Питкэрн аралдарының тарихы: полинезиялықтармен 11 ғасырда жайылған, "Баунти" көтерілісінен кейін 1790 жылы британдық теңізшілердің қоныстануы. Аралдар тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Питкэрн аралдарының хронологиясы
Chronology of the Pitcairn Islands
Питкэрн аралдарының тарихы 11-ші ғасырда полинезиялықтардың аралдарды мекендеуімен басталады. Полинезиялықтар төрт ғасыр бойы гүлденген, бірақ кейін жоғалып кеткен мәдениет құрды. Олар Питкэрн және Хендерсон аралдарында, сондай-ақ солтүстік-батыстағы Мангарева аралында шамамен 400 жыл өмір сүрді. 1790 жылы Флетчер Кристиан басқарған "Баунти" кемесінің тоғыз британдық теңізшісі, 18 таитилік ер және әйел Питкэрн аралына қоныстанды және "Баунти" кемесін өртеді. Кристианның тобы 1808 жылға дейін Питкэрнде табылмай қалды, сол кезде бүлікшілердің барлығынан тек біреуі ғана, ал барлық таитилік ерлер қайтыс болды. Қалған әйелдер мен балаларға Джон Адамс жетекшілік етті.
The history of the Pitcairn Islands begins with the colonization of the islands by Polynesians in the 11th century. Polynesian people established a culture that flourished for four centuries and then vanished. They lived on Pitcairn and Henderson Islands, and on Mangareva Island to the northwest, for about 400 years. In 1790, nine of the British sailors from the Bounty led by Fletcher Christian, along with the 18 native Tahitian men and women settled on Pitcairn Island and set fire to the Bounty. Christian's group remained undiscovered on Pitcairn until 1808, by which time all but one of the mutineers and all of the male Tahitians were dead. The remaining women and children were led by John Adams.
Полинезия қоғамы
Питкэрн аралдарының ең алғашқы қоныстанушылары полинезиялықтар болды, олар Питкэрн және Хендерсон аралдарында кем дегенде 11 ғасырда, ал солтүстік-батыстағы халыққа толы Мангарева аралында бірнеше ғасыр бойы қоныстанған болуы мүмкін. Бұл алғашқы тұрғындар Мангаревамен сауда қатынастарын ұстаған болуы мүмкін, олар базальт, вулкандық шыны (обсидиан) және пеш тастарын коралл мен інжу-маржан қабықтары сияқты тауарларға айырбастаған. Британдықтар аралды 1767 жылдың 3 шілдесінде капитан Филип Картерет басқарған экспедиция кезінде қайта ашты және оны он бес жасар Роберт Питкэрннің (әскер Джон Питкэрннің ұлы) есімімен атады, ол аралды бірінші көріп қалған экипаж мүшесі болды; ол үш жылдан кейін теңізде қаза болды. Жаңадан ойлап табылған теңіз хронометрісіз сапарлаған Картер аралды картаға түсірді, ендік дәл болғанымен, оның жазылған бойлық аралдан батысқа қарай шамамен 3° қате болды. «Баунти» көтерілісшілері Питкэрнге келгенде, ол елсіз болды; бірақ мара, тики мүсіндері, адз және адз сынықтары, тасқа салынған суреттер мен петроглифтер сияқты көптеген археологиялық жәдігерлер қалды. Рапа-Нуи және ерте Мангарева тілдерінің өте ұқсас екені байқалды.
