Кіріспе

Балтимор класының ауыр крейсерлері – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін көп ұзамай қолданысқа берілген АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ауыр крейсерлер класы. Он төрт Балтимор кемесі аяқталды, бұл басқа ауыр крейсерлер класынан көп (британдықтар 15 кеме жоспарлаған, бірақ тек 13-і ғана аяқталды), сондай-ақ тағы үш кеме осы кластың ішкі класына жатты. Балтиморлар АҚШ Әскери-теңіз күштерінде Лондондық теңіз келісімінің шектеулерінен тыс жасалған алғашқы крейсерлер болды. Жылдам және күшті қаруланған Балтимор крейсерлері Екінші дүниежүзілік соғыста, негізінен, жылдам әуе тасымалдаушыларды әуе шабуылынан қорғау үшін әуеге қарсы крейсерлер ретінде қолданылды. Сонымен қатар, олардың бас және қосалқы қарулары десанттық операцияларды қолдау үшін құрлықтағы нысаналарды бомбалау үшін жиі пайдаланылды. Соғыстан кейін қызметте тек алты Балтимор (Сент-Пол, Мейкон, Толедо, Колумбус, Бремертон және Хелена) және екі Орегон-Сити класының кемелері (Албани және Рочестер) қалды, ал қалғандары резервтік флотқа жіберілді. Алайда, Бостон, Канберра, Чикаго және Фолл-Риверден басқа барлық кемелер Корея соғысына қайтадан жұмылдырылды. Сент-Полдан басқа, барлық қару конфигурациясын сақтаған кемелердің қызмет мерзімі өте қысқа болды (18 жыл немесе одан аз), және 1971 жылы олар қызметтен шығарылып, металл тескісіне сатыла бастады. Дегенмен, Балтимор класының төрт крейсері жаңартылып, әлемдегі алғашқы басқарылатын зымырандық крейсерлерге айналдырылды. Соңғысы 1980 жылы қызметтен шығарылды, ал «Чикаго» 1991 жылға дейін резервте тұрды. Балтимор класының бірде-бір кемесі қазірде сақталмаған.

Жоспарлау және құрылыс

1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, АҚШ Әскери-теңіз күштері Балтимор класының құрылысына әкелген жаңа ауыр крейсер класы бойынша зерттеулер бастады. Соғыс басталғанда, ауыр крейсерлерді салуға тыйым салған Екінші Лондондық теңіз келісімінің шектеулері мәнсіз болды. Балтимор класы 1937 жылғы Уичита ауыр крейсеріне негізделген, ол соғыс аралық кезеңнен Екінші дүниежүзілік соғысқа жасалған жобаларға өтуді білдірді. Ол сондай-ақ, сол кезде салынып жатқан жеңіл крейсерге де негізделген. Сыртқы түрі бойынша Балтиморлар Кливленд класындағы жеңіл крейсерлерге өте ұқсас болды, ерекшелігі – үлкен Балтиморлар үш үштік мұнарада тоғыз зеңбірек тасыды, ал Кливлендтер төрт үштік мұнарада он екі зеңбірек тасыды. Балтимор класының алғашқы төрт кемесі 1940 жылдың 1 шілдесінде салына бастады, ал сол жыл аяқталғанға дейін тағы төртеуіне тапсырыс берілді. 1942 жылдың 7 тамызында тағы 16 кемеге екінші тапсырыс бекітілді. Тынық мұхитындағы соғыстың алғашқы 14 айында крейсерлердің көп шығындарына қарамастан, кемелердің аяқталуы кешіктірілді, себебі Әскери-теңіз күштері жеңіл Кливленд класының кемелерін салуға басымдық берді, өйткені олардың көбін тез арада аяқтап, авиациялық топтарға жіберуге болатын. Балтимор класының алғашқы сегіз кемесі салынып жатқанда, АҚШ Әскери-теңіз күштері бастапқы жоспарларды қарап, оларды жақсарту үшін уақытты пайдаланды. Жаңа, өзгертілген жобаның өзі кешіктірілді, сондықтан түзетулер аяқталғанға дейін бастапқы жобаны пайдалана отырып, тағы алты кеменің құрылысы басталды, барлығы 14 кеме. Соңғы үш кеме екінші жобаға сәйкес қайта жаңартылды. 1943-1947 жылдары Балтимор және Орегон Сити кластарының 17 кемесі пайдалануға берілді. Он сегізінші кеме (Нортгемптон) құрылысы тоқтатылды, ақырында 1950 жылы штаб-командирлік кеме ретінде аяқталды. Тағы бесеуі іске қосылды, бірақ шайқасқа түспей тоқтатылып, жартылай құрылыс күйінде жойылды, ал біреуі тоқтатылғаннан кейін іске қосылмады. Балтимор класындағы кемелерді салудың ең ірі мердігері – Массачусетс штатының Куинси қаласындағы Фор-Ривер кеме құрылыс шебінде сегіз кеме салынған Бейтлехем Стил компаниясы болды. Нью-Джерси штатының Камден қаласындағы Нью-Йорк кеме құрылысы төрт кеме, ал Филадельфиядағы Филадельфия теңіз кеме құрылыс шебі екі кеме салды. Кемелерге АҚШ қалаларының аттары берілді, жалғыз ерекшелігі – Канберра, ол Австралия астанасы Канберраның құрметіне аталды (Саво аралы шайқасында батып кеткен). "CA" классификациясы бастапқыда "бронели крейсер" дегенді білдірген, бірақ кейіннен ауыр крейсерлер үшін қолданылды.

