Солтүстік Англиядағы Берик-апон-Твид қаласы

Кіріспе

Нортумберлендтегі қала және азаматтық приход, Англия.

Бервик-апон-Твид (/audio=En uk BerwickUponTweed.ogg/) – кейде Бервик-он-Твид немесе жай ғана Бервик деп аталатын қала, Англияның Нортумберленд округінде орналасқан. Қала Англия-Шотландия шекарасының оңтүстігінде және Англияның ең солтүстік қаласы болып табылады. 2011 жылғы Ұлыбритания халық санағы бойынша Бервиктің халқы 12 043 адамды құрады. Қала Твид өзенінің сағасында, шығыс жағалауда, Эдинбургтен оңтүстік-шығысқа қарай, Ньюкасл-апон-Тайннан солтүстікке және Лондондан солтүстікке орналасқан. Англия үшін ерекше жағдай, Бервик Данияның астанасы Копенгагеннен сәл солтүстікке және Швецияның оңтүстік ұшы Солтүстік теңізден шығысқа қарай орналасқан, ал Бервик осы теңіздің жағасында жатыр. Бервик Нортумбрия Корольдігінде англосаксон елді мекені ретінде пайда болды, ол 10 ғасырда Англияға қосылды. 2008 жылы Бервик, Спиттал және Твидмут қауымдастықтарын біріктіретін азаматтық приход және қалалық кеңес құрылды. Бұл Англияның ең солтүстік азаматтық приходы. 400 жылдан астам уақыт бойы бұл аймақ Англия мен Шотландия патшалықтары арасындағы тарихи шекаралық соғыстардың орталығы болды, және Бервик иелігі екі патшалық арасында бірнеше рет ауысты. Соңғы рет 1482 жылы Ричард Глостер қаланы Англияға қайтарғанда иелігі өзгерді. Күні бүгінге дейін Бервик тұрғындарының көпшілігі Шотландиямен тығыз байланыста сезінеді. Бервик Рейнджерс футбол клубы мен Бервик регби футбол клубы Шотландия лигаларында ойнайды. Бервик дәстүрлі базар қаласы болып қала береді, сонымен қатар оның ерекше сәулеттік ескерткіштері бар, атап айтқанда ортағасырлық қала қабырғалары, грузин стиліндегі қалалық әкімшілік ғимараты, Елизавета дәуіріндегі қамалдары және Николас Хоксмурдың (1717–1721) қару-жарақ кеңесі үшін салған Ұлыбританиядағы ең алғашқы казарма ғимараттары.

Атауы

Бервиктің атауы бервик сөзімен бірдей түбірден шыққан, ол қожалықтан бөлініп, лордтың жеке пайдалануы үшін сақталған егістік жердің бір бөлігін білдіреді. Бұл көне ағылшын тіліндегі berewíc сөзінен келген, "дәнді дақылдар шаруашылығы" деген мағынаны береді (нақтырақ айтқанда, bere – арпаны білдіреді). Оның ең ерте жазылған түрі Беревич деп 1167 жылы тіркелген. Ұлыбританияда осы атпен бірнеше елді мекен бар; қаланың ортағасырлық мөрінде есіммен байланысты әзіл ретінде аю мен шырша ағашы бейнеленген.

Ерте тарих

Римнен кейінгі кезеңде бұл аймақта Брайнейх бритондары қоныстанды. Кейіннен бұл аймақ Берниция Англия патшалығының құрамына кірді. Берниция кейін Дейра патшалығымен бірігіп, Нортумбрияны құрды, ол 10 ғасырдың ортасында Эдред тұсында Англия патшалығына қосылды. Бервик 1018 жылғы Кархам шайқасынан кейін шотландтардың бақылауына өткенге дейін Нортумбрия графтығының бір бөлігі болып қалып келді. Қаланың өзі Нортумбрия патшалығы тұсында англосаксон елді мекені ретінде негіделді. Бервикті король Давид I (1124–1153 жылдары билік еткен) патшалық қалашыққа айналдырды. Давид сонымен қатар Шотландияның көптеген графтықтарын құрды, Бервик Бервикшир графтығының орталық қаласы болды, ол қаланың өзін және оның солтүстік-батысындағы ауылдық аймақты қамтыды. 1153 жылға қарай қалада монета соғылатын орын болды. 1276 жылы Уильям де Баддеби Бервиктің констеблі тағайындалды. Шотландияның билігінде болған кезде Бервик, Эдинбургқа жақын орналасқан Шығыс Лотиандағы Солтүстік Бервиктің қаласынан ажырату үшін "Оңтүстік Бервик" деп аталды. Бервик орта ғасырдағы аурулар мен мұқтаждарға арналған ауруханаға ие болды, оны шіркеу басқарды. Шотландия королі Джеймс I бекіткен Шотландияның Ұлы мөрімен расталған жарғы, корольдің капелланына "Томас Лаудерге, Бервик-апон-Твид қаласындағы Құдай үйіне немесе ауруханаға, оның өмірінің соңына дейін барлық жерлер, тиын, жалдау ақысы және кірістер, сондай-ақ аталған ауруханаға тиесілі барлық нәрсе, Шотландия Корольдігіндегі кез келген ауруханаға берілгендей еркін беріледі; король сондай-ақ барлық мүдделі тараптарға грант алушыға аурухананы ұстау үшін қажетті барлық нәрсені төлеуді бұйырады." Бұл жарғы 8 маусымда Эдинбургте, оның билігінің 20-шы жылында жазылған.

