде Смарт латын және грек тілдерін жан-жақты оқыды. Содан кейін Смарт Дарем мектебіне түсті, онда пастор Ричард Донгворт директор болып жұмыс істеді; ол өзінің ағасы Джон Смартпен немесе мектеп мұғалімімен бірге тұрған-тұрмағаны белгісіз. Ол демалыс күндерін Кристофер Вэйннің немересі, Дарлингтонның 1-ші графы Генри Вэйнге тиесілі Раби замкісінде өткізді. Генри Вэйн мен оның әйелі Грейс, Кливленд герцогы мен герцогинясы Уильям мен Генриетта Фицройдың қарындасы, төрт бала тәрбиеледі: Генри, Фредерик, Анна және Мэри. Олар Смарттан бірнеше жасқа кіші болған және оның ойын серіктеріне айналды, Анна мен Генри тиісінше Кристофермен және оның әпкесі Маргаретпен дос болып жақын қарым-қатынас жасады. Вэйн отбасымен өткізген уақытында Смарт көптеген өлеңдерін Кливленд герцогинясы Генриеттаға арнады. Оның Вэйн отбасымен жақын байланысы және оқуға деген қабілеті Генриеттаны оған жылына 40 фунт көлемінде зейнетақы тағайындауға ынталандырды, ол оның 1742 жылы қайтыс болғаннан кейін күйеуі тарапынан да жалғастырылды.

Christopher Smart was born in Shipbourne in Kent, England on the Fairlawne estate of William, Viscount Vane, younger son of Lord Barnard of Barnard Castle. He was, according to his nephew, "of a delicate constitution having been born earlier than the natural period". He was baptized in Wrotham parish on 11 May 1722. His father was Peter Smart, steward or bailiff Before giving birth to Christopher, Winifred had two daughters, Margaret and Mary Anne. He supposedly received this sum due to his father's closeness to the Vane family, Smart being named after Christopher Vane, and the young boy being considered "the pride of Fairlawn". In 1726, three years after Christopher Vane died, Peter Smart purchased Hall Place in East Barming, which included a mansion house, fields, orchards, gardens, and woodland, a property that was influential throughout Smart's later life. However, not all scholars agree that he was a "sickly youth". The only written record of events during his childhood comes from his writing of a short poem, at the age of four, in which he challenges a rival to the affections of a twelve year old girl. It was here that Smart received an intensive education in Latin and Greek. Smart then attended Durham School, where the Reverend Mr. Richard Dongworth was headmaster; it is not known whether he lived with his uncle, John Smart, or with a school master. He spent vacations at Raby Castle, which was owned by Henry Vane, 1st Earl of Darlington, the grandson of Christopher Vane. Henry Vane and his wife Grace, sister to William and Henrietta Fitzroy the Duke and Duchess of Cleveland, had four children, Henry, Frederick, Anne, and Mary. They were only a few years younger than Smart and became playmates, with Anne and Henry "pairing off" with Christopher and his sister Margaret respectively. During his time with the Vane family, Smart dedicated many poems to Henrietta, the Duchess of Cleveland. It was his closeness with the Vane family along with his skill for learning that encouraged Henrietta to allow him a pension of 40 pounds yearly, continued by her husband after her death in 1742.

Колледж

Смарт 1739 жылғы 20 қазанда Леонард Аддисонның жетекшілігімен Пембрук колледжіне сизар ретінде қабылданды. Ол Пембрук колледжін неге таңдағаны нақты белгісіз болғанымен, Аддисон 1729 жылғы Питер Смарттың сенімділік актісінде есімдері тіркелген. Сизар ретінде ол кейде "профессорлардың" дастарқанына қызмет етуге және басқа да қарапайым жұмыстарды атқаруға міндетті болды. 1740 жылғы 12 шілдеде ол "Доктор Уотт қорының стипендиясын" алды, ол бакалавр дәрежесін алғанға дейін жылына алты фунт көлемде төленді. Бұл табысқа қоса, оған тағы да жылына төрт фунт стерлинг стипендия берілді. Ол академиялық тұрғыдан жетістікке жеткенімен, колледжде оқып жүргенде, сәнді өмір салтына қарызға батып жүрді. Бұл жұмыстары оған жыл соңында үш "Трипос өлеңін" жазуға көмектесті. Бұл өлеңдер латын тілінде жазылған және олардың ішінде Александр Поуптың Сент-Сесилия күніне арналған Одасының аудармасы да бар, нәтижесінде 1742 жылғы 10 маусымда ол классика бойынша Крейвен стипендиясын алды, ол 14 жыл бойы жылына 25 фунт төледі. Бұл стипендиялар, оның 1743 жылы стипендия алуымен бірге, Смарттың өзін "Университет ғалымы" деп атауына негіз берді. 1743 жылы Смарт Поптың Сент-Сесилия күніне арналған Одасының аудармасын "Кармен Кл. Александри Поптың S. Caeciliam Latine Redditum" түрінде жариялады және басылым шығындарын өзі төледі. Осы аударма арқылы ол Поптың құрметіне ие болып, Поптың "Адам туралы эссесін" аударуды ниеттенді, бірақ Поп бұл идеяны қабылдамады. Жауап хат алмасып, екеуінің кездесуі мүмкін болғаннан кейін, Смарт Поптың "Сын туралы эссесін" (De Arte Critica) аударды. Осы хатқа және Поппен қарым-қатынасына жауап ретінде Пембрук стипендиаттары оны Поптан келген хатты ұстап тұрған портретімен құрметтеді және 1744 жылы Пембруктың 400 жылдығына арналған өлең жазуға рұқсат берді. 1745 жылғы қазан айында Смарт философия пәнінің прелекторы болып сайланды, ол жылына бір фунт төлем алып, жалпы сандықтың үш сақтаушысының бірі болды. Келесі жылы, 1746 жылғы 11 ақпанда ол өнер магистрі атанды, ал кейін 1746 жылғы 10 қазанда философия пәнінің прелекторы, риторика пәнінің прелекторы және жалпы сандықтың күзетшісі болып сайланды. Алайда, ол жылдық табысынан екі есе артық қарызға батып, 1747 жылы преэлекторлыққа қайта сайланбады және жалпы сандықтың шоттарын басқару құқығынан айырылды. Бірақ ол колледжде "Кембридж мэрі алдындағы уағызшы" болып тағайындалды, "Concionatori Coram Praetore oppidano" деген атаумен, және осы жылы оның қарапайым өмірі философия пәнінің преэлекторы лауазымын қайта иеленуіне мүмкіндік берді. 1746 жылы Смарт Джон Хасси Делавалға жетекшілік етті, бірақ бұл кенеттен тоқтатылды, өйткені Делавал ереже бұзғандықтан және тәртіпсіздік жасағандықтан Пембруктан шығарылды. Осыдан кейін Смарт оқуын жалғастырды. 1747 жылғы сәуірде ол бірнеше ай бұрын жазған комедиясы "Кембриджге саяхат немесе ризашылық жәрмеңкесі" Пембрук колледжінің залында қойылды, көптеген рөлдерді, соның ішінде әйелдер рөлдерін өзі Смарт ойнады. Алғы сөз "The Cambridge Journal Weekly Flying Post" газетінде жарияланды, онда пьеса "барлық жұрттың алғысына" ие болды деп жазылған. Пембруктегі соңғы жылдары Смарт көптеген өлеңдер жазып, жариялады. 1748 жылғы 9 қаңтарда "Кембридж университетінің Пембрук Холл мүшесі Кристофер Смарттың түпнұсқа өлеңдер жинағы" үшін үш ұсыныс жасалды, оларға "Хоп бақшасы", "Мидастың үкімі, маска", оның одалары, латын тіліне аудармалары және бірнеше түпнұсқа латын өлеңдері кірді. Томас Грей 1747 жылғы 17 наурызда бұл жұмысты Смарттың "Одалар жинағы" деп атады. 1749 жылы ол оған ғашық болды және достасы Чарльз Берниге (Фанни Бернидің әкесі) "Менің Гарриоттан бір шақырымдай жерде тұрамын және махаббат достықтың лайықты үлесінен айырды. Кембриджде үлкен музыкалық оқиға болды, оған көптеген адамдар риза болды, бірақ мен онда болмадым, менің Гарриотымның ескі үйінде спинетте және органмен ойнағанын естуім маған көбірек ұнады", - деп жазды, бұл оның Market Downham, Лондон қаласында тұратынын көрсетеді. Гарриотқа арналған көптеген өлеңдер жазғанымен, оның "Алтын шашты қыз" (1752) өлеңі Гарриот, Поли және басқа әйелдермен болған қарым-қатынасын аяқтағанын мәлімдейді. Смарттың бұрынғы құштарлықтарының орнын ауыстырған "алтын шашты қыз" Анна Мария Карнан болды. Анна Смарттың болашақ әйелі болады және ол Джон Ньюберидің, Смарттың болашақ баспагерінің келіні болды.