Қызмет

Он жеті кеме (оның ішінде үш Орегон Сити) аяқталғаннан кейін, он екі кеме 1945 жылдың 2 қыркүйегінде Жапонияның капитуляциясына дейін қолданысқа енгізілді, бірақ тек жеті кеме Тынық мұхитындағы шайқастарға, ал біреуі Еуропа театрларында қатысты. 1947 жылға қарай Балтимордың тоғызы қызметтен босатылып, резервтік флотқа қойылды, ал жеті кеме (Helena, Toledo, Macon, Columbus, Saint Paul, Rochester және Albany) қызметте қалды. Алайда, 1950 жылдардың басында алты кеме қайта қолданысқа енгізілді (Macon кемесі төрт қысқа айға – 1950 жылдың маусым-қазан айларында демобилизацияланды), осылайша Корея соғысына он үш кеме жіберілді. Олардың алтауы Кореяда эскорт міндеттерін орындады және жағалауды бомбалады, ал қалған жетісі әлемнің басқа аймақтарындағы флоттарды күшейтті. Төрт кеме қызметтен тыс қалды: Fall River қайта қолданысқа енгізілген жоқ, Boston және Canberra Boston класындағы басқарылатын зымырандық крейсерлерге (CG) қайта жабдықталды, ал Chicago Albany класындағы CG-ге айналдырылғаннан кейін қайта қолданысқа енгізілді. Корея соғысы аяқталғаннан кейін және оларды қызметте ұстаудың жоғары құнына байланысты, 1954 жылдан бастап Quincy-ден бастап Балтимордың бір бөлігі біржола демобилизацияланды. 1969 жылға қарай тек алты кеме әлі де қолданыста болды; бесеуі (Boston, Canberra, Chicago, Columbus, Albany) CG (басқарылатын зымырандық крейсерлер) ретінде, ал бір ғана өзгертілмеген кеме, Saint Paul, Вьетнам соғысында атыспен қолдау көрсету үшін белсенді қалды. Saint Paul кластың жалғыз кемесі болып, қолданысқа енгізілгеннен бастап үздіксіз қызмет етті (26 жыл қызмет етті) және 1971 жылы демобилизацияланды. Boston және Canberra 1970 жылы, Columbus (29,5 жыл қызмет еткен) 1975 жылы, ал Chicago 1980 жылы зейнетке шықты. 1972 жылдан бастап барлық он төрт түпнұсқа Балтимор кемелері демобилизациядан кейін металл тескісіне сатылды, Chicago 1991 жылы соңғысы болып бұзылды.