Даулы аумақ

Бервик екі ұлт арасындағы ғасырлар бойы соғыс кезінде ағылшын-шотланд шекарасындағы стратегиялық орны және оның салыстырмалы түрде үлкен байлығы рейдтердің, қоршаулардың және басып алулардың кезегіне әкелді. Шотландияның Вильгельм I 1173–74 жылдары Солтүстік Англияны басып алуға тырысты. 1174 жылы жеңілгеннен кейін Бервик, Эдинбург, Джедбург, Роксбург және Стирлинг қалаларындағы төрт басқа қамалмен бірге, Фалаз келісімі бойынша Англияның Генрих II-ге берілді. Бұл қамалдар шотландтық шығындар есебінен ағылшын әскерлерімен гарнизонға айналды. 1189 жылы Вильгельм Рихард I-ге Англияның крест жорығына үлес қосу үшін 10 000 фунт стерлинг төлегендіктен, Фалаз келісімі күшін жойды. 13 ғасырдың ортасына қарай Бервик гүлденген қалаға айналды. Англияның епископы және канцлері Уильям Эдингтонның айтуынша, Бервик "өте көп халқы бар және сауда-саттыққа өте маңызды болғандықтан, оны басқа Александрия деп атауға болады, оның байлығы теңіз болса, қабырғалары – су болды". 1291–92 жылдары Бервик, Джон Баллиол мен Аннандейлдің 5-ші лорды Роберт Брюс арасындағы шотланд тәжі үшін Англияның Эдуард I төрелік жүргізген жер болды. Баллиолға қатысты шешім 1292 жылдың 17 қарашасында Бервик қамалының Үлкен залында жарияланды. Эдуард өз кезегінде Шотландияға шабуыл жасап, Бервикті басып алды, қаланың көп бөлігін қиратып, тұрғындары, саудагерлер мен шеберлерін өлтірді. Эдуард I 1296 жылдың тамызында тағы да Бервикке барып, шотландтықтарды Дунбар шайқасында жеңгеннен кейін және Джон Баллиолды келесі шілдеде Кинкардин қамалында тақтан түсіргеннен кейін, шамамен 2000 шотланд дворянынан құрмет алды. Осы кезде қала қабырғаларын салу (және бұрынғы қамалды қайта жаңарту) жұмыстары басталды. Бұл бекіністер 1318 жылы аяқталды және кейін шотланд билігі кезінде жақсартылды. Уильям Уоллестің қолы 1305 жылдың 23 тамызында өлім жазасынан кейін Бервикке қойылды. 1314 жылы Англияның Эдуард II-і Бервикке 25 000 сарбаз жинады, олар кейін Баннокберн шайқасында жеңіліске ұшырады. 1315–1318 жылдар аралығында шотланд әскерлері, кейде фламандтық және неміс қарақшыларының көмегімен қаланы қоршап, блокадаға алды, ақыры 1318 жылдың сәуірінде басып алды. Англия Бервикті 1333 жылы Халидон төбесіндегі шайқастан кейін бір күннен кейін қайта басып алды. Шотландтар 1355 жылдың қарашасында қоршаудан кейін Бервик қаласын (бірақ оның қамалын емес) қысқа уақытқа бақылауға алды, бірақ өз кезегінде ағылшындықтар қоршауға алды, олар 1356 жылдың қаңтарында қаланы қайта басып алды. 1357 жылдың қазанында Бервикке келісімге қол қойылды, онда шотланд иеліктері 1346 жылдың 17 қазанында Невиллдің кресті шайқасында тұтқынға алынған Шотландияның Давид II үшін құн төлеу ретінде 100 000 марка төлеуге міндеттенді. 1461 жылы Бервик Генрих VI атынан оның әйелі Маргарет Анжумен Шотландияға қайтарылды, бұл Розалар соғысы кезінде йоркшыларға қарсы көмек үшін жасалды. Эдрингтоннан Роберт Лаудер қамалға басшылық етті. 1474 жылы оның орнын Кроуфорд графы Дэвид иеленді. 1478 жылдың 3 ақпанында Басс және Эдрингтоннан Роберт Лаудер қамалдың күзетшісі болып тағайындалды, ол шотландтардың бақылауының соңғы жылына дейін, Патрик Хепберн, 1-ші лорд Хайлс иеленгенге дейін осы лауазымда болды. 1482 жылы Глостер герцогы Ричард (кейіннен Ричард III) қаланы қайта басып алды. Томас Гоуэр 1543–1552 жылдары Бервиктің ағылшын маршалы болды. Шотландтар бұл жаулауды қабылдамады, оны кем дегенде екі ғасыр бойы куәландырған көптеген харталар дәлелдейді, бірақ қаланы ешқашан қайта бақылауға алмады. Іс жүзінде ол Англияның бақылауында болды және парламентке өкілдер жіберді, бірақ кез келген ағылшын графтығының шерифтерінің билігінен тыс, графтық корпорацияға ұқсас тәуелсіз округ ретінде болды. Англия королевасы Елизавета I билік құрған кезде оның бекіністеріне үлкен сомалар жұмсалды – бір дереккөз "Елизавета дәуірінің ең қымбат жобасы, 128 648 фунт стерлинг" деп жазылған, жаңа итальяндық стильде (trace italienne) салынды, ол артиллерияға төтеп беруге және бекіністерден оны пайдалануды жеңілдетуге арналған. Бұл бекіністер "өз түріндегі жалғыз сақталған қабырғалар" деп сипатталды, ал жобаға итальяндық әскери инженер Джованни Портинари де қатысты. Бервиктің шекаралық бекініс қала ретіндегі рөлі Англия мен Шотландияның Таждар одағымен аяқталды. 1603 жылдың 6 сәуірінде Шотландия королі VI Джеймс Англия королі I Джеймс болып тағайындалу үшін оңтүстікке қарай сапар шегіп, шекарадан өтті. Ол Ламбертон қаласында Бервиктің Лорд-губернаторымен және гарнизонның атты тобымен кездесті және қалаға әкелінді. 1603 жылдың желтоқсанында Таж Бервиктің гарнизонын таратуды және сарбаздар санын 100 адамға және зейнеткерлерге дейін азайтуды бұйырды. 1639 жылы Шарль I әскері Александр Лесли генералының әскерімен Бервикке қарсы тұрды, бұл Шотландияның Пресвитериан шіркеуін Шарльдің бақылауына келтіруге байланысты епископтық соғыстарда болды. Екі тарап шайқаспады, бірақ келісімге келді, ол "Бервик бейбітшілігі" деп аталды. Бервик көпірі, сондай-ақ "Ескі көпір" деп белгілі, 1611 жылға дейін салынды. Ол Твид өзенінің оң жағалауындағы Айлендширді солтүстік жағалауындағы Бервик округтік қаласымен байланыстырды. Әйелі Тринити шіркеуі 1648–52 жылдары салынды. Бұл Англиядағы ең солтүстік шіркеу және Оливер Кромвельдің рұқсатымен Ұлттар Достастығы кезеңінде салынды.

