Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коммунизмді жою туралы 1950 жылғы заң (1950 жылғы № 44 заң), 1976 жылы Ішкі қауіпсіздік туралы заң деп аталды, апартеидтік Оңтүстік Африканың ұлттық үкіметінің заңы болып табылды. Ол Оңтүстік Африка Коммунистік партиясын ресми түрде тыйым салып, терминнің өте кең анықтамасына сәйкес коммунизмді қабылдаған кез келген партияны немесе топты қудалады. Бұл заң сонымен қатар жеке тұлғаларды тыйым салуға алу үшін негіз ретінде пайдаланылды және оның нақты салдары наразылық білдірген дауыстарды оқшаулап, үнсіздікке мәжбүр ету болды.
Legislation
The Suppression of Communism Act, 1950 (Act No. 44 of 1950), renamed the Internal Security Act in 1976, was legislation of the national government in apartheid South Africa which formally banned the Communist Party of South Africa and proscribed any party or group subscribing to communism, according to a uniquely broad definition of the term. It was also used as the basis to place individuals under banning orders, and its practical effect was to isolate and silence voices of dissent.
Сипаттама
1950 жылғы 17 шілдеде күшіне енген заңда коммунизм – экономикалық, әлеуметтік, саяси немесе өндірістік өзгерістерге жетуге бағытталған, "қақтығыс немесе тәртіпсіздік тудыру арқылы" немесе "еуропалық және еуропалық емес нәсілдер арасындағы [ ] антагонизм сезімін күшейтуге және [тәртіпсіздікті] арттыруға" бағытталған кез келген схема ретінде анықталды. Әділет министрі егер адамның мақсаттары осы мақсаттармен сәйкес келетінін анықтаса, кез келген адамды коммунист деп тағайындауға және коммунист деп танылған адамның бостандықтарын қатаң шектейтін бұйрық шығаруға құқылы болды. Адамның коммунист мәртебесі екі апталық шағым беру мерзімінен кейін қайта қарастырылмайтын факт болып есептелді және ол адамның қоғамдық өмірге қатысуына тыйым салынып, қозғалысы шектелді немесе түрмеге қамалуы мүмкін болды. Үкімет заңның қабылдануын Оңтүстік Африка Коммунистік партиясының мүшелерінің апартеидке қарсы ішкі қарсылыққа қатысуымен, коммунистік партиялардың жалпыға тараған диверсиялық тактикасымен, сондай-ақ Кеңес Одағының жаңадан пайда болған суық соғыс және отаршылдықтан құтылу кезеңіндегі қауіп-қатерімен байланыстырды. Бірақ бұл кепілдіктер тұрақты түрде орындалмады, ал тыйым салу бұйрықтары апартеид дәуірінде Оңтүстік Африка үкіметінің ең тиімді құралдарының біріне айналды.
The Act, which came into effect on 17 July 1950, defined communism as any scheme aimed at achieving change—whether economic, social, political, or industrial—"by the promotion of disturbance or disorder" or any act encouraging "feelings of hostility between the European and the non European races [ ] calculated to further [disorder]". The Minister of Justice could deem any person to be a communist if he found that person's aims to be aligned with these aims, and could issue an order severely restricting the freedoms of anyone deemed to be a communist. After a nominal two week appeal period, the person's status as a communist became an unreviewable matter of fact, and subjected the person to being barred from public participation, restricted in movement, or imprisoned. The government justified passage of the Act by noting the involvement of members of the South African Communist Party in the internal resistance to apartheid, the subversive tactics of communist parties more widely, as well as the perceived threat of the Soviet Union in the emerging Cold War and decolonisation. These guarantees, however, were not followed reliably, and banning orders emerged as one of the most effective tools of the South African government throughout the apartheid era.
Тиімділігі
Заңның мәтіні осылай жазылғандықтан, үкімет саясатына қарсы шыққан кез келген адам коммунист деп есептелуі мүмкін еді. Заңда коммунизмнің нәсілдік келіспеушілікті қоздыруға тырысатыны нақты көрсетілгендіктен, ол нәсілдік бөліс және апартеидті сынағандарды заңмен үнсіздендіруге жиі пайдаланылды. Заң коммунизмді соншалықты кеңінен анықтады, нәтижесінде күдікпенің көп бөлігі "заңмен бекітілген коммунизм" деп танылды. 1952 жылы Африка Ұлттық Конгресінің (АҰК) басшыларының ісін қараған судья Франс Рампф, мұндай құқық бұзушылықтың "көбінесе танылған коммунизммен ешқандай қатысы болмауы мүмкін" екенін атап өтті. Бұл заң үкіметке АҰК сияқты және қара, аралас нәсілді және үнділердің тең құқықтарын жақтаған басқа ұйымдарды басуға мүмкіндік берді. Заң осы топтарды қызметтерін жасыруға мәжбүр етті. Осы заңның нәтижесінде Нельсон Мандела басқарған және АҰК-нің бір бөлімі болған uMkhonto we Sizwe сияқты ұйымдар Коммунистік партиядан қаржылық көмек іздеді.
The Act was worded in such a way that anyone who opposed government policy could be deemed a communist. Since the Act explicitly declared that communism sought to encourage racial disharmony, it was frequently used to legally gag critics of racial segregation and apartheid. The Act defined communism so sweepingly that defendants were frequently convicted of "statutory communism". Justice Frans Rumpff, presiding in the 1952 trial of African National Congress (ANC) leaders, observed that such an offence might have "nothing to do with communism as it is commonly known." The Act facilitated the government suppression of organisations such as the ANC and others which advocated for equal rights for blacks, coloureds and Indians. The Act forced these groups to go underground with their activism. Because of this Act, groups such as uMkhonto we Sizwe, led by Nelson Mandela as a branch of the ANC, did seek financial support from the Communist Party.
1982 жылы ауыстырылды
1982 жылы Заңның көп бөлігі 1982 жылғы Ішкі қауіпсіздік туралы Заңмен алмастырылды.
Most of the Act was replaced in 1982 by the Internal Security Act, 1982.