Зақым

Екінші дүниежүзілік соғыста "Канберра" кемесі ғана жаудың отына зақымданды. Ол 1944 жылы 13 қазанда әуеден түсірілген торпедамен соққыға ұшырап, машина бөліміндегі 23 адамды өлтірді және кемені қозғалмайтын күйге түсірді. Кеме орта тұсына соқтығысып, екі қазандық бөлімі 3000 тонна теңіз суымен толды. Ол бауырлас кемесі "Бостонмен" сүйреліп кетті, нәтижесінде екі кеме де Лейте шығанағындағы шешуші шайқастан қалысты. Бір жылдан кейін "Бостон" кеме жасаушы зауытында жөндеу жұмыстары аяқталып, "Канберра" Атлантика флотына тағайындалды. 1945 жылы маусымда "Питтсбург" кемесі тайфун кезінде бүкіл алдыңғы бөлігін жоғалтты, бірақ жарақат алғандар болған жоқ. Кеме желмен күресіп, Гуамға жетті, онда уақытша жөндеу жұмыстары жүргізілді, содан кейін толық қайта құру үшін Пуджет Саунд кеме жасаушы зауытына бағытталды. "Питтсбургтің" бөлінген алдыңғы бөлігі су бетінде қалды, кейін Гуамға сүйреліп, мақұлданып тасталды. Корея соғысы кезінде 1952 жылы 12 сәуірде "Сент-Пол" кемесіндегі алдыңғы қару мұнарасында болған өрттен 30 адам қаза тапты. 1953 жылы сол кемеге жағалаудағы артиллериялық батарея шабуыл жасады, бірақ экипаж мүшелері зардап шеккен жоқ. 1951 жылы "Хелена" және 1953 жылы "Лос-Анджелес" те соғыс кезінде жағалаудағы артиллериялық батареялардың шабуылына ұшырады, бірақ жарақат алғандар болған жоқ. 1968 жылы маусымда "Бостон" және оны сүйемелдеген австралиялық эсминец "Хоберт" "достық оттың" құрбаны болды, АҚШ Әуе күштерінің ұшақтары оларды жау нысаны деп қате жіберіп алып, AIM 7 Sparrow зымырандарымен атты. "Хоберт" ғана ауыр зақым алды; "Бостонға" да зымыран тиді, бірақ зымыранның жарылғыш бөлігі жарылмады.

Зымыранды қайта құру

1940 жылдардың екінші жартысында АҚШ Әскери-теңіз күштері басқарылатын зымырандармен жабдықталған соғыс кемелерін жоспарлап, сынақтан өткізді. 1946 жылы «Миссисипи» линкорлық кемесі, ал 1948 жылы «Нортон Саунд» гидросамолет тасымалдағышы осы идеяны сынау үшін қайта жабдықталды. Екі кеме де, басқа қарулармен қатар, RIM 2 Terrier зымырандарымен жабдықталды, бұл зымырандар 1952 жылдан кейін алғашқы операциялық зымырандық крейсерлер сериясында қолданылды. Осы алғашқы серияда «Балтимор» класындағы екі крейсер – «Бостон» және «Канберра» қайта жабдықталды. Бұл әлемдегі алғашқы операциялық зымырандық крейсерлер болды. Олар «Бостон» класы деп аталды және 1955 және 1956 жылдары қызметке қайта оралды, «бағытталған зымыран» деген мағынадағы «G» әрпімен CAG 1 және CAG 2 ретінде қайта жіктелді, ал «A» әрпі ауыр артиллериясын сақтағандықтан сақталды. Келесі жылдары «Кливленд» класындағы алты жеңіл крейсер басқарылатын зымырандармен жабдықталды, ал 1957 жылы зымырандық крейсер ретінде бастапқыда жобаланған алғашқы соғыс кемесі («Лонг-Бич») құрылысын аяқтады. Басқа кемелердің де қайта жабдықталуы жалғасты, сондықтан 1958 жылдан бастап «Балтимор» класындағы екі крейсер – «Чикаго» және «Колумб», сондай-ақ («Балтимор» класының тармағы саналатын) «Олбани» жаңа «Олбани» класына ауыстырылды. Олар 1962 және 1964 жылдары қайтадан қолданысқа енгізілді. «Балтимор» класындағы «Бремертон» және «Орегон Сити» класындағы «Рочестер» тағы екі кемені «Олбани» класына қайта жабдықтау жоспарланған, бірақ шығындар осы жобаларды тоқтатуға мәжбүр етті. «Бостон» класын қайта жабдықтаудан өзгеше, «Олбани» класын қайта жабдықтау толыққанды қайта құруды талап етті. Барлық қару жүйелері мен суперқұрылыс демонтаждалды және жаңаларымен ауыстырылды; бір қайта жабдықтаудың құны 175 миллион долларға жетті. Круп калибрлі қарулар сақталмағандықтан, «Олбани» класының кемелері CAG емес, CG белгісін алды. Операциялық қайта жабдықтаулардан басқа, «Балтимор» класындағы төрт кеме – «Хелена», «Лос-Анджелес», «Мейкон» және «Толедо» 1956 және 1958 жылдар аралығында SSM N 8 Regulus круиздік зымыранын сынау мақсатында модификацияланды. «Регулус» – ядролық қарумен жабдықталған, негізінен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ядролық сүркініс құралы ретінде қолданылған қару. Көбінесе су асты кемелерімен байланысты болғанымен, зымыранды пайдалануға бейімделген «Балтимор» класындағы төрт крейсер сынақ кезеңінде Батыс Тынық мұхитында операциялық тапсырмаларды орындады.

