Эдвард Стюарт Дэвис: Америкалық модернист суретшінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық суретші (1892–1964)

Эдвард Стюарт Дэвис (7 желтоқсан 1892 – 24 маусым 1964) – американдық модернист суретші. Ол 1940-1950 жылдардағы джазға негізделген, батыл, жарқын және түрлі-түсті суреттерімен, сондай-ақ 20 ғасырдың басындағы Ашкан мектебінің туындыларымен кеңінен танымал болды. Дэвис Американың әлеуметтік-саяси ортасына өз жұмысының әсер ете алатынына сенгендіктен, оның саяси үндеуі ең абстрактілі туындыларынан ең айқын жұмыстарына дейін барлық шығармаларында көрінетін. Көптеген модернист суретшілерден өзгеше, Дэвис өзінің саяси мақсаттары мен ұстанымдарын жақсы білді және мансабы бойында өнер арқылы адалдығынан ешқашан бас тартқан жоқ. 1930 жылдары Дэвис танымал американдық суретші болғанмен, бұл оны Ұлы депрессияның теріс әсерлерінен сақтамады, нәтижесінде ол Федералдық өнер жобасына өтініш білдірген алғашқы суретшілердің бірі болды. Аталған жоба аясында Дэвис марксистік сипаттағы бірнеше жұмыстар жасады, бірақ ол марксистік идеялар мен философияны толық қолдауға жеткілікті тәуелсіз болды. Дэвис 1912 жылы Нью-Йорктегі Роберт Анри өнер мектебінде, Ашкан мектебінің жетекшісі Роберт Анридің басшылығымен ресми өнер білімін алды. Осы кезеңде ол Джон Слоан, Гленн Коулман және Генри Глинтенкамп суретшілерімен достық қарым-қатынас орнатты. 1913 жылы Дэвис Армори Шоуда ең жас суретшілердің бірі ретінде қатысты, онда ол Ашкан мектебінің стиліндегі бес акварель суретін көрсетті. Көрмеде Дэвис Винсент ван Гог, Анри Матисс және Пабло Пикассо сияқты суретшілердің туындыларымен танысты. Дэвис "заманауи" суретшіге айналып, Америкадағы кубизм мен модернизмнің маңызды өкіліне айналды. 1920 жылдары ол өзінің қалыптасқан стиліне қарай дамуын бастады, абстрактілі натюрморттар мен пейзаждарды суреттеді. Оның темекі қаптары мен шамдардың жарнамалары сияқты қазіргі заманғы тақырыптарды пайдалануы оның жұмысына прото-поп-арт элементін қосты. Дэвистің тәжірибелерінің бірі – бұрынғы суреттерін пайдалануы. Ол Глостерде, Массачусетс штатында салған порт көріністерінің элементтерін кейінгі көптеген жұмыстарында қолданды. Тағы бір тәжірибе – сериялы сурет салу, бірдей құрылымға ие жұмыстар жасау, бірақ түстерін өзгерту немесе геометриялық әшекейлер қосу арқылы тақырыптағы өзгерістерді жасау. Кейбір сарапшылар оның шығармашылығының бұл аспектісі оның джазға деген сүйіспеншілігімен сабақтас екенін айтады, онда музыканттар негізгі аккорд құрылымын импровизациялайды. 1928 жылы ол бір жылға Парижге сапар шекті, онда көше көріністерін суреттеді. 1929 жылы Парижде болғанда ол өзінің американдық әйелі Бесси Чосакқа үйленді. 1930 жылдары ол саяси белсенділікке көбірек араласты, Сесил Уайтингтің сөзіне сәйкес, Дэвистің мақсаты "абстрактілі өнерді марксизммен және заманауи индустриялық қоғаммен үйлестіру" болды. Сондай-ақ 1932 жылы Дэвис Радио Сити Музыка залы үшін қабырғалық сурет жасады, оны Рокфеллер орталығы өнер комитеті "Әйелдерсіз ерлер" деп атады (осы жылы Эрнест Хемингуэйдің екінші әңгімелер жинағы аяқталғаннан кейін). Хилтон Крамердің 1975 жылғы New York Times газетінде жариялаған мақаласына сәйкес, Дэвис қабырғалық сурет орналасқан жеріне де, оған берілген атауына да риза болған жоқ. 1938 жылы Дэвис "Суинг Ландшафт" суретін салған, бұл қазіргі заманғы мурал, қазір 20 ғасырдың ең маңызды американдық суреттерінің бірі саналады. Сол жылы Дэвис Розель Спрингерге үйленді. Дэвис өмірінің соңғы жылдарын Нью-Йорк әлеуметтік зерттеулер мектебінде және Йель университетінде оқытумен өткізді. 1947–1952 жылдары Дэвистің екі туындысы, "Тек ішкі пайдалану үшін" (1945) және "Композиция (1863)" (шамамен 1930) 28 орында өткен "Сәндік өнер мен дизайн көрмесінің сәулет өнерімен байланысы" көрмесінде ұсынылды. Нью-Йорктегі Downtown галереясында Эдит Грегор Халперт оның өкілі болды. Оның соңғы суреттерінің бірі, 1963–1964 жылдары жасалған "Blips and Ifs", Америка өнерінің Амон Картер мұражайының коллекциясында сақталады. 1964 жылы АҚШ пошта қызметі Дэвистің "Клише үшін егжей-тегжейлі зерттеу" бейнеленген маркасын шығарды. Дэвис 1964 жылдың 24 маусымында 71 жасында Нью-Йоркте инсульттан қайтыс болды.

