Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз-американдық суретші (1911–2010)
French American artist (1911–2010)
Луиза Жозефин Буржуа (lwiz buʁʒwa; 25 желтоқсан 1911 – 31 мамыр 2010) – француз-американдық суретші. Ол ең көп танымал болғаны – ірі масштабты мүсіндері мен инсталляциялық өнері болғанымен, Буржуа сонымен қатар жемісті суретші және гравюра шебері болды. Өзінің ұзақ өнер жолында ол үй шаруасы мен отбасы, сексуалдық және дене, сондай-ақ өлім мен бейсаналық сияқты әртүрлі тақырыптарды зерттеді. Бұл тақырыптар оның бала кезіндегі оқиғаларымен байланысты, оны емдік процестер деп санады. Буржуа абстрактты экспрессионистермен көрмеге қатысқан және оның туындылары сюрреализм мен феминистік өнермен көптеген ортақ белгілерге ие болғанымен, ол ешқандай нақты көркемдік бағытқа ресми түрде жатпады.
Louise Joséphine Bourgeois (lwiz buʁʒwa; 25 December 191131 May 2010) was a French American artist. Although she is best known for her large scale sculpture and installation art, Bourgeois was also a prolific painter and printmaker. She explored a variety of themes over the course of her long career including domesticity and the family, sexuality and the body, as well as death and the unconscious. These themes connect to events from her childhood which she considered to be a therapeutic process. Although Bourgeois exhibited with the abstract expressionists and her work has much in common with Surrealism and feminist art, she was not formally affiliated with a particular artistic movement.
Орта жастары
Буржуа үшін 1940-шы жылдардың басында жаңа елге көшудің қиындықтары мен Нью-Йорк қаласының көрме әлеміне енуге жасаған күресі болды. Осы кезеңдегі оның жұмыстары қоқыс үйінділері мен жағалаудағы ағаштардан жасалған, оларды тік ағаш мүсіндерін ойып жасау үшін пайдаланды. Ағаштың кемшіліктері кейін бояумен жасырылды, содан кейін эмоцияны бейнелеу үшін шегелермен тесіктер мен сызаттар жасалды. «Ұйықтаған Тұлға» – соғыс кезіндегі адамның бейнесін көрсететін мысал, ол осалдығынан шындыққа бет бұра алмайды. Өмірі бойы Буржуаның туындылары балалық шағы мен әкесінен көрген зұлматтан шабыт алып, өткенге қайта оралу арқылы жаратылды. Ол өнердегі сенімділігін арттырды, бірақ орта жылдары түсініксіз болды, мүмкін, 1945 жылы өткізген алғашқы жеке көрмесіне қарамастан, өнер әлемінен көп назар алмағандықтан. 1951 жылы әкесі қайтыс болды және ол америкалық азамат атанды. 1945 жылы Буржуа Пегги Гуггенхаймнің «Бұл ғасырдың өнері» көрмесінде он төрт әйел суретшінің туындыларымен бірге қойылды. Американдық абстрактілі суретшілер тобының мүшесі ретінде Буржуа ағаштан және тік құрылымдардан мәрмәр, гипс және қолаға көшті, сонда ол қорқыныш, осалдық және бақылауды жоғалту сияқты мәселелерді зерттеді. Бұл ауысу шешуші кезең болды. Ол өнерін күнделікті оқиғалармен байланысты серия немесе тізбек деп сипаттады, алғашқы жұмыстарын құлаудан қорқу деп атады, ол кейін құлау өнеріне, ал соңғы эволюциясы – тұру өнеріне айналды. Шын өмірдегі қайшылықтары оған өзінің тәжірибесі мен күресін бірегей өнер арқылы көрсете алуға мүмкіндік берді. 1958 жылы Буржуа және оның күйеуі Манхэттеннің Челси ауданындағы Батыс 20-шы көшедегі үйге көшіп, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды және жұмыс істеді. Ол: «Менің жұмысым жынысқа қатысты мәселелерді қарастырады», – деп жазды. «Мысалы, қызғаныш еркекке де, әйелге де тән емес». Осы айғауына қарамастан, 1976 жылы «Femme Maison» Люси Липпардтың «Орталықтан: әйелдер өнеріндегі феминистік эсселер» кітабының мұқабасында пайда болды және феминистік өнер қозғалысының символына айналды. Алайда, Буржуаның ұзақ жылдар бойы досы және көмекшісі Джерри Горовой Буржуаның өзінің жұмысын «жынысқа дейінгі» деп есептегенін мәлімдеді. Буржуа белсенділермен бірігіп, әріптесі Анита Стекль құрған цензураға қарсы феминистік ұйым – Fight Censorship Group-тың мүшесі болды. 1970 жылдары топ өнердегі жыныстық бейнелерді қорғады. Стекль: «Егер тік жынысты ағза музейге кіруге лайық болмаса, онда ол әйелдерге де лайық емес», – деп мәлімдеді. 