Қаптамасы

Балтимор класының крейсерлері 205 метр (673 фут) ұзын және 21 метр (70 фут) енді болатын. Олбани немесе Бостон кластарында корпус өзгертілмегендіктен, бұл көрсеткіштер сол кемелерде де бірдей болды, бірақ өзгерістер оларды басқа барлық категорияларда ерекшелендірді. Толық жүктелген, түпнұсқа Балтиморлар суды ығыстырудың белгілі бір көлемін құрады. Олардың суға батып тұру тереңдігі 7 метр (23 фут) болды. Кеменің қабырғасының жоғарғы жағы судан 10 метр (33 фут) биіктікте, ал артқы жағы 8 метр (25 фут) биіктікте орналасқан. Түтікшелердің биіктігі 26 метр (86 фут), ал мачталардың ең биік нүктесі 34 метр (112 фут) болатын. Үстін құрылысы кеменің ұзындығының шамамен үштен бірін алып, екі палубаға бөлінген. Олардың арасындағы кеңістікте екі жұқа түтікше орналасқан. Екі мачта, біреуі түтікшелердің алдында, екіншісі артында орналасып, электрондық жабдықтарды орналастыруға арналған. Тік броньдық белдеу белгілі қалыңдыққа ие болса, көлденең палубалық бронь қалыңдығына дейін жететін. Бастиондар да ауыр броньмен қамтылған, қалыңдығына дейін. Бостон класының кемелері бұрынғы бауырлас кемелеріне қарағанда суға шамамен тереңірек батып, көбірек суды ығыстырды. Бостон кемелері толыққанды жаңартылмағандықтан, кеменің алдыңғы үштен бірі дерлік өзгеріссіз қалды. Алғашқы маңызды өзгеріс – Балтиморлардағы екі түтікшені бір, қалың түтікшеге біріктіру болды, ол екі палуба арасындағы кеңістікте орналасқан. Зымырандарға көбірек басқару электрондық жүйелері қажет болғандықтан, алдыңғы мачтасы төрт тіректі торлы мачтамен алмастырылды, оның үстінде кеңейтілген платформа орналасқан. Ең айқын өзгеріс, әрине, зымырандарды ұшыру құрылғысын және оларға арналған зымырандар қоймасын қосу болды, ол кеменің артқы жартысын алып, бұрын онда орналасқан қаруларды алмастырды. Үш "Олбани" кемесі деверьден бастап толығымен қайта салынды; корпусынан басқа, олар бұрынғы бауырлас кемелеріне өте ұқсамайтын. Үстін құрылысы енді кеменің ұзындығының үштен екі бөлігін алып, дерлік барлық ұзындығы бойына екі палубалы болды. Оның үстінде сыныптың ең танымал белгілерінің бірі болған қорап тәрізді бастион орналасқан. Екі мачта мен түтікшелер "макс" деп аталатын құрылымға біріктірілді, ол "мачта" және "түтікше" сөздерінің қосындысынан жасалған, онда электрондық платформалар палубадан тік көтерілген мачталарға емес, түтікшелердің жоғарғы жағына бекітілді. Алдыңғы "макс"тың ең биік нүктесі су деңгейінен 40 метрден (130 футтан) астам биіктікте орналасқан. Мұндай биіктіктерге тек алюминий қорытпаларын қолдану арқылы қол жеткізуге болады, олар үстін құрылысын салуда кеңінен қолданылды. Осыған қарамастан, толық жүктелген "Олбани" кемелерінің суды ығыстыру көлемі мыңнан асты.

