Спеннимур тарихы және аймақтық ерекшеліктері

Кіріспе

Спеннимур – Англияның Дарем графтығындағы қала және азаматтық округ. Ол Уэр өзенінің оңтүстігінде және Дарем қаласынан оңтүстікке қарай 7 миль (11 км) қашықтықта орналасқан. Азаматтық округке Кирк Меррингтон, Миддлстоун Мур, Байерс Грин және Тудхо ауылдары кіреді.

Шығу тегі

Қазіргі Спеннимур тұрған жер бұрын тікенді және жусан аралас бұталармен (Спенни Мур) жабылған кең дала болған. 1336 жылы осы жердің атауы Spendingmor деп тіркелген. Атаудың шығу тегі, мүмкін, ежелгі ағылшын немесе ежелгі норвег тілдеріндегі spenning және mōr сөздерінен туындаған, яғни қоршау немесе қоршаулы бауыз деген мағынаны білдіреді. Жер атауының пайда болуы туралы тағы бір теория – латын тіліндегі spina сөзі, яғни тікен (мүмкін, Бинчестердегі римдіктердің ықпалынан), ежелгі ағылшын немесе ежелгі норвег тіліндегі mōr сөзімен біріккен. С.Е. Джексон 1916 жылы жарық көрген «Дурхамның жер атаулары» еңбегінде ежелгі скандинав тіліндегі spaan сөзін ежелгі ағылшын тіліндегі mar сөзімен байланыстырып, «жағалаудағы үйшік тұрғызылған бауыз» деген мағынаны береді. Британдықтар да, римдіктер де бұл даланы өңдемеген, бірақ оңтүстік-батысқа қарай 5 миль (8 км) қашықтықтағы Бинчестер ауылының орнында римдіктер лагерь салған, оның төңірегінде Виновиум елді мекені өскен. Бинчестер атауы – римдік атаудың ежелгі ағылшын тіліндегі бұрмалануы немесе бейімделуі. Бұл бекініс тым мықты болғанға көрінеді, өйткені ол Уэр өзенінен жоғарырақ орналасқан; көптеген монеталар, құмыралар, құрбандық тақтары және римдік керамика фрагменттері, сондай-ақ жылыту жүйесінің гипокаустының қалдықтары табылған. Кейіннен Бинчестер Нортумберленд графының «виллаларының» біріне айналды, ол 1420 жылға дейін оны иеленді, содан кейін ол Невиллдерге өтті, олар 1569 жылы оны және басқа жерлерді жоғалтты. Күтілгендей, бауыздың өзі тарихи қызығушылық тудырмайды, бірақ ол Кирк Меррингтон, Уитворт Олд Парк, Бинчестер, Байерс Грин және Тудхоу тарихымен байланысты, олардың барлығы Спеннимурдың алғашқы күндерінің бір бөлігін құрайды. Бұл ауылдардың барлығы бауызды пайдалануға ортақ құқықтарға ие болған, бірақ мал бағының көбеюіне байланысты, жергілікті тұрғындардың кейбіреулері өз құқықтарынан бас тартты, соның салдарынан бауыз біртіндеп бір иеліктің меншігіне көшті – Меррингтон аббаттығына. Меррингтон поместьесі кезекпен Дурхам соборының приоры, монахтары және деканы мен тарауына тиесілі болды. Бүгінде Меррингтон шіркеуі жергілікті маңызды ескерткіштердің бірі. Ол бастапқыда нормандықтармен салынған, ал оның стратегиялық орны 1143 жылы шотландтық басып кіруші Уильям Куминнің бекінісіне әкелді. Оған шабуыл жасалып, жеңілгеннен кейін шіркеудің шатыры қирады, бірақ ғимарат 1850 жылға дейін графтықтағы ең қызықты нормандық шіркеулердің бірі болып қала берді, бірақ бұрынғы нысанын сақтап, толығымен қайта жаңартылды. Ішіндегі ең қызықтысы – 17 ғасырдың соңында жасалған экран.

The land on which Spennymoor now stands was once a vast expanse of moorland covered with thorn and whin bushes (Spenny Moor). In 1336 its place name was recorded as Spendingmor. The name is probably derived from the Old English or Old Norse spenning and mōr, meaning a moor with a fence or enclosure. Another theory of the place name's origin is from the Latin spina, meaning thorn (possibly from the Roman influence at Binchester) combined with the Old English or Old Norse mōr. CE Jackson, in his Place Names of Durham published in 1916 suggested a combination of the Old Norse spaan with Old English mar, meaning the moor named after the shingle hut erected thereon. Neither Britons nor Romans cultivated the moor, but on the site of Binchester, a village about 5 mile (8 km) to the southwest, the Romans built a camp around which grew up the settlement of Vinovium. The name Binchester is the usual Old English corruption or adaptation of the Roman site name. This fortress must have been of great strength, for it stood on a height above the River Wear; many coins, urns, altars and pieces of Roman pottery have been found, as well as the remains of a hypocaust of the heating system. Later, Binchester became one of the "vills" of the Earl of Northumberland who held it until 1420 when it passed to the Nevilles who finally forfeited it with other lands in 1569. As is to be expected, the moor itself offers little of historical interest but it is linked with the records of Kirk Merrington, Whitworth Old Park, Binchester, Byers Green and Tudhoe, all of which form a part of the early days of Spennymoor. All these villages had common rights on the moor but, as it became denuded by increasing flocks, some of the local people were induced to relinquish their rights and so, gradually, the common became the property of just one owner – Merrington Priory. The Manor of Merrington belonged successively to the priors, monks and dean and chapter of Durham Cathedral. Today, Merrington church is one of the most prominent local landmarks. It was originally built by the Normans and its splendid strategic position led to it being fortified in 1143 by the Scots intruder, William Cumyn. When he was finally attacked and overcome, the church roof was destroyed but the building remained as one of the most interesting Norman churches in the county until 1850 when it was almost wholly rebuilt – although retaining the form of its predecessor. Inside, the most interesting feature is the screen, a typical example of late 17th century work.

