Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландиядағы қираған қамал, осы аттас кемелер
Ruined castle in Scotland
ships of this name
Дунноттар қамалы (Dùn Fhoithear, "жартасты беткейдегі бекініс") – Шотландияның солтүстік-шығыс жағалауындағы тік беткейде орналасқан, Стоунхейвеннен оңтүстікке қарай шамамен 3 шақырым жердегі қираған ортағасырлық бекініс. Сақталған ғимараттардың көпшілігі 15- және 16-ғасырларға жатады, бірақ бұл жерде ерте орта ғасырларда бекініс болған деген сенім бар. Дуннотар стратегиялық орналасуы мен қорғаныс мүмкіндіктерінің арқасында 18-ғасырға дейінгі Якобит көтерілістеріне дейін Шотландия тарихында маңызды рөл атқарды. Дуннотар ең белгілісі – Шотландияның құрметі, шотланд тәжінің қазыналық белгілері, 17-ғасырда Оливер Кромвельдің басқыншы әскерінен осы қамалға жасырылған. 14-ғасырдан бастап Киттерге тиесілі болған және граф Маришалдың резиденциясы болған Дуннотар, 1715 жылғы Якобит көтерілісіне қатысқан соңғы граф титулынан айырылғаннан кейін құлдырады. Қамал 20-ғасырда қалпына келтіріліп, қазір жалпы жұртшылыққа ашық. Қамалдың қираған қалдықтары тік жартастармен қоршалған, олар Солтүстік теңізіне 49 метр тереңдікке түседі. Тар жолақ жағалауды құрлықпен байланыстырады, осы жолмен тік жол қақпаға дейін жетеді. Қамал ішіндегі ғимараттардың ішінде 14-ғасырға жататын мұнаралы үй және 16-ғасырға жататын сарай бар. Дуннотар қамалы – ескерткіш, ал оның аумағындағы он екі құрылыс ескерткіштер тізіміне енген.
Dunnottar Castle (Dùn Fhoithear, "fort on the shelving slope") is a ruined medieval fortress located upon a rocky headland on the north eastern coast of Scotland, about 2 mile (3 km) south of Stonehaven. The surviving buildings are largely of the 15th and 16th centuries, but the site is believed to have been fortified in the Early Middle Ages. Dunnottar has played a prominent role in the history of Scotland through to the 18th century Jacobite risings because of its strategic location and defensive strength. Dunnottar is best known as the place where the Honours of Scotland, the Scottish crown jewels, were hidden from Oliver Cromwell's invading army in the 17th century. The property of the Keiths from the 14th century, and the seat of the Earl Marischal, Dunnottar declined after the last Earl forfeited his titles by taking part in the Jacobite rebellion of 1715. The castle was restored in the 20th century and is now open to the public. The ruins of the castle are spread over , surrounded by steep cliffs that drop to the North Sea, 160 feet (49 m) below. A narrow strip of land joins the headland to the mainland, along which a steep path leads up to the gatehouse. The various buildings within the castle include the 14th century tower house as well as the 16th century palace. Dunnottar Castle is a scheduled monument, and twelve structures on the site were listed buildings.
Ерте орта ғасырлар
Дунноттардағы шапельдің 5 ғасырда Әулие Ниниан құрғаны айтылады. Алба патшаларының жылнамасы бойынша, Шотландияның Дональд II патшасы, «Ри Альбан» (Алба патшасы) деп аталатын бірінші билеуші, 900 жылы викингтердің шабуылы кезінде Дунноттарда қаза тапқан. 934 жылы ағылшын патшасы Этельстан Шотландияға әскер әкеліп, Даремдік Симеонның баяндамасына сәйкес, Дунноттарға дейін солтүстікке қарай шабуыл жасады. У. Д. Симпсон қазіргі қамалдың астында қорған болуы мүмкін деген болжам жасады, бірақ 1980 жылдардағы қазба жұмыстары ерте ортағасырлық бекіністің маңызды дәлелдерін таба алмады. Жақын маңдағы теңіз тірегі – Дунникаерде пиктік тастар тобының табылуы, Дун Фотхердің іс жүзінде Боудунс мүйісінде, солтүстікке қарай 5 шақырым жерде орналасқан деген пікірге әкелді.