1978 жылы Буржуаға Жалпы қызмет көрсетулер басқармасы «Күннің қырлары» атты алғашқы қоғамдық мүсінін жасауды тапсырды. 1984-1986 жылдар аралығында Буржуа «Табиғат зерттеуі» атты мүсіндер сериясын жасады, ол өнердегі патриархалдық стандарттар мен әйелдіктің дәстүрлі бейнесіне қарсы күресін жалғастырды. Карьерасының соңғы кезеңдерінде Буржуа мүсіндері үшін мата сияқты дәстүрлі емес материалдарды пайдалануын жалғастырды, осылайша қола немесе тас сияқты берік материалдардың жоғары бағалануына қарсы шықты. 1989 жылы Буржуа Стейтен-Айлендтегі Степлтон қаласындағы үйінің «Мад Лэйн» атты суретін жасады, ол оны тұру емес, мүсіндік орта ретінде қарастырды. Буржуа 1989 жылы Германияның Кассель қаласында Documenta 9 көрмесіне қатысты. 2000 жылы оның туындылары Лондонның Тейт Модерн мұражайының ашылуында көрсетілді. 2010 жылы, өмірінің соңғы жылы Буржуа өнерін лесбиянка, гей, бисексуал және трансгендерлік (ЛГБТ) теңдігін қолдау үшін пайдаланды. Ол бір сабақтан өскен екі гүлді бейнелейтін «Мен келісемін» атты туындысын жасады, ол Freedom to Marry коммерциялық емес ұйымына қаржы жинауға көмектесті. Буржуа: «Әркімнің некеге тұру құқығы болуы керек. Адамды мәңгілік сүюге уәде беру – әдемі нәрсе», – деді. Буржуаның ЛГБТ теңдігі үшін белсенділік тарихы бар, ол 1993 жылы СПИДке қарсы белсенді ұйым ACT UP үшін суреттер жасады.
For Bourgeois, the early 1940s represented the difficulties of a transition to a new country and the struggle to enter the exhibition world of New York City. Her work during this time was constructed from junkyard scraps and driftwood which she used to carve upright wood sculptures. The impurities of the wood were then camouflaged with paint, after which nails were employed to invent holes and scratches in the endeavor to portray some emotion. The Sleeping Figure is one such example which depicts a war figure that is unable to face the real world due to vulnerability. Throughout her life, Bourgeois's work was created from revisiting her own troubled past as she found inspiration and temporary catharsis from her childhood years and the abuse she suffered from her father. Slowly she developed more artistic confidence, although her middle years are more opaque, which might be due to the fact that she received very little attention from the art world despite having her first solo show in 1945. In 1951, her father died and she became an American citizen. In 1945, Bourgeois was featured in an exhibition of fourteen women artists at Peggy Guggenheim's Art of This Century, titled The Women. As part of the American Abstract Artists Group, Bourgeois made the transition from wood and upright structures to marble, plaster, and bronze as she investigated concerns like fear, vulnerability, and loss of control. This transition was a turning point. She referred to her art as a series or sequence closely related to days and circumstances, describing her early work as the fear of falling which later transformed into the art of falling and the final evolution as the art of hanging in there. Her conflicts in real life empowered her to authenticate her experiences and struggles through a unique art form. In 1958, Bourgeois and her husband moved into a terraced house at West 20th Street, in Chelsea, Manhattan, where she lived and worked for the rest of her life. She stated, "My work deals with problems that are pre gender", she wrote. "For example, jealousy is not male or female." Despite this assertion, in 1976 Femme Maison was featured on the cover of Lucy Lippard's book From the Center: Feminist Essays on Women's Art and became an icon of the feminist art movement. However, Bourgeois' long time friend and assistant, Jerry Gorovoy, has stated that Bourgeois considered her own work "pre gender". Bourgeois aligned herself with activists and became a member of the Fight Censorship Group, a feminist anti censorship collective founded by fellow artist Anita Steckel. In the 1970s, the group defended the use of sexual