Berwick's strategic position on the Anglo Scottish border during centuries of war between the two nations and its relatively great wealth led to a succession of raids, sieges and takeovers. William I of Scotland invaded and attempted to capture northern England in 1173–74. After his defeat in 1174, Berwick was ceded to Henry II of England under the Treaty of Falaise, along with four other castles at Edinburgh, Jedburgh, Roxburgh, and Stirling, with the five castles to be garrisoned with English troops paid for at Scottish expense. The Treaty of Falaise was annulled in 1189 when William paid Richard I of England 10,000 marks sterling to contribute towards the latter's crusade. Berwick had become a prosperous town by the middle of the 13th century. According to William Edington, a bishop and chancellor of England, Berwick was "so populous and of such commercial importance that it might rightly be called another Alexandria, whose riches were the sea and the water its walls". In 1291–92, Berwick was the site of Edward I of England's arbitration in the contest for the Scottish crown between John Balliol and Robert Bruce, 5th Lord of Annandale. The decision in favour of Balliol was pronounced in the Great Hall of Berwick Castle on 17 November 1292. Edward, in turn, invaded Scotland and captured Berwick, destroying much of the town and massacring the burgesses, merchants and artisans of the town. Edward I went again to Berwick in August 1296 to receive formal homage from some 2,000 Scottish nobles, after defeating the Scots at the Battle of Dunbar in April and forcing John Balliol to abdicate at Kincardine Castle the following July. At this time, work began on building the town walls (and rebuilding the earlier Castle); these fortifications were complete by 1318 and subsequently improved under Scottish rule. An arm of William Wallace was displayed at Berwick after his execution and quartering on 23 August 1305. In 1314, Edward II of England mustered 25,000 men at Berwick, who later fought in the crushing defeat at the Battle of Bannockburn. Between 1315 and 1318, Scottish armies, sometimes with the help of Flemish and German privateers, besieged and blockaded the town, finally capturing it in April 1318. England retook Berwick the day after the Battle of Halidon Hill in 1333. The Scots briefly took control of the town of Berwick (but not its castle) after a siege in November 1355, but were in turn besieged by the English, who retook the town in January 1356. In October 1357, a treaty was signed at Berwick by which the Scottish estates undertook to pay 100,000 marks as a ransom for David II of Scotland, who had been taken prisoner at the Battle of Neville's Cross on 17 October 1346. In 1461, Berwick was ceded back to Scotland by Margaret of Anjou on behalf of her husband, Henry VI, in return for help against the Yorkists during the Wars of the Roses. Robert Lauder of Edrington was put in charge of the castle. He was succeeded in 1474 by David, Earl of Crawford. On 3 February 1478, Robert Lauder of the Bass and Edrington was again appointed Keeper of the castle, a position that he held until the final year of Scottish control, when Patrick Hepburn, 1st Lord Hailes, had possession. In 1482, Richard, Duke of Gloucester (later Richard III) recaptured the town. Thomas Gower was the English marshal of Berwick 1543 1552. The Scots did not accept this conquest evidenced by innumerable charters for at least two centuries after this date, but never regained control of the town. In practice it was controlled by England and sent members of parliament to the English parliament, but as an independent borough, outside the authority of the sheriffs of any English county, similar to a county corporate. During the reign of Queen Elizabeth I of England, vast sums – one source reports "£128,648, the most expensive undertaking of the Elizabethan period" – were spent on its fortifications, in a new Italian style (trace italienne), designed both to withstand artillery and to facilitate its use from within the fortifications. These fortifications have been described as "the only surviving walls of their kind". and the Italian military engineer Giovanni Portinari was also involved in the project. Berwick's role as a border fortress town ended with England and Scotland's Union of the Crowns. On 6 April 1603, James VI of Scotland crossed the Border on his journey southwards to be crowned James I of England. He was met at Lamberton by the Lord Governor of Berwick with a mounted party from the garrison and was conducted into the town. In December 1603, the Crown ordered the dissolution of the garrison of Berwick and the number of soldiers was reduced to 100 men and pensioners. In 1639, the army of Charles I faced that of General Alexander Leslie at Berwick in the Bishops' Wars, which were concerned with bringing the Presbyterian Church of Scotland under Charles's control. The two sides did not fight, but negotiated a settlement, the "Pacification of Berwick". Berwick Bridge, also known as the "Old Bridge" dates to 1611. It linked Islandshire on the south bank of the River Tweed with the county burgh of Berwick on the north bank. Holy Trinity Church was built in 1648–52. It is the most northerly parish church in England and was built under special licence from Oliver Cromwell during the Commonwealth period.

