Пьер Пландар де Сен-Клер: Француз аферисі және миф жасаушы

Кіріспе

Француз авторы (1920–2000)

Пьер Плантар де Сент-Клер (туған Пьер Атанас Мари Плантар, 18 наурыз 1920 – 3 ақпан 2000) – француз техникалық суретшісі, ең белгілісі – Сион орденының жалғандығын жасаған адам. Ол 1960 жылдардан бастап өзін Дагоберт II-нің тікелей ұрпағы және Нострадамус болжаған "Ұлы монарх" деп мәлімдеді. Бүгінде Францияда ол көбінесе алаяқ ретінде қарастырылады.

Ерте өмір

Пьер Плантар 1920 жылы Парижде, үй шаруасының қызметкері мен консьерждің ұлы болып дүниеге келді (1940 жылдардағы полиция есептерінде бай отбасылардың аспазы ретінде сипатталған). 17 жасында мектепті тастап, Париждің 9-ауданындағы Сент-Луи д'Антин шіркеуінің сакристаны болды, ал 1937 жылдан бастап антисемитизм мен антимасондыққа негізделген "Ұлттық революцияны" қолдау мақсатында "Француз одағы" (1937) және "Француз ұлттық жаңартуы" (1941) сияқты мистикалық ультраұлттық бірлестіктер құруға кірісті.

Францияны басып алу

1940 жылы 13 тамызда Вишидегі Ұлы Шығыс франкмасондығы таратылғаннан кейін Плантард 1940 жылы 16 желтоқсанда маршал Филипп Петенге «қорқынышты масондық және еврейлік қастандық» туралы хабарлап, өзінің қызметін ұсынған хат жазды. 1941 жылы 21 сәуірде Плантард Париж полициясына өзінің «Француз ұлттық жаңаруы» тобы 22 Малешерб мекенжайындағы, 1-қабаттағы бос үй-жайларды иеленуі керектігін жазды. «Бұл үйлер қазіргі уақытта ағылшын еврейі, мырза Шапироға жалға берілген, ол қазіргі уақытта британдық қарулы күштерінде өзінің әріптестерімен бірге күресуде». 1942 жылы Плантард тағы бір қауымдастық құруды жоспарлады, ол «Альфа Галатес» деп аталды, оған еврейлердің мүше болуына тыйым салынды, бірақ оккупациялық неміс билігі рұқсат бермеді. «Альфа Галатес» қауымдастығының уставы неміс және француз тілдерінде болды. Париж полициясының префектурасының өкілі Клод Шарло CBS News 60 минуттық деректі бағдарламасында «Альфа Галатесте» тек төрт тұрақты мүше болғанын мәлімдеді. 1945 жылдың 13 ақпанындағы «Альфа Галатес» жөніндегі полиция есебінде ұйымға ең көп дегенде 50 адам мүше болғандығы, олар қауымдастық президенті (Пьер Плантард) туралы түсінік алған соң, бірінен кейін бірі отставкаға кеткендігі айтылған. 1951 жылдың 8 шілдесінде ол Амбиллидегі «L’Avenir du Chablais» ложасы арқылы Францияның Ұлы Шығысында франкмасондыққа қабылданды. 1951 жылы Плантард Анн Леа Хислерге (1930–1970) үйленді. Олар Швейцария шекарасына жақын, Оңтүстік-Шығыс Франциядағы Аннемасс қаласында тұрды.

Кейіннен қайтыс болған Роберт Амаду (1924–2006) айтуынша, 1953 жылы Пьер Плантард эзотерикалық ордерлердің дәрежелерін аса жоғары бағамен сатқандығы үшін айыпталған. 1953 жылдың желтоқсанында Плантард басқа да қылмыстарға қатысты «сенімсіздік» (abus de confiance) үшін алты айға сотталды. Француз зерттеушілері Роберт Амаду мен Пьер Плантард арасындағы байланысқа күмәнмен қарайды.

Сион монастырі

1956 жылы 25 маусымда Пьер Плантард пен Андре Боном Женева маңындағы француз шекарасына жақын Аннемассе қаласында орналасқан Сион приоры деп аталатын жаңа бірлестікті заңды түрде тіркеді. Бұл топ Аннемассада қолжетімді бағадағы тұрғын үйлер салуды қолдады және "Circuit" журналы арқылы жергілікті билікті сынады. Де Голль Қоғамдық қауіпсіздік комитеттерінің ешқайсысын қолдамады, Алжирге еркін сайлау өткізуге рұқсат берді және ел 1962 жылы Де Голльдің қолдауымен тәуелсіздікке ие болды.