Smart was admitted to Pembroke College on 20 October 1739 as a sizar under Leonard Addison. Although it is unclear why he chose Pembroke College, Addison was named in Peter Smart's trust deed (1729). As a sizar, he occasionally had to wait on the "Fellows' table" and perform other menial tasks. On 12 July 1740, he was awarded the "Dr. Watt's Foundation scholarship", which granted him six pounds a year until he gained a Bachelor of Arts degree. In addition to this income, he was also granted four pounds a year for scholarship. Although he was successful academically, he began to run up debt in order to pay for his extravagant lifestyle while at the college. These works helped when he wrote the three "Tripos Verse" at the end of each year. These poems were written in Latin and they, along with his other Latin poems like his translation of Alexander Pope's Ode on St. Cecilia's Day, led to him being awarded the Craven scholarship for classics on 10 June 1742, which paid £25 a year for 14 years. These scholarships, combined with his becoming a fellow in 1743, justified Smart calling himself "Scholar of the University". In 1743, Smart published his translation of Pope's Ode on St. Cecilia's Day as Carmen Cl. Alexandri Pope in S. Caeciliam Latine Redditum and paid for the publication himself. With this translation, he wanted to win Pope's favor and translate Pope's Essay on Man, but Pope rejected the idea and, after a lettered response and a possible meeting between the two, Smart translated Pope's An Essay on Criticism (De Arte Critica) instead. In response to this letter and his budding relationship with Pope, the Pembroke Fellows honoured him with a portrait showing him holding the letter from Pope and allowed him to write a poem in celebration of Jubilee of Pembroke's 400th year in 1744. In October 1745, Smart was elected Praelector of Philosophy, which paid one pound a year, and made one of three Keepers of the Common Chest. The next year, on 11 February 1746, he became a Master of Arts and was later elected on 10 October 1746, to Praelector of Philosophy, Praelector of Rhetoric, and Keeper of the Common Chest. However, he had run up more debt of over twice his annual income, and he was not re elected in 1747 to the Praelectorship and was denied his control over the Common Chest accounts. However, he was made a "Preacher before the Mayor of Cambridge" at the college under the title "Concionatori Coram Praetore oppidano", and his modest living during this year allowed him to regain Praelectorship in Philosophy along with being made a catechist, which suggests that he was ordained in the Anglican church. In 1746, Smart became tutor to John Hussey Delaval, but this was abruptly cancelled because Delaval was removed from Pembroke after a variation of broken rules and mischief. After recovering from this, Smart returned to studying. In April 1747, a comedy he wrote just months before, A Trip to Cambridge, or The Grateful Fair, was performed in Pembroke College Hall, with many parts, including female roles, played by Smart himself. The prologue was printed in The Cambridge Journal Weekly Flying Post, which claimed that the play received "Universal Applause". During his final years at Pembroke, Smart was writing and publishing many poems. On 9 January 1748, there were three proposals for "A Collection of Original Poems, By Christopher Smart, M. A., Fellow of Pembroke Hall, in the University of Cambridge" that would include "The Hop Garden", "The Judgment of Midas, a Masque", his odes, his translations into Latin, and some original Latin poems. Thomas Gray, on 17 March 1747, referred to this work as Smart's "Collection of Odes". By 1749, he was in love with her and wrote to his friend Charles Burney (father of Fanny Burney), "I am situated within a mile of my Harriote & Love has robd Friendship of her just dues There was a great musical crash at Cambridge, which was greatly admired, but I was not there, being much better pleased with hearing my Harriote on her spinnet & organ at her ancient mansion", suggesting that he was living permanently in Market Downham, London. Although he wrote many poems dedicated to Harriot, his poem "The Lass with the Golden Locks" (1752) claims that he was done with both Harriot, Polly, and other women. The "lass with the golden locks" who replaced Smart's previous fancies was Anna Maria Carnan. Anna would be Smart's future wife and she was the stepdaughter of John Newbery, Smart's future publisher.

Ықпал

Смарт өзінің шығармашылығымен танымал болса да, оған көптеген замандастары, сондай-ақ одан бұрынғылардың да әсері тиді. Оның басты ықпал еткендері – Александр Поп, Вергилий және Гораций. Пемброк колледжімен байланысы болғандықтан, оған колледждің тізімінде өзінің атын сақтап қалуға рұқсат берілді, бұл оған колледж мүшесі ретінде қатысуға және төлем жасауға мүмкіндік берді. Осы жылы Смарт Джон Ньюберимен іскерлік қарым-қатынас орнатты. Ол Ньюбериде жұмыс істеді және 1752 жылы оның кеңілінен туған қызына үйленді. Смарт пен Ньюбери қалай танысқандары белгісіз, бірақ Смарттың қызы Чарльз Берни оларды таныстырды деп айтады. Ньюбери өзінің "The Midwife" және "The Student" журналдарына материалдар жазуға адам іздеп жүрген, және мүмкін, Смарттың 1750 жылғы 25 наурызда Кембридждің Сеатония сыйлығын жеңіп алуы оның поэзиялық қабілеттерін Ньюберидің назарына жеткізген болуы мүмкін. Смарт Мильтонның бос өлеңдерін пайдаланып, "поэтикалық эссе" дәстүрінде жазды. Дегенмен, өлең жарияланғаннан кейін Смарт "The Student" журналына үнемі материалдар жазып тұрды. Смарттың жұмысына дейін "The Student" бірнеше өлеңдер мен сын мақалаларын қамтитын маңызды журнал болды. Бұл баяндамалар Смарттың туындыларын жақсы жарнамалаған көптеген мақалаларды, сондай-ақ оның достары мен әріптестері, оның ішінде танымал жазушылар/ақындар Генри Филдинг, Сэмюэл Джонсон, Уильям Коллинз және Тобиас Смоллетт жазған әртүрлі әңгімелерді қамтыды.