Британдық қала

1707 жылы Ұлыбритания актісі Англия мен Шотландияны біріктіріп, Ұлыбритания Корольдігін құрды. Одан бері Бервик Англия мен Уэльстің заңдары мен құқықтық жүйесінде қалып келді. 1746 жылғы Уэльс және Бервик туралы акт (кейіннен жойылған) Англияға қатысты заңнама Бервикке де қолданылатынын, қалаға тікелей сілтеме жасау қажет емес екенін белгіледі. 1830 жылдарға дейін қаланың шекарасы Бервик приходімен бірдей болды, ол Твид өзенінің толығымен солтүстік жағында орналасқан, қаланың негізгі құрылыс бөлігі мен солтүстік-батыстағы ауылдық жерлерді қамтыды. Осы кезде өзеннің оңтүстік жағындағы Твидмут қаласы халық саны жағынан өсіп, қаланың маңындағы шағын қала ретінде дамыды, бірақ қала шекарасынан тыс қалды. 1832 жылғы Парламент шекаралары актісі Бервиктің парламенттік округін (сайлау округін) Твидмут және Твидтің оңтүстігіндегі Спиттал қалаларын қосу арқылы кеңейтті. Бірнеше жылдан кейін, 1835 жылғы Муниципалдық корпорациялар актісі Англия мен Уэльстегі қалалардың басқаруын біркелкілендірді, Бервиктің муниципалдық шекарасы парламенттік округке сәйкес кеңейтілді, соның нәтижесінде Твидмут пен Спиттал Бервик қалалық кеңесінің қарауына өтті. Осы акті Бервиктің тәуелсіз округтік корпорация мәртебесін бекітті. 1841 жылы округтің халқы 12 578 адамды, ал приходтің халқы 8 484 адамды құрады. 1840 жылдары Сэмюэл Льюис өзінің Англия және Шотландия топографиялық сөздігіне Бервик-апон-Твид туралы ұқсас жазбаларды қосты. Бервик өз алдына округ болып қала берді және 1885 жылға дейін жеке парламенттік округ ретінде сақталды, содан кейін 1885 жылғы Орынды қайта бөлу актісіне сәйкес Нортумберлендтің бір бөлігіне біріктірілді. 1889 жылы Жергілікті басқару актісіне (1888 жыл) сәйкес округтік кеңестер сайланды, олар округтердің парламенттік шекараларына негізделген, сондықтан Бервик Нортумберленд округтік кеңесінің басқаруына көшті, ал қалалық кеңес округтік кеңеске бағынышты төменгі деңгейдегі орган болды. Қазіргі Англия ресми түрде "Жергілікті басқару актісінің (1972 жыл) IV бөлімінде белгіленген шекаралардың өзгеруіне байланысты, осы актінің 1-тарауымен құрылған округтерден, Үлкен Лондоннан және Сцилли аралдарынан тұратын аумақ" деп анықталады, оған Бервик кіреді. 1972 жылғы актінің 1974 жылғы 1 сәуірден бастап Англияның жергілікті басқаруын қайта ұйымдастыруы аясында Бервик-апон-Твид ауданы бұрынғы Бервик-апон-Твид ауданының Белфорд ауылдық округімен, Глендейл ауылдық округімен және Норхам мен Айлендширлер ауылдық округімен біріктіріліп құрылды. 1978 жылғы Түсіндіру актісінде 1967 және 1974 жылдар арасында қабылданған заңнамада "Англияға сілтеме жасау Бервик-апон-Твидті және Монмутширді қамтиды" делінген. 2009 жылы Бервик-апон-Твид ауданы Англиядағы жергілікті басқарудың кең ауқымды құрылымдық өзгерістерінің бөлігі ретінде таратылды. Бервик кенттік кеңесі бұрын атқарған барлық функциялар Нортумберленд округтік кеңесіне берілді, ол аймақтың бірыңғай билігі болып табылады.

