Теодора Сара Орне Жуэтт: Американдық жазушының өмірі мен шығармашылығы
Sarah Orne Jewett
Теодора Сара Орн Джуэтт (1849-1909) – американдық жазушы, Мэн штатының өңірлік колоритімен танымал. Романдары мен әңгімелері жергілікті өмірді көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист (1849–1909)
American novelist (1849–1909)
Теодора Сара Орн Джуетт (3 қыркүйек 1849 – 24 маусым 1909) – американдық романист, әңгімеші және ақын, ең белгілісі Мэн штатының оңтүстік жағалауында немесе оның аймағындағы жергілікті өмірді бейнелейтін шығармаларымен танымал. Джуетт американдық әдебиеттегі аймақтық ерекшеліктерді көркем бейнелеудің маңызды шебері ретінде танылады.
Theodora Sarah Orne Jewett (September 3, 1849 – June 24, 1909) was an American novelist, short story writer and poet, best known for her local color works set along or near the southern coast of Maine. Jewett is recognized as an important practitioner of American literary regionalism.
Ерте өмір
Сара Орн Джуетт 1849 жылдың 3 қыркүйегінде Мэн штатының Оңтүстік Бервик қаласында дүниеге келген. Оның отбасы көп буын бойы Жаңа Англияда тұрған. Джуетттің әкесі, Теодор Герман Джуетт, «акушерлік және әйелдер мен балалар аурулары» саласында маманданған дәрігер болған. Сара әкесімен бірге жиі сапарлап, туған жерінің көрікті жерлерімен және оның халқымен танысқан. Оның анасы Каролина Фрэнсис (Перри) болған. Ревматоидты артритке емделу үшін, ол бала кезінде дамыған ауру, Сара жиі серуендеуге жіберілді, соның арқасында табиғатқа деген сүйіспеншілік сезімі пайда болды. Кейінірек Сара Бостонға жиі барып, сол заманның белгілі әдеби тұлғаларымен танысты; бірақ ол әрқашан Оңтүстік Бервикке, оның жанындағы шағын теңіз порттарына оралып отырды, олар оның «Дипхейвен» және «Даннет Лэндинг» әңгімелеріндегі қалаларға шабыт берген. Джуетт Мисс Олив Рейннің мектебінде, содан кейін Бервик академиясында оқып, 1866 жылы бітірді. Ол өз білімін отбасылық кітапханадағы кітаптарды оқып толықтырды. Джуетт «ешқашан дінге ашық түрде мойын бұрған жоқ», бірақ 1871 жылы епископтық шіркеуге қосылғаннан кейін, ол дәстүрлі емес діни идеяларды зерттеді. Мысалы, Гарвард университетінің құқық профессоры Теофилус Парсонспен достығының арқасында, ол XVIII ғасыр швед ғалымы және теологы Эммануэль Шведенборгтың ілімдеріне қызығушылық танытты, ол Құдайдың «көптеген біріккен формаларда болуына» сенді – бұл Джуетттің жеке жауапкершілікке сенуіне негіз болған ұғым.
Sarah Orne Jewett was born in South Berwick, Maine, on September 3, 1849. Her family had been residents of New England for many generations. Jewett's father, Theodore Herman Jewett, was a doctor specializing in "obstetrics and diseases of women and children," and Jewett often accompanied him on his rounds, becoming acquainted with the sights and sounds of her native land and its people. Her mother was Caroline Frances (Perry). As treatment for rheumatoid arthritis, a condition that developed in her early childhood, Jewett was sent on frequent walks and through them also developed a love of nature. In later life, Jewett often visited Boston, where she was acquainted with many of the most influential literary figures of her day; but she always returned to South Berwick, small seaports near which were the inspiration for the towns of "Deephaven" and "Dunnet Landing" in her stories. Jewett was educated at Miss Olive Rayne's school and then at Berwick Academy, graduating in 1866. She supplemented her education with reading in her extensive family library. Jewett was "never overtly religious", but after she joined the Episcopal church in 1871, she explored less conventional religious ideas. For example, her friendship with Harvard law professor Theophilus Parsons stimulated an interest in the teachings of Emanuel Swedenborg, an eighteenth century Swedish scientist and theologian, who believed that the Divine "was present in innumerable, joined forms — a concept underlying Jewett's belief in individual responsibility."