The earliest known settlers of the Pitcairn Islands were Polynesians who appear to have settled on Pitcairn and Henderson Islands by at least the 11th Century, and on the more populous Mangareva Island to the northwest, for several centuries. These first inhabitants may have maintained a trading relationship with Mangareva, in which they exchanged basalt, volcanic glass (obsidian) and oven stones for goods, including coral and pearl shells. The British rediscovered the island on 3 July 1767 on a voyage led by Captain Philip Carteret, and named it after the fifteen year old Robert Pitcairn (a son of the soldier John Pitcairn) who was the crew member who first spotted the island; he was lost at sea three years later. Carteret, who sailed without the newly invented marine chronometer, charted the island at , and although the latitude was reasonably accurate, his recorded longitude was incorrect by about 3° west of the island. When the Bounty mutineers arrived on Pitcairn, it was uninhabited; however, a large number of archaeological items remained, such as marae, tiki carvings, adzes and adze flakes, rock carvings and petroglyphs. It has been observed that there is great similarity with the Rapa Nui language and Early Mangarevan,
Британдықтар мен Таити тұрғындары
1789 жылғы 22 қыркүйекте Таитиден шыққан Кристиан «Баунти» кемесін батысқа қарай қауіпсіз пана іздеп жүзіп кетті. Содан кейін ол Таитидің шығысында орналасқан Питкэрн аралына қоныстану туралы ойға келді; бұл арал 1767 жылы жарияланған, бірақ оның нақты орналасқан жері ешқашан расталмаған. Бірнеше ай іздеуден кейін Кристиан 1790 жылғы 15 қаңтарда аралды тіркелген орнынан шығысқа қарай қайта тапты. Бұл бойлық қателігі көтерілісшілердің Питкэрнге қоныстану шешіміне әсер етті. Топқа британдық теңізшілер Флетчер Кристиан, Нед Янг, Джон Адамс, Мэтью Квинтал, Уильям Браун, Исаак Мартин, Джон Миллс және Джон Уильямс; Уильям Маккой; алты полинезиялық ер адам (Манари/Менале, Ниау/Нехоу және Теирнуа/Те Моа Таитиден; Тароамива/Тетахити және Охер/Ху Тубуаидан; және Таруро/Талало/Туллалу Раиатеадан Таити арқылы) және он екі таитилік әйел (Маимити/Изабелла, Техутеатуаноа/Дженни, Тераура/Сюзанна, Теио/Мэри, Вахинеатуа/Бальхади/Пруденс, Обуарей/Пуарай, Теваруа/Сара, Театуахитеа/Сара, Фаахоту/Фастуа, Тоофайти/Хутиа/Нэнси, Марева және Тинафорнеа) кірді, сондай-ақ Теионың Сара/Салли есімді таитилік қыз баласы да болды, ол қоғамда құрметті тұлғаға айналады. Кемеге келгеннен кейін, кемеден жүк түсіріліп, оның көп бөлігі, мачталары мен рельстері аралда пайдалану үшін алынып тасталды. 23 қаңтарда, олар келгеннен кейін бес күн өткен соң, теңізшілер кемені өртеп жіберу керек пе, жоқ па деп талқылағанда, Квинтал кемені өртеп, жойды, бұл ашылмау үшін алдын ала келісім бойынша сақтық шарасы ма, әлде рұқсатсыз әрекет пе екені белгісіз. Енді қашуға мүмкіндік болмады. Арал көтерілісшілер үшін өте қолайлы пана болды – ол адамдарсыз, дерлік қол жеткізбес, тамақ, су және құнарлы жерге толы болды. Біраз уақыт бойы көтерілісшілер мен таитиліктер бейбіт өмір сүрді. Кристиан Изабелламен бірге тұрып, аралда Бейсенбіде туған Кристиан есімді ұл дүниеге келді, содан кейін тағы да балалары болды. Кристианның басшы ретіндегі билігі біртіндеп азайды, ол ұзақ уақыт бойы ойшау және өзін-өзі зерделеуге бейім болды.
After leaving Tahiti on 22 September 1789, Christian sailed Bounty west in search of a safe haven. He then formed the idea of settling on Pitcairn Island, far to the east of Tahiti; the island had been reported in 1767, but its exact location was never verified. After months of searching, Christian rediscovered the island on 15 January 1790, east of its recorded position. This longitudinal error contributed to the mutineers' decision to settle on Pitcairn. The group consisted of British sailors Fletcher Christian, Ned Young, John Adams, Matthew Quintal, William Brown, Isaac Martin, John Mills and John Williams;William McCoy; six Polynesian men (Manarii/Menalee, Niau/Nehou, and Teirnua/Te Moa from Tahiti; Taroamiva/Tetahiti and Oher/Hu from Tubuai; and Taruro/Talalo/Tullaloo from Raiatea by way of Tahiti) and twelve Tahitian women (Maimiti/Isabella, Teehuteatuaonoa/Jenny, Teraura/Susanah, Teio/Mary, Vahineatua/Bal'hadi/Prudence, Obuarei/Puarai, Tevarua/Sarah, Teatuahitea/Sarah, Faahotu/Fasto, Toofaiti/Hutia/Nancy, Mareva, and Tinafornea) as well as a Tahitian baby girl named Sarah/Sally, daughter of Teio, who would become a respected person in the community. On arrival, the ship was unloaded and stripped of most of its masts and spars, for use on the island. On 23 January, five days after their arrival, as the seamen discussed whether to burn the ship, Quintal set the ship ablaze and destroyed it, either as an agreed upon precaution against discovery or as an unauthorised act. There was now no means of escape. The island proved an ideal haven for the mutineers—uninhabited and virtually inaccessible, with plenty of food, water, and fertile land. For a while, the mutineers and Tahitians existed peaceably. Christian settled down with Isabella; a son, Thursday October Christian, was the first child born on the island, and others followed. Christian's authority as leader gradually diminished, and he became prone to long periods of brooding and introspection.