In 1707, the Act of Union united England and Scotland to create the Kingdom of Great Britain. Since then, Berwick has remained within the laws and legal system of England and Wales. The Wales and Berwick Act 1746 (since repealed) deemed that whenever legislation referred to England, it applied to Berwick without the need for a specific reference to the town. Until the 1830s the borough boundaries of the town were identical to the parish of Berwick, which lay entirely on the north side of the River Tweed, covering the main part of the built up area and the rural areas immediately north west of it. By that time, Tweedmouth on the south side of the river had grown to a sizeable population, effectively as a suburb of the town but outside the borough boundaries. Under the Parliamentary Boundaries Act 1832 the parliamentary borough (constituency) of Berwick was enlarged to include the townships of Tweedmouth and Spittal south of the Tweed. A couple of years later, the Municipal Corporations Act 1835 standardised how boroughs were governed across England and Wales, and Berwick's municipal boundaries were enlarged to match the parliamentary borough, bringing Tweedmouth and Spittal under the jurisdiction of Berwick's town council. The same act also formalised Berwick's status as an independent county corporate. The population of the borough in 1841 was 12,578, and that of the parish was 8,484. In the 1840s, Samuel Lewis included similar entries for Berwick upon Tweed in both his England and Scotland Topographical Dictionary. Berwick remained a county in its own right, and remained a separate parliamentary constituency until 1885 when it was merged to become a division of Northumberland under the Redistribution of Seats Act 1885. In 1889 elected county councils were established under the Local Government Act 1888, which were based on the parliamentary boundaries of counties, and so Berwick was brought under the jurisdiction of Northumberland County Council, with the town council thereafter being a lower tier authority subordinate to the county council. England now is officially defined as "subject to any alteration of boundaries under Part IV of the Local Government Act 1972, the area consisting of the counties established by section 1 of that Act, Greater London and the Isles of Scilly", which thus includes Berwick. In the 1972 act's reorganisation of English local government from 1 April 1974, the Borough of Berwick upon Tweed was created by the merger of the previous borough of Berwick upon Tweed with Belford Rural District, Glendale Rural District and Norham and Islandshires Rural District. The Interpretation Act 1978 provides that in legislation passed between 1967 and 1974, "a reference to England includes Berwick upon Tweed and Monmouthshire". In 2009 the Borough of Berwick upon Tweed was abolished as part of wider structural changes to local government in England. All functions previously exercised by Berwick Borough Council were transferred to Northumberland County Council, which is the unitary authority for the area.

Басқару

Шотландиялық басқару кезеңдерінде Бервик, Бервикшир округінің орталық қаласы болды, және округ осы қаланың атымен аталды. Осылайша, орта ғасырлардың әртүрлі кезеңдерінде және 1482 жылдан бастап (Бервик Англияның басқаруына өткен кезде), Бервикшир Британ аралдарындағы басқа елдегі қаланың атымен аталатын жалғыз округ ерекшелігіне ие болды. 1958 жылы округ кеңесі елтаңба алуға өтініш берді, бірақ Шотландияның геральдикалық органы – Лорд Лион корольінен «Шотландияның қаласына лайықты» елтаңба беруді сұрады, және ол сұрағандай берілді. 1974 жылдың 1 сәуірінде округ Белфорд ауылдық округі, Глендейл ауылдық округі және Норхэм мен Айлендширлер ауылдық округімен бірігіп, Бервик округтік кеңесі құрылды. Нортумберленд округі кеңесі 2009 жылдың 1 сәуірінде Бервик-апон-Твид округі таратылғанда аймақтың бірыңғай билігіне айналды. 2008 жылдың 1 сәуірінде Бервик-апон-Твид қалалық кеңесі құрылды, ол Бервик-апон-Твид, Твидмут және Спиталды қамтиды. Ол бұрынғы округтің әкімдігі мен оның рәсімдік белгілерін қабылдады. 2022–2023 жылдарға арналған қала әкімі – Майк Гринер. Бервик-апон-Твид Бервик-апон-Твид парламенттік сайлау округінде орналасқан.

Экономика

Халықтың 60%-дан сәл астамы қызмет көрсету саласында жұмыс істейді, оның ішінде дүкендер, қонақүйлер мен қосымша қызмет көрсету, қаржылық қызметтер және денсаулық сақтауды қоса алғанда, мемлекеттік қызметтің көп бөлігі. Бервик қаласының қазіргі және соңғы экономикалық қызметтеріне шабдыз балық аулау, кеме жасау, инженерлік, ағаш кесу, тыңайтқыш өндірісі, малтылдау және твид және шұлық өндірісі жатады. Бервик қаласының орталық бөлігі Мэри Гейт және Хай-стриттен тұрады, онда көптеген жергілікті дүкендер мен кейбір сауда желілері орналасқан. Кітапхананың жанындағы Уолкер Гейтке жаңа кеңсе ғимараты салынды, ол Northumberland ересектерді оқыту орталығымен және туризм орталығымен біріктірілген. Твидмутта Homebase, Farm Foods, Marks and Spencer, Argos, Next, Carpetright және Poundland дүкендерінен тұратын сауда паркі бар. Бервик қалалық кеңесі 2006 жылы Asda компаниясының дүкен салу туралы ұсынысын қабылдамады, бірақ 2008 жылы қалада жаңа дүкен салуға рұқсат берді, ол 2010 жылдың 13 қыркүйегінде ашылды. Asda 2010 жылдың басында Твидмуттағы Co-op дүкенін сатып алды. A1 тас жолының жанындағы қала шетінде Loaning Meadows жерінде Morrisons супермаркеті, жанармай құю станциясы, McDonald's филиалы, Travelodge UK және Aldi дүкендері орналасқан. Aldi дүкені өз қызметін жаңадан салынған Loaning Meadows сауда паркіне көшірді, онда KFC және Costa Coffee драйв-түстері, A Food Warehouse көтерме сауда дүкені, Greggs және Home Bargains супермаркеті де орналасқан. Сауда паркі Morrisons дүкеніне жақын орналасқан.