Қозғалтқыш

Балтимор крейсерлері бу күшімен қозғалды. Әр кемеде төрт вал болды, әрқайсысы пернемен жабдықталған. Валдар төрт бу турбинасымен айналдырылды, бу төрт қазандықтан өндірілді, толық жылдамдықпен қысымға дейін жетті. Балтимордың әрқайсысында екі машина бөлмесі мен екі түтік болды, бірақ бұл Бостон крейсерлерінде өзгертілді, оларда жоғарыда айтылғандай, барлық төрт қазандық үшін бір түтік болды. Жоғары жылдамдық шамамен болды, ал қозғалтқыштың қуаты шамамен құрады. Алғашқы Балтиморларға дейін отын тасымалдауға болатын, бұл круиздік жылдамдықтағы ең жоғарғы қашықтықты шамамен құрады. Бостон және Албани сыныптарының модификацияланған ауырлығының артуы олардың қашықтығын сәйкесінше 9000 және 7000 мильге (11265 км) дейін азайтты, отын сыйымдылығы 2600 және 2500 тоннаға дейін артқанына қарамастан.

Қару-жарақ

Балтимор класының негізгі қару-жарағы үш мұнарадан тұрады, әрқайсысында Mark 15 8"/55 калибрлі үш зеңбірек бар (Балтиморда Mark 12). Олардың екеуі алдыңғы бөлігінде, біреуі артқы бөлігінде орналасқан. Олар 152 кг салмақтағы снарядты максималды 27 480 метр (30 050 ярд) қашықтыққа атқан. Бронебойғыш снаряд алты дюймдік бронялық қаптаманы тесіп өте алады. Екінші қару-жарағы алты екі орынды орналымдағы он екі 5"/38 калибрлі зеңбіректерден тұрады. Екі орналым суперструктураның әр жағында, ал екі орналым негізгі зеңбірек батареяларының алдында және артында орналасқан. Бұл зеңбіректер ұшақтар мен су бетіндегі нысаналарға қарсы қолданылуы мүмкін. Су бетіндегі нысаналарға арналған максималды атыс қашықтығы болса, ұшақтарды биіктігіне қарай 30 050 ярдқа дейін (27 480 м) жете алатын. Сонымен қатар, кемелерде көптеген жеңіл әуе шабуылына қарсы қарулар болды: 12 төрттік Бofорс 40 мм зеңбірек орналымдары (немесе 11 төрттік және 2 екілік орналымдар, егер кемеде тек бір артқы ұшақ крандары болса), сондай-ақ 20–28 Оерликон 20 мм зеңбірегі, кеменің қызметке кірген уақытына байланысты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 20 мм әуе шабуылына қарсы зеңбіректер тиімсіздігіне байланысты, әсіресе камикадзе шабуылдарына қарсы, және соғыстан кейінгі реактивтік ұшақтарға қарсы мүлдем тиімсіз болады деп күтілгендіктен, алмастырылмастан алынып тасталды. 1950 жылдары 40 мм Бofорс зеңбіректер 3"/50 калибрлі зеңбіректермен ауыстырылды. Төрт кеме – Толедо, Макон, Хелена және Лос-Анджелес 1956 және 1958 жылдар аралығында SSM N 8 Regulus типіндегі үш ядролық крейсерлік зымыранмен жабдықталды. Алайда, мұндай зымырандарды су үстіндегі кемелерге орналастыру 1960 жылға дейін жалғасқан тәжірибе ретінде қалды. Одан кейінгі UGM 27 Polaris тек ядролық су асты кемелерімен тасымалданды. 1950 жылдардың соңында осы крейсерлердің зымырандық түрлеріне Polaris орнату жоспарланды, бірақ мұндай жабдықпен жабдықталған жалғыз зымырандық крейсер – итальяндық крейсер Джузеппе Гарибальди (төрт түтік) болды, бірақ зымырандар ешқашан жеткізілмеді.