imagery in artwork. Steckel argued, "If the erect penis is not wholesome enough to go into museums, it should not be considered wholesome enough to go into women." In 1978 Bourgeois was commissioned by the General Services Administration to create Facets of the Sun, her first public sculpture. Between the years of 1984 and 1986, Bourgeois created a series of sculptures all under the title Nature Study which continued her lifetime commitment of challenging patriarchal standards and traditional methods of femininity in art. In the later stages of her career, Bourgeois continued her exploration of the use of less traditional materials, such as stuffed fabric, for her sculptures, thus challenging the accepted elevation of hard wearing materials such as bronze or stone. In 1989, Bourgeois made a drypoint etching, Mud Lane, of the home she maintained in Stapleton, Staten Island, which she treated as a sculptural environment rather than a living space. Bourgeois had another retrospective in 1989 at Documenta 9 in Kassel, Germany. In 2000 her works were selected to be shown at the opening of the Tate Modern in London. In 2010, the last year of her life, Bourgeois used her art to speak up for lesbian, gay, bisexual and transgender (LGBT) equality. She created the piece I Do, depicting two flowers growing from one stem, to benefit the nonprofit organization Freedom to Marry. Bourgeois has said "Everyone should have the right to marry. To make a commitment to love someone forever is a beautiful thing." Bourgeois had a history of activism on behalf of LGBT equality, having created artwork for the AIDS activist organization ACT UP in 1993.
Өлім
Буржуа 2010 жылдың 31 мамырында Манхэттендегі Бет Израиль медициналық орталығында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. "Нью-Йорк Таймс" газеті оның туындыларында "адам денесі және қорқынышты әлемде күтім мен қорғауға деген қажеттілік" тақырыбы жиі кездесетінін айтты.
Bourgeois died of heart failure on 31 May 2010, at the Beth Israel Medical Center in Manhattan. The New York Times said that her work "shared a set of repeated themes, centered on the human body and its need for nurture and protection in a frightening world".
Әйелдер үйі
Femme Maison (1946–47) – Буржуаның әйел мен үй арасындағы қарым-қатынасты зерттейтін суреттер сериясы. Бұл туындыларда әйелдердің басы үйлермен ауыстырылған, олардың денелері сыртқы әлемнен оқшауланып, саналары тұрмыстық шеңберде ұсталады. Бұл тақырып заманауи өнердегі адамгершілікке қарсы келумен байланысты.
Femme Maison (1946–47) is a series of paintings in which Bourgeois explores the relationship of a woman and the home. In the works, women's heads have been replaced with houses, isolating their bodies from the outside world and keeping their minds domestic. This theme goes along with the dehumanization of modern art.
Әкенің жойылуы
"Әкенің жойылуы" (1974) – әке мен оның балалары арасындағы билік үстемдігін зерттейтін, биографиялық және психологиялық туынды. Бұл жұмсақ, жатырға ұқсас бөлмеде орналасқан дене түсті инсталляция. Гипс, латекс, ағаш, мата және қызыл жарықтан жасалған "Әкенің жойылуы" – ол жұмсақ материалдарды кең көлемде пайдаланған алғашқы жұмысы. Инсталляцияға кірген көрермен қылмыстан кейінгі жағдайға тап болады. Стилизацияланған асханада (жатын бөлмесінің де әсерімен) әкесінің үстемдігіне қарсы шыққан, оны өлтіріп, жеген абстрактілі, бөлік-бөлік балалар бейнеленген. Ол тұтқындалған тыңдаушыларға өзінің қаншалықты ұлы екенін, жасаған барлық керемет істерін, бүгін қанша жаман адамды жеңгенін айта береді. Бірақ бұл күннен күнге қайталанады. Ауада қайғы сезіледі. Ол өзінің сөзін тым көп қайталап айтты. Ол өте зорлықпен билік етеді, бірақ бұл оның өзіне де сезілмейді. Біраз уақыттан кейін ағам екеуміз: "Уақыт келді!" – деп шештік. Оны ұстап, үстелге жатқызып, пышақпен кесіп өлтірдік. Оны бөлік-бөлікке бөлдік, мүшелерін қиып, пенисін кесіп тастадық. Ол тамаққа айналды. Біз оны жедік – ол балаларды жойғандай, өзі де жойылды.