Акушерлік

"The Midwife" журналы алғаш рет 1751 жылдың 16 қазанында жарық көрді және 1753 жылдың сәуіріне дейін жарияланды, оны негізінен Смарт "Студент" атты туындысымен айналысқанда жасады. Бұл журнал төрт басылымға ие болғандықтан, үлкен танымаллыққа ие болды. Өзін жасыру үшін, практикалық және ойын-қалжыңдық себептермен, ол акушердің кейіпін қабылдады, бұл кейіп жаргон тілінде "Мэри-Акушер" деп те аталды, ал осы кейіпке "Мэри-Меднайт" есімін берді. Алайда, Кенрик Смарттан бұл атауды пайдалануда озысып, 1751 жылдың қаңтарында өзінің басылымын жариялады. Смарт "The Midwife" журналына материалдар жазып, "Жоғары болмыстың шексіздігі" атты еңбегі үшін "Ситондық жүлдесін" жеңіп алғаннан кейін, сондай-ақ Ньюберидің балалар журналы "The Lilliputian Magazine"-де жұмыс істей бастағаннан кейін, оның назары бірте-бірте "The Midwife" журналынан ауысты. Дегенмен, Смарт 1751 жылдың желтоқсанында "Қарлы әйелдің ораториясы" немесе "Юбкадағы Хенли" журналын құрғанда бұл кейіпке толыққанды қайта оралды. Ораторияда Смарт Миссис Меднайт рөлін ойнады, сонымен қатар түрлі әндер мен билер, жануарлардың қойылымдары және "әртүрлі" нөмірлер қойылды. Оратория сәтті болды және 1752 жылдың 21 қаңтарында толығымен жаңадан жасалды. Алайда, бұл қойылым баршаға ұнаған жоқ, Хорас Уолполл оны "менің тағылымды ағаым Хорасқа үйренген адам үшін де әлемдегі ең төменгі клоунада" деп сипаттады. 1752 жылдың соңында Смарт өзінің туындыларының жинағын "Әр түрлі жағдайлардағы өлеңдер" деп жариялады, бұл Оратория мен "The Midwife" журналының аяқталуына әкелді.

Кейінгі мансап

1752 жылы Кристофер Смарт Лондонның көптеген жазушыларын қамтыған үлкен "қағаз соғысына" тартылды. 1752 жылдың маусымында "Әртүрлі жағдайлардағы өлеңдер", соның ішінде "Жүзімдік бағы" жарық көргеннен кейін Джон Хилл Смарттың поэзиясына күшті шабуыл жасады. Смарт өзінің "Хиллиада" атты пародиалық эпосымен жауап берді. Смарттың өлеңі жарыққа шығар алдында Хилл, Груп-стрит пен Лондонның жазушылар қауымдастығының, әсіресе Генри Филдингтің арасындағы үлкен әдеби шайқаста қатысқан. Бұл шайқас, мүмкін, тек жарнама мақсатында болған және Смарт араласпай тұрып, бірнеше айға созылды. Дегенмен, осыдан кейін қатысқанмен, оның "Хиллиадасы" соғыстың "ең күшті шабуылы" болды. Смарт көптеген қарыздарға батып, осы кезеңде отбасын асырау үшін мүмкіндігінше көп нәрсе жариялауға тырысты. Ол шамамен 1752 немесе 1753 жылы Анна Мария Карнанға үйленген деген аңыз бар, бірақ нақты күні белгісіз; бастапқыда олар некелерін құпия ұстады, себебі Смарт Кембридж стипендиясынан ақша алуын жалғастыруы керек еді, ол көп ұзамай тоқтатылды. 1754 жылға қарай, олардың екі қызы болды: Марианна (3 мамыр 1753) және Элизабет Энн (27 қазан 1754). Үйленген адам ретінде ол енді Пемброк колледжінде оқуға қабылданбай, некесі мен балалары колледж басшыларына белгілі болғанда стипендиясын ала алмады. Мүмкін, осындай көзқарас пен қаржылық қиындықтар 1753 жылға қарай олардың арасында жарылысқа әкелді. 1753 және 1755 жылдар аралығында Смарт кем дегенде 79 жұмысты жариялады немесе қайта жариялады. Бірақ, осы жарияланымдардан ақша тапқанмен, ол отбасын асырау үшін жеткілікті табыс таба алмады, әсіресе оның тіршілік деңгейіне қарай. Сеатония сыйлығы үшін жыл сайын өлең жазғанымен, бұл оның жазуының шағын бөлігін құрады; ол "жалдамалы жұмысқа" мәжбүр болды, оны замандасы Артур Мерфи "кітап сатушы – оның жалғыз досы, бірақ сол кітап сатушы үшін, қаншалықты жомарт болса да, ол шаршап, еңбек етуі керек" деп сипаттады. 1755 жылдың желтоқсанында ол "Горацийдің шығармалары" атты Горацийдің ағылшын тіліне нақты аудармасын аяқтады, ол кеңінен қолданылды, бірақ оған көп пайда әкелмеді. 1755 жылдың қарашасында Томас Гарднер мен Эдмунд Аллен үшін "The Universal Visitor or Monthly Memorialist" атты апталық газетті жариялауға 99 жылдық келісімшартқа қол қойды. Алайда, жариялаудың күйзелісі Смарттың құрылысына әкелді және ол газеттің жариялануын жалғастыра алмады. Аллен Сэмюэл Джонсонның досы болды, және Сэмюэл Джонсон, Смарттың көптеген достарымен бірге, Смарттың келісімшартын орындауына көмектесу үшін журналға үлес қосты. "Жоғары мәңгілікке гимн" Смарттың өміріндегі құпия "аурудың" аяқталуын және дінге деген құштарлығының басталуын, сондай-ақ "тоқтамай" дұға етуін көрсетеді.

In 1752, Christopher Smart was slowly dragged into a large "paper war" that involved many of London's writers. After the publication of Poems on Several Occasions, including The Hop Garden, in June 1752, John Hill launched a major attack upon Smart's poetry. Smart responded with his mock epic The Hilliad. Before the release of Smart's poem, Hill was engaged in a large literary battle between various members of Grub Street's and London's writing community, especially Henry Fielding. This battle may have been for publicity only and lasted over many months before Smart involved himself. However, even with such a late entry, his Hilliad was the "loudest broadside" of the war. Smart was incurring numerous debts, and started publishing as much as possible during this time to support his family. He is said to have married Anna Maria Carnan around 1752 or 1753, although the exact date is unknown; they initially kept their marriage a secret so Smart could continue to get money from his Cambridge fellowship, which ended shortly thereafter. By 1754, the pair already had two daughters, Marianne (3 May 1753) and Elizabeth Anne (27 October 1754). As a married man, he could no longer remain enrolled at Pembroke and collect his scholarship money when his marriage and children were made apparent to the heads of the college. It is likely that such an attitude combined with monetary problems led to a rift forming between the two by 1753. Between 1753 and 1755, Smart published or republished at least 79 works. However, even if he received money from each of these publications, they were unable to provide enough of an income to support a family, especially to his standard of living. While he was producing a poem each year for the Seatonian Prize, this amounted to very little of his writing; he was forced into a life of "hack work", which was described by his contemporary, Arthur Murphy, as "a bookseller is his only friend, but for that bookseller, however liberal, he must toil and drudge." In December 1755, he finished The Works of Horace, Translated Literally into English Prose, a translation of Horace, which was widely used but brought him little profit. He signed a 99 year contract in November 1755 to produce a weekly paper entitled The Universal Visitor or Monthly Memorialist for Thomas Gardner and Edmund Allen. However, the strain of publishing caused Smart to have a seizure, and he was unable to keep up with the publishing of the paper. Allen was a friend of Samuel Johnson, and it was Samuel Johnson, along with many other friends of Smart, who contributed to the magazine in order to help Smart keep up with his contract. The Hymn to the Supreme Being marks the time in Smart's life after the mysterious "fit" was resolved and the beginning of his obsession with religion and his praying "without ceasing".