Растық шиеленістер
Бірте-бірте еуропалықтардың таитиліктерді, әсіресе әйелдерді өздерінің меншігі ретінде қарастыра бастағанынан, оның ішінде Александрдың айтуынша, әйелдердің "бір "ер"ден екіншісіне беріліп отырғаны" туралы сөздерге байланысты, шиеленістер мен бәсекелестік туды. Таитидің төменгі кастасынан шыққан Ху ақ адамдардан жиі ұрып-соғылып, зорлық-зомбылыққа ұшырады. Мартин арал тұрғындарына, тіпті әйеліне де бұлжымайтын үстемдікпен қарады, бұл келіспеушілікті күшейтті. Маккой ти түбірінен бренди айну тәсілін тапты және айтулы құрал жасады. Ол, Квинтал және бірнеше әйел үнемі мас болып жүрді. 1791 жылы арал тұрғындарымен бірге күнделікті жұмыстарды атқарып, колонияның тұруын қамтамасыз еткеннен кейін, кейбір теңізшілер күні бойы көлеңкеде жатып алып, полинезиялық еркектерді әйелдерге тым ауыр жұмыстарды істеуге мәжбүрледі. Квинтал мен Маккой үйленбеген Те Моадан барлық жұмысты талап етті, ал Мартин мен Миллс басқа төменгі кастадағы арал тұрғыны Нихауды да осылайша қорлады. Маккой мен Квинтал полинезиялық әйелдер мен еркектерді жиі қорлап, қанаушылық жасады. Нед Янгтың ұрпаңы Розалинд Янг оған жеткен әңгімені айтты: Теваруа бір күні балық аулауға шықты, бірақ Квинталды қанағаттандырарлықтай балық аулап әкелмеді. Ол оны жазалап, құлағын шағып тастады. Ол сол кезде мас болуы мүмкін, өйткені Уильям Маккой екеуі көбінесе мас болып, Маккойдың брендиін ішіп отырды. Теваруа 1799 жылы биік жартастан құлап қайтыс болды немесе, кейбіреулердің пікірінше, өзін-өзі өлтірді.
Gradually, tensions and rivalries arose over the increasing extent to which the Europeans regarded the Tahitians as their property, in particular the women who, according to Alexander, were "passed around from one 'husband' to the other". The lower caste Tahitian man, Hu, was often a victim of the white men's beatings and abuse. Martin treated the islanders including his wife with disdain, causing increasing discord. McCoy figured out how to distill brandy from ti root and built a still. He, Quintal, and some of the women were continually drunk. In 1791, after working side by side with the islanders to perform the daily tasks that sustained the colony, some of the seamen decided to loaf in the shade all day while they coerced the Polynesian men to complete the tasks too hard for the women to perform. Quintal and McCoy required the unmarried man Te Moa to do all their work, and Martin and Mills similarly abused the other lower caste islander, Nihau. McCoy and Quintal often abused and bullied both the Polynesian women and men. Rosalind Young, a descendant of Ned Young, relayed a story handed down to her that Tevarua went fishing one day but failed to catch enough fish to satisfy Quintal. He punished her by biting off her ear. He may have been drunk at the time, because he and William McCoy were drunk most of the time, consuming McCoy's brandy. Tevarua fell—or, some believe, killed herself, by leaping off a cliff in 1799.