Көлік

Ескі A1 жолы Бервик қаласынан өтеді. Қазіргі заманғы A1 жолы қаланың батысынан айналып өтеді. Қала Шығыс жағалауының негізгі теміржол желісінде орналасқан және Бервик-апон-Твид теміржол станциясымен қамтамасыз етіледі. Твидмуттағы шағын теңіз порты тауарларды импорттау және экспорттауға мүмкіндік береді, бірақ жолаушылар тасымалын жүзеге асырмайды. Порт 19 ғасырда салынған ұзын толқынқырғышпен қорғалған, оның соңында қызыл және ақ маяк орналасқан. 1826 жылы құрылысы аяқталған мұнара теңізге қарап тұрған терезеден әр бес секунд сайын ақ жарық шығарады. Теңізшілерге көмектесетін "Теңізшілер Апостольдығы" атты қайырымдылық ұйымы портына келген теңізшілердің қажеттіліктерін қолдау үшін капелланға ие. Автобус қызметтерін көбінесе Borders Buses (West Coast Motors компаниясының бөлігі) және Arriva атқарады, олар жергілікті және алыс қашықтықтарға байланыс ұсынады. Қалаға National Express автобустары да қызмет көрсетеді.

Бервиктің жеке басы

Бервик Шотландияның немесе Англияның бір бөлігі болып табылатынына қатысты күмәнділігімен әйгілі. Кейбіреулер өздерін ағылшын деп санайды және олардың адалдығы Нортумберлендке, ал енді біреулері Шотландиямен байланысты екенін сезінеді. Қаланың географиялық және тарихи тұрғыдан екі елдің арасында орналасуы оның өзіне тән ерекшелігін қалыптастырғаны айтылса да, Бервик тұрғындарының көптегенінің отбасында ағылшын-шотландтық байланыстар бар, бұл жеке сәйкестік сезімін күшейтеді. Тарихшы Дерек Шарман: «Бервик халқы өзін шынайы тәуелсіз сезінеді. Сіз, ең алдымен, бервиктіксіз, содан кейін ғана шотланд немесе ағылшынсыз». Абердин университетінің профессоры Доминик Уатт: «Егде жастағы адамдар Бервикке қарағанда жастар өзін шотландтық деп санауда, және мұны олардың акценттерінен де байқауға болады» деді. 2008 жылы Шотландия парламентінің депутаты Кристин Грэм Бервикті Шотландия құрамына қайта қосуды талап етті. Бервикте туып өскен либерал-демократ парламентарий Джереми Пурвис шекараны отыз шақырым оңтүстікке жылжытуды ұсынды, «Бервик Шотландияда болуы керек деген күшті сезім бар. Жақында ғана Бервикте әжем, ал Келсода тағы бір әжем болды, олар Шотландиядағы мемлекеттік қызметтер жақсырақ екенін көрді» деді. Алайда, Бервиктің бұрынғы депутаты Алан Бэйт мұндай қадамға заңдық жағынан үлкен өзгерістер қажет ететінін және оның іске аспайтынын айтты. Алан Бэйттің орнын басып алған депутат Энн Мари Тревелян: «Бервик-апон-Твидтегі сайлаушылар Англияда немесе Шотландияда болулары маңызды емес деп санайды» деді.

Бервик диалектісі

Бервик-апон-Твидтің жергілікті тілі басқа ауылдық Нортумберленд диалектілерімен және Шығыс-Орталық Шотланд тілімен көптеген қасиеттерінде ортақ. 1892 жылы тіл білімі маманы Ричард Оливер Хеслоп Нортумберленд графтығын төрт диалект аймағына бөлді және Бервик диалектін «солтүстік Нортумбрия» аймағына, Бервиктен Кокет өзеніне дейін созылатын аймаққа жатқызды. Сол сияқты, Чарльз Джонс (1997) бұл диалектті «негізінен солтүстік Нортумбриялық» деп санайды, «кейбір ерекшеліктері Шотланд тілімен ортақ». Бұл диалектінің ерекшеліктеріне «Нортумбриялық әдемі айтылу» (Northumbrian burr) жатады – бұл Солтүстік-Шығыс Англияның көптеген диалекттерінде тарихи түрде кездесетін R әрпінің ерекше айтылуы; сонымен қатар, ротикалық еместік басым: ескі буын өкілдері аздап ротикалық болады, ал жас буын толығымен ротикалық емес. 2000 жылы Англия-Шотландия шекаралық аймағында жүргізілген әлеуметтанулық зерттеуде Бервиктің оңтүстігіндегі Алнвик тұрғындары Бервик акцентін шотландтық ықпалымен байланыстырды. Керісінше, Бервиктің солтүстігіндегі Шотландияның Эймут қаласынан келгендер Бервик тілін «нортумбриялық немесе Джорди» деп санап, оны ағылшын тіліне жатқызды.