Паналаушыны ұстау

Смартқа қарсы «Ақымақтық комиссиясы» шығарылды және ол 1757 жылдың 6 мамырында «Емделуге болатын науқас» ретінде Сент-Люк есірткіханасына қабылданды. Мүмкін, Смартты Ньюбери ескі қарыздар мен олардың арақатынастағы жағдайдың нашарлауына байланысты шектеген болуы мүмкін; Ньюбери бұрын Смартты және оның әдепсіздігін «Алты фут бойындағы балалардың көңілін көтеру үшін әдемі өлеңдер жинағында» қысым көрсеткен. Нақты себептеріне қарамастан, Ньюберидің Смартты психиатриялық ауруханаға қабылдауы «ақылсыздыққа» негізделмегенін көрсететін дәлелдер бар. Дегенмен, Смарттың Сент-Джеймс паркінде бір оқиғаға қатысқандығы туралы мәліметтер бар, онда ол «барлық жұртты шашыратқанға дейін» (Jubilate Agno B89) көпшілік алдында қатты дұға ете бастаған. Белгілі болғандай, ол Сент-Люкке түсер алдында жеке есірткіханада болған болуы мүмкін және кейіннен Сент-Люктен босатылғанға дейін мистер Поттердің панаханасына ауыстырылған. Сент-Люкте ол «емделуге болатын» жағдайынан «емделмейтін» жағдайына өтті және ақша мәселелеріне байланысты мистер Поттердің панаханасына көшірілді. Осы уақытта Анна балаларын алып, Ирландияға кетіп қалды. Оның оқшалануы оны діни өлеңдер жазуға итермеледі, бірақ ол Jubilate Agno жазғанда 18 ғасырдың дәстүрлі жанрларын тастап кетті. Оның өлеңдерінде өзін-өзі зерттеуге ұмтылысы евангелистік христиандық түрін көрсете ме деген пікірталас бар болғанымен, оның оқшалану кезеңіндегі өлеңдері «тікелей аянға» деген құштарлықты көрсетеді. Смарт және осы кезеңде жазылған өлеңдерінің орталық нүктесі болып табылатын «ішкі жарық» бар, және бұл ішкі жарық оны христиан Құдайымен байланыстырады. Смарт жалғыз қалды, оның мысығы Джеффри мен кейбір қызығушылық танытқандардан басқа. Ол осы уақытта өзін «үйсіз» сезінген болуы мүмкін және әрине, ол «қоғамдық және жеке кеңістіктің арасындағы беймәлім күйде» екенін сезінген. Лондонда оның аз ғана шығармалары жарияланды. Алайда, барлығы да Смарттың «ақылсыздығын» проблемалық деп қараған жоқ, және Джонсон оны көп рет қорғады, кейде шыншыл, кейде әзілмен. Бір ғасырдан кейін Роберт Браунинг «Дәуітке арналған ән» өте ұлы болғанын айтты, себебі Смарт ақылсыз болған, және бұл өлең оған Милтон мен Китспен қатар тұруға мүмкіндік берді. Ол бір жылдан кейін Сент-Люк есірткіханасынан емделмей шығарылды. Ол келесі жеті жыл бойы басқа жерде ұсталған деп есептелді, бұл уақытта ол Jubilate Agno жазды. Бұл оқиғалардың дұрыс емес баяндалуы мүмкін болса да, Смарт 1763 жылдың 30 қаңтарында есірткіханадан шықты.

A "Commission of Lunacy" was taken out against Smart, and he was admitted to St Luke's Hospital for Lunatics on 6 May 1757 as a "Curable Patient". It is possible that Smart was confined by Newbery over old debts and a poor relationship between the two; Newbery had previously mocked Smart and his immorality in his A Collection of Pretty Poems for the Amusement of Children six Foot High. Regardless of the exact reasons, there is evidence suggesting that Newbery's admittance of Smart into the mental asylum was not based on "madness". However, there is also evidence that an incident of some kind took place in St. James's Park in which Smart started to pray loudly in public until he had "routed all the company" (Jubilate Agno B89). What is known is that he may have been in a private madhouse before St Luke's and that he was later moved from St Luke's to Mr. Potter's asylum until his release. At St Luke's, he transitioned from being "curable" to "incurable", and was moved to Mr. Potter's asylum for monetary reasons. During this time, Anna left and took the children with her to Ireland. His isolation led him into writing religious poetry, although he abandoned the traditional genres of the 18th century that marked his earlier poetry when he wrote Jubilate Agno. Although it is debated as to whether his turning inward to examine himself in his poetry represents an evangelical type of Christianity, his poetry during his isolation does show a desire for "unmediated revelation". There is an "inner light" that serves as a focal point for Smart and his poems written during this time, and that inner light connects him to the Christian God. Smart was left alone, except for his cat Jeoffry and the occasional gawker. It is very possible that he felt "homeless" during this time and surely felt that he was in a "limbo between public and private space". In London, only a few of his works were still being published. However, not everyone viewed Smart's "madness" as problematic, and Johnson defended him, sometimes seriously and sometimes comically, many times. A century later, Robert Browning remarked that A Song to David was great because Smart was mad, and that the poem allowed him to rank alongside of Milton and Keats. He was discharged from St. Luke's asylum uncured after one year. He was thought to be confined elsewhere for the following seven years, during which time he wrote Jubilate Agno. Although this may be a misstatement of the events, Smart did leave the asylum on 30 January 1763.

Соңғы жылдар

1763 жылдың 6 сәуірінде Дәуітке арналған ән, Забурлардың жаңа аудармасы туралы ұсыныспен бірге жарияланды. Смарт поэманы екінші рет психиатриялық ауруханада жатқан кезінде, діни манияның бір эпизодында жазған деген болжам бар. Поэмаға қатысты сын көп болды, бұл, мүмкін, бірнеше апта бұрын ауруханадан босатылған Смартқа қатысты жасырын шабуылдардың көрінісі болды. Дегенмен, Смарттың бұрынғы қарсыласы Кенрик 1763 жылдың 25 мамырында жарияланған өлеңдерінің бірінде оны мақтады. Сондай-ақ, Джон Локман 1763 жылдың 21 маусымында Смартты мадақтаған өлеңімен, ал Сэмюэл Бойс 1763 жылдың 15 шілдесінде тағы бір өлеңімен жауап берді. Осы қолдаумен қатар, Смарт «Сыншыл шолуда» өз сыншыларына жауап берді; Смарттың жауабына байланысты «Сыншыл шолу» олар «Мырза Смарт туралы енді ештеңе айтпайды» деп мәлімдеді. «Дәуітке арналған әннен» кейін ол Забурлар аудармаларының жинағын жариялауға тырысты, ал Ньюбери оның аудармаларын жасау үшін Джеймс Меррикты жалдап, оны жоюға тырысты. Содан кейін Ньюбери Смарттың жаңа баспашысы Джеймс Флетчерді жалдады, бұл Смартты жаңа баспашы іздеуге мәжбүр етті, нәтижесінде оның Забурларын басып шығару кешікті. Ақырында, 1765 жылдың 12 тамызында ол «Дәуіт Забурларының аудармасы», «Мәдениеттер мен рухани әндер» және «Дәуітке арналған ән» еңбегінің екінші басылымын жариялады. Бұл жұмысты сол кезде Ньюберимен жұмыс істеген Тобиас Смоллетт сынға алды, ал Ньюберидің Меррик басылымы үнемі Смарттың нұсқасымен салыстырылды. Дегенмен, қазіргі сын Смарттың нұсқасын жақсырақ қабылдады. Бұл жобамен айналысып жүргенде, ол Федрдің аудармасымен және Горацийдің өлеңдерін аударумен де шұғылданды. Оның Гораций өлеңдері 1767 жылдың шілдесінде Ньюбериге шабуыл жазған алғы сөзбен бірге жарияланды, бірақ шабуыл бекер болды, өйткені Ньюбери көп ұзамай қайтыс болды. 1770 жылдың 20 сәуірінде Смарт қарыз үшін тұтқындалды. 1771 жылдың 11 қаңтарында ол Александр Поуппен таныстырған Лорд Мэнсфилд сот алдында болды, және ол тез арада Корольдік түрмеге жіберілді. Түрмеде болғанына қарамастан, Чарльз Берни «Ережелерді» сатып алды (оған белгілі бір еркіндік берді), және Смарттың соңғы апталары тыныш болғанымен, өкінішті болды. Соңғы хатында Смарт пастор Джексоннан ақша сұрады: «Мен аурудан жазылып келе жатырмын және жеуге ештеңем жоқ, маған екі-үш шиллинг жіберсеңіз екен деп өтінемін, оны (Құдай қаласа) екі-үш күн ішінде көп рахметпен қайтарып беремін». 1771 жылдың 20 мамырында Смарт өзінің соңғы еңбегі «Балалардың көңіл көтеруі үшін әндер» атты шығармасын аяқтағаннан кейін көп ұзамай бауыр жетіспеушілігінен немесе пневмониядан қайтыс болды. Фанни Берни күнделігінде былай деп жазды: Бірақ қазір мен авторлар туралы айтамын, мен жақында Корольдік түрмеде қайтыс болған кедей мырза Смарттың естелігіне өкініш пен алаңдаушылықтың кішкентай құрметін білдірейін; табиғатынан талантты, ақылды және белсенділікпен ерекше дәрежеде жаратылған адам; және оның сезімінің бақытсыз жоғалуы қоғамдық, сондай-ақ жеке бақытсыздық болды. Мен оның даңқын ешқашан білмедім, бірақ оның төмендеуінде оны құрметтедім, өйткені ол жақсы дәлелдер қалдырды, оның жақсы күні, мен оның жастық шағы туралы әкемнен естігенім, ол сол кезде оның жақын досы болды, соңғы жылдары ол оның ең белсенді және жомарт досы болды, оның көмегі үшін қор құрды, ол ешқашан қиындыққа ұшырамаса да. Оның ақылы, осылай қатыгездікпен зақымдалған, мен оның барлық мінез-құлқына әсер еткеніне күмәнім жоқ. 1771 жылдың 22 мамырында Корольдік түрмедегі он екі тұтқыннан тұратын қазылар алқасы Смарттың «мамырдың жиырмасында түрме ережелері бойынша табиғи өліммен қайтыс болды» деп жариялады. Көптеген соңғы сыншылар Смартқа діни тұрғыдан қарайды (Нил Карри, Харриет Гест, Клемент Хоуес, Крис Монси). Дегенмен, кейбіреулер оның шығармаларын психологиялық/сексуалдық талдаудан өткізеді (Ланс Бертельсен, Клемент Хоуес, Алан Лю).