Генерал де Голльдің хаттары

1959 жылы Плантард "Circuit" журналының екінші сериясын шығарды, оның тақырыбы "Publication Périodique Culturelle de la Fédération des Forces Françaises" деп аталды. Журналдың ешбір санында Сион ордені туралы айтылмады, оның орнына паранормальдық және мистикалық тақырыптар талқыланды. Сол кезде Плантард "Чайрен" есімімен балама қызметтерін ұсынды. Осы екінші серияда Плантард 1959 жылғы 27 маусымда президент Шарль де Голльден хат алғанын айтқан. Луи Вазарт де Голльдің Плантардқа 1958 жылғы 29 шілдеде жазған хатына және де Голльдің 1958 жылғы 3 тамыздағы ұқсас хатына сілтеме жасады, онда ол Алжир дағдарысы кезінде Плантардқа көрсеткен қолдауы үшін алғыс білдірген. Де Голльден деген ешбір хаттың нақтылығы дәлелденбеді.

Гиссорлар

1961 жылы жазушы Жерар де Седе Нормандиядағы Гизор сарайы туралы «Noir et blanc» журналында мақала жариялады. Бұл мақала Роджер Льмоидің 1946 жылдан бері сарайда Тамплиерлердің қазынасы бар деген талабымен байланысты болды. Плантар бұл мақаланы оқып, де Седеге хат жазды, кейіннен олар «Les Templiers sont parmi nous, ou, L'Enigme de Gisors» («Темплиерлер арамызда, немесе Гизордың құпиясы») атты кітапты бірлесіп жазды, ол 1962 жылы жарық көрді. Осы кітаптың ішінде Сион приорлығының аты қайта пайда болды.

Рен-ле-Шато қаласы

1962 жылы жазушы Роберт Шарро өзінің «Трезоры мира» атты кітабын жариялады. Онда ол Ноэль Корбудың әңгімесін баяндап, 19 ғасырдағы дін қызметкері Беренгер Сауньердің Кастилиялық Бланшаның қазынасын Ренн-ле-Шато ауылында тапқанын айтты. Бұл Плантардты осы тақырыпта өзінің кітабын жазуға ынталандырды, бірақ баспагер таба алмағандықтан, оның қолжазбасын Герард де Седе кеңінен қайта жазды, нәтижесінде 1967 жылы «Л’Ор де Ренн» кітабы жарық көрді. Кітап Корбудың әңгімесін Плантардтың Меровингтер патшасы Дагоберт II-нің ұрпағы туралы талаптарымен үйлестірді. Плантард 1964 жылдан бастап Сион монастырының құпия тарихын көрсететін жалған құжаттарды Ұлттық кітапханаға тапсыра бастағаннан бері Дагоберт II-нің ұрпағы екенін мәлімдеді. Сион монастырының бұл құжаттарында Плантардтың туысқандық ағашын француз журналы «Les Cahiers de l’Histoire Number 1» (1960) Луи Сорельдің мақаласында табылған басқа бір туысқандыққа байланысты жалған шежірелер қамтылған. Плантард бұл шежірелерді доктор Герве мен аббат Пишон (тарихи тұлға, 1828–1905) жасаған деп мәлімдеді, олар бастапқыда Наполеон Бонапарттың өтініші бойынша, Меровингтердің аман қалғаны туралы аббат Сиестен білген. Плантард Париждегі Сент-Клотильда базиликасының бұрынғы викарийі Пьер Плантардтың (олар туыс деп жалған мәлімдеген) 18 наурызда 1939 жылы Дагоберт II әулетінің сақталуын көрсететін генеалогияларды құрғанын қосты. Плантардтың досы және серіктесі Филипп де Шеризе кейіннен аббат Пишон Франсуа Дронның псевдонимі екенін мәлімдеді (нумизматик болған мүлдем басқа тарихи тұлға). Жан-Люк Шомель 1980-ші жылдары Плантардтың генеалогиялық талаптары Луи Сорельдің 1960 жылы жарияланған мақаласының ойдан шығарылған бейімдемесі екенін ашқанда, Плантард 1960 жылғы 14 сәуірде өзінің бұрынғы әйелі Анн Леа Хислердің «Les Cahiers de l’Histoire» мақаласы үшін төленгенін және сондықтан ол түпнұсқа автор екенін мәлімдеген «чек» ұсынды. 1960-шы жылдардағы Приория құжаттары Сион Приориясының қайта қарастырылған тарихын берді, оны крест жорықтары кезінде Годфрид Буйон құрғандығын және Иерусалимдегі Сион тауының атымен атағандығын, оны нағыз тарихи монастырлық тәртіппен, Сион тауындағы біздің ханымның аббаттығымен шатастырды. Де Седенің кітабы Сауньердің қолында болған деп есептелетін екі «пергаменттің» қайта жариялануымен танымал болды. Алайда, Плантард пен де Седе 1967 жылы «Л’Ор де Ренн» кітабы жарық көргеннен кейін кітап авторлық құқығы бойынша келіспеушілікке ұшырады, ал Плантардтың досы және серіктесі Филипп де Шеризе «пергаменттерді» жалған деп жариялады. Бірақ Пьер Плантардтың атақты болуы де Седенің «Л’Ор де Ренн» кітабының табысына байланысты болды, ол Ренн-ле-Шатоның құпиясының сақшысы болды. 1978 жылы Плантард өзінің әкесі Беренгер Сауньермен Ренн-ле-Шатода кездескенін және Сауньердің байлығының нағыз көзі жақын маңдағы Ренн-ле-Бен ауылының діни қызметкері Анри Будет екенін мәлімдеді.