Қиын жылдар

Нормандықтардың жаулап алуы бастапқыда шекарадағы халық үшін көп маңызға ие болған жоқ, себебі олар пиктілер мен даниялықтардың шабуылдарынан туындаған қырғын қатерімен үнемі өмір сүрді. Бірақ содан кейін Уильямның әскері округті басып алып, саксон дворяндарының жерлерін өздеріне бөлісті. Дегенмен, Уильям бұрынғы иелерінің кейбіреуіне жерлерін сақтауға рұқсат берді, солардың бірі – Уиттлворт, қазіргі Уиттлворт, оның алғашқы белгілі иесі Томас де Акл болды, ол 1183 жылы оны иеленді. Бірақ Уильямның әскері осы аймақты қиратып, көп жылдар бойы ол заңнан тыс адамдар мен жабайы жануарларға пана болды. 16 қазан күні 1346 жылы Шотландияның Дэвид Дурамға жақын төбелерде үлкен әскермен орналасты, ал Дугластың жасағы аймақты қорқытып, шабуыл жасады. Эдуард III сол кезде Франциядағы Кресиде басқа істермен айналысып жатқан еді, бірақ оның әйелі, Филлипа, Йорк архиепискобы, Дурхэм, Линкольн және Карлайл епископтары, Невилл және Перси лордтары және басқалары солтүстікке қарай жорықтап, 16 000 сарбазбен Оклендтен Меррингтонға дейінгі қырат бойымен өтті. Оның алғы шептері Феррихилл маңында Дугластың әскерімен шайқасып, оларды Кроксдейлдегі (Сандерленд көпірі) көпірге дейін қуды. Осы шайқасқа байланысты «Қырғын жарысы» деген ат берілді. Келесі күні екі әскердің негізгі күштері Дурхам маңындағы Невиллдің крестінде кездесіп, шотландтар талқандалды. Шайқас кезінде Дурхамдық аббат пен оның монахтары Шоу Вудтағы кішкентай төбеде тізе бүгіп, собордан әкелінген Киелі Корпоракс матаны найзаға қадап, ағылшын жеңісі үшін дұға етті. 1420 жылы Уиттлворт әулеті мен оның маңындағы көптеген жерлер, Рабиден Бранцепетке дейін, сондай-ақ Олд Парк, Байерс Грин, Ньюфилд және Тудхоу Невиллдің меншігіне өтті. Вестморленд графына (Невилл) епископ Лэнглиден Уиттлвортта 40 акр жерді паркке айналдыруға рұқсат берілді, осылайша қазіргі Уиттлворт паркі құрылды. 1615 жылы бұл жердің өзі «епископтықтағы 15-60 жас аралығындағы қару ұстауға қабілетті барлық ер адамдардың жалпы тізімінен» тіркелді, жиналғандардың саны 8320-ға жетті (Фордайс). Сол кездегі елдің тұрақсыз жағдайына байланысты, парламент пен король арасындағы шиеленіс күшейгендіктен, әскери оқулар өткізілген болуы мүмкін. Осы адамдардың көптегені шахтерлер болған болуы керек, өйткені сол кезде Уиттлворт, Байерс Грин және Фернхиллде «көмір шахталары» жұмыс істеді. 1677 жылы шағын еркін иеленушілер мен жергілікті дворяндар 243 акр жерді өздеріне бөлісті, бұл акт Канцелярия сотымен бекітілді. Ортақ жердің жалғыз бөлігі – су көзіне арналған кішкентай учаске болды.