A Song to David was printed on 6 April 1763 along with a proposal for a new translation of the Psalms. It is said that Smart composed the poem during his second period of confinement to an asylum during an episode of religious mania The poem was received harshly, which was possibly just thinly veiled personal attacks over Smart being freed from the asylum just weeks before. However, Kenrick, Smart's former rival, praised the poem in one of his own printed on 25 May 1763. Also, John Lockman followed on 21 June 1763, with his own poem in praise of Smart's and Samuel Boyce followed this on 15 July 1763 with another. Along with this support, Smart responded to his critics at the Critical Review; in regards to Smart's response, the Critical Review claimed that they would "say no more of Mr. Smart". After A Song to David, he tried to publish a collection of his Psalms translations, and Newbery sought to ruin him by hiring James Merrick to produce his own translations. Newbery then hired Smart's new publisher, James Fletcher, which in turn forced Smart to find a new publisher, delaying the printing of his Psalms. Finally, on 12 August 1765, he printed A Translation of the Psalms of David, which included Hymns and Spiritual Songs and a second edition of A Song to David. This work was criticised by Tobias Smollett who was working with Newbery at the time, and Newbery's edition by Merrick was constantly compared with Smart's. However, modern criticism has received Smart's version in a more favourable light. While working on this project, he was also working on a translation of the Phaedrus and a verse translation of Horace. His verse Horace was published in July 1767 including a preface in which he attacked Newbery, but the attack was in vain because Newbery died soon after. On 20 April 1770, Smart was arrested for debt. On 11 January 1771, he was tried by Lord Mansfield, the gentleman who originally introduced Smart to Alexander Pope, and he was soon recommended to the King's Bench Prison. Although he was in prison, Charles Burney purchased the "Rules" (allowing him some freedom), and Smart's final weeks may have been peaceful although pathetic. In his final letter, Smart begged for money from Rev. Mr. Jackson, saying: "Being upon recovery from a fit of illness, and having nothing to eat, I beg you to send me two or three shillings which (God willing) I will return, with many thanks, in two or three days." On 20 May 1771, Smart died from either liver failure or pneumonia shortly after completing his final work, Hymns, for the Amusement of Children. Fanny Burney, in her journal, wrote:

But now I speak of authors, let me pay the small tribute of regret and concern due to the memory of poor Mr. Smart, who died lately in the King's Bench Prison; a man by nature endowed with talents, wit, and vivacity, in an eminent degree; and whose unhappy loss of his sense was a public as well as private misfortune. I never knew him in his glory, but ever respected him in his decline, from the fine proofs he had left of his better day, and from the account I have heard of his youth from my father, who was then his intimate companion; as, of late years, he has been his most active and generous friend, having raised a kind of fund for his relief, though he was ever in distress. His intellects, so cruelly impaired, I doubt not, affected his whole conduct. On 22 May 1771, a jury of twelve fellow inmates of the King's Bench Prison declared that Smart "upon the Twentieth day of May Instant died a Natural Death within the Rules of the Prison." Many recent critics approach Smart from a religious perspective (Neil Curry, Harriet Guest, Clement Hawes, Chris Mounsey). However, some also favour a psychology/sexual analysis of his works (Lance Bertelsen, Clemet Hawes, Alan Liu).