Электроника

Бастапқыда Балтиморлар жер бетіндегі нысаналар үшін SG радарлық жүйелерімен және әуедегі нысаналар үшін SK жүйелерімен жабдықталған. Бұл жүйелердің жер бетіндегі нысаналарға арналған қашықтығы нысананың мөлшеріне байланысты алшақтыққа ие болды, ал SK орта биіктіктегі бомбалаушыларды анықтай алатын. Радарлық жүйелер Корея соғысында тиімдірек SPS-6 (Westinghouse Electric компаниясы жасаған) немесе кейінірек SPS-12 (Radio Corporation of America компаниясының SPS-8 биіктік белгілегішімен біріктірілген) жүйелерімен ауыстырылды. Бұл жүйелер бомбалаушыларды анықтау қашықтығын 145 мильге (233 км) дейін арттырды. Ұзақ мерзім бойы қолданыста болған кемелер соңғы жылдары қосымша жаңартулар алды: SPS-6, сондай-ақ Westinghouse компаниясынан шыққан SPS-37, ал SPS-12 Raytheon компаниясының SPS-10 жүйесімен ауыстырылды. Бұл жабдықтармен ұшақтарды 250 мильден (402 км) астам қашықтықта анықтауға болады. Балтимор класы бастапқыда электрондық және электромеханикалық атыс басқару жүйелерімен жабдықталған, олар горизонттан тыс нысаналарды жою үшін атыс параметрлерін анықтауға мүмкіндік берді. Басты қарулар Mk 8 радарымен байланыстырылған Mark 34 атыс басқару жүйесімен басқарылды. 5 дюймдік/38 екі мақсатты пулялар Mk 4 радары бар екі Mk 37 жүйесімен бағытталды. Кейіннен негізгі радарлық жүйелермен бірге атыс басқару радарлары да ауыстырылды. Атыс басқару жүйелері өзгеріссіз қалды, бірақ 3 дюймдік жаңа пулялар Mk 35 радарларымен жабдықталған Mk 56 жүйесіне жаңартылды.

Ұшақ

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Балтимор класындағы крейсерлердің борттағы ұшу жүйелері артқы палубаның бүйір шеттерінде орналасқан екі ұшақ катапультасынан тұратын. Катапульттардың арасында жылжымалы люк болды, ол борттағы ангардың шатыры болатын. Люктің тікелей астында ұшақ көтеруге арналған лифт орналасқан. Ангарда бір уақытта төрт ұшаққа орын болатын: біреуі лифт алдында сол жақта, біреуі лифт бойында сол жақта, біреуі оң жақта, ал біреуі лифт үстінде. Кластың алғашқы төрт кемесінде әрқайсысында екі кран болған, ал кейінгі үлгілерде тек біреуі болған. Толық жылдамдықпен Vought OS2U Kingfisher және кейінірек Curtiss SC 1 Seahawk ұшақтары осы катапульттардан ұшырылатын. Бұл ұшақтар барлау, суастына қарсы күрес және құтқару операциялары үшін қолданылды. Ұшақтар гидроұшақтар болатын, миссияларын орындағаннан кейін крейсерге жақын суға қонатын және артқы жақтағы кран(дар) арқылы кемеге көтеріліп, қайтадан катапульттарына орналастырылатын. 1950 жылдары катапульттар және ұшақтарды ұшыру мүмкіндігі алынып тасталды, бірақ крандар сақталды және ангарлар тікұшақтарды, кеме қайықтарын немесе Регулус зымырандық жүйесінің құрылғыларын орналастыру үшін пайдаланылды. 1948 жылы Мейкон крейсерінде катапульттардың орнына біршама көтеріңкі тікұшақ алаңы орнатылды. Алаңның болуы негізгі қарулардың ату бұрыштарын күрт шектеді, сондықтан эксперимент тез арада тоқтатылды және кластың басқа кемелерінде қайталанбады. Олбэни класындағы кемелерде тікұшақтардың қонуына арналған алаң болған, бірақ платформа болмаған.

