Ричард Феррелл: Бейсбол жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ричард Бенджамин Феррелл (12 қазан 1905 – 27 шілде 1995) – американдық бейсболшы, жаттықтырушы, скаут және басшы. Ол 1929 жылдан 1947 жылға дейін 18 маусым бойы Үлкен Бейсбол Лигасында (MLB) «Сент-Луис Браунс», «Бостон Ред Сокс» және «Вашингтон Сенаторлары» командалары үшін қақпашы ретінде ойнады. Оның інісі Уэс Феррелл 15 маусым бойы жоғары лигада питчер болды, және олар 1933 жылдан 1938 жылдың басына дейін «Ред Сокс» және «Сенаторлар» командаларында бірге ойнады. Кіші лигадағы үш маусымнан кейін ол Бейсбол комиссарына еркін агент мәртебесін беруді сұрады, өйткені оның жоғарылауға лайықты екенін айтса да, кіші лигада ұсталып отырғанын мәлімдеді. Комиссар келісіп, оған еркін агент мәртебесі берілді; ол «Сент-Луис Браунс» командасымен келісімшарт жасады. Феррелл 1930-жылдар мен 1940-жылдардың басында бейсболдағы ең үздік қақпашылардың бірі саналды. 1933 жылы «Ред Сокс» үшін ойнаған кезде ол және оның інісі Уэс 6 шілдеде өткен 1933 жылғы Бейсбол лигасының Жұлдыздар ойынында Америка лигасының (AL) құрама командасына шақырылды. Қақпашы ретінде өткізген 1806 ойыны AL-дағы ұзақ өмір сүру рекордын орнатты, ол 40 жылдан астам сақталды. Жеті мәрте «All-Star» атанған Феррелл 1984 жылы Ветерандар комитетімен Бейсбол Даңқы залына енгізілді. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін ол «Сенаторлар» командасының жаттықтырушысы, ал кейін «Детройт Тайгерс» командасының скауты және бас менеджері болды. Ол 1995 жылдың шілдесінде 89 жасында дүние салды.

Ерте өмір

Феррелл 12 қазан 1905 жылы Солтүстік Каролина штатының Дарем қаласында Руфус пен Элис отбасында дүниеге келді және Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласының жанындағы 160 акрлық сүт шаруашылығында өсті. Ол жеті ұлдың бірі еді, ал оның екі бауыры бейсболда ұзақ мансап жасады. Уэс Феррелл питчер ретінде үлкен лигаға жолдама алды, ал тағы бір бауыры Джордж Феррелл кіші лигада аутфилдер ретінде ойнады. Рик Гринсборо қаласындағы Гильфорд колледжінде бейсбол мен баскетболмен айналысты. Одан кейін ол Америка Ассоциациясының «Колумбус Сенаторлары» командасына қосылды және 1928 жылы олармен .333-ке дейін соқты. Маусым ішінде ол «Детройт» командасының иесі Фрэнк Навинге оны «Тигрлерге» алу жоспары бар ма деп сұрады. Навин оған сабырлы болуды және «Колумбусқа» қайтуды айтты. «Колумбус» командасының иесі Джозеф Карр Ферреллдің контрактын сатуға тырысып, 50 000 долларға дейін ұсыныстар алғаны анықталды (1929 жылғы 50 000 доллар қазіргі кезде шамамен <есептелген сомаға> тең), бірақ ешқайсысы ресми түрде жазылмады. Навин Лэндиске наразылық білдіріп, Каррдың не істеп жатқанын білмейтінін мәлімдеді. Комиссар тергеуді аяқтағаннан кейін, «Тигрлер» мен «Редс» командалары Ферреллді кіші лигада ұстап тұру үшін келісімге келгенін анықтады және Каррға сатып алушы іздеуге бұйрық берді. Екі команданың бұл әрекеті Ферреллдің сату бағасын арттыру үшін оны басқа үлкен лига командаларының таңдау құқығынан жасырды. Жаңа «Браунс» командасының бас жаттықтырушысы және бұрынғы қақпашы Билл Киллефер Ферреллді келесі үш маусымға бастапқы қақпашы етіп тағайындады, ол әр маусымда 100-ден астам ойынға қатысты. 1932 жылы Феррелл .315-ке соқты, бұл Америка лигасының қақпашылары арасында ең жоғары көрсеткіш, сонымен қатар 30 дабл және 65 ұпай жинады. 