Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер, ауыл шаруашылығымен айналысушы және отар әкімшісі (1887–1952)
British politician, agriculturalist and colonial administrator (1887–1952)
Виктор Александр Джон Хоуп, Линлитгоудың 2-ші маркизі (24 қыркүйек 1887 – 5 қаңтар 1952) – британдық унионист саясаткер және мемлекет қайраткері, ауыл шаруашылығымен айналысушы, отар әкімшісі. 1936–1943 жылдары Үндістанның генерал-губернаторы және вице-королі қызметін атқарды. Ол сонымен қатар Эдинбург Корольдік қоғамының вице-президенті, Эдинбург университетінің канцлері және Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясының Жоғары комиссары болды. Оны көбінесе Лорд Линлитгоу немесе жай ғана Линлитгоу деп атады.
Victor Alexander John Hope, 2nd Marquess of Linlithgow, (24 September 1887 – 5 January 1952) was a British Unionist politician and statesman, agriculturalist, and colonial administrator. He served as Governor General and Viceroy of India from 1936 to 1943. He also served as vice president of the Royal Society of Edinburgh, Chancellor of the University of Edinburgh and Lord High Commissioner to the General Assembly of the Church of Scotland. He was usually referred to as Lord Linlithgow, or simply Linlithgow.
Жас шағы мен отбасы
Хоуп 1887 жылдың 24 қыркүйегінде Шотландияның Линлитгоушир округіндегі Оңтүстік Куинсферридегі Хоуптун үйінде дүниеге келді. Оның крест анасы Виктория патшайымы болған. Ол Людгроув мектебінде және Итон колледжінде оқыды. 1908 жылдың 29 ақпанында әкесінен кейін Лилиттгоудың 2-маркизі атанды.
Hope was born at Hopetoun House, South Queensferry, Linlithgowshire, Scotland, on 24 September 1887. His godmother was Queen Victoria. He was educated at Ludgrove School and Eton College and on 29 February 1908 succeeded his father as 2nd Marquess of Linlithgow.
Ерте мансап
Линлитгоу Бірінші дүниежүзілік соғыста Батыс майданында офицер болып қызмет етті. Лотиан және шекаралық атты әскерінен ауысқан ол Корольдік шотландтардың батальонына қолбасшылық етті. Патшалық комиссиясына ұсынған материалдардың ықпалымен, "он жыл өткен соң, ол Үндістанның вице-королі болғанда, тамақтану мәселесіне жеке қызығушылық танытып, оны зерттеулердің басымдыққа қойылған күнтәртібіне енгізді". Линлитгоу басшылығымен Ауыл шаруашылығы жөніндегі комиссияны жіберу себебі "конституциялық реформалар экономикалық және білім беру реформаларысыз Үндістан халқының тұрмыс жағдайын жақсартуға ешқандай әсер етпейді, ал осы мәселе ең маңыздысы". 1933 жылдың сәуірінен 1934 жылдың қарашасына дейін ол Үкіметтің 1933 жылғы наурыздағы Ақ қағазында баяндалған Үндістанның өзін-өзі басқаруына қатысты ұсыныстарды қарастыру үшін құрылған Үндістан конституциялық реформасы жөніндегі Парламенттік бірлескен арнайы комитетінің төрағасы болды. Ол лорд Солсбери бас тартқаннан кейін осы қызметке келісті (бірақ ол комитетте қатысуға келісті), ал екінші үміткер Сидни Пил флебит ауруына шалдықты. Линлитгоу бірлескен арнайы комитетке үнділік фракциялардың (хиндұлар, мұсылмандар және княздық мемлекеттер) арасында ешқандай жақсылық көрсетпейтінін және өзінің бес баласына қатысты болғандай бейтарап болатынын мәлімдеді. Комитет ұсынған заңдар 1935 жылғы "Үндістан үкіметі туралы" заңға айналды.
Linlithgow served as an officer on the Western Front during the First World War. Transferred from Lothians and Border Horse, he commanded a battalion of the Royal Scots. Influenced by submissions to the Royal Commission, "a decade later, when (he) became Viceroy of India he showed a personal interest in nutrition, pushing it to the top of the research agenda". The reason for sending a Commission on Agriculture under Linlithgow was 'because constitutional reform without economic and educational reform will do nothing to ameliorate the condition of life of the mass of the population of India, and this is what matters most.' From April 1933 to November 1934 he was chairman of the Parliamentary Joint Select Committee on Indian constitutional reform, drawn up to consider the proposals for Indian self government contained in the government's March 1933 White Paper. He agreed to take the job after Lord Salisbury declined it (although he agreed to serve on the committee) and Sidney Peel, the second choice, fell ill with phlebitis. Linlithgow told the Joint Select Committee that he would show no favouritism between the Indian factions (Hindus, Muslims and Princely States) and would be neutral just as he was between his own five children. The committee's proposals became the Government of India Act 1935.