Мансап
1868 жылы 18 жасында Джуетт өзінің алғашқы маңызды әңгімесін "Дженни Гарроудың ғашықтары" деп "Біздің одақтың туы" басылымында жариялады, және оның беделі 1870 және 1880 жылдары артып, дамыды. Джуетт өзінің алғашқы әңгімелері үшін "Элис Элиот" немесе "А. С. Элиот" аттарын псевдоним ретінде қолданды. Джуетт өте жақсы сипаттама беру қабілетіне ие болды, оны Уильям Дин Хауэллс "сөйлеуге ерекше сезімталдық – Мен сіздің халқыңызды естіп тұрам" деп бағалады. Джуетт "Шыңқыр шыршалар елі" (1896) повесімен танымал болды. "Ауыл дәрігері" (1884) романы оның әкесінің бейнесін және медициналық мансапқа деген ертедегі ұмтылысын көрсетеді, ал "Ақ құйрық" (1886) – оның ең үздік туындыларының бірі саналатын әңгімелер жинағы. Джуетттің поэзиясының бір бөлігі "Әндер" (1916) жинағында топтастырылған, сонымен қатар ол үш балалар кітабын жазды. Уилла Кэтэр Джуеттті жазушы ретінде қалыптасуына зор ықпал еткен тұлға деп сипаттады, ал феминистік сыншылар оның жазуларын әйелдердің өмірі мен дауысы туралы толымды мәліметтер бергендігі үшін жоғары бағалады. 1901 жылы Боудин колледжі Джуеттке әдебиет саласының құрметті докторлық дәрежесін берді, бұл дәреже Боудин тарихында әйелге алғаш рет берілді. 1909 жылы "Бостон глобусы" газетінде Джуетттің қайтысы туралы жарияланған хабарламада оның жұмысының егжей-тегжейлілігі, нәзіктігі және қарапайымдылығына баса назар аударылды. Джуетттің хаттары мен күнделіктері оның жас кезінде Грейс Гордон, Кейт Бёркхед, Джорджи Хэллибертон, Элла Уолворт және Эллен Мейсон сияқты бірнеше әйелдермен тығыз қарым-қатынаста болғанын көрсетеді. Мысалы, оның күнделігіндегі жазбаларға сүйенсек, Джуетт Кейт Бёркхедке қатты ғашық болған. Кейін Джуетт жазушы Энни Адамс Филдс (1834-1915) және оның күйеуі, "Atlantic Monthly" журналының редакторы Джеймс Т. Филдспен жақын достық қарым-қатынас орнатты. 1881 жылы Джеймс Филдстің күрт қайтысынан кейін Джуетт Энни Филдске көңіл айту үшін барды. Филдс Джуетттің келуінен жұбаныш алды, және олардың қарым-қатынасы одан әрі дамыды. Джуетт пен Филдс сол кезде "Бостон некесі" деп аталатын Филдстің Манчестер-бай-зе-Сидегі және Бостондағы Чарльз көшесі, 148 нөмірдегі үйлерінде бірге тұруға көшті. Джуетттің көптеген жарияланбаған өлеңдері, оның ішінде әйелдерге арналған тридцятьқа жуық махаббат өлеңдері немесе өлең үзінділері оның оларға деген сезімдерінің тереңдігін көрсетеді. 1902 жылдың 3 қыркүйегінде Джуетт көлік апатына ұшырап, осы оқиға оның жазушылық мансабын дерлік аяқтады. 1909 жылдың наурыз айында инсульттан соң паралич болып, 1909 жылдың 24 маусымында Солтүстік Бервик үйінде тағы бір инсульттан қайтыс болды. Энни Адамс Филдс Джуеттпен болған хат алмасуларын 1911 жылы жариялады. Джуетт пен оның қарындасы Мэри 1887 жылы үйді мұраға алды.
In 1868 at age 18, Jewett published her first important story, "Jenny Garrow's Lovers," in The Flag of Our Union, and her reputation grew throughout the 1870s and 1880s. Jewett used the pen name "Alice Eliot" or "A. C. Eliot" for her early stories. Jewett possessed a keen descriptive gift that William Dean Howells called "an uncommon feeling for talk — I hear your people." Jewett made her reputation with the novella The Country of the Pointed Firs (1896). A Country Doctor (1884), a novel reflecting her father and her early ambitions for a medical career, and A White Heron (1886), a collection of short stories that are among her finest work. Some of Jewett's poetry was collected in Verses (1916), and she also wrote three children's books. Willa Cather described Jewett as a significant influence on her development as a writer, and "feminist critics have since championed her writing for its rich account of women's lives and voices." In 1901 Bowdoin College conferred an honorary doctorate of literature on Jewett, the first woman to be granted an honorary degree by Bowdoin. In Jewett's obituary in 1909, The Boston Globe remarked on the strength that lay in "the detail of her work, in fine touches, in simplicity." Jewett's letters and diaries reveal that as a young woman, Jewett had close relationships with several women, including Grace Gordon, Kate Birckhead, Georgie Halliburton, Ella Walworth, and Ellen Mason. For instance, from evidence in her diary, Jewett appears to have had an intense crush on Kate Birckhead. Jewett later established a close friendship with writer Annie Adams Fields (1834–1915) and her husband, publisher James T. Fields, editor of the Atlantic Monthly. After the sudden death of James Fields in 1881, Jewett paid a condolence visit to Annie Fields. Fields found solace in subsequent visits from Jewett and their relationship grew. Jewett and Fields began living together in what was then termed a "Boston marriage" in Fields's homes in Manchester by the Sea, MA, and at 148 Charles Street in Boston. Jewett's poetry, much of it unpublished, includes approximately thirty love poems or fragments of poems written to women which illustrate the intensity of her feelings toward them. On September 3, 1902, Jewett was injured in a carriage accident that all but ended her writing career. She was paralyzed by a stroke in March 1909, and she died in her South Berwick home after suffering another stroke on June 24, 1909. Annie Adams Fields published her correspondence with Jewett in 1911. Jewett and her sister Mary inherited the house in 1887.
Шығарма емес
Норман тарихы, көбінесе Англияны басып алуымен байланысты, Г. П. Путнам ұлдары, 1887 ж.
The Story of the Normans, Told Chiefly in Relation to Their Conquest of England, G. P. Putnam's Sons, 1887
Халықтық мәдениеттегі сілтеме
2019 жылғы "Маяк" фильмі Томас Уэйк (Уиллем Дафо ойнаған) кейіпкерінің төменгі жағалау акцентін Оңтүстік Мэндегі сол кезеңдегі сөйлеудің фонетикалық транскрипциясын жасаған Джуеттке негізделген. Американдық британдық жазушы Генри Джеймс 1866 жылы "Бостондықтар" романын жазғанда Энни Филдс пен Сара Орн Джуетт арасындағы қарым-қатынастан шабыттанды.
The 2019 film The Lighthouse based the down east accent of character Thomas Wake (played by Willem Dafoe) on Jewett's phonetic transcription of period speech in southern Maine. American British author Henry James was inspired by Annie Fields and Sarah Orne Jewett's relationship when writing his 1866 novel The Bostonians.