Дін

Смарт "Сеатониялық сыйлық" өлеңдерін ерте жазса да, Мильтонның бос өлеңдері мен оның кейінгі шығармаларындағы дін туралы терең зерттеулер арасында қарама-қайшылық бар. Оның "Сеатон сыйлығының" алғашқы өлеңі "Ең жоғары болмыстың мәңгілігі туралы" діни жазудың екі дәстүрлі түріне жатады: "діндік поэзияның беделді баяндамасы" және "көрінетін жеке басына деген құлшыныстың сынақты және өзін-өзі сындау баяндамасы". Гейстке сәйкес, Смарттың діни өлеңдерінде "христиандық мінез-құлық туралы нұсқау беруге мүддесі жоқ". Теологиялық пікірталасқа қоса, өлеңдер Смарттың барлық жаратылыс үнемі Құдайды мадақтайды деген сенімінің бастауы болып табылады, және ақын "көрінбейтін табиғаттың Құдайды мадақтауына дауыс беруі керек". Jubilate Agno күрделі діни ойды зерттеу үшін дәстүрлі поэтикалық құрылымдардан бас тартуды көрсетеді. Оның "Let" өлеңдері жаратылысты біріктіреді, ол Киелі кітап поэзиясының өзіндік нұсқасын жазады. Jubilate Agno-да Смарт сөздермен және сөздердің мәнімен ойнайды, тілдегі құдайлықпен араласу үшін. Алғашқы қолжазбада "Let" және "For" тармақтары екіге бөлінгенмен, Карина Уильямс былай деп мәлімдейді: "Доктор В. Х. Бонд кейбір LET және FOR парақшаларының нөмірленгені және бірдей даталанғанын, ал хронологиялық тұрғыдан сәйкес келетін мәтіндердің ауызша байланыста екенін анықтады". Бұл оның екі жақты біріктіріп, бірін-бірі жалғастыруын негіздеді. Жанн Уокер Гейсттен әрі барып, "Let" және "For" бөлімдері еврей дәстүрімен байланысты екенін және "қазіргі және болашақты бірдей көрсетеді, яғни уақытты құтқарады" деп мәлімдейді. Сөздер мен тіл ақынды Құдайдың аянымен байланыстырады, ал Құдай – ғаламды жарату үшін тілді қолданған "үлкен ақын". Смарт сөздер мен тіл арқылы сөздердің шығармашылық күшін түсіруге тырысты. Клемент Хоустың пікірінше, Смарт сөздің күшін пайдалана отырып, "англикандықтардың діни қызметтер мен рәсімдерге деген бақылауын" бұзады. Негізінде, Jubilate Agno-дағы Смарттың дінге деген көзқарасы Джон Уэслидің теологиялық пікірлерімен және Джон Перро мен Уильям Боулингтің жазбаларымен салыстыруға болады. Сондай-ақ ол өзінің жеке табиғи философиясын жасайды және ғылымды, мысалы, Исаак Ньютонды, "Құдайдың даңқын" елемегендіктен сынға алады. Смарт үшін материяның әрбір бөлшегі Құдаймен байланыста болғандықтан тірі, ал материяны осы шындықтан ажыратып, суық түрде сипаттауға болмайды. Алайда Смарт өзінің жаңа ғылымын Ньютонның эмпирицизміне сүйене отырып жүзеге асырды. Құдайлық тілді поэзия мен ғылымға қайтаруды қалайды, сондықтан ол Мәсіх пен Англияның маңыздылығын атап өтетін пайғамбарлық және апокалиптикалық болашақты сипаттау үшін "Құтқарылу кемесін" жасайды. Пайғамбарлық болумен қатар, өлеңнің өзі ән-жырларға үлгі болып, бенедиктиктің нысанына сәйкес келеді. Смарттың "Дауытқа арналған ән" атты еңбегі адамдар жазған поэзия мен Киелі кітап поэзиясын біріктіруге тырысады. Бұл өлеңде Дәуіт маңызды рөл атқарады, өйткені ол Jubilate Agno-дағы рөліне ие болды. Дегенмен, Jubilate Agno-дағы Дәуіт поэзияның шығармашылық күшінің бейнесі, ал ол діни ақынның толыққанды үлгісі болады. Көптеген сыншылар Дәуіттің Сүлеймен ғибадатханасының жобалаушысы және оның масондықтармен мүмкін болатын рөліне назар аударды. Алайда өлеңнің жан-жақтылығы кейінірек, яғни Исаның басты тақырыбы ретінде таныстырыла бастағанда, байқалады. Монсидің айтуынша, "Дауыт пен Смарттың жырлары" деп аталатын кітап – бұл 18-ғасырдағы жыршы арқылы Ескі Келісімді "христиандыққа айналдыру" әрекеті. Алайда, Забурлар екінші рөл атқарады: олар Смартқа Дәуіттің азап шегуіне байланысты және оның Киелі кітап үлгісіне еліктеп, өзінің діни сенімдерін нығайтуға мүмкіндік береді. Смарттың Забур жырларын "христиандыққа айналдыру" бөлігі ретінде Иса азаптың құдайлық түрі болады, ал Смарт өзінің Киелі кітап үлгісімен одан әрі қатарласады, өйткені екеуі де Исаның ең үлкен құрбандығы үшін және бүкіл жаратылыстың сұлулығы үшін Құдайды мадақтайды. Смарттың әндері Роберт Нельсон үлгісі бойынша қалыптасқан дәстүрге негізделген. Олар ағылшын дәстүріне негізделген, сонымен қатар ағылшын патриотизмі мен Англияның құдайлық рақымына баса назар аударады. Гесттің айтуынша, "Гимндер" "Дауыттың сөздерін қайталап жазбаса, ғасырдағы басқа ән жазушылардың шығармаларында жоқ жаратылысқа деген қуанышын білдіреді". Хоустың пікірінше, "Химндер" Смартты дәстүрлі...

Although Smart wrote the "Seatonian Prize" poems early on, there is a contrast between the mimicked Miltonic blank verse and the intense exploration of religion found in his later works. His first "Seatonian Prize" poem, On the Eternity of the Supreme Being is part of two traditional types of religious writing: "authoritative discourse of religious poetry" and "tentative and self critical discourse of an apparently more personal devotion" In connecting the two, he redefines "the role of the religious poet." To Guest, Smart, in his religious poems, "is not concerned to offer instruction in Christian conduct." Besides the greater theological debate, the poems are also the origins of Smart's belief that all of creation is constantly praising God, and that a poet must "give voice to mute nature's praise of God." Jubilate Agno reflects an abandonment of traditional poetic structures in order to explore complex religious thought. His "Let" verses join creation together as he seemingly writes his own version of Biblical poetry. Smart, in Jubilate Agno, plays on words and the meaning behind words in order to participate with the divine that exists within language. Although the original manuscript divided the "Let" and "For" verses onto opposing sides of the manuscript, Karina Williams claims that "Dr W. H. Bond then discovered that some of the LET and FOR folios were numbered and dated concurrently, and that these chronologically parallel texts were further connected by verbal links." This justified her combining the two sides to follow each other. Jeanne Walker goes further than Guest and claims that the "Let " and "For" sections are united with the Hebrew tradition and "iterate both present and future simultaneously, that is, they redeem time." Words and language connect the poet to divine revelation, and God is the "great poet" who used language in order to create the universe. Through words and language, Smart attempted to capture the creative power of those words. By relying on the power of words, Smart is, according to Clement Hawes, subverting "Anglican control over religious functions and services." In essence, Smart's approach to religion in Jubilate Agno is comparable to John Wesley's theological dictum and to the writings of John Perro and William Bowling. He also creates his own natural philosophy and criticizes science, like that established by Isaac Newton, for their ignoring "the glory of Almighty God." To Smart, each piece of matter is alive because it is connected to God, and matter cannot be described in a cold manner that disconnects it from this reality. However, Smart accomplished his new science by relying on Newtonian empiricism. As part of his desire to bring back the divine language to poetry and science, he creates an "Ark of Salvation" in order to describe a prophetic and apocalyptic future which emphasises the importance of Christ and England. Along with being prophetic, the poem itself is modelled after the canticles and follows the form of the Benedicite. Smart's A Song to David is an attempt to bridge poetry written by humans and Biblical poetry. The Biblical David plays an important role in this poem just as he played an important role in Jubilate Agno However, David in Jubilate Agno is an image of the creative power of poetry whereas he becomes a fully realized model of the religious poet. Many critics have focused on the role of David as planner of Solomon's Temple and his possible role with the Freemasons. However, the true life of the poem comes later when Christ is introduced as the major subject. According to Mounsey, A Song to David and Smart's Psalms is an attempt to "Christianize" the Old Testament through writing an 18th century psalter. However, the Psalms perform a secondary function: they allow Smart to relate to the suffering of David and to reinforce his own religious convictions by following his Biblical model. As part of Smart's "Christianizing" of the Psalms, Jesus becomes a divine form of suffering, and Smart becomes further juxtaposed with his Biblical model as both praise God for Jesus's ultimate sacrifice and for the beauty of all creation. Smart's Hymns are modelled after a tradition exemplified by Robert Nelson. They are steeped in Anglican tradition and also emphasize English patriotism and England's divine favour. The Hymns, according to Guest, "[express] a delight in creation that is largely absent from the work of other hymn writers of the century, unless they are paraphrasing the words of David." To Hawes, the Hymns exemplify an evangelical spirit that separates Smart from the traditional Anglican church. Although he wrote his second set of hymns, Hymns for the Amusement of Children, for a younger audience, Smart cares more about emphasizing the need for children to be moral instead of "innocent". These works have been seen as possibly too complicated for "amusement" because they employ ambiguities and complicated theological concepts. In essence, the Hymns for the Amusement of Children is intended to teach children the specific virtues that make up the subject matter of the work. Like the Hymns for the Amusement of Children, Smart's The Parables of Our Lord and Saviour Jesus Christ were designed to teach morals. However, these Parables alter the original Biblical parables in order to simplify them and help them "make sense" As such, Todd Parker claims that the Parables, and the other religious works of Smart, are part of his final push for the "evangelization of London's reading public."