The Norman Conquest meant little to the border folk at first, for they had lived with the constant threat of massacre by raiding Picts and Danes, but then William's soldiers "laid waite" the county and distributed the Saxon nobles' estates among themselves. however, William allowed some of the previous owners to retain their lands, and one of these was Whittleworth – now Whitworth – whose first known proprietor was Thomas de Acle who held it in 1183. Nevertheless, the whole of this countryside was made desolate by William's soldiers, and for many years it was the haunt of outlaws and wild animals. On 16 October 1346 David of Scotland was encamped with a great army on the hills near Durham, and raiding bands under a Douglas had been terrorising the neighbourhood. Edward lll was otherwise engaged at Crecy in France at the time, but his Queen, Phillipa, with the Archbishop of York, the Bishops of Durham, Lincoln and Carlisle, and the Lords Neville and Percy and others marched North, and with an array of 16,000 men, moved along the ridge from Auckland to Merrington. Her advance guards clashed with some of Douglas' men near Ferryhill and chased them back to the bridge at Croxdale (Sunderland Bridge). Butchers Race, one of the Five Lanes which meet at Tudhoe Crossroads, was so named after this foray. The next day the main bodies of the two armies met at Neville's Cross, near Durham, and the Scots were slaughtered. During the battle, the prior from Durham and his monks knelt on a little hillock in the Shaw Wood and prayed for an English victory while holding aloft, impaled on a spear, the Holy Corporax Cloth from the Cathedral. In 1420 the Manor of Whitworth and much of the other land in the vicinity, from Raby to Brancepeth, and including Old Park, Byers Green, Newfield and Tudhoe, became Neville property, and the Earl of Westmorland (a Neville) was granted a licence from Bishop Langley to impark 40 acres at Whitworth, and so began the Whitworth park of today. The moor itself comes into the record in 1615 as the result of "a general muster on the moor of all men able to bear arms within the bishopric, between the ages of 15 and 60; the gathering amounted to 8,320" (Fordyce). Some military training seems to have been given, doubtless with a view to the then unsettled state of the country due to the growing tension between Parliament and the King. Quite a few of these men must have been miners, as at that time "coale pits" were being worked at Whitworth, Byers Green and Fernhill. In 1677 the small freeholders and the local gentry divided 243 acres of the moor between themselves, an act which was confirmed by the Chancery Court. The only portion of the common that was left was a small plot reserved for the use of a spring of water.

Өнеркәсіптің өрлеуі

1800 жылға дейін дала көбінесе шөлейт болып қалды және оны кесіп өтетін жолдар қауіпті еді. Жақсы жолдың бірі – жол төлемі жиналатын бекеттердегі бақылау пунктері арқылы ұсталды. Солтүстіктегі ең ірі ат жарыстары осы далада өтті, ал кеншілер мен олардың отбасылары мерекелік киімдерімен қатысты. Бұл еркектер, алғашқы өнеркәсіп жұмысшылары, шаштарын ұзын қалдыратын, ал осындай той күндері олардың шаштары иықтарынан еркін төгіліп, әдеттегідей бұйраланып байланбайтын. Осындай жарқын мерекелерде гүлді жилеттер мен ленталы бас киімдер тағылған. Қазіргі Спеннимур кен өндіруге негізделген және 1839 жылы Виттерд шахтасының салынуымен бастау алған. Доддтың айтуынша, шахта жұмысшылары үшін екі бөлмелі және мансардасы бар қарапайым үйлер салынған, олар "адам тұратын жерге қарағанда шошқа қорасына" көбірек ұқсаған. Меррингтон кенінен алғашқы көмір 1841 жылы шығарылды; ол Л.М. Рей мен Р.С. Джонсон серіктестігінің арқасында өркендеген, олар одан байлыққа ие болған шахта. Алайда, 19 ғасырдың соңындағы сауда төмендеуі 1882 жылы оның жабылуына себеп болды. Уитворттағы көмір өндіру және Меррингтон-Лейндегі кішкентай құю зауыты алғашқы өнеркәсіптер болды, бірақ 1853 жылы Уэрдейл темір және көмір компаниясы Тюдхоеде үлкен темір зауытын ашты. Осының нәтижесінде Мидлендтен жүздеген иммигрант жұмысшылар келді және қараңғы, кішкентай үйлердің қатары көбейді. Уэльс пен Ланкаширден де жұмысшылар келді, Пейдж Банктегі шахта ашылғанда (1858 жылы осындағы өртте он адам қаза тапты) және 1880 жылдары Тюдхоеде жаңа шахта салынуымен. Соңғысы Дархамның басты жолы бойында шахта жұмысшыларының үйлерінің пайда болуына әкелді. Осыған дейін, 1860 жылдары, Мармадуке Сальвин жергілікті жұмысшыларды орналастыру үшін Тюдхое Гранжде жұмысшы класының тұрғын үйлерінің дамыған ауданын салған. Бұл үйлер ерекше жағдайда, жартылай жеке және шахматтық тәртіппен орналастырылған, сол кездегі стандартты болған тар террасаларға қарағанда өзгеше еді. Индустрияландыру мен халық санының тез өсуінің осы кезеңі білімсіздік пен жағдайдың нашар болуымен қатар жүрді, бірақ 19 ғасырдағы білім беру мен дінге деген ұмтылысты да көрді. 1841 жылы Ұлттық мектеп салынды және ашылды; 1858 жылы Спеннимурда Сент-Пол шіркеуі салынды, ал осы қалыптасу жылдары бейконформистік шіркеулер әлеуметтік жұмысты дұғамен үйлестірді. 1860 және 1870 жылдары кеншілер күніне 1 фунт стерлинг табатын өркендеу кезеңі басталды. Спеннимурды көмір шахталары, қара пештер мен кокс пештері қоршап алды, ал жаңа өркендеу жақсы үйлер салуда және кооперативтік дүкендер ашуда көрінді. Оның далалық жағдайындағы салыстырмалы оқшаулануы 1876 жылы Феррихиллдегі басты желіден теміржол тармағының ашылуымен аяқталды. Алайда, өнеркәсіптік өмірде әрқашан болғандай, өркендеуден кейін "төмендеу" немесе "жақындағы төмендеу" келді, ал 1879 жылы кеншілердің жалақысы күніне 4с 9д-ға, ал теміршілердің жалақысы күніне 3с-қа төмендеді. Осы экономикалық қиындықтардың үстіне 1882 жылы Тюдхое кенінен болған қасіретті жарылыс, онда 37 адам қаза тапты. 1892 жылы 13 аптаға созылған ереуіл аймақты парализдеді, бірақ мәжбүрлі бос уақыттан жаңа өсімнің негізі туды, өйткені Тюдхое темір зауытындағы жабдықтар жаңартылды және жаңа диірмен салынды. Зауыт сол кезде Еуропадағы ең үлкен диірменге ие болды, ол 13 футқа дейін жететін табақтарды өңдей алды.