Адамс әйелдер мен балаларды
Янг пен Адамс басшылықты өздеріне алды және Маккой мен Квинталдың мас күйдегі әрекеттерінен бұзылған шатқақ тыныштықты сақтап қалды. Екі ер адам мен әйелдердің бір бөлігі күндерін алкогольдік мас күйде өткізді. Әйелдердің кейбіреуі аралдан шығу үшін жасалма қайықпен қашуға тырысты, бірақ оны іске қоса алмады. 1798 жылдың 20 сәуірінде Маккой мойнына тас байлап, арқанмен, жартастан секіріп өліп қалды. Квинталдың мінез-құлқы күрт өзгерді. Ол Флетчер Кристианның жесірі Изабелланы әйелі ретінде алуды талап етті және талаптары орындалмаса Кристианның балаларын өлтіретінін айтты. Нед Янг пен Джон Адамс оны Янгтың үйіне шақырды. Олар оны сол жерде басып алып, балтамен өлтірді. Янг пен Адамс христиан дініне қызығушылық танытты, және Янг Адамсқа «Баунтидің» Киелі кітабын оқуға үйретті. Янг 1800 жылы астмадан қайтыс болды. Адамс 1829 жылға дейін өмір сүрді.
Young and Adams assumed leadership and secured a tenuous calm disrupted by the drunken behaviour of McCoy and Quintal. The two men and some of the women spent their days in an alcoholic stupor. Some of the women attempted to leave the island in a makeshift boat but could not launch it successfully. On 20 April 1798, McCoy attached a rock to his neck with a rope and leapt over a cliff to his death. Quintal became increasingly erratic. He demanded to take Isabella, Fletcher Christian's widow, as his wife, and threatened to kill Christian's children if his demands were not granted. Ned Young and John Adams invited him to Young's home. There they overpowered him, and killed him with an axe. Young and Adams became interested in Christianity, and Young taught Adams to read using the Bounty's Bible. Young died of an asthma attack in 1800. Adams lived until 1829.
Байланыс қалпына келтірілді
Янг 1800 жылы астмадан қайтыс болғаннан кейін Адамс қалған тоғыз әйел мен 19 баланың білім алуы мен әл-ауқатын өз мойнына алды. Ол "Баунти" кемесінен әкелген Киелі кітапты пайдаланып, сауаттылықты және христиан дінін үйретті, сондай-ақ аралда тәртіп сақтап, бейбітшілік орнатты. 1808 жылдың ақпан айында америкалық "Топаз" кемесі күтпеген жерден Питкэрн аралына келді, сол кезде гүлденіп тұрған қоғамды ашты. "Топаздың" жаңалықтары 1810 жылға дейін Ұлыбританияға жетпеді, сол кезде Франциямен соғысқа қатысқан Адмиралтейство оған мән бермеді. 1814 жылы екі британдық соғыс кемесі және HMS "Тагус" Питкэрнге кездейсоқ келді. Оларды қарсы алғандардың арасында Дж. Кристианның ұлы, сондай-ақ Эдвард Янгтың ұлы Джордж Янг болды. Капитан Томас Стейнс пен Филип Пипон Кристианның ұлының "жақсы бетінде адал ағылшынның барлық белгілерін" көрсеткенін баялады. Жағалауда олар Адамс басқаратын, негізінен жас арал тұрғындарынан тұратын 46 адамнан тұратын халықты тапты, капитанның есебіне сәйкес, арал тұрғындарының әл-ауқаты толығымен оған байланысты болды. Стейнс пен Пипонның баяндамасын алғаннан кейін Адмиралтейство ешқандай шара қолданбауға шешім қабылдады. Хендерсон аралын 1819 жылдың 17 қаңтарында Британдық Шығыс Үндістан компаниясының "Геркулес" кемесінің британдық капитаны Джеймс Хендерсон қайта ашты. "Элизабет" кемесімен 2 наурызда келген капитан Генри Кинг корольдік тудың көтерілгенін көрді. Оның экипажы кемелерінің атын ағашқа қасты. Оэно аралын 1824 жылдың 26 қаңтарында америкалық капитан Джордж Уорт "Оэно" кит аулау кемесімен ашты. 1832 жылы шіркеу миссионерлік қоғамының миссионері келді. Ол 1833 жылдың наурызына қарай маскүнемдікке қарсы күрес үшін "Монди Бейсенбі қоғамы", ай сайынғы дұға жиналысы, жастар қоғамы, Бейбітшілік қоғамы және мектеп құрғанын хабарлады. Келесі жылдары көптеген кемелер Питкэрн аралына тоқтады және Адамстың Питкэрн қонысын негіздеу туралы әртүрлі әңгімелерін тыңдады. Адамс 1829 жылы қайтыс болды, ол келесі ғасырда Викториялық моральдың үлгісі ретінде аталып өткен қоғамның негізін қалаушы және әкесі ретінде құрметке ие болды. Жылдар өте келе, арал тұрғындары көптеген "Баунти" артефактілерін естелік ретінде сатты. 1999 жылы Австралиялық академиялық және тарихи ұйымдардың консорциумы Питкэрн жобасын құрды, оның мақсаты қоныстың дамуын егжей-тегжейлі зерттеудің бір бөлігі ретінде жерде қалған барлық материалдық мәдениетті зерттеу және құжаттау болды. Питкэрн аралдарына кемелер жиі келіп тұратын. 1820 жылдары Джон Баффет, Джон Эванс және Джордж Ноббс есімді үш британдық авантюрист аралда қоныстанды және көтерілісшілердің балаларына үйленді. Адамстың 1829 жылы қайтыс болуынан кейін билікке талас туды. Британдық және Чили теңіз флотының ветераны Ноббс Адамстың таңдалған мұрагері болды, бірақ Баффет және Флетчердің ұлы, аралда туған алғашқы бала, сондай-ақ кемелерді қарсы алу міндетін атқаратын Бейсенбі қазан Кристиан да осы кезеңде маңызды көшбасшылар болды.