Тіл

"Jubilate Agno" шығармасында тіл мен тіл туралы пікірлерге ерекше мән берілген. Алан Джейкобс үшін Смарттың тіл қолдануы – оның "алғашқы тілге" қосылу әрекеті, бұл Смартқа "әлемді жаратушы Сөзбен" байланысуға мүмкіндік береді. Бұл Дәуіт пен Орфейдің өлең арқылы жаратылыс тудыру қабілетіне ұқсас. Смарт өзін "бірден-бір нағыз, мәңгілік өлеңмен" байланыстыратын поэзиялық тілді дамытуға тырысады. Ол құратын поэтикалық тіл Адамның "ономастикалық" дәстүрімен байланысты, яғни есімдердің әлемде маңызды күшке ие екендігі және Адамның заттарға ат қою арқылы жаратылысқа қатыса алатындығы туралы идеямен байланысты. "Jubilate Agno" еңбегінде ол өзінің жазуын "әсер қалдыру" деп сипаттайды. Бұл міндетті орындау үшін, поэзиялық тілінің діни маңыздылығын күшейту үшін ол қалпы буын және ономатопеяны қолданды. Бұл тәсілдерден өзге, ол түрлі шығармаларында, әсіресе гимндерінде, қайталама тілді, дәстүрлі туындыларға және қасиетті жазбаларға сілтемелерді пайдаланды, осылайша өзіне сенімділік көзі табуға тырысты. Ол пророқтық риториканы да қолданады, осы арқылы көрермендерінің ықыласын жеңіп алуға ұмтылады. 18 ғасырда поэзиялық тіл туралы пікірталас болды, ал Смарттың, әсіресе Горацийдің аудармалары оны дәстүрлі формаларды және тілді түсінуді жаңартуға тырысқан адам ретінде бекітті. Дегенмен, Алан Лю сияқты кейбір сыншылар аудармалардың түпнұсқа туындылармен күресуге мәжбүр екенін, ал Смарттың тілі, кемінде аудармаларында, Гораций сияқты түпнұсқа авторларды әлсіретуге тырысуы керек деп санайды. Барлық сыншылар Люмен келіспейді, ал Дональд Дэви сияқтылар Смарттың аудармаларын түпнұсқа туындылармен салыстыруға болмайды, бірақ олар Смарттың замандастарының тілімен күресу жүйесінің бір бөлігі деп есептейді. Томас Кеймер Смарттың аудармаларына қатысты осы тұжырымды одан әрі растады, Уильям Толдервидің "Екі жетімнің тарихы" еңбегінде ақынның: "Бірақ осындай жолдарды жасай алатын осындай ұлы талант иесінен қандай құдайға сыйынған үйлесімді күтуге болады!" деген сөздерін келтірді, бұл Забурлардың бұрынғы кемшіліктері бар аудармаларын алмастыру ниетін көрсетеді. Аударма мәселесінде ол қай тұрғанмен, Смарт тілдің маңыздылығына сенді, бұл оның өлеңдерін үнемі қайта қарап, түзетуіне әкелді. Смарттың көптеген өлеңдері екі мақсатқа қызмет етті, ал музыкаға қойылғанда әртүрлі талаптарға сәйкес өзгеруі мүмкін. Ұдайы түзетулер арқылы ол өлеңдерінің әрқашан "нағыз" нұсқасы болып қалуын қамтамасыз етті.

The language and commentary on language is of particular emphasis in Jubilate Agno. To Alan Jacobs, Smart's use of language represents his attempt to connect to the "Ur language", allowing Smart to connect to "the Word calling forth the world." This is similar to David and Orpheus's ability as poets to create through their song. As such, Smart is attempting to develop a poetic language that will connect him to the "one true, eternal poem." The poetic language that he creates is related to Adam's "onomathetic" tradition, or the idea that names hold significant weight in the universe and that Adam was able to join in with creation by naming objects. In Jubilate Agno, he describes his writing as creating "impressions". To accomplish this task, he incorporated puns and onomatopoeia in order to emphasize the theological significance of his poetic language. In addition to these techniques, he relied on repeated language and allusions to traditional works and to scripture for a source of authority in various works, especially in his Hymns. Along with scriptural authority, he relies on prophetic rhetoric to gain his audience's sympathy. During the 18th century, there was a debate over poetic language and the translations of Smart, especially of Horace, positioned him as one who sought to redeem traditional forms and understanding of language. However, some critics, like Alan Liu, believe that translations are effectively forced to compete against the original works, and that Smart's language, at least in his translations, must constantly seek to undermine the original authors, like Horace. Not all critics agree with Liu, and those like Donald Davie believe that the Smart's translations cannot be compared to the original works, but are part of a system of Smart competing against the language of his contemporaries. Thomas Keymer further verified this point about Smart's translations by revealing that the poet claims, in William Toldervy's The History of Two Orphans, "But what heaven exciting harmony might we not expect from that exalted genius, who can produce such lines as these following!" in anticipation of replacing the previous flawed translations of the Psalms. Regardless of where he stood on the specific issue of translation Smart believed that there was an importance to language, which carried over to his constant revising of his poems to slowly correct them. Many of Smart's poems served a dual purpose, and when put to music were altered to meet various standards. By constantly revising, he ensured that his poems were always the "authentic" version.

Жынысы

Смарттың «Жұбылате Агно» шығармасындағы гендерлік пікірлерімен бірге «Орта түн» рөлі оның сексуалдық және гендерлік түсінігін талдаудың басты нүктесін құрайды. «Орта түн» кейіпкері арқылы Смарт 18 ғасыр Англиясындағы дәстүрлі әлеуметтік тәртіпке қарсы шығады. Алайда, Ланс Бертельсен сияқтылар «Орта түн» кейіпкерінің ер және әйел рөлдері арасындағы қайшылыққа толы екіұшты тұлғаны көрсететінін айтады. Фрейзер Истонның пікірінше, «Орта түн» кейіпкерінің болуы Смарттың поэзиямен әйелдердің байланысын сезінгенін көрсетеді және оның кейіпкері 18 ғасырдағы білім алуға болатын адамдар туралы қалыпты түсініктерге қарсы тұру үшін пайдаланылды. Бұл рөл Смартқа сатирасында «әлеуметтік және сексуалдық өлшемдерге» назар аударуға мүмкіндік берді. Дегенмен, «Орта түн» кейіпкерінің қараңғы жағы да бар, ол «экономикалық қысымнан әлсірегенін» сезінуімен байланысты болуы мүмкін. «Жұбылате Агно» шығармасындағы «мүйіздер» бейнесі көбінесе сексуалдық символдық мағынада қарастырылады. Истон мүйіз бейнесінің фалликалық символдық мағынасына ерекше мән береді және Смарттың өлеңі бойынша еркек және әйел мүйіздерінің бар екенін айтады. Хауес осы тақырыпты жалғастырып, өлеңде «Смарттың «алданып қалған күйеу» ретінде бейнеленгенін» көрсетеді деп мәлімдейді. Осы мүмкін болатын алдануға жауап ретінде «Жұбылате Агно» әйелдерге деген жеккөрушілік болашақты болжайды, бірақ сонымен бірге әйелдердің шығармашылығымен үнемі байланыс орнатып, осы әрекеттің күшін әлсіретеді.