Up to 1800 the moor remained largely barren and the few roads across it were dangerous. The one good road was maintained by tolls collected at turnpike gates. Some of the largest horse race meetings in the North took place on the moor, and miners and their families attended in all their holiday splendour. These men, early industrial workers, wore their hair long and on these gala days it flowed freely over their shoulders instead of, as usually was the case, being tied in curls. Floral waistcoats and ribboned hats were worn on these highly colourful occasions. Modern Spennymoor was built on mining and has its origins with the sinking of the Wittered pit in 1839. Rough houses were built for the pit workers – houses with two rooms and a loft, more like "piggeries than human habitation" according to Dodd. The first coal from Merrington Colliery was brought up in 1841; a pit with a chequered career which only prospered under the partnership of L. M Reay and R. S. Johnson, who made a fortune out of it. The trade depression of the late 19th century, however, caused its closure in 1882. The coal mining at Whitworth and a small foundry at Merrington Lane were the earliest industries, but in 1853 the Weardale Iron and Coal Company opened its great ironworks at Tudhoe. As a result, many hundreds of immigrant workers came here from the Midlands and more rows of dark little houses were erected. More workers came from Wales and Lancashire, with the opening of the mine at Page Bank (ten people died in a pit fire here in 1858), and with the sinking of a new pit at Tudhoe in the 1880s. The latter resulted in colliery workers' houses springing up on the main Durham road. Slightly before that, in the 1860s, a rather advanced area of working class housing had been erected at Tudhoe Grange, built by Marmaduke Salvin to house local workers. These houses were, unusually, semi detached and arranged in a chequerboard layout, very much in contrast to the dreary terraces that were then the standard. Although these days of rapid industrialisation and rapid growth of population were days of ignorance and squalor, they also saw the 19th century drive for education and religion. A National School was built and opened in 1841; St. Paul's Church was built at Spennymoor in 1858 and all through these formative years the Non conformist churches combined welfare work with prayer. An era of prosperity dawned in the 1860s and 1870s when the miners were earning £1 per day. Spennymoor was ringed with collieries, black furnaces and coke ovens and the new prosperity showed itself in the building of better houses and in the opening of Co operative stores. The comparative isolation of its moorland situation ended too with the opening of a branch railway from the mainline at Ferryhill in 1876. However, as always in industrial life, boom was followed by "bust" – or "near bust", and by 1879 miners' wages were down to 4s 9d a day and those of ironworkers to a mere 3s a day. On top of these economic misfortunes came the terrible explosion at Tudhoe Colliery in 1882 when 37 people died. A strike, which lasted 13 weeks, paralysed the area in 1892, although out of the enforced idleness came foundations of new growth, for the machinery at the Tudhoe Iron works was then renovated and a new mill laid down. The works then possessed the largest mill in Europe, capable of rolling plates up to 13 feet in width.

20 ғасыр

1894 жылы Спеннимур және оның жанындағы ауылдар Спеннимур қалалық округтік кеңесі арқылы өзін-өзі басқару құқығына ие болғанда, жаңа билік нашар тұрғын үйлердің салдарымен бетпе-бет келді. Көптеген ерекше жағдайларды қоспағанда, тұрғын үй жағдайы Додд үйлерді «шошқа қораларына көбірек ұқсайды» деп сипаттағаннан бері жақсармаған еді. 1874 жылы сол кездегі Жергілікті басқару кеңесі былай деп мәлімдеді: «Спеннимурдегі адам және қоқыс қалдықтарын жоюға байланысты жағдайдан артығы жоқ. Көшелердің ешқайсысында дәретхана жоқ, олардың орнына әр есіктің алдында экскремент, күл және басқа да қоқыстар жиналуы үшін ашық ағаш жәшіктер қойылған; мұндай жағдай әдептілікке қарсы болудан басқа, әсіресе ыстық ауа-райында өте жағымсыз деп айтылады. Коттедждердің қатары арасында жүргенде, жер бетінің көп бөлігі осы жәшіктерден төгілген қалдықтардан тұратынына көз жеткізесіз. Артқы көшелер лай мен кірге толы». Бұл қорқынышты жағдайлар 20-ғасырға дейін жалғасты, тіпті 1920 жылы қалалық үйлердің 10%-дан да аз бөлігінде дәретхана болды. 1923 жылы тек төрт үй салынды және үйлерде әлі де тығыздық сақталды. Келесі бірнеше жылда әр жылы бірден төрт үй ғана салынды, ал 1929 жылы тұрғын үй жағдайының өте қиын екені хабарланды, бұл тіркелген деректерден анық көрінеді. Бұл жағдайлар өнеркәсіптегі тұрақсыз экономикалық жағдайлармен қатар жүрді. Көмір өндіру жалғасып, темір және инженерлік кәсіпорындар да жұмыспен қамтамасыз етіп отырғанмен, 20-ғасырдың басында ұзақ депрессия кезеңі басталды. Алғашқы соққы 1901 жылы басқа жердегі прогреске байланысты ескірген темір зауытының жабылуы болды. Зауыттың жабылуы 1904 жылы Диан және Капитул шахтасының ашылуымен біршама жеңілдетілді, бірақ осы бірнеше маңызды өнеркәсіпке тәуелділік 1960-шы жылдарға дейін сақталды. 1926 жылғы көміршілердің ірі ереуілінен бұрын шахталар жабыла бастады. 1924 жылы үш шахта жабылды, ал ереуіл тағы екеуінің құлауына себеп болды. Спеннимур Оңтүстік-Батыс Дурхамның депрессиялық аймағының бір бөлігіне айналды. Жағдайды жеңілдету үшін жоспарлар жасалса да, тұрақты жұмыс орындарының жетіспеушілігін ештеңе толықтыра алмады. 1930 жылы темір зауытының жанында қалған кокс пештері үзіліс-үзіліспен жұмыс істеді. 1938 жылға қарай жағдай көп жақсармады. Спеннимурдан алынған көмір мен кокс қолданылған Кливленд темір саудасы дағдарысқа ұшырады. Coulson инженерлік зауытында, Kenmir жиһаз фабрикасында және жаңадан ашылған Todhills кірпіш зауытында шикізат өндірісі жұмыссыздықтың негізгі, бірақ шектеулі көздері болды. Жұмыссыздық 33%-дан асты.