1933 жылдың 10 мамырында қаржылық қиындыққа тап болған «Браунс» командасы Ферреллді Ллойд Браунмен бірге «Бостон Ред Сокс» командасына Мерв Ши және ақшаға айырбастады. Америка лигасының бас жаттықтырушысы Конни Мак Ферреллді 4–2 есебімен жеңіске жеткен Америка лигасының ойынында барлық ойынды қақпашы ретінде пайдаланды, тіпті болашақ Бейсбол Даңқы залының қақпашысы Билл Дики де командада болса да. 1933 жылдың 19 шілдесінде «Ред Сокс» командасы «Кливленд Индианс» командасымен ойнағанда Феррелл ағасы Уэске қарсы хоум-ран соқты, ал кейін Уэс «Бостон» питчері Хэнк Джонсонға қарсы хоум-ран соқты. Бұл үлкен лига тарихында қарсы командалардағы бауырлардың бір ойында хоум-ран соққан алғашқы жағдайы болды. Феррелл жылды .290-ға соқты және мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 77 ұпай жинады. «Ред Сокс» командасы жетінші орынға ие болғанына қарамастан, Феррелл 1933 жылғы Америка лигасының ең құнды ойыншысы сыйлығына дауыс беруде 12-орынды иеленді. 1934 жылы «Ред Сокс» Ферреллдің ағасы Уэске келісімшарт жасасты, ол келесі 3,5 маусымға айтарлықтай жұпты құрады. Феррелл жылдық .301-ге соқты және лигада ұрлықпен ұсталған базадан өткен ойыншылардың ең көп саны бойынша көшбасшы болды. Ол маусымды .312-ге соқты, сонымен қатар хоум-рандар бойынша мансабындағы ең жоғары көрсеткішін (8) және базаға шығу көрсеткішін (.406) жаңартты. 1937 жылдың маусым айында Феррелл .308-ге соқты, одан кейін ол ағасы және Мел Алмадамен бірге питчер Бобо Ньюсом мен аутфилдер Бен Чапманға айырбасталып «Вашингтон Сенаторларына» өтті. Оң қолы сынған күйі ол «Сенаторлармен» маусымды .244-ке соқтырып аяқтады. 1942 жылы 36 жастағы Феррелл Фрэнки Хейзбен бірге қақпашылық міндетін бөлісті, ал «Браунс» командасы 82–69 есебімен үшінші орынға ие болды. Феррелл тағы бір рет саудаға түсті, бұл жолы ол 1944 жылдың наурыз айында «Сенаторларға» оралды. Феррелл 1945 жылы Аль Эванспен бірге қақпашылық міндетін бөлісті, ал «Сенаторлар» үнемі жеңіске жете бастады. 1945 жылдың 6 шілдесінде Феррелл Рей Шалктің 1721 ойынмен Америка лигасының қақпашылық рекордты жаңартты. 1945 жылғы «All Star Game» ойыны 10 шілдеде өтуі тиіс болған, бірақ 24 сәуірде соғыс уақытындағы саяхат шектеулеріне байланысты тоқтатылды және сол маусымда «All Stars» ресми түрде тағайындалмады. «All Star Game» орнына, 9 және 10 шілдеде жоспарланған сегіз лигааралық ойынның жетісі Американың Қызыл Кресті мен Соғыс көмек қорына қаражат жинады. Феррелл 1946 жылғы маусымда «Сенаторлардың» жаттықтырушысы болу үшін ойыншы ретінде зейнеткерлікке шықты. Алайда, ол 1947 жылы 37 ойынға қақпашы ретінде ойнауға оралды, .303-ке соқты. Ол өзінің соңғы үлкен лига матчын 1947 жылдың 14 қыркүйегінде 41 жасында өткізді. Феррелл 1948 және 1949 жылдары «Сенаторлардың» жаттықтырушысы болып қызмет етті. Содан кейін ол 1950–1954 жылдары «Детройт Тайгерс» командасына жаттықтырушы ретінде қосылды, кейін ол алаңнан толықтай зейнеткерлікке шықты. Кейін ол «Тайгерс» командасының скауты, содан кейін скауттар директоры қызметін атқарды, ал 1959 жылы бас менеджер және вице-президент болды. Ол төрт жыл бойы осы лауазымда болды, клуб президенті ретінде тәжірибелі атқарушы Билл ДеВитт маусым соңында клубтың бейсбол операцияларына жетекшілік етті, содан кейін науқан аяқталғанда бас менеджер лауазымын Джим Кэмпбеллге тапсырды. Феррелл команданың бас кеңсесінің аға мүшесі ретінде командада қалды. «Тайгерс» командасының атқарушысы ретінде команда 1968 және 1984 жылдары екі әлем чемпионатын жеңіп алды, сонымен қатар 1972 және 1987 жылдары Америка лигасының Шығыс дивизионында жеңіске жетті. Феррелл 1984 жылы Ветерандар комитетінің шешімімен Пи Уи Ризбен бірге Бейсбол Даңқы залына енгізілді. Ол 87 жасында «Тайгерс» ұйымымен өткізген 42 жылдан кейін зейнеткерлікке шықты. Оның отбасы алдымен Гринсборо қаласында, содан кейін Мичиган штатының Гросс-Пойнт қаласында тұрды.

