Мэри МакГрори (1918-2004) – американ журналисі, саясат саршысы. 8000-нен астам мақала авторы, Вьетнам соғысына қарсы болған. Никсонның «жаулары» тізімінде болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист және колоннашы (1918–2004)
American journalist and columnist (1918–2004)
Мэри МакГрори (22 тамыз 1918 – 20 сәуір 2004) – американдық журналист және колоннашы. Ол американдық саясатына маманданған және саяси айла-шаруаларды егжей-тегжейлі жариялағанымен белгілі болды. Ол 8000-нан астам мақала жазды, бірақ бірде-бір кітап жазбады, сондай-ақ бұқаралық ақпарат құралдарында немесе лекцияларда сирек көрінді. МакГрори Вьетнам соғысына қарсы күресті және Ричард Никсонның жаулар тізіміне енгізілді. Карлос Лозада «The Washington Post» газетінде былай деп жазды:
Mary McGrory (August 22, 1918 – April 20, 2004) was an American journalist and columnist. She specialized in American politics, and was noted for her detailed coverage of political maneuverings. She wrote over 8,000 columns, but no books, and made very few media or lecture appearances. McGrory was a fierce opponent of the Vietnam War and was placed on Richard Nixon's enemies list. Carlos Lozada wrote in The Washington Post that,
Ерте өмір және білім
Ол Бостон қаласының Рослиндел ауданында Эдвард пен Мэри МакГрори отбасында дүниеге келді, олар тығыз байланысты ирландиялық католик отбасы еді. Оның әкесі пошта кызметкері болған және ол оның латын тіліне және жазуға деген құмарлығын бөлісті. Ол Бостон қаласындағы Қыздар латын мектебі мен Эммануэль колледжін бітірді.
She was born in the Roslindale neighborhood of Boston to Edward and Mary McGrory, a tight knit Irish Catholic family. Her father was a postal clerk and she shared his love of Latin and writing. She graduated from the Girls' Latin School and Emmanuel College, both in Boston.
Мансап
МакГрори өзінің мансабын «Бостон Геральд» газетінде кітап сыншысы ретінде бастады. 1947 жылы ол «The Washington Star» газетіне жұмысқа орналасып, журналист ретінде еңбек жолын бастады, осы жолға оны Джейн Арденнің комикстерін оқығаннан кейін шабыттандырды. 1954 жылы Маккартидің тыңдауларын жариялағанда ол танымал болды, онда Маккартиді әдеттегі ирландтық көршінің қатыгездігін көрсететін тұлға ретінде бейнеледі. 1975 жылы МакГрори Уотергейт саясаты туралы мақалалары үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. МакГрори Кеннеди президенттігі туралы көп жазды. Ол Джон Кеннедимен жас жағынан жақын болды, екеуі де ирланд тегінен шыққан және екеуі де Бостон қаласынан. МакГрори президенттің қазасынан кейін Дэниел Патрик Мойниханмен айтқан сөзі кеңінен таралды: «Біз енді ешқашан күлмейміз», – деді МакГрори. Президент Кеннедидің бас кеңесшісі болған Мойнихан: «Мэри, біз қайтадан күлеміз. Бірақ біз енді жас бола алмаймыз», – деп жауап берді. 1968 жылғы президенттік науқаны кезінде МакГрори Роберт Ф. Кеннедимен бірге саяхаттауға жіберілді және сол кезде оның әйелі Этельмен жақын болды. 1981 жылы «The Washington Star» газеті жабылуға мәжбүр болғаннан кейін МакГрори «The Washington Post» газетінде мансабын жалғастырды. 1985 жылы МакГрори Элиджа Париш Лавджой сыйлығымен және Колби колледжінің құрметті заң ғылымдарының докторы атағымен марапатталды. 1998 жылы ол Ұлттық баспасөз клубынан «Төртінші билік» сыйлығын жеңіп алды.
McGrory began her career as a book reviewer at The Boston Herald. In 1947, she was hired by The Washington Star, where she began her career as a journalist, a path she was inspired to take after reading Jane Arden comic strips. She rose to prominence covering the McCarthy hearings in 1954, during which she portrayed McCarthy as a typical neighborhood Irish bully. In 1975, McGrory won the Pulitzer Prize for Commentary for her articles about the Watergate scandal. McGrory wrote extensively about the Kennedy presidency. She and John F. Kennedy were close in age, both of Irish descent, and both from Boston. McGrory's exchange with Daniel Patrick Moynihan after the president's assassination was quoted widely: "We will never laugh again," said McGrory. Moynihan, who worked for President Kennedy responded, "Mary, we will laugh again. But we will never be young again." McGrory was assigned by the Star to travel with Robert F. Kennedy during his ill fated 1968 presidential campaign and became close to his wife Ethel at the time. In 1981, the day after The Washington Star ceased publishing, McGrory began her career at The Washington Post. In 1985, McGrory received the Elijah Parish Lovejoy Award as well as an honorary Doctor of Laws degree from Colby College. In 1998, she won the Fourth Estate Award, from the National Press Club.
Өлім
МакГрори 2004 жылдың 20 сәуірінде Вашингтонда 85 жасында қайтыс болды.
McGrory died in Washington, D. C. on April 20, 2004 at the age of 85.