After Young succumbed to asthma in 1800, Adams took responsibility for the education and well being of the nine remaining women and 19 children. Using the ship's Bible from Bounty, he taught literacy and Christianity, and kept peace on the island. This was the situation in February 1808, when the American sealer Topaz commanded by Mayhew Folger came unexpectedly upon Pitcairn, landed, and discovered the, by then, thriving community. News of Topazs discovery did not reach Britain until 1810, when it was overlooked by an Admiralty preoccupied by war with France. In 1814, two British warships, and HMS Tagus, chanced upon Pitcairn. Among those who greeted them were Thursday October Christian and George Young (Edward Young's son). The captains, Sir Thomas Staines and Philip Pipon, reported that Christian's son displayed "in his benevolent countenance, all the features of an honest English face". On shore they found a population of 46 mainly young islanders led by Adams, upon whom the islanders' welfare was wholly dependent, according to the captains' report. After receiving Staines's and Pipon's report, the Admiralty decided to take no action. Henderson Island was rediscovered on 17 January 1819 by British Captain James Henderson of the British East India Company ship Hercules. Captain Henry King, sailing on Elizabeth, landed on 2 March to find the king's colours already flying. His crew scratched the name of their ship into a tree. Oeno Island was discovered on 26 January 1824 by American captain George Worth aboard the whaler Oeno. In 1832, a Church Missionary Society missionary arrived. He reported that by March 1833, he had founded a Temperance Society to combat drunkenness, a "Maundy Thursday Society", a monthly prayer meeting, a juvenile society, a Peace Society and a school. In the following years, many ships called at Pitcairn Island and heard Adams's various stories of the foundation of the Pitcairn settlement. Adams died in 1829, honoured as the founder and father of a community that became celebrated over the next century as an exemplar of Victorian morality. Over the years, many recovered Bounty artefacts have been sold by islanders as souvenirs; in 1999, the Pitcairn Project was established by a consortium of Australian academic and historical bodies, to survey and document all the material remaining on site, as part of a detailed study of the settlement's development. The Pitcairners were visited often by ships. During the 1820s, three British adventurers named John Buffett, John Evans and George Nobbs settled on the island and married children of the mutineers. Following Adams's death in 1829, a power vacuum emerged. Nobbs, a veteran of the British and Chilean navies, was Adams's chosen successor, but Buffett and Thursday October Christian, the son of Fletcher and the first child born on the island, who had the task of greeting visiting ships, were also important leaders during this time.
Қайта орналастыру
Арал тұрғындары тығыздықтан қорқып, британ үкіметінен оларды Таитиге көшіруді сұрады. 1831 жылы британ үкіметі арал тұрғындарын сол жерге қоныстандырды. Бірақ ол жер естерінен қалған үйлерінен мүлдем өзгеше болып шықты, "әдепсіздік, салондық үйлер, ұятсыз билер, құмар және әйелдер"ге толы еді. Ұрпақтары Таитидегі өзгерістерге бейімделе алмады, тіпті онға жуық адам, оның ішінде Бейсенбі қазан айындағы Кристиан аурудан көз жұмды. Арал тұрғындары енді көшбасшысыз қалды, себебі алкоголизм үлкен мәселеге айналды. Олар алты айдан кейін Уильям Драйвердің кемесімен Питкэрнге қайтып оралды.
