Сальвий Трифон – б.з.д. II ғасырындағы Сицилиядағы құлдар көтерілісінің басшысы. Рим салық жинаушыларының құлдарға қатысты саясаты көтеріліске себеп болды. Тарих, Сицилия, Рим.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Б.з.д. II ғасырдың соңында Екінші құл көтерілісінің басшысы, осы атпен тағы басқа адамдар болған. Сальвий Трифон – ежелгі Сицилиядағы Римге қарсы Екінші құл соғысы кезінде көтерілісші құлдардың патша деп жариялаған аulos ойнаушы.
Late 2nd century BC leader of Second Servile Revolt
other persons of this name
Salvius Tryphon was an aulos player who was proclaimed king by the rebelling slaves of ancient Sicily during the Second Servile War against Rome.
Екінші құл соғысы
104 жылға дейінгі консул Гай Мариус Галлиядағы кимбрилер мен тевтондарға қарсы соғыс үшін әскер жинады (легионерлер, итальяндық және шетелдік қосымша әскерлер). Ол Битиния патшасы Никомед III-тен көмек сұрады, бірақ одан бас тартты, себебі Битиниядағы барлық еңбекке жарамды ер адамдар Рим салық жинаушыларының құлдығына түскен, борыштарын төлей алмағандықтан. Сенат Римнің одақтастарынан құлдарды алуға тыйым салды және барлық құлдарды дереу босатуға бұйрық берді. Сицилияның римдік пропраторы Публий Лициний Нерва бұл жарлыққа бағынып, өзінің провинциясындағы 800-ге жуық құлды бірден босатты; босатылмаған басқа ұлттардан келген құлдар арасында наразылық тудырғаннан басқа, бұл құлдарын жоғалтқан бай плантация иелерін де ашуландырды. Нерва қорқып, бостандыққа шығару туралы шешімді кері қайтарды, бұл құлдарды көтеріліске итермеледі.
In 104 BC the Consul Gaius Marius was recruiting soldiers (legionaries and Italian and foreign auxiliaries) for the war against the Cimbri and Teutones in Gaul. He requested support from King Nicomedes III of Bithynia and was refused, on the grounds that every able bodied man in Bithynia had been enslaved by Roman tax farmers for being unable to pay their dues. The Senate issued orders that no slaves were to be taken from among the allies of Rome, and that all such slaves should be immediately freed. The Roman Propraetor of Sicily Publius Licinius Nerva, in obedience to the edict, at once freed around 800 slaves in his province; aside from awakening discontent among slaves from other nationalities who were not freed, this had the effect of alienating rich plantation owners who saw their slaves being taken from them. Alarmed, Nerva revoked the sentence of manumission, which provoked the slave population into revolt.
Моргантия
Жеңісінен кейін Салвий Моргантия қаласын қоршауға кірісті. Нерва қалаға көмектесуге тырысты, бірақ Салвидің құл әскерінен ауыр жеңіліс көрді. Моргантияны басып алғаннан соң, көтерілісшілер қатары 20 мың жаяу әскер мен 2 мың атты әскерге дейін жетті. Ал бұл уақытта, тағы бір құл – Афинион Сицилияның батысында көтеріліп, Салвийдің әскерімен бірігу үшін жорыққа шықты.
After his victory Salvius turned to besiege the city of Morgantia. Nerva tried to relieve the city but was badly beaten by Salvius' slave army. After they took Morgantia the rebel army's ranks grew until they numbered 20,000 infantry and 2,000 cavalry. Athenion, another slave turned rebel, meanwhile rose in the west of Sicily, and marched to join his forces with Salvius's.
Римнің соққысы
Сенат көтерілісті басу үшін претор Пергин Лукуллды жіберді. Салвий Лукуллдың келуіне жауап ретінде Триокала бекінісіне шегініп, римдіктерге қарсы тұруды жоспарлады. Бірақ, оның генералы Афинион оны қабырғалардың артына жасырынуға емес, ашық шайқаста римдіктерге қарсы тұруға көндірді. Лукуллға кездесу үшін аттанған көтерілісшілер Скиртаяда, римдік лагерінен он екі шақырым қашықтықта орналасты. Ертесі күні екі тарап та шайқасқа дайындалды. Диодордың мәліметінше, Трифонның әскері шамамен 40 000 адамды, ал Лукуллдың әскері 14 000 адамды құрады. Ұзақ шайқастардан кейін, екі әскер де жауларынан бөлінген аралықты жауып, негізгі шайқас басталды. Бастапқыда көтерілісшілер римдіктерді кері тартуға жақын болды, Афинион мен оның атты әскері Лукуллға ауыр зиян келтірді. Бірақ, құлдардың жеңіске жететіндей болған сәтте, Афинион жараланып, жылқысынан құлады. Өзін құтқару үшін ол өлімін сақтады. Көтерілісшілер батыр генералы қаза тапты деп ойлап, көңілінен шығып, қашқа бастады. Салвий Трифон әскерінің жоғалып бара жатқанын көріп, олармен бірге Триокалаға қарай қашты. Сол түні, қараңғылықтың жамылуымен, жараланған Афинион да қашып құтылды. Диодордың есебінше, шайқаста мыңдаған құлдар қаза тауып, түскен кезде шамамен 20 000 көтерілісшінің денесі жатты, Трифон әскерінің жартысы жойылды, ал Лукулл жеңіске жетті. Көтерілісшілердің бекінісін қоршаған Лукулл шақырылып қайтарылды және, айтуынша, ашуланып жорығын қысқартты, әскерін кері шегіндіріп, ізбасар Гай Сервилийге міндетті қиындату үшін жабдықтауларын өртеп жіберді.
The Senate sent the praetor perginus Lucullus to crush the rebellion. Salvius planned to respond to Lucullus' arrival by withdrawing into his fortress of Triocala and there hold out against the Romans. However, his general Athenion prevailed upon him not to hide behind the walls of and instead face the Romans in open battle. Marching to meet Lucullus, the rebels encamped at Scirthaea, twelve miles distant from the Roman camp. The next day, the two sides prepared for battle. According to Diodorus, Tryphon's host numbered around 40,000 against Lucullus' 14,000. After much skirmishing, the main battle began as the two armies closed the gap separating them from their enemies and came together. At first it seemed as if the rebels would drive the Romans back, with Athenion and his cavalry inflicting heavy losses upon Lucullus. However, just as it seemed that the slaves might be victorious, Athenion was wounded and cut down from his horse. He was forced to feign death in order to save himself. The rebels, believing their brave general to be dead, lost heart and fled. Salvius Tryphon seeing his army vanishing before him, turned and joined them in flight back to his refuge in Triocala. Later that night, under cover of darkness, the wounded Athenion also escaped. With thousands of slaves cut down in the rout, Diodorus estimates that, as night fell, around 20,000 rebels lay dead, half of Tryphon's army destroyed and Lucullus victorious. While laying siege to the rebels stronghold Lucullus was recalled and it is alleged, spitefully cut short his campaign, retreating and burning provisions to render the task harder for his successor, Gaius Servilius.