When, in 1894, Spennymoor and its adjacent villages achieved a measure of self government on the Spennymoor Urban District Council, the new authority found itself facing a legacy of poor housing. With few exceptions, the housing situation was little better than when Dodd had described the houses as "more like piggeries". In 1874 the then Local Government Board had reported:
"Nothing could well exceed the nuisance attendant on the disposal of excrement and refuse in Spennymoor. There are entire streets without any closet accommodation whatever and in its stead open wooden boxes are placed opposite nearly every doorway for the reception of the excrement, ashes and other refuse; an arrangement which, besides being revolting to every sense of decency, is stated to be offensive in the extreme, especially in hot weather. It is impossible to walk between the rows of cottages without being convinced that the surface of the ground is to a large extent composed of the overflowing contents of these midden boxes. The back streets stand deep in filth and mud." These appalling conditions continued into the 20th century and even by 1920 fewer than 10% of the town houses had water closets. In 1923 only four houses were built and there was still massive overcrowding in back to back properties. In the next few years only between one and four houses were built in any year and in 1929 the housing situation was still reported as acute which, from the recorded facts, seems self evident. These squalid conditions were paralleled by the ever uncertain economic conditions in industry. Although coal mining continued and the ironworks and engineering businesses were also providing employment, the start of the 20th century saw the start, too, of a long period of depression. The first blow was the closure in 1901 of the ironworks which had been rendered obsolete by the pace of change elsewhere. The effect of the closure was relieved by the sinking of the Dean and Chapter colliery in 1904, but the reliance on this one basic industry was to persist until the 1960s. Even before the big coal strike of 1926 the collieries had begun to close. Three closed in 1924 and the strike saw another two fail. Spennymoor became part of the South West Durham depressed area. Although schemes were inaugurated to relieve the gloom nothing could make up for the lack of steady employment. In 1930 the coke ovens which remained on the ironworks site were only working intermittently. Even by 1938 the situation had improved little. The Cleveland iron trade, which used the coal and coke produced at Spennymoor, was depressed. The production of these raw materials at Coulson's engineering works, Kenmir's furniture factory and newly opened brickworks at Todhills were the main, if limited, sources of employment. Unemployment was over 33%.