Fearing overcrowding, the islanders requested the British government transport them to Tahiti. In 1831 the British government relocated the islanders there. But they found it unlike the home they remembered, full of "immorality, saloons, vile dances, gambling, and scarlet women." The descendants could not adapt to the changes in Tahiti, and a dozen people, including Thursday October Christian, had died of disease. The islanders were now even more leaderless, as alcoholism became a problem. They returned to Pitcairn after six months, aboard the ship of William Driver.
Жаңа қоныстанушылар
1832 жылы Джошуа Хилл деген авантюрист, өзін Ұлыбританияның өкілі деп көрсетіп, аралға келді және Питкэрн Достастығының президенті атанып, көшбасшы болып сайланды. Ол Баффетті, Эванс және Ноббсты жер аударып, алкогольге тыйым салып, ең ұсақ бұзушылықтар үшін де түрмеге жапты. 1838 жылы ол аралдан қуылды, ал британдық кеме капитаны арал тұрғындарына заң кодексін жасауға көмектесті. Арал тұрғындары жыл сайын бас судья сайлап, оны аралдың басшысы ететін жүйе құрды. Аралдағы өзге де маңызды лауазымдарға мұғалім, дәрігер және пастор кірді. Бірақ Ноббс аралдың нақты басшысы болды. Осы заң кодексі бойынша Питкэрн Тынық мұхитындағы алғашқы британдық колониясы болды, сондай-ақ 1755 жылы Паскуале Паоли басқарған Корсикадан кейін әйелдерге дауыс беру құқығын берген әлемдегі екінші мемлекет атанды.
In 1832, an adventurer named Joshua Hill, claiming to be an agent of Britain, arrived on the island and was elected leader, styling himself President of the Commonwealth of Pitcairn. He ordered Buffett, Evans and Nobbs to be exiled, banned alcohol and ordered imprisonments for the slightest infractions. He was eventually driven off the island in 1838, and a British ship captain helped the islanders draw up a law code. The islanders set up a system whereby they would elect a chief magistrate every year as the leader of the island. Other important positions on the island were those of schoolmaster, doctor and pastor. Nobbs, however, was the effective leader of the island. Under this law code, Pitcairn became the first British colony in the Pacific and also the second country in the world, after Corsica under Pasquale Paoli in 1755, to give women the right to vote.
Британдық отар
Питкэрн аралдарының тұрғындары дәстүрлі түрде өз аралдарының 1838 жылғы 30 қарашада "ресми түрде" британдық колонияға айналғанын қабылдайды, сонымен бірге әйелдерге дауыс беру құқығын алғашқылардың бірі болып берді.
Traditionally, Pitcairn Islanders consider that their islands "officially" became a British colony on 30 November 1838, at the same time becoming one of the first territories to extend voting rights to women.
Норфолк аралына көшу
1850-ші жылдардың ортасына қарай Питкэрн қауымдастығы аралдан шығып кетті және олар Виктория патшайымынан көмек сұрады. Виктория патшайымы оларға Норфолк аралын ұсынды. 1856 жылы 163 тұрғын «Морэйшир» кемесіне мініп, Тынық мұхиты арқылы, Жаңа Зеландияның Солтүстік аралы мен Жаңа Каледонияның арасында орналасқан, бұрын түрме колониясы болған Норфолк аралына аттанды. Олар бес апталық қиын сапардан кейін 8 маусымда келді. Он сегіз айдан кейін олардан он алтысы қайтып келді, ал 1864 жылы тағы 27 адам оралды. 1858 жылы аралда адам болмаған кезде, «Жабайы толқын» кемесінің құлауынан аман қалғандар «Вандалия» кемесімен құтқарылғанға дейін бірнеше айды сонда өткізді. Бұл келушілер ағаш пен шегелер үшін кейбір үйлерді бұзып, Джон Адамстың қабірін қиратты. Арал Францияның да иелігіне өтуі мүмкін еді, бірақ оның үкіметі аралдың жаңадан қоныстанғанын білмеді. Джордж Ноббс пен Джон Баффет Норфолк аралында қалды. Осы кезде Уоррен есімді американдық отбасы Питкэрн аралына қоныстанды. 1860 жылдары аралға одан әрі көші-қонға тыйым салынды. 1886 жылы Питкэрнге жетінші күндік адвентист Джон Тей келіп, арал тұрғындарының көпшілігін Англия шіркеуінен оның дініне көндірді. 1890 жылы ол «Питкэрн» атты миссионерлік шхунамен және дін қызметкерімен бірге крещение рәсімін орындау үшін қайта келді. Сол кезден бастап Питкэрн аралдарының көпшілігі адвентистер болып табылады. Осы кезеңде Питкэрннің маңызды басшылары – Бейсенбіде туған Кристиан II, Саймон Янг және Джеймс Рассел Маккой болды. Бала кезінде білім алу үшін Англияға жіберілген Маккой өмірінің көп бөлігін миссионерлік сапарларда өткізді. 1887 жылы Ұлыбритания аралды ресми түрде аннексиялап, оны Фиджи губернаторларының басқаруына берді.