Ferrell was born on October 12, 1905, in Durham, North Carolina, to Rufus and Alice, and grew up on a 160 acre dairy farm near Greensboro, North Carolina. He was one of seven boys, and two of his brothers enjoyed long careers in baseball. Wes Ferrell reached the major leagues as a pitcher while another brother, George Ferrell, played as an outfielder in minor league baseball. Rick attended Guilford College in Greensboro where he played both baseball and basketball. Shortly afterward, he was promoted to the Columbus Senators of the American Association, and in 1928 he posted a .333 batting average with them. During the season, he personally asked Detroit's owner, Frank Navin, if the organization had a plan in place to bring him up to the Tigers. Navin told him to be patient and return to Columbus. It was discovered that Columbus owner, Joseph Carr, had been shopping Ferrell's contract, receiving offers as high as $50,000 (50000.0 in 1929 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), though none were formally presented on paper. Navin protested to Landis, claiming he was unaware of what Carr was doing. After the Commissioner completed his investigation, he determined that the Tigers and Reds had colluded to keep Ferrell in the minor leagues, and directed Carr to shop for buyers. This move by the two teams effectively hid him from the other major league teams' draft rights to increase Ferrell's sale price. New Browns manager and former catcher, Bill Killefer, made Ferrell his starting catcher for the next three seasons, and he would catch in more than 100 games in each. In 1932, Ferrell hit .315, the best among American League catchers, with 30 doubles and 65 runs batted in. On May 10, 1933, the financially strained Browns traded Ferrell, along with Lloyd Brown to the Boston Red Sox, in exchange for Merv Shea and some cash. American League manager Connie Mack used Ferrell to catch the entire game in a 4–2 American League victory, even though future Baseball Hall of Fame catcher Bill Dickey was also on the team. When the Red Sox played the Cleveland Indians two weeks later on July 19, 1933, Ferrell hit a home run against his brother Wes, who later hit a home run off Boston pitcher Hank Johnson, marking the first time in major league history that brothers on opposing teams had hit home runs in the same game. Ferrell ended the year with a .290 batting average along with a career high 77 runs batted in. Despite the Red Sox' seventh place finish, Ferrell ranked 12th in voting for the 1933 American League Most Valuable Player Award. In 1934, the Red Sox signed Ferrell's brother Wes, forming a formidable battery for the next 3 1/2 seasons. Ferrell posted a .301 batting average for the year and led the league in baserunners caught stealing. He ended the season with a .312 batting average along with career highs in home runs (8) and in on base percentage (.406). In June 1937, Ferrell was hitting for a .308 batting average when he was traded to the Washington Senators along with his brother and Mel Almada for pitcher Bobo Newsom and outfielder Ben Chapman. Playing with a broken right hand, he ended the year with the Senators and batted .244 over the course of the season. In 1942, the 36 year old Ferrell shared catching duties with Frankie Hayes as the Browns improved to an 82–69 won loss record to finish the year in third place. Ferrell was once again traded; this time he returned to the Senators in March 1944. Ferrell shared catching duties with Al Evans in 1945 as the Senators started to win regularly. On July 6, 1945, Ferrell broke Ray Schalk's American League record for most games caught with 1,721. The 1945 All Star Game which was supposed to be played on July 10 was cancelled on April 24 due to wartime travel restrictions, and no All Stars were officially named that season. In place of the All Star Game, seven out of eight scheduled interleague games were played on July 9 and 10 that raised funds for the American Red Cross and War Relief Fund. Ferrell retired as a player to become a Senators' coach for the 1946 season. However, he returned to play as a catcher for 37 games in 1947, hitting for a .303 batting average. He played his final major league game on September 14, 1947 at the age of 41. Ferrell continued as a coach for the Senators in 1948 and 1949. He then joined the Detroit Tigers as a coach from 1950 to 1954 before retiring from the field altogether. Afterwards, he served as a scout then as the scouting director for the Tigers before becoming the general manager and vice president in 1959. He held the position for four years, with veteran executive Bill DeWitt taking the leading role in baseball operations from late through the season as club president, before turning the general manager role over to Jim Campbell at the close of the campaign. Ferrell remained with the team as a senior member of its front office. During his tenure as a Tigers executive, the team won two World Series championships, in 1968 and in 1984, and won two American League Eastern Division titles in 1972 and in 1987. Ferrell was elected by the Veterans Committee, along with Pee Wee Reese, to the Baseball Hall of Fame in 1984. He retired in at the age of 87 after 42 years with the Tigers organization. His family first lived in Greensboro, then later in Grosse Pointe, Michigan.