Қазіргі заман

Жұмыссыздықтың жоғары деңгейіне қарамастан, 1930 жылдары тұрғын үй жағдайы жақсарды, өйткені Қалалық округтік кеңес өзінің кең өкілеттіктерін пайдаланып, жарамсыз үйлерге қатысты шаралар қолдана бастады. 1935 жылы алғашқы 66 Кеңес үйі салынды, ал бір жылдан кейін Racecourse Estate аумағында алғашқы 106 Солтүстік-Шығыс Тұрғын үй қауымдастығының үйлері тұрғызылды. Соғысқа дейін салынған жалғыз үйлер болғанымен, олар үміт сыйлады және ең нашар жағдайлардағы бірқатар аудандарды тазалауға мүмкіндік берді. Дегенмен, жағдай жақсы болған жоқ, әлі де көптеген үйлер ылғалды, нашар жарықтандырылған және желдетілмейтін, кішкентай плиткаланған аулаларға немесе арт көшелерге шығатын. Екінші дүниежүзілік соғыс қалаға әртүрлі әсер етті. Бір жағынан, тұрғын үй құрылысы дерлік тоқтап қалды, бірақ өнеркәсіп саласында Спеннимур ірі орталық ретінде қайта жаңғырды. Бұл өзгерістің басты факторы 1941 жылы Меррингтон-Лейнде Корольдік қару-жарақ фабрикасының ашылуы болды, және содан бері бұл кәсіпорын көмір өнеркәсібіне балама жұмыс орындарының тұрақты көзін қамтамасыз етіп келеді. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бұл өнеркәсіптік белсенділік күрт төмендеді және ауыр кезеңдер қайта оралды, бірақ соғысқа дейінгі жылдардағыдай қиын болған жоқ. Дегенмен, тау-кен өнеркәсібінің құлдырауы ауыр соққы болды. 1944 жылдың 24 желтоқсанында Тудхоудың крикет алаңы Манчестерге бағытталған неміс Heinkel He 111 ұшағынан тасталған V-1 зымырандық бомбасына түсті. Жарылыс алаңды қиратты және айналасындағы үйлердің және Сент-Чарльз шіркеуінің терезелерін сындырды. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде V-1 зымыранының ең солтүстікке дейін түскен жері еді. 1963 жылы жағдай өзгерді және Дарем округі кеңесі, содан кейін Тұрғын үй және жергілікті басқару министрлігі Спеннимурдің жаңа "өсу нүктесі" болуы керек екенін, қала орталығын қайта дамыту қажет екенін, Тудхоу темір зауытының аумағын қалпына келтіру қажет екенін, ірі автомобиль жолы жобасын іске қосу қажет екенін, Корольдік қару-жарақ фабрикасының өнеркәсіптік аймағын кеңейту қажет екенін және Грин-Лейн өнеркәсіптік аймағын дамыту қажет екенін келісті. Спеннимур 90-жылдардың басында жергілікті тұрғындардың қатысуымен түсірілген "Спеннимор үшін Анимор" фильмі арқасында қысқа ғана уақытқа кино саласында сәттілікке қол жеткізді. Әрине, бастапқыда қиындықтар болды, бірақ жаңа өндірістер орнықты және көп жағдайда кеңейе бастады. Көмір өнеркәсібінің орнын тұтыну тауарларын өндіретін кәсіпорындар басты, Electrolux, Thorn Lighting және Black and Decker зауыттары салынды. Rothmans International компаниясы да 1980 жылдан 2000 жылға дейін Спеннимурде 400-ден астам адамды жұмыспен қамтитын темекі фабрикасына ие болды. Соғыс аяқталғаннан бері тұрғын үй саласында да үлкен жетістіктерге қол жеткізілді. 1963 жылдың соңына дейін 1120-дан астам нашар сапалы үйлер бұзылды және көптеген жаңа Кеңес үйлері жалға берілді, ал 400-ден астам үйге гранттар арқылы жөндеу жасалды. 1963 жылы XIX ғасырдағы кеншілердің иеленген үйлерінің салғаннан кейінгі алғашқы жеке құрылыс жобалары да іске асырылды. Гринвейстегі 800 үйден тұратын кешен және Тудхо Гранждегі 300 үйден тұратын кешен салынып бастады, бірақ жеке тұрғын үй құрылысы 1970 жылдардағы өнеркәсіптік өркендеуге дейін жылына 100-ге жете алмады. Ең ірі жоба – Тудхоу темір зауытының 70 акр жерін дамыту, одан Бессемер паркі тұрғын үй кешені салынды. 1968 жылы онда пәтерлер мен үйлерден тұратын блоктардың құрылысы басталды (барлығы 1009 тұрғын бірлігінен тұрады), бұл 500 жарамсыз үйді бұзуға және жаңа зауыттарға жұмыс істеуге келген жұмысшыларға тұрғын үй ұсынуға мүмкіндік берді. Бессемер паркі тұрғын үй кешеніндегі пәтерлер блоктары 1980 жылдары пәтерлердегі ылғалмен байланысты ауыр проблемаларға байланысты, олар тұрғындар үшін өте жағымсыз болғандықтан бұзылды. 1966 жылы қала Хай-стриттегі жол ағлақтарын азайту үшін Кембридж көшесі мен Сильвер көшесі арасында жаңа автобус стансасын ашты. Бұл автобус стансасы кейіннен 1990 жылдары автотұрақ ретінде қайта жаңартылды. Сондай-ақ 1966 жылы жақын маңдағы Парквуд сауда орталығы (ішінде Woolworths және супермаркет бар) ашылды. 2016 жылы дүкендерде жалға алу деңгейінің төмендеуіне байланысты Parkwood Precinct қайта жаңартылатындығы туралы хабарланды, бұл мыңжылдықтың басынан бері күшейіп келе жатқан мәселе.