Destruction of the Father (1974) is a biographical and a psychological exploration of the power dominance of father and his offspring. The piece is a flesh toned installation in a soft and womb like room. Made of plaster, latex, wood, fabric, and red light, Destruction of the Father was the first piece in which she used soft materials on a large scale. Upon entering the installation, the viewer stands in the aftermath of a crime. Set in a stylized dining room (with the dual impact of a bedroom), the abstract blob like children of an overbearing father have rebelled, murdered, and eaten him. blockquote| telling the captive audience how great he is, all the wonderful things he did, all the bad people he put down today. But this goes on day after day. There is tragedy in the air. Once too often he has said his piece. He is unbearably dominating although probably he does not realize it himself. A kind of resentment grows and one day my brother and I decided, 'the time has come!' We grabbed him, laid him on the table and with our knives dissected him. We took him apart and dismembered him, we cut off his penis. And he became food. We ate him up he was liquidated the same way he liquidated the children.
Ұяшықтар
Сегізінші жасында Буржуа екі сериялы жабық инсталляция жұмыстарын жасады, оларды ол "Cells" деп атады. Көптегені – көрерменді символдық заттардың орналасуын ішке қарай қарауға итермелейтін шағын жабық кеңістіктер, ал басқалары – көрерменді ішке кіруге шақыратын кішкентай бөлмелер. "Cells" туындыларында Буржуа бұрынғы мүсіндік формаларды, табылған заттарды, сондай-ақ суретші үшін күшті эмоционалдық мәнге ие жеке заттарды пайдаланды. Бұл жасушалар психологиялық және интеллектуалдық жағдайларды, бастысы – қорқыныш пен ауырсыну сезімдерін бейнелейді. Буржуа "Cells" ауырсынудың түрлі түрін көрсетеді; физикалық, эмоционалдық, психологиялық, психикалық және интеллектуалдық. Әрбір "Cell" қорқыныш туралы айтады. Қорқыныш – ол ауырсыну. Әрбір "Cell" көрушінің ләззатын, қараудың және қаралудың қызығын қамтиды.
While in her eighties, Bourgeois produced two series of enclosed installation works she referred to as Cells. Many are small enclosures into which the viewer is prompted to peer inward at arrangements of symbolic objects; others are small rooms into which the viewer is invited to enter. In the cell pieces, Bourgeois uses earlier sculptural forms, found objects as well as personal items that carried strong personal emotional charge for the artist. The cells enclose psychological and intellectual states, primarily feelings of fear and pain. Bourgeois stated that the Cells represent "different types of pain; physical, emotional and psychological, mental and intellectual Each Cell deals with a fear. Fear is pain Each Cell deals with the pleasure of the voyeur, the thrill of looking and being looked at."
Анам
1990 жылдардың аяғында Буржуа өзінің өнерінде өрмелеші сарышаян бейнесін басты мотив ретінде қолдана бастады. Тоғыз метрден аса биіктігі бар "Маман" мүсіні – болат пен мәрмәрден жасалған, кейін одан алты қоладан нұсқа құйылған туынды. Ол алғаш рет 2000 жылы Tate Modern-нің Турбина залындағы The Unilever Series аясында Буржуаның тапсырысы бойынша қойылды, ал жақында бұл мүсін Катардың Доха қаласындағы Катар Ұлттық Конгресс орталығына орнатылды. Оның ең ірі өрмелеші сарышаян мүсіні "Маман" 30 футтан (9 метрден) асады және әлемнің көптеген жерлерінде орнатылған. Бұл Буржуа жасаған ең үлкен өрмелеші сарышаян мүсіні. Сонымен қатар, "Маман" анасының күш-қуатына, тоқыма өнері, тәрбиелеу және қорғау метафораларына сілтеме жасайды. "Өрмелеші сарышаян – менің анама арналған мақтау. Ол менің ең жақын досым еді. Өрмелеші сарышаян сияқты, анам да тоқымашы еді. Біздің отбасымыз кілемдерді қалпына келтірумен айналысты, ал анам шеберхананың басшысы болды. Өрмелеші сарышаян сияқты, анам да өте тапқыр еді. Өрмелеші сарышаян – шыбындарды жейтін мейірімді жаратылыс. Шыбындар ауру таратушы екенін білеміз, сондықтан олар қолайсыз. Осылайша, өрмелеші сарышаян көмекші және қорғаушы, дәл анам сияқты." – дейді Луиз Буржуа. Сайт суретшінің шығармашылық процесіне баса назар аударады және Буржуаның гравюраларын және суреттелген кітаптарын оның өндірісінің жалпы контекстінде қарастырады, сондай-ақ осы тақырыптар мен бейнелерді көрсететін басқа да орталардағы туындыларын қосады.