A chapel at Dunnottar is said to have been founded by St Ninian in the 5th century, The Chronicle of the Kings of Alba records that King Donald II of Scotland, the first ruler to be called rí Alban (King of Alba), was killed at Dunnottar during an attack by Vikings in 900. The English king Æthelstan led a force into Scotland in 934, and raided as far north as Dunnottar according to the account of Symeon of Durham. W. D. Simpson speculated that a motte might lie under the present castle, but excavations in the 1980s failed to uncover substantive evidence of early medieval fortification. The discovery of a group of Pictish stones at Dunnicaer, a nearby sea stack, has prompted speculation that Dún Foither was actually located on the adjacent headland of Bowduns, 3 mile (5 km) to the north.
Орта ғасырдың кейінгі кезеңдері
Арыстан Вильгельм патшаның билігі тұсында (1165–1214) Дуннотар Меарн аймағының жергілікті басқару орталығы болды. Қала туралы айтылым 13 ғасырдың басындағы «Роман де Фергюс» атты Артур романында кездеседі, онда батыр Фергюс сиқырлы қалқанды алу үшін Дуннотарға сапар шегуге тиіс. 1276 жылдың мамыр айында Уильям Вишарт, Сент-Эндрюс епископы, осы жердегі шіркеуді қасиеттеп берді. 1336 жылы Англия королі Эдуард III Рослиннің 8-ші бароны Уильям Синклерге солтүстік жорығы үшін жартылай қираған Дуннотарды қайта жаңғырту және нығайту мақсатымен сегіз кемемен келуді бұйырды. Синклер 160 әскер, жылқылар, сондай-ақ тас қалаушылар мен ағаш шеберлерін алып келді. Эдуардтың өзі шілдеде келді, бірақ ағылшын күш-жігері жыл соңына дейін нәтижесіз болды, себебі шотландтық регент сэр Эндрю Мюррей Дуннотардың қорғанысын басып алып, қайтадан қиратты. 1346 жылы Давид II қамал салуға рұқсат берді. 1359 жылы Шотландияның маршалы Уильям Кит Роберт Брюстің қызы Маргарет Фрейзерге үйленді және сол кезде Дуннотар бароны атағын алды. Кейін Кит Дуннотар жерін қызы Кристиан мен күйеу баласы Вильям Линдсейге (Байрес) берді, бірақ 1392 жылы Кит Дуннотарды қайтарып алып, Линдсей Файф жерлерін алған айырбастау келісіміне қол жеткізді. 16 ғасыр бойы Киттер өзінің негізгі резиденцияларын – Дуннотарды және Шығыс Лотиандағы Кит Маришалды жақсартты және кеңейтті. Джеймс IV 1504 жылы Дуннотарға келді, ал 1531 жылы Джеймс V графтың адамдарын Дуннотардың «патшалығымыздың басты бекіністерінің» бірі болғандықтан әскери қызметтен босатты. Шотландия королевасы Мэри 1562 жылы Коррихи шайқасынан кейін келді және 1564 жылы қайтадан келді, сол кезде Дуннотарда құпия кеңес отырысы өткізілді. Король Джеймс 1589 жылдың 17 сәуірінде тағы келді және Хантли мен Эрролдың католик графтарын күтіп, түнді Коуиде өткізді. 1592 жылы католиктердің көтерілісі кезінде Дуннотарды Хантли графының атынан капитан Карр басып алды, бірақ бірнеше аптадан кейін Лорд Маришалға қайтарылды. 1581 жылы Джордж Кит 5-ші граф Маришал болды және ортағасырлық бекіністі жайлы тұрғын үйге айналдырған кең ауқымды қайта құруды бастады. Абердиндегі Маришал колледжінің негізін қалаушы ретінде 5-ші граф Дуннотарды оның қауіпсіздігімен қатар, әсем орналасқандығы үшін де бағалады. Солтүстік-шығыс жартастарда төртбұрышты ауланың айналасындағы бірнеше ғимараттардан тұратын «сарай» салынды, онда теңіз көрінісі бар сәнді бөлмелер болды. 13 ғасырлық шіркеу қалпына келтіріліп, аула құрамына енгізілді. Графтың «Самсон» гобелендері жиынтығы болған, олар оның діни көзқарасын көрсететін болса керек.