By the mid 1850s the Pitcairn community was outgrowing the island and they appealed to Queen Victoria for help. Queen Victoria offered them Norfolk Island. In 1856, all 163 residents boarded Morayshire and crossed the Pacific to Norfolk Island, formerly a prison colony, an isolated rock between the North Island of New Zealand and New Caledonia. They arrived on 8 June after a miserable five week trip. Eighteen months later, sixteen returned, and they were followed by 27 others in 1864. In 1858, while the island was uninhabited, survivors of the shipwreck of the clipper Wild Wave spent several months there until rescued by Vandalia. These visitors had dismantled some houses for wood and nails and had vandalised John Adams' grave. The island was also nearly annexed by France, whose government did not realise that the island had just been inhabited. George Nobbs and John Buffett stayed on Norfolk Island. By this time, an American family named Warren settled on Pitcairn Island. During the 1860s further immigration to the island was banned. In 1886 the Seventh day Adventist layman John Tay visited Pitcairn and persuaded most of the islanders to convert from the Church of England to his faith. He returned in 1890 on the missionary schooner Pitcairn with an ordained minister to perform baptisms. Since then, the majority of Pitcairn Islanders have been Adventists. Important leaders of Pitcairn during this time were Thursday October Christian II, Simon Young and James Russell McCoy. McCoy, who was sent to England for education as a child, spent much of his later life on missionary journeys. In 1887, Britain officially annexed the island, and it was officially put under the jurisdiction of the governors of Fiji.
XIX ғасырдың аяғы
1881 жылы 18 сәуірде Питкэрн аралына сапар шегіп, "адамдардың өте бақытты және қанағаттанған, толыққанды денсаулығында екенін" көрді. Ол кезде халық саны 96 адамды құрады, бұл адмирал де Хорсидің 1878 жылдың қыркүйегіндегі сапарынан бері алты адамға артқан. Жақында Англиядан достары жеткізген екі кит қайығы және су қоймасын су өткізбейтін ету үшін қолданылған Портленд цементі сияқты заттар келді. HMS Thetis кемесі арал тұрғындарына кеме экипажының сыйлаған 31 фунт стерлингке бағаланған бисквиттер, шамдар, 100 фунт сабын және киім берді. Америкалық "Венера" сауда кемесі арал тұрғындарына болашақта сауда жасау үшін мақта тұқымын сыйға берді. Осы кезеңдегі ерекше қылмыс – 1897 жылдың маусымында Флетчер Кристианның шөбересі Гарри Альберт Кристиан жасаған кісі өлтіру. Кристиан қызғаныштан Джулия Уоррен және оның баласын өлтіргенін мойындады, ал кейін олардың денелерін теңізге тастап жіберді. Құрбандардың денелері табылған жоқ. Кристианды кісі өлтіруде айыптау үшін HMS Royalist кемесімен комиссия Питкэрнге келді. Кінәлі деп табылғаннан кейін Кристиан өлім жазасына кесілді және Фиджидегі Суваға HMS Royalist кемесімен жіберілгенге дейін, дерлік үй қамауында ұсталды. Кристиан 1898 жылдың 8 қазанында Сува түрмесінде дарға асылды.
visited Pitcairn Island on 18 April 1881 and "found the people very happy and contented, and in perfect health". At that time the population was 96, an increase of six since the visit of Admiral de Horsey in September 1878. Stores had recently been delivered from friends in England, including two whale boats and Portland cement, which was used to make the reservoir watertight. HMS Thetis gave the islanders of biscuits, of candles, and 100 lb of soap and clothing to the value of £31, donated by the ship's company. An American trading ship called Venus had recently bestowed a supply of cotton seed, to provide the islanders with a crop for future trade. One crime of note during this time was that of a murder committed in June 1897, and which concerned Harry Albert Christian, great grandson of Fletcher Christian. Christian admitted having murdered, for jealous reasons, one of the island women, Julia Warren and her child, the bodies of which he subsequently threw into the sea. The bodies of the victims were never found. A commission was brought to Pitcairn onboard HMS Royalist in order for Christian to undergo trail for murder. Having been found guilty Christian was sentenced to death and detained, under effective house arrest, until he was put onboard HMS Royalist and transferred to Suva, Fiji. Christian was hanged at Suva Gaol on October 8, 1898.