Спорт

Бервик Рейнджерс футбол клубы 1881 жылы қалада құрылды. Клуб шотландиялық футбол лига жүйесінде ойнайды. Бервик Рейнджерс клубының үй стадионы – Шиелфилд Парк, қазіргі таңда клуб шотландиялық футбол лига жүйесінің бесінші деңгейі – Төменгі лигада ойнайды. Қаладағы жаңа команда, Tweedmouth Rangers Football Club, 2016 жылдан бері Шотландияның Шығыс футбол лигасында өнер көрсетеді. Бұрын олар Солтүстік Нортумберленд лигасының мүшелері болған. Шотландия шекарасына жақын орналасқандықтан, Selkirk телехабар таратушысы арқылы BBC Scotland және ITV Border телеарналарын да қабылдауға болады. Қаланың жергілікті радиостанциялары – BBC Radio Newcastle (96.0 FM) және Radio Borders (102.3 FM). Бервик-на-Твидтің жергілікті газеті – «Бервик жарнамашысы».

Ресеймен қарым-қатынастар

Бервик Ресеймен ресми түрде соғыста екендігі туралы хабар бар (немесе жақында болды). 1966 жылғы 28 желтоқсандағы «Гардиан» газетінде Джордж Хоторн жариялаған оқиғаға сәйкес, «Правданың» Лондондағы тілшісі Бервик мэрі, кеңесші Роберт Ноксқа барып, екеуі өзара бейбітшілік туралы мәлімдеме жасады. Нокс: «Орыс халқына газеттеріңіз арқылы, өз төсектерінде тыныш ұйықтаса алатынын жеткізіңіздер» деді. Осы оқиға Associated Press агенттігіне сілтеме жасалып, 1966 жылғы 17 желтоқсандағы «The Baltimore Sun», 1966 жылғы 18 желтоқсандағы «The Washington Post» және 1966 жылғы 22 желтоқсандағы «The Christian Science Monitor» газеттерінде жарияланды. Бір кезде нақты оқиғалар «советтік шенеунік» мэр Нокспен «бейбітшілік шартына» қол қойған оқиғаға айналып кетті; Нокстің «Правда» тілшісіне айтқан сөзі осы нұсқада сақталды. Мұндай мәртебеге негіз болған нәрсе – Бервик бірнеше рет қолы ауысқан, дәстүрлі түрде ерекше, дербес бірлік ретінде қарастырылған және кейбір жарияланымдарда «Англия, Шотландия және Бервик-на-Твид қаласы» деп көрсетілген. Солардың бірі – 1853 жылы Ресейге қарсы Қырым соғысын жариялау, оған Виктория патшайымы «Ұлыбритания, Ирландия, Бервик-на-Твид және барлық британдық иеліктерінің королевасы Виктория» деп қол қойды. Соғысты аяқтау үшін Париж шартына қол қойылғанда, «Бервик-на-Твид» алынып тасталды. Осылайша, Британияның ең кішкентай қалаларының бірі ресми түрде әлемнің ең ірі державаларының бірімен соғыс жағдайында болды – және осы қақтығыс бір ғасырдан астам уақыт бойы бейбітшілік шартының болмауынан туындады. 1769 жылы салынған Деуэрс-Лейн астық қоймасы қазір қонақ үй және өнер галереясы ретінде қайта жаңартылды. 1780 жылы ауылдық үй ретінде салынған Маршалл Медоуз үйі қаланың солтүстігінде орналасқан. Бұл Англияның ең солтүстік орналасқан қонақ үйі, Маршалл Медоуз шығанағындағы Шотландия шекарасынан 275 метр қашықтықта. Бервиктен жоғары орналасқан Юнион-Чейн көпірі 1821 жылы салынған және әлемдегі ең көне сақталған аспалы көпір болып табылады. Хид-Хиллдегі Кингс Армс қонақ үйі 1782 жылы салынған және 1845 жылы қайта жаңартылған. Чарльз Диккенс 1861 жылы осы жерде болған. Роберт Стивенсон жобалаған және 1847-1850 жылдары 253 000 фунт стерлингке салынған Корольдік шекара көпірі – 720 ярд ұзындықтағы 28 аркасы бар теміржол виадугі, ол Шығыс жағалау магистральдық желісін Твид өзенінен 126 фут биіктікте алып өтеді. Оны патшайым Виктория ашты. Сэндгейттегі Жүгері биржасы 1858 жылы аяқталды және 1990 жылдардың соңында пәтерлерге айналдырылды. Уоллес Гриндегі Сент-Эндрю шіркеуі 1859 жылы салынған және Англиядағы Шотландия шіркеуінің сегіз қауымының бірі. Масондық зал 1872 жылы қаладағы Сент-Дэвид масондық ложасы үшін 1800 фунт стерлингке салынған. Зал әлі де ложаға тиесілі және басқа масондық ложалар мен ордендер де пайдаланады. Бұл елдегі мақсатты салынған масондық залдардың санаулы бірі және Виктория дәуірі масондық сәулетінің сирек үлгісі. Онда 1895 жылы салынған үлкен орган бар. Залда 1643 жылға дейінгі масондыққа қатысты көптеген артефакттар мен құжаттар сақталған. Royal Tweed Bridge, 1925 жылы Твид арқылы A1 жолын алып өту үшін салынған. Оның ұзындығы 110,03 метр, ол сол кездегі ең ұзын бетонды аралық болды. A1 жолы қазір қаланың батысынан айналып өтеді. 2000 жылдардың басында көпір жаңартылып, жол мен тротуардың орналасуы қайта қарастырылды және жаңа көше жарығы қосылды. Деуэрс-Лейн Бэк-стрит арқылы Бридж-стриттен төменге қарай созылады. Бервикке келген Л. С. Лоури сияқты, осы жерлерді де суреттеп шығарған. Бервиктің солтүстігіндегі жағалауда 67 метрге дейін жететін ұзындығы бар көптеген теңіз үңгірлері бар. Үңгірлер Гринс-Хейвеннен бастап Шотландия шекарасына дейінгі Маршалл Медоус шығанағындағы жартастарда орналасқан.