During the reign of King William the Lion (ruled 1165–1214) Dunnottar was a centre of local administration for The Mearns. The castle is named in the Roman de Fergus, an early 13th century Arthurian romance, in which the hero Fergus must travel to Dunnottar to retrieve a magic shield. In May 1276 a church on the site was consecrated by William Wishart, Bishop of St Andrews. In 1336 Edward III of England ordered William Sinclair, 8th Baron of Roslin, to sail eight ships to the partially ruined Dunnottar for the purpose of rebuilding and fortifying the site as a forward resupply base for his northern campaign. Sinclair took with him 160 soldiers, horses, and a corps of masons and carpenters. Edward himself visited in July, but the English efforts were undone before the end of the year when the Scottish Regent Sir Andrew Murray led a force that captured and again destroyed the defences of Dunnottar. and in 1346 a licence to crenellate was issued by David II. Around 1359 William Keith, Marischal of Scotland, married Margaret Fraser, niece of Robert the Bruce, and was granted the barony of Dunnottar at this time. Keith then gave the lands of Dunnottar to his daughter Christian and son in law William Lindsay of Byres, but in 1392 an excambion (exchange) was agreed whereby Keith regained Dunnottar and Lindsay took lands in Fife. Through the 16th century, the Keiths improved and expanded their principal seats: at Dunnottar and also at Keith Marischal in East Lothian. James IV visited Dunnottar in 1504, and in 1531 James V exempted the Earl's men from military service on the grounds that Dunnottar was one of the "principall strenthis of our realme". Mary, Queen of Scots, visited in 1562 after the Battle of Corrichie, and returned in 1564. during which a meeting of the Privy Council was convened at Dunnottar. King James came again on 17 April 1589 and spent the night at Cowie watching for the Catholic rebel earls of Huntly and Erroll. During the rebellion of Catholic nobles in 1592, Dunnottar was captured by Captain Carr on behalf of the Earl of Huntly, but was restored to Lord Marischal just a few weeks later. In 1581 George Keith succeeded as 5th Earl Marischal, and began a large scale reconstruction that saw the medieval fortress converted into a more comfortable home. As the founder of Marischal College in Aberdeen, the 5th Earl valued Dunnottar as much for its dramatic situation as for its security. A "palace" comprising a series of ranges around a quadrangle was built on the north eastern cliffs, creating luxurious living quarters with sea views. The 13th century chapel was restored and incorporated into the quadrangle. The earl had a suite of 'Samson' tapestries which may have represented his religious outlook.
Азаматтық соғыс
1639 жылы Уильям Кит, 7-ші граф Маришал, епископтық шіркеуге және I Чарльзтың енгізбек болып жатқан өзгерістерге қарсы шыққан пресвитериандық қозғалысты, Келісімшілерді қолдады. Монтроздың 1-ші маркизі Джеймс Грэммен бірге ол католик Джеймс Гордонға, 2-ші виконт Абойнге, Хантли графына қарсы жорық жасап, роялистердің Стоунхейвенді басып алу әрекетін жеңді. Алайда, Монтроз роялистер жағына өтіп, солтүстікке қарай жүргенде, Маришал Дунноттарда қалды, тіпті Парламент оған аймаққа басшылық етуді тапсырғанда да, Монтроз Стоунхейвенді өртеп жібергенде де. Содан кейін Маришал патшамен келісім жасаған Engager фракциясына қосылып, роялистерді қолдап, Престон шайқасына (1648) атты әскерін бастап барды.