Вице-патша
Бұрын Мадрас губернаторы және Австралияның генерал-губернаторы қызметтерін қабылдаудан бас тарған (оның әкесі Австралияның бірінші генерал-губернаторы болған), ол Үндістанның вице-королі болды. Линлитгоу 1935 жылғы Үндістан үкіметі заңында көзделген жергілікті басқару жоспарларын іске асырды, нәтижесінде Британдық Үндістанның он бір провинциясының бесеуінде Конгресс партиясы басқаратын провинциялық үкіметтер құрылды. Алайда, князьдердің қарсылығы княздық штаттардың көпшілігінде сайланған үкіметтер құруға кедергі келтірді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Линлитгоу Конгрестің соғыстан кейін Үндістанның өзінің болашағын анықтау мүмкіндігіне ие болатыны туралы мәлімдеме жасау туралы өтінішін қабылдамады, бұл Конгресс министрліктерінің отставкаға келуіне әкелді. 1939 жылдың қыркүйегінде ол Үндістан саясаткерлерімен ақылдаспай-ақ, Үндістанның Германиямен соғыс жариялағанын мәлімдеді. 1940 жылдың 8 тамызында Лорд Линлитгоу британ үкіметі атынан мәлімдеме жасады. Бұл «Тамыз ұсынысы» деп аталды және Үндістан халқына елді басқаруда кеңейтілген құқықтар ұсынды. Бұл ұсынысты Конгресс партиясы мен Мұсылман лигасының ішінде Үндістан саясаткерлерінің көпшілігі қабылдамады. Британдық әкімшілік пен Конгресс арасындағы келіспеушіліктер «Үндістанды тастап кету» қозғалысына және жаппай азаматтық наразылыққа әкелді. Линлитгоу тәртіпсіздікті басып, Конгресс көшбасшыларын тұтқындады. Кейбір тарихшылар 1943 жылғы Бенгалия ашаршылығына, салдарынан үш миллион адам қайтыс болды, Линлитгоутің де кінәсі бар екенін айтады.
Having previously declined both the governorship of Madras and the governor generalship of Australia (his father was the first Governor General of Australia), he became the Viceroy of India, Linlithgow implemented the plans for local self government embodied in the Government of India Act 1935, which led to provincial governments led by the Congress Party in five of the eleven provinces of British India, but the recalcitrance of the princes prevented the establishment of elected governments in most of the princely states. With the outbreak of the Second World War, Linlithgow's rejection of the request by the Congress for a declaration that India would be given the chance to determine its own future after the war led to the resignation of the Congress ministries. He declared India to be at war with Germany in September 1939, without consulting Indian politicians. On 8 August 1940 Lord Linlithgow made a statement on behalf of the British government. It was known as the August Offer and offered greater rights in the governance of India to the Indian people. The proposal was rejected by most Indian politicians, including the Congress Party and the Muslim League. Disputes between the British administration and Congress ultimately led to massive Indian civil disobedience in the Quit India Movement. Linlithgow suppressed the disturbances and arrested the Congress leaders. Some historians have partly blamed Linlithgow for the Bengal famine of 1943 which resulted in three million deaths.
Зейнеткерлік
Оның жеті жылдық вице-корольдік өкілеттігі, Радж тарихындағы ең ұзақ мерзім, 1943 жылдың 1 қазанында аяқталды. Оның орнын 1942 жылдың қаңтарынан бері Британдық Үндістандағы әскери қолбасшы болған фельдмаршал сэр Арчибальд Уэвелл басты. Үндістер оның мансабын бағалауда жомарт болған жоқ. В. П. Менон "Үндістандағы билікті беру" еңбегінде былай деп мәлімдеді: "Оның 7,5 жылдық билеуі – кез келген басқа вице-корольге қарағанда ұзақ – ешқандай нақты жетістіктермен ерекшеленбеді. Ол Үндістаннан кеткен кезде, елдің бір бөлігі аштықтан зардап шекті. Құнның өсуі және қажетті тауарлардың тапшылығы салдарынан экономикалық қиындықтар туды. Саяси тұрғыдан Сэр Теж Бахадур Сапру жалпы пікірді былай білдірді: "Бүгін, Лорд Линлитгоудың жеті жылдық басқаруынан кейін, ел ол келген кездегіден гөрі әлдеқайда бөлінген". Шыншыл пресвитериан болған ол 1944 және 1945 жылдары Шотландия шіркеуінің Лорд-жоғарғы комиссары қызметін атқарды. Ол 1952 жылы қайтыс болды.
His seven year tenure as viceroy, the longest in the history of the Raj, ended in 1 October 1943, succeeded by Field Marshal Sir Archibald Wavell who had been military commander in British India since January 1942. Indians were not kind in their assessments of his career. V. P. Menon in The Transfer of Power in India stated: "His 7½ year regime – longer than that of any other Viceroy – was conspicuous by its lack of positive achievement. When he left India, famine stalked portions of the countryside. There was economic distress due to the rising cost of living and the shortage of essential commodities. On the political side, Sir Tej Bahadur Sapru expressed the general feeling thus: 'Today, I say, after seven years of Lord Linlithgow's administration the country is much more divided than it was when he came here'." A sincere Presbyterian, he served as Lord High Commissioner to the Church of Scotland in 1944 and 1945. He died in 1952.