There is an apocryphal story that Berwick is (or recently has been) officially at war with Russia. According to a story by George Hawthorne in The Guardian of 28 December 1966, the London correspondent of Pravda visited the Mayor of Berwick, Councillor Robert Knox, and the two made a mutual declaration of peace. Knox said, "Please tell the Russian people through your newspaper that they can sleep peacefully in their beds." The same story, cited to the Associated Press, appeared in The Baltimore Sun of 17 December 1966; The Washington Post of 18 December 1966; and The Christian Science Monitor of 22 December 1966. At some point, the real events seem to have been turned into a story of a "Soviet official" having signed a "peace treaty" with Mayor Knox; Knox's remark to the Pravda correspondent was preserved in this version. The basis for such status was the claim that Berwick had changed hands several times, was traditionally regarded as a special, separate entity, and some proclamations referred to "England, Scotland and the town of Berwick upon Tweed". One such was the declaration of the Crimean War against Russia in 1853, which Queen Victoria supposedly signed as "Victoria, Queen of Great Britain, Ireland, Berwick upon Tweed and all British Dominions". When the Treaty of Paris was signed to conclude the war, "Berwick upon Tweed" was left out. This meant that, supposedly, one of Britain's smallest towns was officially at war with one of the world's largest powers – and the conflict extended by the lack of a peace treaty for over a century. Dewars Lane Granary, built in 1769, now restored as a hotel and art gallery. Marshall Meadows House, built in 1780 as a country house, is north of the town. It is the most northern hotel in England, just 275 metres from the Scottish border at Marshall Meadows Bay. Union Chain Bridge, upstream, from Berwick, was built in 1821 and is the world's oldest surviving suspension bridge. The Kings Arms Hotel on Hide Hill was built in 1782 and rebuilt in 1845. Charles Dickens stayed there in 1861. The Royal Border Bridge, designed by Robert Stephenson and built in 1847–1850 at a cost of £253,000, is a 720 yard long railway viaduct with 28 arches, carrying the East Coast Main Line 126 feet above the River Tweed. It was opened by Queen Victoria. The Corn Exchange in Sandgate, completed in 1858, and converted into apartments in the late 1990s. St Andrew's Church, Wallace Green was built in 1859 and is one of only eight Church of Scotland congregations in England. The Masonic Hall was built in 1872 for the town's St David's Masonic Lodge for £1,800. The lodge still owns the hall and is also used by other Masonic lodges and orders. It is one of few purpose built Masonic halls in the country and is a scarce example of Victorian Masonic architecture. It has a large pipe organ built in 1895. The Hall contains many artefacts and documents concerning Freemasonry in the town, which can be traced back to 1643. The Royal Tweed Bridge, built in 1925 to carry the A1 road across the Tweed. Its span is 110.03 m, which at the time was the longest concrete span. The A1 now bypasses the town to the west. In the early 2000s, the bridge was renovated, the road and pavement layout revised, and new street lighting added. Dewars Lane runs down Back Street just off Bridge Street. Like other Berwick locations, it was painted by L. S. Lowry, who visited Berwick. There are numerous sea caves on the coastline to the north of Berwick, with lengths up to 67 metres. The caves are found in the cliffs from Green's Haven to the Scottish border at Marshall Meadows Bay.

Климат

Бервик-апон-Твид теңіз климатымен сипатталады, маусымдар арасындағы температура айырмасы шамалы. Англияның солтүстік бөлігінде орналасқандығы және Солтүстік теңіздің күшті әсеріне байланысты, бұл аймақта Англия үшін салыстырмалы түрде салқын жаз мезгілі болады, шілде айының (1981–2010 жж.) орташа ең жоғары температурасы Шотландия климатына көбірек ұқсайды. Қаңтар айында ең жоғары температура , ал ең төменгі температура , жылына орташа есеппен 38,1 рет аяз болады. Жауын-шашын британдық стандарттармен салыстырғанда аз, орташа жылдық көрсеткіші , алайда күн сәулесінің мөлшері жылына 1508,5 сағатқа дейін шектеледі. Барлық деректер Метеорологиялық басқармаға қарасты Бервик-апон-Твид станциясынан алынған.