Кіріспе

Айкс аралы — Францияның Шарант-Маритим департаментіндегі, Жаңа Аквитания аймағында (2015 жылға дейін: Поату-Шарентес) Францияның батыс жағалауынан орналасқан коммуна. Ол Атлант мұхитындағы шағын Айкс аралының аумағын құрайды. Жаз айларында бұл орын туристер арасында күнделікті саяхаттарға танымал.

Орналасқан жері

Айкс аралы Шаренте өзенінің сағасында, Олерон аралы мен Франция материгінің жағажайы арасында орналасқан. Арал Боярд бекінісіне де жақын.

Тарих

Рим дәуірінде арал, су тасқанда құрлықпен байланысқан сияқты көрінеді. 1500 жылы арал қазіргі түріне келді. 1067 жылы Исембер де Шателлоньо аралды Клуни орденіне сыйлады. Сент-Мартинге тәуелді шағын монастырь құрылды. 12 ғасырдың соңында Франция мен Англия аралдың иелігі үшін күресті. 1286 жылға дейін арал, Шаренте өзенінің сағасымен белгіленген француз және ағылшын Сентонж арасындағы шекарада орналасқан еді. Жүз жылдық соғыс кезінде арал шамамен 15 жыл бойы ағылшындардың билігінде болды. 16 ғасырда, француз дін соғыстары кезінде арал католик, содан кейін протестант болып өзгерді. 1665 жылы, жақын орналасқан Рошфорт Корольдық үшін стратегиялық порты ретінде құрылды, бұл аймақта көптеген бекіністер салынуына себеп болды. Вобан аралда көптеген бекіністер салды, оларды Ферри 1704 жылы аяқтады. Жеті жылдық соғыс (1756–1763) кезінде британдықтар 1757 жылы аралды басып алып, Рошфортқа жасалған шабуылдың бір бөлігі ретінде оның қамал-бекіністерін қиратты, содан кейін бірнеше аптадан кейін шегінді. Арал 1759 жылы Киберон шығанағы шайқасынан кейін британдықтармен қайта басып алынды және 1763 жылы соғыс аяқталғанға дейін оккупацияланды. Бекіністер кейін Марк Рене, Монтелембер графы және Пьер Шодоерлос де Лаклос, "Қауіпті байланыстар" авторы сияқты бірнеше француз офицерлерімен қайта жаңартылды. Француз революциясы кезінде, 1794 жылы, арал діни қарсыластарды басу үшін түрме ретінде пайдаланылды, нәтижесінде жүздеген дін қызметкерлері теңізге бекітілген түрме кемелерінде қайтыс болды. Олардың шамамен 226-сы Айс аралының құмдарына жерленді.

Наполеон дәуірі

Наполеон 1808 жылы аралға барып, бекіністерді нығайту туралы бұйрық берді. Ол бекініс қолбасшысы үшін үй салуды (қазіргі Наполеон мұражайы) және орыс жорығында қаза болған полковник атымен аталатын Лидот бекінісін салуды тапсырды. 1809 жылы Баск жолдары шайқасы (фр. Bataille de l'Île d'Aix) – Экс аралының жанындағы теңіз шайқасы, онда Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері мен Франция теңіз күштерінің Атлантика флоты қатысты. 1809 жылдың 11 сәуір түні капитан Томас Кокран Баск жолдарында тізілген француз әскери кемелерінің эскадрильясына қарсы британдық өрт шабуылын бастады. Шабуыл барысында француз кемелерінің барлығы екі кемеден басқа жағаға тірелді. Соңғы қақтығыс үш күнге созылды, бірақ француз флотын толығымен жоюға қол жеткізе алмады. 1815 жылдың 12-15 шілдесінде Наполеон Ватерлоо шайқасындағы жеңілістен кейін Франциядағы соңғы күндерін Экс аралында өткізді, Ұлыбритания Корольдік теңіз күштерінің блокадасын бұзып, Солтүстік Америкаға қашуға тырысты. Жоспарын іске асыру мүмкін еместігін түсінген соң, ол британдық регентке хат жазып, ақырында HMS Беллерофонға тапсырды, ол оны Торбей мен Плимутқа жеткізіп, содан кейін Сент-Хеленаға ауыстырды.

Халық саны

2008 жылы халық саны 223 адамды құрады.

Көрікті жерлер

Аралда орналасқан үлкен Форт Лиэдо 19-шы ғасырдың басынан 1960-шы жылдарға дейін әскери түрме ретінде пайдаланылды. Алжирдің тәуелсіздік күрескері және болашақ президенті Бен Белла 1956 жылдан 1962 жылға дейін Мұхаммед Хидер және Хосин Айт Ахмед сияқты Ұлттық Азаттық фронтының басқа да мүшелерімен бірге осы түрмеде отырды.

Көлік

Аралға жыл бойы паром арқылы қол жеткізуге болады, ол күніне бірнеше рет аралдың шығысындағы Фурас қаласынан, ал жаз айларында Ла-Рошель және Олерон қалаларынан да кетеді. Аралда (қызметтік көліктерден басқа) жеке автомобильдерге тыйым салынған, бұл аралға көбірек тыныштық сыйлайды. Адамдар жаяу немесе велосипедпен қозғалады. Арал ішінде саяхаттау үшін ат арбаларын да пайдалануға болады.