In 1639 William Keith, 7th Earl Marischal, came out in support of the Covenanters, a Presbyterian movement who opposed the established Episcopal Church and the changes which Charles I was attempting to impose. With James Graham, 1st Marquess of Montrose, he marched against the Catholic James Gordon, 2nd Viscount Aboyne, Earl of Huntly, and defeated an attempt by the Royalists to seize Stonehaven. However, when Montrose changed sides to the Royalists and marched north, Marischal remained in Dunnottar, even when given command of the area by Parliament, and even when Montrose burned Stonehaven. Marischal then joined with the Engager faction, who had made a deal with the king, and led a troop of horse to the Battle of Preston (1648) in support of the royalists.
Шотландияның құрмет белгілері
Карл II 1 қаңтарда Скон сарайында тәж киді, осы салтанатта Шотландияның құрмет белгілері (тәж, қылыш және скипетр) пайдаланылды. Алайда, Кромвель әскерлері Лотианда болғандықтан, құрмет белгілерін Эдинбургке қайтару мүмкін болмады. Шотландияның маршалы ретінде граф Маршал құрмет белгілеріне ресми жауапты болды, оларды Кэтрин Драммонд жүн қаптарда жасырып қамалға әкелді. Баррастан сэр Джордж Огилви (немесе Огилви) қамалдың вице-губернаторы болып тағайындалды және оның қорғауын ұйымдастыруға жауапкершілік берілді. 1651 жылдың қараша айында Кромвель әскерлері Огилвиден бас беруді талап етті, бірақ ол бас тартты. Қамалдың келесі шабуыл кезінде Шотландияның құрмет белгілерін алып кетуді сэр Джордж Огилвидің әйелі Элизабет Дуглас және Киннеф шіркеуінің пасторы Джеймс Гренджердің әйелі Кристиан Флетчер жоспарлады. Патшаның құжаттарын бірінші болып қамалдан Елизавета Дугластың туысы Энн Линдсей алып шықты, ол құшақтап тұрған әскерлердің арасымен киімдеріне тігілген құжаттармен өтті. Қамбатта бес тұтқын қайтыс болды, ал 37 виг адалдық серт бергеннен кейін босатылды. Қалған тұтқындар Питлочидің Джордж Скот жасаған отарлау жоспарының бөлігі ретінде Нью-Джерси штатының Перт-Амбой қаласына жіберілді. Көптеген адамдар, Скоттың өзі сияқты, сапар барысында қайтыс болды. 16 ғасылғы сарай ғимараттарының "Патшаның жатын бөлмесі" астындағы жертөле "Вигтердің қоршауы" деп аталды. Абердиннен күдікпен қаралатын 17 якобит тұтқындалып, үш аптадай бекіністе ұсталды, олардың ішінде Маришал колледжінің математика профессоры Джордж Лидделл болды. 1715 жылғы якобит көтерілісінде Джордж Кит, 10-шы граф Маршал, көтерілісшілермен бірге белсенді қатысып, Шерифмуир шайқасында кавалерияға жетекшілік етті. Көтеріліс тасталғаннан кейін Лорд Маршал континентке қашып, ақырында Пруссияның Ұлы Фридрих үшін француз елшісі болды. Осы уақытта 1716 жылы оның құқықтары мен иеліктері, соның ішінде Дунноттар, тәжге қайтарылды.
Charles II was crowned at Scone Palace on 1 January 1651, at which the Honours of Scotland (the regalia of crown, sword and sceptre) were used. However, with Cromwell's troops in Lothian, the honours could not be returned to Edinburgh. The Earl Marischal, as Marischal of Scotland, had formal responsibility for the honours, They were brought to the castle by Katherine Drummond, hidden in sacks of wool. Sir George Ogilvie (or Ogilvy) of Barras was appointed lieutenant governor of the castle, and given responsibility for its defence. In November 1651, Cromwell's troops called on Ogilvie to surrender, but he refused. During the subsequent blockade of the castle, the removal of the Honours of Scotland was planned by Elizabeth Douglas, wife of Sir George Ogilvie, and Christian Fletcher, wife of James Granger, minister of Kinneff Parish Church. The king's papers were first removed from the castle by Anne Lindsay, a kinswoman of Elizabeth Douglas, who walked through the besieging force with the papers sewn into her clothes. Five prisoners died in the vault, and 37 of the Whigs were released after taking the oath of allegiance. The remaining prisoners were transported to Perth Amboy, New Jersey, as part of a colonisation scheme devised by George Scot of Pitlochie. Many, like Scot himself, died on the voyage. The cellar, located beneath the "King's Bedroom" in the 16th century castle buildings, has since become known as the "Whigs' Vault". Seventeen suspected Jacobites from Aberdeen were seized and held in the fortress for around three weeks, including George Liddell, professor of mathematics at Marischal College. In the Jacobite Rising of 1715 George Keith, 10th Earl Marischal, took an active role with the rebels, leading cavalry at the Battle of Sheriffmuir. After the subsequent abandonment of the rising Lord Marischal fled to the Continent, eventually becoming French ambassador for Frederick the Great of Prussia. Meanwhile, in 1716, his titles and estates including Dunnottar were declared forfeit to the crown.