Қоршаған орта

Смарт "көңілді бағбан" ретінде танымал болды. Оның "Нәсілді бақшасы" атты өлеңі осы беделді нығайтуға көмектесті, тіпті психиатриялық ауруханада болған кезінде де ол басқаларды табиғатпен байланысына көндірді. Смарт үшін бау-бақша – адамдардың табиғатпен әрекеттесе алатын және табиғи ландшафтты "жетілдіре" алатын жолы еді. Дегенмен, Смарт тек бау-бақшалар мен өсімдіктер туралы ғана жазған жоқ, оның мысығы Джеффриге деген қызығушылығы кеңінен белгілі, ал табиғатқа назар аударуы оны 18-ғасырлық қоғамда қанағаттандырылмаған және ескерілмеген адамдармен байланыстырады. "Юбилей Агно" атты шығарманың алғашқы бөлігі – бүкіл жаратылысты тазалау үшін адамдар мен жануарларды жұптастыратын поэзиялық "Сандық". Ол 18-ғасырдағы Карл Линней құрған таксономиялық жүйелерге белсенді қатысты; алайда, Смарт өзінің еңбегіне Плиний Ағадан алынған мәліметтерді қосып, табиғат пен жаратылысқа қатысты көзқарасын мифологияландырады. Осы білімді пайдаланып, Смарт табиғатқа "дауыс" бере алды; ол табиғаттың, мысығы Джеффри сияқты, әрқашан Құдайды мақтап тұратынына, бірақ осы дауысты шығару үшін ақын қажет деп сенді.

Фримасондық

Көптеген сыншылар Дәуіттің Сүлеймен ғибадатханасын жобалаудағы рөліне және оның масондықтармен болжамды байланысына назар аударды. "Фримасондықты қорғау" еңбегіне жеке үлес қосқанын мойындауы, оның осы томға қатысқанының заманауи растамасы және масондық жиналыстарға қатысқаны туралы мәліметтер "масондық істерге қатысуын" растауға жеткілікті. Сонымен қатар, Смарттың Вестминстердегі Белл тавернасындағы жиналыстарға қатысқаны туралы ақпарат бар. Қолда бар мәліметтерге сүйене отырып, Мари Робертс 1986 жылғы "Британдық ақындар және құпия қоғамдар" кітабында: "Кристофер Смарттың масон екендігі ғалымдар арасында кеңінен қабылданған, бірақ оның мүшелігінің ешқандай жазбасы табылған жоқ" деп мәлімдеді. Дегенмен, Крис Монсидің 2001 жылғы "Кристофер Смарт: Құдайдың клоуны" кітабында Мари Робертстің 1986 жылғы кітабы "Смарттың масондықпен байланысын қабылдайтын жұмыс туралы есеп" деп сипатталған, бірақ Монси пікірінше, "Смарттың аты немесе псевдонимі масондықтардың тізімдерінде болмағандықтан, оның олардың қатарында болғанына күмән тудырады". Смарттың масондықпен байланысын оның өлеңдері арқылы, соның ішінде "Jubilate Agno" және "A Song to David" шығармаларында, масондық идеяларға үнемі сілтеме жасауы және масондыққа жалпы құрмет көрсетуі арқылы көруге болады. Ол "еркін және қабылданған МАСОН" екенін жариялау оның болжамды масондық байланысын анықтауға мүмкіндік береді. "Иса Мәсіхте" деген сөздер Смартты христиандық масондыққа жатқызады. Ол өзін "Құдайдың құрылысшысы" деп атайды, бұл оның өмірін Сүлеймен патшаның ғибадатханасын салумен байланыстырады, бұл масондық үшін маңызды идея. "Дәуітке арналған ән" шығармасында Смарт Сүлеймен ғибадатханасының құрылысына оралып, "Jubilate Agno" шығармасында қолданған көптеген масондық бейнелерді қосады. Осы егжей-тегжейлі мәліметтер көптеген сыншыларды "Дәуіттің әнінің" "жеті бағана" бөлімін масондық бейнелерімен байланыстырып түсіндіруге ынталандырды. Бұл бейне Дәуіт пен Сүлеймен ғибадатханасы арасындағы қатынасты түсіндіретін масондық сенімді одан әрі нығайтады. Бұл бейнелер, сондай-ақ "Дәуітке арналған ән" шығармасындағы басқа бейнелер Исаак Ньютонның "Ежелгі патшалықтардың хронологиясы" (1728), Джон Буньянның "Соломон ғибадатханасы" (1688) және Женева Киелі кітабындағы ғибадатхананың бейнелерімен байланысты болғанымен, масондықтар осы еңбектерге сүйенді. Бұл теория бойынша, бірінші бағана – грек әрпі альфасы – "жаһан сәулетшісі Құдай" және "құрылысшының компасы" символы болып табылады. Екінші бағана – грек әрпі гамма – масонның шаршысын білдіреді. Сонымен қатар, шаршы "көктегі қақпаны" көрсетеді. Төртінші бағана – грек әрпі тета – "барлығын көретін көз" немесе шеңбер ішіндегі нүкте". Алтыншы әріп – грек әрпі сигма – толық емес гексаграмма, масондықтарда "жалындаған жұлдыз" немесе "гексальфа" деп белгілі.

Many critics have focused on the role of David as planner of Solomon's Temple and his possible role with the Freemasons. Based on personal admittance to contributing to A Defence of Freemasonry, contemporary verification of his participation in the volume and with Masonic meetings, there is enough to confirm "his participation in Masonic affairs." Furthermore, there are accounts of Smart attending meetings at the Bell Tavern in Westminster. The information available has led Marie Roberts to declare in her 1986 book British Poets and Secret Societies, "It has been universally accepted by scholars that Christopher Smart was a Freemason yet no record of his membership has been traced." However, in the notes to Chris Mounsey's 2001 book Christopher Smart: Clown of God, Marie Roberts' 1986 book is referred to as "an account of Smart's work which accepts his association with the Freemasons," but in Mounsey's view, "Since neither Smart's name nor his pseudonyms appear in the records of the Freemasons, it is highly unlikely he was ever one of their number." Smart's involvement with Masonry can be traced through his poems, including Jubilate Agno and A Song to David, with his constant references to Masonic ideas and his praise of Freemasonry in general. In Jubilate Agno, Smart declares "I am the Lord's builder and free and accepted MASON in CHRIST JESUS" (B 109). This declaration of being a "free and accepted MASON" has been interpreted to define his connection to speculative Masonry. The "in Christ Jesus" declaration places Smart within a Christian version of Masonry. He also declares himself to be "the Lord's builder" and this connects his life with the building of King Solomon's Temple, an important Masonic idea. In A Song to David, Smart returns to the building of Solomon's Temple and incorporates many of the Masonic images that he uses in Jubilate Agno. It was this detail that encouraged many critics to try to decode the "seven pillar" section of A Song of David along the lines of Masonic imagery. This image further connects Freemason belief surrounding the relationship of David to Solomon's Temple. While these images, and further images in A Song to David are related also to depictions of the Temple in Isaac Newton's Chronology of Ancient Kingdoms Amended (1728), the John Bunyan's Solomon's Temple Spiritualiz'd (1688), and to the Geneva Bible, these works were relied on by the Freemasons. Based on this theory, the first pillar, the Greek alpha, represents the mason's compass and "God as the Architect of the Universe." The second, the Greek gamma, represents the mason's square. In addition, the square represents the "vault of heaven." The fourth, the Greek theta, is either "the all seeing eye or the point within a circle." The sixth letter, the Greek sigma, is an incomplete hexagram, otherwise known as "the blazing star or hexalpha" to the Freemasons.