20 ғасыр
Хендерсон, Оено және Дуки аралдары 1902 жылы Ұлыбританияға қосылды: 1 шілдеде Хендерсон, 10 шілдеде Оено және 19 желтоқсанда Дуки. 1937 жылы халық саны 233-ке жетті. Кейіннен, негізінен Австралия мен Жаңа Зеландияға көшіп-қонудың нәтижесінде азайды. 1938 жылы үш арал, Питкэрн аралдарымен бірге, Питкэрн аралдар тобы деген бір әкімшілік бірлік құрамына енді. 1930 және 1940 жылдары аралға кемелердің келуі мен туризмнің азаюы тұрғындардың еуропалық мәдениетке жататын көптеген заттарын және "Баунти" кемесімен байланысты заттарды жеке тұлғаларға сатуына себеп болды, осылайша олар табыс тапты. 2004 жылдың 25 қазанында алты адам, оның ішінде Стив Кристиан кінәлі деп танылды. Жетіншісі, аралдың бұрынғы судьясы Джей Уоррен ақталды. 2004 жылы арал тұрғындары жыныстық шабуылға қатысты сот процесіне дейін шамамен 20 қаруды тапсырды. Алты адамның апелляциясы қабылданбағаннан кейін, британ үкіметі Бобс-Вэллиде түрме салды. Олар 2006 жылдың соңында жазасын өтеуге кірісті. 2010 жылға қарай барлығы жазасын өтеген немесе үй қамауына жіберілген. 2010 жылы Майк Уоррен компьютерде бала порнографиясы сақтағаны үшін 25 тармақ бойынша айыпталды. 2016 жылы Уоррен 1000-нан астам балалық жыныстық зорлық-зомбылық суреттері мен бейнелерін жүктегені үшін кінәлі деп танылды. Уоррен суреттерді 2004 жылғы жыныстық шабуыл ісі бойынша айыптаудан кейін жүктей бастады. Ол суреттерді жүктеген кезде балаларды қорғау саласында жұмыс істеді. Сондай-ақ, Уоррен 15 жастағы қызбен "жасырын сөйлесуге" (sex chat) қатысқаны үшін сотталды.
The islands of Henderson, Oeno and Ducie were annexed by Britain in 1902: Henderson on 1 July, Oeno on 10 July, and Ducie on 19 December. The population peaked at 233 in 1937. It has since decreased owing to emigration, primarily to Australia and New Zealand. In 1938, the three islands, along with Pitcairn, were incorporated into a single administrative unit called the Pitcairn Group of Islands. By the 1930s and 1940s, diminished shipping and tourism to the island resulted in the residents selling many of the pre European cultural items and Bounty related paraphernalia to private individuals for income. On 25 October 2004, six men were convicted, including Steve Christian. A seventh, the island's former Magistrate Jay Warren, was acquitted. In 2004, the islanders surrendered about 20 firearms ahead of the sexual assault trials. After the six men lost their final appeal, the British government set up a prison on the island at Bob's Valley. The men began serving their sentences in late 2006. By 2010, all had served their sentences or been granted home detention status. In 2010, mayor Mike Warren was charged with 25 counts of possessing child pornography on his computer. In 2016, Warren was found guilty of downloading more than 1,000 images and videos of child sexual abuse. Warren began downloading the images some time after the 2004 sexual assault convictions. During the time he downloaded the images, he was working in child protection. Warren was also convicted of engaging in a "sex chat" with someone he believed was a 15 year old girl.
Бірінші әйел қала әкімі
Шарлин Уоррен Пью (Charlene Warren Peu, 1979 жылдың 9 маусымында туған) 2019 жылы Питкэрн аралдарының мэрі болып сайланды. Ол бұл лауазымды тұрақты негізде атқаратын алғашқы әйел. Бұрын ол мэрияның орынбасары және Арал кеңесінің мүшесі болған.
Charlene Warren Peu (born 9 June 1979) was elected in 2019 as Mayor of the Pitcairn Islands. She is the first woman to hold the position on a permanent basis. She previously served as Deputy Mayor and was on the Island Council.