Кейінгі тарих
Earl Marischal-дың тәркіленген иеліктері 1720 жылы 41 172 фунт стерлингке Йорк құрылыс компаниясымен сатып алынды, ол қамалдың көп бөлігін бұзды. Бұл Шотландияның рыцары-маршалы қызметін атқарған Эдинбург заңгері еді. Оны 1925 жылы 1-ші виконт Коудрей Уитман Пирсон сатып алды, одан кейін оның әйелі жөндеу жұмыстарын бастады. 2019 жылы 135 000-нан астам келуші келді. Дунноттар қамалы және оның орналасқан төбесі 1970 жылы ескерткіш ретінде тіркелді. Кіреберіс қақпасы және Бенхолмның тұрағы тізімге алынды. Қалған ғимараттар "аймақтық маңызы бар" деп B санатында тізімделді. Алайда, 2018 жылы бұл ғимараттардың тізімделу статусы Шотландия тарихи ортасының "Қос белгілену 2A жобасы" аясында алынып тасталды. Құрметті Чарльз Энтони Пирсон, 3-ші виконт Коудрейдің кіші ұлы, қазіргі уақытта Дюнехт иеліктерінің бір бөлігі болып табылатын Дунноттар қамалының иесі және басқарушысы. 1990 жылы Мел Гибсон мен Гленн Клоузбен түсірілген "Гамлет" фильмінің кейбір бөлімдері осы қамал аумағында түсірілді. Диснейдің "Батыр" мультфильмінде Дунноттар қамалы Мериданың үйі ретінде таңдалды.
The seized estates of the Earl Marischal were purchased in 1720 for £41,172, by the York Buildings Company who dismantled much of the castle. an Edinburgh lawyer who served as Knight Marischal of Scotland. It was purchased by Weetman Pearson, 1st Viscount Cowdray, in 1925, after which his wife embarked on a programme of repairs. and over 135,000 visitors in 2019. Dunnottar Castle, and the headland on which is stands, was designated as a Scheduled monument in 1970. the entrance gateway; and Benholm's Lodging. The remaining listings were at category B as being of "regional importance". However, in 2018 the listed status for those buildings was removed as part of Historic Environment Scotland's "Dual Designation 2A Project". The Hon. Charles Anthony Pearson, the younger son of the 3rd Viscount Cowdray, currently owns and runs Dunnottar Castle which is part of the Dunecht Estates. Portions of the 1990 film Hamlet, starring Mel Gibson and Glenn Close, were shot there. In the Disney movie Brave, Dunnottar Castle was chosen for Merida's home.
Сипаттама
Дунноттардың стратегиялық орналасуы оның иелеріне Солтүстік теңіздің жартастары мен Маунт төбелері арасындағы жағалау террасасын бақылауға мүмкіндік берді, бұл Шотландияның солтүстік-шығысына қарай және одан кіруге қолайлы жағдай жасады. Объектіге жағалау жолындағы тұрақтан немесе Стоунхейвеннен жартас үстінен созылған жол арқылы тік, 2600 фут (792 м) жаяу жолмен (қазіргі заманғы баспалдақтармен бірге) кіруге болады. Дунноттарда 13-17 ғасырлар аралығында салынған бірнеше ғимараттар бар, олар мұрынға орналасқан. Қақпада қорғаныс торшасы бар және ол жартылай жабық. Бас қақпаның қасында 16 ғасырға жататын Бенхолмның тұрағы орналасқан, ол тасқа қазылған бес қабатты ғимарат, ішінде пәтерлермен бірге түрме орналасқан. Бірақ кейінірек жазған авторлар қару порттарының тиімділігіне күмән келтірді. Круден Бенхолм тұрағындағы қару порттарының бағыты кіреберіске қарсы болғандықтан, олардың тиімділігі шектеулі екенін атап өтеді. Кіреберіске қарап орналасқан қару порттарының пайдалылығы да сұрақ тудырады.