Despite the high levels of unemployment, the housing situation at last took an upturn in the 1930s when the Urban District Council began to use its wider powers to take action on unfit houses. By 1935 the first 66 Council houses had been built, and a year later the first 106 North Eastern Housing Association houses were erected on the Racecourse Estate site. Although these were the only houses built before the war, they did provide some hope and allowed the clearance of some of the worst of the squalid areas. Nevertheless, the situation remained bad and there were still far too many damp, badly lit and ventilated houses opening onto small paved yards or back streets. World War II had diverse effects upon the town. On the one hand it brought housing efforts almost to a standstill, but on the industry front it saw the resurgence of Spennymoor as a major centre. The main factor was the opening in 1941 of a Royal Ordnance Factory at Merrington Lane and since then this estate has provided a constant source of alternative employment to the coal industry. The end of World War II, however, saw this industrial activity greatly curtailed and hard times returned, although without the severity of the earlier pre war years. The run down of the mining industry, however, was nevertheless a serious blow. On 24 December 1944, Tudhoe's cricket ground was hit by a rogue V 1 flying bomb, which had been air launched by a German Heinkel He 111 and was aimed at Manchester. The explosion cratered the field and blew out the windows of surrounding houses and of St. Charles' Church. This was the furthest north any V 1 landed during World War II. In 1963 changes were indicated and Durham County Council and then Ministry of Housing and Local Government agreed that Spennymoor should be a new "growth point" and that town centre redevelopment should take place; that the Tudhoe ironworks site should be reclaimed; that a major highway scheme should be put into hand; that the Royal Ordnance Factory Industrial Estate should be extended and that the Green Lane Industrial Estate should be developed. Spennymoor shared some brief film success in the early 90's with the production of 'Anymore for Spennymore' starring a few of the locals. There were, of course, early problems, but the new industries became established and, in most cases, began to expand. The coal industry has been replaced by manufacturers of consumer goods, and factories of Electrolux, Thorn Lighting and Black and Decker were established. Rothmans International also had a cigarette factory, employing more than 400 people, in Spennymoor from circa 1980 up until 2000. Housing, too, has made great strides since the end of the War. By the end of 1963 over 1,120 sub standard houses had been cleared and as many new Council houses built for letting – whilst over 400 houses had been improved by grant aid. In 1963 too there came the first private building developments to take place since back in the days of the 19th century colliery owners. The 800 house estate at Greenways and the 300 house estate at Tudhoe Grange were started, although it was not until the industrial prosperity of the 1970s that private house building reached 100 a year. The greatest project came with the development of the Tudhoe ironworks site – 70 acres that was turned into the Bessemer Park Housing Estate. In 1968 work commenced on blocks of flats and houses there (comprising 1,009 household units in total) and this allowed the clearance of 500 unfit houses as well as the provision of housing for workers coming to the new factories. The blocks of flats on the Bessemer Park Housing Estate were subsequently demolished in the 1980s, due to serious problems with damp in the flats that rendered them extremely unpopular with tenants. In 1966 the town opened a new bus station, between Cambridge Street and Silver Street, to relieve traffic congestion on the High Street. This bus station was subsequently redeveloped as a car park circa 1990. Also in 1966, the nearby Parkwood Shopping Precinct (which included a Woolworths and a supermarket) was opened. In 2016 it was announced that the Parkwood Precinct would be substantially redeveloped due to low tenancy rates in the shops, an escalating issue since the turn of the millennium.

Көлік

Спеннимур теміржол станциясы 1845 жылғы қарашада ашылды және Ұлыбритания теміржолдары мемлекеттендірілгенге дейін бірнеше компаниялардың басқаруында болды. Ол 1952 жылғы 31 наурызда жабылды. Автобустар Спеннимурға қызмет көрсетуді жалғастыруда, ең бастысы – Дарем мен Бишоп-Окленд қалалары арасында сағатына үш рет жүйтін Arriva North East 6-шы маршруты, сондай-ақ Ньюкасл мен Бишоп-Окленд арасында сағатына екі рет жүйтін Go North East шектеулі аялдамалы X21 маршруты.

Медиа

Жергілікті жаңалықтар мен теледидар бағдарламаларын BBC North East and Cumbria және ITV Tyne Tees ұсынады. Теледидар сигналдары Понтоп Пайк теледидар таратушысынан қабылданады. Жергілікті радиостанциялар: BBC Radio Newcastle, Capital North East, Heart North East, Smooth North East, Sun FM, Greatest Hits Radio North East, Durham On Air және Bishop FM – Бишоп-Оклендтен хабар тарататын қауымдық радиостанция. Қалаға "The Northern Echo" және "South West Durham News" газеттері қызмет көрсетеді.

Саясат

Спеннимур көп жылдар бойы Лейбористік партияның депутаттарын сайлап келген, бірақ соңғы кезде бұл аймақ бәсекеге толы аймаққа айналды. 1918 жылдан 1950 жылға дейін оның жеке парламенттік округі болды, 1950 жылдан 1974 жылға дейін Дурхам округінің құрамында, ал 1974 жылдан 1983 жылға дейін Солтүстік-Батыс Дурхам округінің құрамында болды. 1983 жылдан 1997 жылға дейін Седжфилд округінің бөлігі болды; осы кезеңде депутат Тони Блэр болды, ол өкілдік ету мерзімінің соңғы үш жылында Оппозиция жетекшісі болды. Ол премьер-министр болған кезде қала округтен шығарылды. 1997 жылдан бері ол Бишоп Окленд округінің бөлігі болып табылады, оның 2005 жылдан 2019 жылға дейінгі депутаты Лейбористік партиясынан Хелен Гудман болды. 2019 жылы бұл округ тұңғыш консервативті депутат Дехенна Дэвисонды сайлады. Спеннимур қала және оған қарасты ауылдарды қамтитын екі сайлау округінен Дарем округтік кеңесіне 5 округтік кеңесші сайлайды. Тудхоу округі Тудхоу ауылы, Тудхоу Мур және Төменгі Спеннимурды қамтиды. Спеннимур округі Спеннимур, Миддлстоун Мур және Байерс Грин ауылдарын қамтиды. Спеннимурдың өз қалалық кеңесі бар, ол Jubilee Park, Спеннимур қалалық әкімдігі, бау-бақшалар және қала бойынша әртүрлі ойын алаңдары мен қоғамдық орталықтар сияқты жергілікті қызметтерді ұсынады.