Кейінгі үлгілері

Балтимор класының корпусы бірнеше басқа кластарды әзірлеу үшін қолданылды. Орегон-Сити класының крейсерлері Балтиморлардан аздап қана ерекшеленді, себебі олар бастапқыда Балтимор класының крейсерлері ретінде жоспарланған, бірақ модификацияланған жоспарлар бойынша салынды. Тоғыз кеме салынбақ болған, алайда олардың тек үшеуі ғана аяқталды. Екі класс арасындағы негізгі айырмашылық – бір ғана түтікпен жасалған дымқыл шығару жүйесі; 40 фут (12 м) артқа жылжытылған, негізінен салмақты азайту үшін қайта жобаланған алдыңғы суперқұрылым; және зеңбіректердің ату бұрыштарының ұлғаюы. Төртінші Орегон-Сити класының крейсері – Нортгемптон, ақырында жеңіл командалық крейсер ретінде аяқталды. Ол ауыр крейсер корпусына ие болғанымен, негізгі қару-жарағы төрт 5 дюймдік зеңбіректер болғандықтан, әдетте ауыр крейсерлерде кездесетін 8 дюймдік зеңбіректерден кішірек болғандықтан, жеңіл крейсер ретінде жіктелді. Бұл Балтимор класын жақсартуға бағытталған толығымен жаңа ауыр крейсерлік дизайн болды. Негізгі палуба мен механизмдердің орналасуы көбінесе өзгермегенмен, бұл класс соғыс кемесіндегі алғашқы толық автоматтандырылған, жоғары калибрлі зеңбіректерді тасымалдады және зақымданудан қорғау мүмкіндіктерін жақсартты, бұл оттық күшін және тірі қалу қабілетін арттырды. Ешқайсысы да Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға үлкермеді. Жеңіл авианосецтердің жоспарлары Балтимор корпусының жобаларынан, соның ішінде қозғалтқыштардың орналасуынан бейімделді. Алайда, осы кемелердің корпусдері айтарлықтай кеңейтілді. Сайпан класының кемелері 1947 және 1948 жылдары аяқталды, бірақ 1950 жылдардың ортасында олар реактивтік ұшақтар үшін тым кішкентай болып шықты және байланыс және басқару кемелері ретінде қайта жарақтандырылды.

Экипаж

Балтимор класындағы крейсерлердің экипажының мөлшері дәуірге және тактикалық жағдайға қарай өзгерді. Әртүрлі дереккөздердегі сандар да келіспейді. Әрине, соғыс уақытында экипаж саны көбейді. Кейбір крейсерлер – оның ішінде Альбани класының барлық үш модификациясы – флагмандық кеме ретінде пайдаланылды, сондықтан адмирал мен оның штабында орналасты. Крейсерлер құрылысынан бастап, соғыс кезінде және соғыстан кейін қысқа мерзім ішінде экипаж шамамен 60 офицерден және 1000-ге жуық қатардағы теңізшілерден тұрды. Соғыс уақытында адмиралдың штабы кемеде болған жағдайда, бұл сан 80 офицерге және 1500 теңізшіге дейін жететін. Бостон крейсерлерінің стандартты экипажы, тіпті бейбіт уақытта және адмиралдың штабы болмаған жағдайда да, 80 офицерден және 1650-ге жуық теңізшілерден құралды. Альбани класы дерлік толығымен басқарылатын зымырандармен жабдықталғандықтан, Бостонға қарағанда аз экипаж қажет етті және сандық көрсеткіштер бойынша негізгі Балтимормен салыстыруға болады. Бүгінгі экипаждармен салыстырғанда, бұл сандар өте көп көрінеді. Қазіргі заманғы кемелерді шамамен 400 теңізші басқарады. Бұл айырмашылықтың себебі – қазіргі заманғы қару жүйелерінің адам күшіне азырақ талап қоюында.