Dunnottar's strategic location allowed its owners to control the coastal terrace between the North Sea cliffs and the hills of the Mounth, inland, which enabled access to and from the north east of Scotland. The site is accessed via a steep, 2,600 feet (792 m) footpath (with modern staircases) from a car park on the coastal road, or via a cliff top path from Stonehaven. Dunnottar's several buildings, put up between the 13th and 17th centuries, are arranged across a headland covering around The gate has a portcullis and has been partly blocked up. Alongside the main gate is the 16th century Benholm's Lodging, a five storey building cut into the rock, which incorporated a prison with apartments above. although later writers have doubted the effectiveness of the gun ports. Cruden notes that the alignment of the gun ports in Benholm's Lodging, facing across the approach rather than along, means that they are of limited efficiency. The practicality of the gun ports facing the entrance has also been questioned,
Қалаға екінші жол тастық шатқалдан басталады, ол Дунноттар жартасының солтүстік жағындағы теңіз үңгіріне апарады, онда шағын қайық тоқтатылуы мүмкін. Одан тік жол жартас үстіндегі жақсы бекітілген артқы қақпаға жетеді, ол өз кезегінде сарайдағы Су қақпасы арқылы қамалға кіруге мүмкіндік береді. Артиллериялық қорғаныс, жер жұмыстары түрінде, қамалдың солтүстік-батыс бұрышын қоршап, ішкі жаққа, ал оңтүстік-шығыс жағы теңізге қарап орналасқан. Шығыс батареясының жанында жағалауды бақылайтын шағын күзетшілер қосымшасы немесе күзет үйі орналасқан.
A second access to the castle leads up from a rocky cove, the aperture to a marine cave on the northern side of the Dunnottar cliffs into which a small boat could be brought. From here a steep path leads to the well fortified postern gate on the cliff top, which in turn offers access to the castle via the Water Gate in the palace. Artillery defences, taking the form of earthworks, surround the north west corner of the castle, facing inland, and the south east, facing seaward. A small sentry box or guard house stands by the eastern battery, overlooking the coast.
Тау үйі және айналасындағы ғимараттар
14 ғасырдың соңында салынған мұнаралы үйдің тас күмбезді жертөлесі бар, ал бастапқыда тағы үш қабаты мен шатыр бөлмесі болған. Басты бөлмелердің ішінде үлкен зал және лордтың жеке бөлмесі, ал жоғары қабаттарда жатын бөлмелері орналасқан. Бұл үй, мүмкін, 1580 жылы қайтыс болған, 4-ші граф Маришалдың ұлы Уильям Киттің пайдалануына берілген болуы мүмкін.
The late 14th century tower house has a stone vaulted basement, and originally had three further storeys and a garret above. The principal rooms included a great hall and a private chamber for the lord, with bedrooms upstairs. possibly for the use of William Keith (died 1580), son of the 4th Earl Marischal.