Уитворт залы

1183 жылдан бері Уитворт Холл иелігі Шафто отбасының меншігінде болды және 300 жылдан астам уақыт бойы олардың үйі болды, соның ішінде Дарем округінің депутаты, әйгілі баллада мен балалар өлеңімен танымал "Бонни Бобби Шафто" да бар. Қазір бұл орында Уитворт Холл қонақ үйі орналасқан, ал иелікке даңқ әкелген аң ауру паркі әлі де жақсы күтімде, сондай-ақ қоршалған бақ та.

Спеннимур қонысы

1930 жылдары Билл мен Бетти Фарреллдер "Пилгрим Траст" қорының көмегімен жергілікті өнер қауымдастығын құрды, мақсаты – "Төзімді көршілік қарым-қатынасты және ерікті әлеуметтік қызметтерді дамыту, ал мүшелеріне білімдерін жетілдіру, қызығушылықтарын кеңейту және шығармашылық қабілеттерін қалыптастыру мүмкіндігін беру". Бұл орталық қаладағы алғашқы кітапханаға үй иесі болды. Оның тарихымен байланысты белгілі жергілікті тұлғалардың арасында Норман Корниш, "шахта жұмысшысы-суретші" және Шильдон қаласында туған жазушы Сид Чаплин бар. Қазіргі таңда ғимарат көбінесе драма және музыка өнеріне арналған орталық, сонымен қатар басқа да қоғамдық шаралар өткізіледі.

Дарем тау-кен музейі

Дарем тау-кен музейі Спеннимур қалалық әкімшілігінің ғимаратында орналасқан. Ол Англияның солтүстігіндегі кен өндірісін, Дарем, Нортумберленд, Камберленд және Вестморленд тарихи округтеріндегі кендерді, сондай-ақ Солтүстік Йоркширдің темір кен орындарын қамтиды. Көрме үш бөлімнен тұрады: кішкентай кен өндірісімен байланысты заттар, ірі машиналардың модельдері және келушілерге шахта туннелінің сезімін беру үшін жасалған симуляция. Музей 1998 жылы ашылды, 2000 жылдан бері тіркелген қайырымдылық қоры болып табылады және «Достар» тобының қолдауына ие. Оның көрме залдары мерекелік емес күндерден басқа, апта ішінде және сенбі күндері жұмыс істейді, сонымен қатар көптеген архивтік материалдарды қамтитын веб-сайты бар. Музей «1293 жылдан бері Англияның солтүстігіндегі кен өндірісімен байланысты оқиғаларда қаза тапқан 24 000-нан астам ер адам, әйел және баланың естелігіне» арналған.

Тау-кеншілердің байрағы

2006 жылы Durham Miners' Gala (The Big Meeting) кешінде алғаш рет 13 (бұрынғы) жергілікті шахтаның символы болған жаңа ту көрсетілді. Бұл туды үлкен жиын алдындағы түні Еуропарламент депутаты Стивен Хьюз және 1995 жылдан 2001 жылға дейін UNISON кәсіподағының бас хатшысы болған, көп жылғы кәсіподақ жетекшісі Родни Бикерстафф ашты. Келесі күні тудың алғашқы көрсетілімі "Табс" - Эллингтон шахтасында жер астында қолданылған ванналардан жасалған шахтерлер ескерткішіне сапармен басталды. Бұл ескерткіш Спеннимур және аймақтағы шахталарда қаза болған барлық ерлер мен ұлдардың естелігін мәңгі есте сақтайды. Содан кейін сапар екі соғыс ескерткішіне жалғасты: демалыс орталығының сыртындағы негізгі кенотафқа және Тудхое зиратындағы кішкентайрақ ескерткішке.

Жабдықтар мен спорт

Спеннимурдың басты тартылысы – Виктория мерейтойлық паркі. Оны Виктория патшайымы өзінің билік ету мерейтойын тойлау үшін қала халқына сыйлаған. Парк бір кезде Шафто әулетінің Уитворт Холл иелігінің бір бөлігі болған жерде орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін паркте Қырым соғысынан әкелінген зеңбірек қойылған, оны оқ-дәрі жасау үшін балқытуға алып кеткен. Паркте Мыңжылдық аркасы орнатылған. Демалыс орталығында бассейн бар, онда жүзу сабақтары, футбол жаттығулары, жекпе-жек үйрету, фитнес-сабақтар, мультисенсорлық бөлме, бадминтон жаттығулары, Lifestyle Fitness фитнес-залы және гимнастика жаттығулары ұйымдастырылады. Бұған қоса, Ұлттық лотерея, Sport England және Седжфилд округі кеңесінің қаржыландыруымен аймақтық гимнастика орталығы ашылды, ол елдегі ең заманауи орталықтардың бірі болып есептеледі. Қала орталығындағы High Street және Cheapside көшелерінің қиылысында орналасқан демалыс орталығына жаңа аймақтық өнер орталығын қосу жоспарлануда. Спеннимур Таун ФК – жергілікті басты футбол командасы және 2013 жылы Уэмбли стадионында Тунбридж Уэллс клубымен өткен финалда 2:1 есебімен жеңіп, FA кубогын иеленді.