Британдық Лонгхорн сиырлары: тарихы, шығу тегі, ерекшеліктері. Солтүстік Англияда пайда болған, ұзын мүйізді, еттік тұқым. Роберт Бакуэллдің селекциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ірі қара тұқымы
British breed of cattle
Лонгхорн немесе Британдық Лонгхорн – ұзын, иілген мүйіздерімен ерекшеленетін британдық еттік мал тұқымы. Ол Солтүстік Англияда, Ланкашир, Вестморленд және Йоркшир графтықтарында шыққан, кейін Англияның орталық аймақтарына және Ирландияға тараған. Бастапқыда бұл баяу, ауыр жұмыс малы болған; сиырлар аз мөлшерде, бірақ майлы сүт берген. XVIII ғасырда Роберт Бэйкуэлл осы малға селекциялық өсіру әдістерін қолданды, нәтижесінде ол қысқа мерзімге британдық малдың басым тұқымына айналды. XIX ғасыр бойы және XX ғасырдың көп бөлігінде тұқымның саны мен сапасы төмендеді. 1878 жылы тұқымдық қоғам құрылды және сол жылы текті мал тізімі жарияланды. Лонгхорн бұрын Сирек Тұқымдарды Сақтау Қорының тізімінде "басымдыққа ие" деп саналған, бірақ 2021 жылы "Ұлыбританияның жергілікті тұқымдары" қатарына енгізілді. Малдың түсі әртүрлі болуы мүмкін, бірақ олардың арқасы, құйрығы және ішкі жағында әрдайым кең, ақ жолақ болады.
The Longhorn or British Longhorn is a British breed of beef cattle characterised by long curving horns. It originated in northern England, in the counties of Lancashire, Westmorland and Yorkshire, and later spread to the English Midlands and to Ireland. It was originally a slow heavy draught animal; cows gave a little milk, although high in fat. In the eighteenth century Robert Bakewell applied his methods of selective breeding to these cattle, which for a short time became the predominant British breed. Both the numbers and the quality of the breed declined throughout the nineteenth century and for much of the twentieth. A breed society was formed in 1878, and a herd book published in that year. The Longhorn was formerly listed as "priority" on the watchlist of the Rare Breeds Survival Trust, but in 2021 was listed among the "UK native breeds". The cattle are variable in colour, but are always finched – with a heavy line of white along the spine, tail and underside of the belly.
Тарих
Лонгхорн тұқылының ата-тегі Солтүстік Англияда, негізінен Ланкаширдің солтүстік бөлігінде, Оңтүстік Вестморленд және Йоркширде, әсіресе Батыс Ридингтің Крейвен ауданында пайда болған. Кейіннен Англияның орталық аймақтарына және Ирландияға тарады. Лонгхорн бастапқыда баяу, ауыр жұмысқа арналған мал болған; сиырлар аз мөлшерде, бірақ майлы сүт берген. Он сегізінші ғасырда Лестерширдегі Дишлиде Роберт Бейкуэлл осы малға селекциялық өсіру әдістерін қолданды; оның "Дишли Лонгхорны" жоғары жетістікке жетті және қысқа мерзімге британдық малдың басым тұқылына айналды. 1795 жылы ол қайтыс болғаннан кейін, тұқылының саны төмендеді және көп ұзамай Шортхорн елдегі басты тұқым ретінде оны ығыстырды. XIX ғасыр бойы және XX ғасырдың көп бөлігінде тұқылының саны мен сапасы азайды. 1878 жылы тұқымдық қоғам құрылды және сол жылы текті мал тізімі жарияланды. Лонгхорн бұрын Сирек Тұқымдарды Сақтау Қорының тізімінде "жоғары басымдыққа" ие болған, бірақ 2021 жылы "Ұлыбританияның жергілікті тұқымдары" қатарына енгізілді. Малдың бір бөлігі Британ аралдарынан тыс елдерге экспортталды. Олар Австралияда, Голландияда және Жаңа Зеландияда аз санда кездеседі. Бельгиядағы бір популяция жойылып кеткен сияқты.
The ancestors of the Longhorn originated in northern England, principally in the northern part of Lancashire, in southern Westmorland and in Yorkshire, particularly in the Craven district of the West Riding. They later spread to the English Midlands and to Ireland. The Longhorn was originally a slow heavy draught animal; cows gave a little milk, although high in fat. In the eighteenth century Robert Bakewell, of Dishley in Leicestershire, applied his methods of selective breeding to these cattle; his "Dishley Longhorn" was highly successful, and for a short time became the predominant British breed. After his death in 1795 it began to decline, and within a short time was supplanted by the Shorthorn as the principal breed in the country. Both the numbers and the quality of the breed decreased throughout the nineteenth century and for much of the twentieth. A breed society was formed in 1878, and a herd book published in that year. The Longhorn was formerly listed as "priority" on the watchlist of the Rare Breeds Survival Trust, but in 2021 was listed among the "UK native breeds". Some of the cattle have been exported to countries outside the British Isles. They are present in Australia, and there are small numbers in Holland and New Zealand. A population in Belgium appears to have become extinct.
Сипаттамалары
Малдың түсі әр түрлі болады, бірақ олардың барлығының да арқасы, құйрығы және қарнының астыңғы жағында қалың ақ жолағы болады.
The cattle are variable in colour, but are always finched – with a heavy line of white along the spine, tail and underside of the belly.
Қолдану
Лонгхорн бастапқыда баяу, ауыр жұмыс малы болған, оны егіс айдауға пайдаланған; сүт өнімі көп емес еді, бірақ сүті майға толы болған және он сегізінші ғасырдан бастап ірімшік жасауға, әсіресе Чешир аймағында қолданылған. Басқа жұмыс мал тұқымдары сияқты, еңбек еткеннен кейін бұқалар семірітіліп, сойылатын. XXI ғасырда бұл мал негізінен ет өндіру үшін өсіріледі. Сонымен қатар, оларды табиғи саябақтар мен ғылыми зерттеулерге арналған арнайы аумақтардағы өсімдік жамылғысын басқару үшін де қолданады.
The Longhorn was originally a slow heavy draught animal, used for ploughing; the milk yield was not high, but the milk was rich in fat and from the eighteenth century was used for cheese making, particularly in Cheshire. As with other draught breeds, oxen at the end of their working lives could be fattened and sent for slaughter. In the twenty first century the cattle are reared principally for beef. They are also used for vegetation management in nature parks and Sites of Special Scientific Interest.