Сарай
Сағаның солтүстік-шығысында орналасқан сарай 16 ғасырдың аяғы мен 17 ғасырдың басы мен ортасы аралығында салынған. Ол төртбұрышты аулаға орналасқан үш негізгі қанаттан тұрады, және оның көп бөлігі 1581 жылы таққа отырған 5-ші граф Маришальдың еңбегі болуы мүмкін. Бұл сарай мұнаралы үйдің бөлмелерін ауыстыратын кең және ыңғайлы жайларды ұсынды. Оның ұзын, төменгі дизайны замандас ағылшын ғимараттарымен салыстырылды, бұл 16 ғасырда әлі де кең таралған, Шотландияның биік мұнаралар дәстүрінен өзгеше. Батыс қанатының бойында жеті бірдей бөлме орналасқан, олардың әрқайсысы аулаға ашылады және терезелермен, каминдермен жабдықталған. Батыс қанатының бөлмелерінің үстінде 37 метрлік галерея орналасқан. Қазір төбесі жоқ, бірақ бұрын әсем әйнекпен безенген, және Антонин қабырғасынан әкелінген римдік тақташасы қойылған. Галереяның солтүстік жағында солтүстік қанатқа жалғасқан қонақ бөлмесі болған. Галереяға оңтүстік жағынан күміс үйден де кіруге болады, онда жоғарыда қазынасы бар кең баспалдақ орналасқан. Шығыс және солтүстік қанаттар төртбұрышты баспалдақ арқылы байланысқан. Шығыс қанатында жер қабатында аспаздық, сыра қайнату және нан пісіру орны бар, ал жоғарыда графиняға арналған пәтерлер орналасқан. Солтүстік-шығыс қанаты графтың пәтерлерін қамтиды, соның ішінде II Карл қонақтап кеткен «Патшаның жатын бөлмесі» де бар. Осы бөлмеде 7-ші граф пен оның әйелінің гербтері және 1645 жыл жазылған ою-өрнектелген тас бар. Бұл бөлмелердің астында Уигтердің жертөлесі орналасқан, онда 1685 жылы Келісімшілер ұсталған, үлкен шығыс терезесі бар, сондай-ақ едендегі люк арқылы төменгі жертөлеге түсуге болады. Сарайдағы бөлмелердің ішінде тек асхана мен күміс үй 1920 жылдары қалпына келтіріліп, төбесі сақталған. Орталық аумақта 15 метрлік ені және 8 метрлік тереңдігі бар дөңгелек цистерна немесе балық көлміші, ал батыс жағында боулинг алаңы орналасқан. Төртбұрыштың оңтүстік-шығыс бұрышында 1276 жылы киеленген және 16 ғасырда қайта салынған шағын шіркеу орналасқан. Ортағасырлық қабырғалар мен 13 ғасырға жататын екі терезе сақталған, ал оңтүстік жағында зират бар.
The palace, to the north east of the headland, was built in the late 16th century and early to mid 17th century. It comprises three main wings set out around a quadrangle, and for the most part is probably the work of the 5th Earl Marischal who succeeded in 1581. It provided extensive and comfortable accommodation to replace the rooms in the tower house. In its long, low design it has been compared to contemporary English buildings, in contrast to the Scottish tradition of taller towers still prevalent in the 16th century. Seven identical lodgings are arranged along the west range, each opening onto the quadrangle and including windows and fireplaces. Above the lodgings of the west range comprised a 120 feet (37 m) gallery. Now roofless, the gallery originally had an elaborate oak ceiling, and on display was a Roman tablet taken from the Antonine Wall. At the north end of the gallery was a drawing room linked to the north range. The gallery could also be accessed from the Silver House to the south, which incorporated a broad stairway with a treasury above. The east and north ranges are linked via a rectangular stair. The east range has a larder, brewhouse and bakery at ground level, with a suite of apartments for the countess above. A north east wing contains the Earl's apartments, and includes the "King's Bedroom" in which Charles II stayed. In this room is a carved stone inscribed with the arms of the 7th Earl and his wife, and the date 1645. Below these rooms is the Whigs' Vault, a cellar measuring This cellar, in which the Covenanters were held in 1685, has a large eastern window, as well as a lower vault accessed via a trapdoor in the floor. Of the chambers in the palace, only the dining room and the Silver House remain roofed, having been restored in the 1920s. The central area contains a circular cistern or fish pond, 50 feet (15 m) across and 25 feet (8 m) deep, and a bowling green is located to the west. At the south east corner of the quadrangle is the chapel, consecrated in 1276 and largely rebuilt in the 16th century. Medieval walling and two 13th century windows remain, and there is a graveyard to the south.