Edward Stuart Davis (December 7, 1892 – June 24, 1964) was an early American modernist painter. He was well known for his jazz influenced, proto pop art paintings of the 1940s and 1950s, bold, brash, and colorful, as well as his Ashcan School pictures in the early years of the 20th century. With the belief that his work could influence the sociopolitical environment of America, Davis' political message was apparent in all of his pieces from the most abstract to the clearest. Contrary to most modernist artists, Davis was aware of his political objectives and allegiances and did not waver in loyalty via artwork during the course of his career. By the 1930s, Davis was already a famous American painter, but that did not save him from feeling the negative effects of the Great Depression, which led to his being one of the first artists to apply for the Federal Art Project. Under the project, Davis created some seemingly Marxist works; however, he was too independent to fully support Marxist ideals and philosophies. Davis began his formal art training under Robert Henri, the leader of the Ashcan School, at the Robert Henri School of Art in New York under 1912. During this time, Davis befriended painters John Sloan, Glenn Coleman and Henry Glintenkamp. In 1913, Davis was one of the youngest painters to exhibit in the Armory Show, where he displayed five watercolor paintings in the Ashcan school style. In the show, Davis was exposed to the works of a number of artists including Vincent van Gogh, Henri Matisse, and Pablo Picasso. Davis became a committed "modern" artist and a major exponent of cubism and modernism in America. In the 1920s he began his development into his mature style; painting abstract still lifes and landscapes. His use of contemporary subject matter such as cigarette packages and spark plug advertisements suggests a proto pop art element to his work. Among Davis' practices was his use of previous paintings. Elements of harbor scenes he painted in Gloucester, Massachusetts can be found in a number of subsequent works. Another practice was painting series, works with similar structures, but with altered colors or added geometric embellishments, essentially creating variations on a theme. Some commentators suggest that this aspect of his work parallels his love of jazz in which a basic chord structure is improvised upon by the musicians. In 1928, he visited Paris, France for a year, where he painted street scenes. In 1929, while in Paris, he married his American girlfriend, Bessie Chosak. In the 1930s, he became increasingly politically engaged; according to Cécile Whiting, Davis' goal was to "reconcile abstract art with Marxism and modern industrial society". Also in 1932, Davis executed a mural commission for Radio City Music Hall which the Rockefeller Center Art Committee named "Men Without Women" (after Ernest Hemingway's second collection of short stories completed the same year). According to Hilton Kramer in a 1975 piece on the work in the New York Times, Davis was happy neither with the location in which the mural was placed nor with the title it was given. In 1938, Davis painted Swing Landscape, a modernist mural now considered one of the most important American paintings in the 20th century. That same year, Davis married Roselle Springer. Davis spent his late life teaching at the New York School for Social Research and at Yale University. In 1947–52, two works by Davis, For internal use only (1945) and Composition (1863) (c. 1930) were featured in the Painting toward architecture crossover art and design exhibition, in 28 venues. He was represented by Edith Gregor Halpert at the Downtown Gallery in New York City. One of his last paintings, Blips and Ifs, created between 1963 and 1964, is in the collection of the Amon Carter Museum of American Art. In 1964, the U. S. Postal Service issued a stamp featuring Davis' 'Detail Study for Cliche'. Davis died of a stroke in New York on June 24, 1964, aged 71.

Ұстаздар

Дэвисті алғаш рет американдық реалист Роберт Анри кәсіби түрде оқытты. Анри 1909 жылы Дэвиске сабақ беруді бастады. Анри сол кезде американдық өнер институттарын жоғары бағаламады, соның салдарынан Джон Слоан және тағы алты институтқа қарсы суретшімен ("Сегіз" деп белгілі) бірге 1908 жылы Макбет галереясында көрме ұйымдастырды. Анри суретте академиялық нормаларды аузынан айқын сынаған арқылы Дэвисті және басқа студенттерін өнерді жеткізудің жаңа формаларын іздеуге, сондай-ақ күнделікті өмірден шабыт алуға ынталандырды.

Нысандар

Прогрессивті дәуірде басым болған идеологиялар жас Стюарт Дэвиске америкалық екендігімен мақтан тұту сезімін сыйлады, бұл оның "Ұлы Америка" тақырыбында бірнеше туынды жасауына себеп болды. Генримен оқығаннан кейін Дэвис шығармаларына шабыт алу үшін Нью-Йорк көшелерінде серуендеп жүрді. Халықтың арасында болу оның әлеуметтік жауапкершілігін арттырды, бұл оның тағы бір институционалдық емес суретші Джон Слоанмен достығы арқылы күшейді. Бұған қоса, Дэвис 1913 жылғы Армори көрмесіне (онда ол өзінің жұмысын көрсетті) қатысып, модернизм мен оның даму тенденциялары туралы білімін кеңейтті. Дэвис еуропалық модернизмнің формальды және түстік жетістіктерін қалай қолдану керектігін үйренді, бұл Анри өз өнерінде назар аудармаған мәселе еді. 1925 жылы Société Anonyme Нью-Йоркте француз суретшісі Фернан Лежердің бірнеше туындыларын көрмеге қойды. Дэвис Лежерді жоғары бағалады, себебі Лежер, Дэвис сияқты, өзінің жұмысында формальды айқындықтың жоғары деңгейін көздеді. Дэвис Лежердің дүкендердің фасады, билбордтар және басқа да адам жасаған нысандар сияқты тақырыптарын бейнелеген туындыларын да бағалады.