In the late 1990s, Bourgeois began using the spider as a central image in her art. Maman, which stands more than nine metres high, is a steel and marble sculpture from which an edition of six bronzes were subsequently cast. It first made an appearance as part of Bourgeois's commission for The Unilever Series for Tate Modern's Turbine Hall in 2000, and recently, the sculpture was installed at the Qatar National Convention Centre in Doha, Qatar. Her largest spider sculpture titled Maman stands at over 30 feet (9 m) and has been installed in numerous locations around the world. It is the largest Spider sculpture ever made by Bourgeois. Moreover, Maman alludes to the strength of her mother, with metaphors of spinning, weaving, nurture and protection. blockquote|The Spider is an ode to my mother. She was my best friend. Like a spider, my mother was a weaver. My family was in the business of tapestry restoration, and my mother was in charge of the workshop. Like spiders, my mother was very clever. Spiders are friendly presences that eat mosquitoes. We know that mosquitoes spread diseases and are therefore unwanted. So, spiders are helpful and protective, just like my mother.|Louise Bourgeois The site focuses on the artist's creative process and places Bourgeois's prints and illustrated books within the context of her overall production by including related works in other mediums that deal with the same themes and imagery.
Тақырыптар мен сын
Буржуаның шығармаларының бірінде балалық кездегі қасіреттер мен жасырын сезімдер тақырыбы көтеріледі. Луизаның анасы тұмауға шалдыққаннан кейін, Луизаның әкесі басқа әйелдермен, әсіресе Луизаның ағылшын тілінен жетекшісі Сейдимен байланыс жасауды бастады. Ол үйге жаңадан танысқан әйелдерін алып келіп, бүкіл отбасының көзінше адалсыздық жасады. Аналық – Буржуаның шығармашылығындағы тағы бір қайта-қайта келетін тақырып. Ол Буржуаның сурет салуға ынталандырған және оны тоқыма бизнесіне тартқан анасы болды. Буржуа анасын зиялы және жүйелі деп есептеді; оның туындыларындағы өрмекші мотиві көбінесе анасын көрсетеді. Өрмек тоқушы өрмек жасау – ата-анасының тоқыма бизнесіне тікелей сілтеме, сонымен қатар бұл анасының, нәрселерді жөндейтін адамның метафорасы ретінде де қарастырылуы мүмкін. Буржуа Агнес Мартин және Ева Гессе сияқты суретшілерге ұқсас феминистік көзқараспен жұмыс істеді, олар саяси мәселелерге көп көңіл бөлмеді, бірақ гендерлік және сексуалдық тәжірибелеріне негізделген туындылар жасады, нәтижесінде әйелдер мәселелеріне қатысты. Буржуаның жұмыстары өте органикалық, биологиялық, көбелекке ұқсас сезім береді; олар назарды өзінің туындысына аударады.
One theme of Bourgeois's work is that of childhood trauma and hidden emotion. After Louise's mother became sick with influenza, Louise's father began having affairs with other women, most notably with Sadie, Louise's English tutor. He would bring mistresses back home and be unfaithful in front of his whole family. Motherhood is another recurrent theme of Bourgeois's work. It was her mother who encouraged Bourgeois to draw and who involved her in the tapestry business. Bourgeois considered her mother to be intellectual and methodical; the continued motif of the spider in her work often represents her mother. The notion of a spider that spins and weaves its web is a direct reference to her parents' tapestry business and can also be seen as a metaphor for her mother, who repairs things. Bourgeois had a feminist approach to her work similar to fellow artists such as Agnes Martin and Eva Hesse, less driven by the political but rather made work that drew on their experiences of gender and sexuality, naturally engaging with women's issues. Bourgeois's work are very organic, biological, reproductive feel to them; they draw attention to the work itself.
Мені тастама
Бұл ынтымақтастық екі жыл бойы британдық суретші Трейси Эминмен жүргізілді. Бұл жұмыс Буржуаның 2010 жылы қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң Лондонда көрмеге қойылды. Туындының тақырыбы ер және әйел бейнелерінен тұрады. Олар сексуалды көрінуі мүмкін, бірақ бұл кішкентай әйел бейнесінің құдай сияқты алып еркек бейнесіне құрмет көрсетуі. Буржуа су бояуларын жасады, ал Трейси Эмин оның үстіне сурет салды. Эминге ынтымақтастыққа қандай үлес қосатынын анықтауға екі жыл кетті. Не істеу керектігін білген соң, ол бір күнде барлық суреттерді аяқтады және олардың бәрі керемет шыққанына сенді. "Мен сені жоғалттым" туындысы балаларды, өмірді жоғалту туралы. Буржуа өз ұлын ата-ана ретінде жерлеуге мәжбүр болды. Ол үшін тастап кету – бұл анасынан ғана емес, сонымен қатар ұлынан айырылу. Екі суретшінің жас ерекшелігіне және туындыларының айырмашылығына қарамастан, ынтымақтастық жеңіл және сәтті аяқталды.
This collaboration took place over a span of two years with British artist Tracey Emin. The work was exhibited in London months after Bourgeois's death in 2010. The subject matter consists of male and female images. Although they appear sexual, it portrays a tiny female figure paying homage to a giant male figure, like a God. Bourgeois did the water colors and Tracey Emin did the drawing on top. It took Emin two years to decide how to figure out what she would contribute in the collaboration. When she knew what to do, she finished all of the drawings in a day and believes every single one worked out perfectly. I Lost You is about losing children, losing life. Bourgeois had to bury her son as a parent. Abandonment for her is not only about losing her mother but her son as well. Despite the age gap between the two artists and differences in their work, the collaboration worked out gently and easily.
Белгілі көрмелер мен арнайы жобалар (іріктеу)
Буржуаның туындылары әлемнің әр жерінде музейлер мен қоғамдық кеңістіктерде нақты орынға арналған инсталляциялар түрінде көрсетіліп тұрады. Мысалы, Массачусетс қазіргі заманғы өнер мұражайы (MASS MoCA), Солтүстік Адамс, суретшінің мәрмәр және басқа материалдардан жасалған туындыларының жинағын он жылға жуық уақыт бойы көрсете келді. 1996 жылы Итау мәдени институты сатып алған және Бразилияның Сан-Паулу заманауи өнер мұражайына тапсырған ірі масштабты "Маман" мүсіні Минас-Жерайс штатындағы Инхотим институты, Порту-Алегридегі Ибере Камарго қоры, содан кейін Куритибадағы Оскар Нимейер мұражайы сияқты мекемелер мен қоғамдық орындарға көп қалалық турға жіберілді. 2020 жылы Буржуаның туындылары Флорида штатының Майамидегі Перес өнер мұражайында өткен ірі топтық көрмеде ұсынылды. "Менің денеме, менің қағидаларым" көрмесі 21-ші ғасырдағы 23 әйел суретшінің сан алуан өнер тәжірибесін зерттеді. Кароли Шнеманн, Синди Шерман, Лорна Симпсон, Ана Мендиета, Вангуэчи Муту, Микалин Томас және Франческа Вудман олардың арасында болды.
Bourgeois' work continues to be exhibited in museums and public spaces through the shape of site specific installations around the world. For example, the Massachusetts Museum of Contemporary Art (MASS MoCA), North Adams, has presented a collection of the artist's pieces in marble and other materials for nearly a decade. The large scale sculpture Maman, acquired by the Itaú Cultural Institute in 1996 and lent to the São Paulo Museum of Modern Art, Brazil, was sent on a multi city tour to institutions and public areas such as the Inhotim Institute in Minas Gerais, the Iberê Camargo Foundation in Porto Alegre, and then to the Oscar Niemeyer Museum in Curitiba. In 2020, Bourgeois work was featured in a major group show at the Pérez Art Museum Miami, Florida. My Body, My Rules, presented an investigating about the diverse artistic practices of 23 female identified artists in the 21st century. Carolee Schneemann, Cindy Sherman, Lorna Simpson, Ana Mendieta, Wanguechi Mutu, Mickalene Thomas, and Francesca Woodman, were among them.