In 1962, author Robert Charroux published his book Trésors du monde telling the story of Noël Corbu, who claimed the 19th century priest Bérenger Saunière had discovered the treasure of Blanche of Castile in the village of Rennes le Château. This inspired Plantard to write his own book on the subject matter but, failing to find a publisher his manuscript was extensively rewritten by Gérard de Sède resulting in the 1967 book, L'Or de Rennes. The book adapted Corbu's story to fit in with Plantard's claims about the survival of the line of Merovingian king Dagobert II, and Plantard began claiming to be descended from Dagobert II since 1964 when he began depositing false documents in the Bibliothèque nationale giving the secret history of the Priory of Sion. These Priory of Sion documents contained false genealogies attaching Plantard's family tree to another genealogy found in an article by Louis Saurel in the French magazine Les Cahiers de l'Histoire Number 1 (1960). Plantard originally claimed these genealogies had been compiled by a Doctor Hervé and Abbé Pichon (a historical person, 1828–1905), originally at the request of Napoleon Bonaparte, who found out about the Merovingian survival from Abbé Sieyès. Plantard added that Abbé Pierre Plantard, former vicar of the Basilica of St. Clotilde, Paris (falsely claiming they were related), drew up genealogies giving the survival of the line of Dagobert II on 18 March 1939. Philippe de Chérisey, Plantard's friend and accomplice, later claimed that Abbé Pichon was the pseudonym of François Dron (a completely different historical person who was a numismatist). When Jean Luc Chaumeil revealed during the 1980s that Plantard's genealogical claims were fictional adaptations of Louis Saurel's article published in 1960, Plantard released a "cheque" dated 14 April 1960 showing his former wife Anne Léa Hisler had been paid for the article contained in Les Cahiers de l'Histoire, and therefore claiming she was the original author. The Priory Documents of the 1960s gave a revised history of the Priory of Sion, claiming it had been founded by Godfrey of Bouillon during the Crusades and named after Mount Sion in Jerusalem, conflating it with a genuine historical monastic order, the Abbey of Our Lady of Mount Zion. De Sède's book was most famous for its reproduction of two "parchments" that were allegedly discovered by Saunière that hinted at the survival of the line of Dagobert II. However, Plantard and de Sède fell out over book royalties following the publication of L'Or de Rennes in 1967 and Philippe de Chérisey, Plantard's friend and accomplice, announced he had forged the "parchments". But it was due to the success of de Sède's book L'Or de Rennes that Pierre Plantard became famous, as the guardian of the secret of Rennes le Château. By 1978, Plantard began claiming that his grandfather had met Bérenger Saunière in Rennes le Château, and that the real source of Saunière's wealth was the Abbé Henri Boudet, parish priest of the nearby village of Rennes les Bains.

Пергаменттер мен шежірелер - аңыз

1967 жылы «пергаменттер» алғаш рет Жерар де Седенің «Л’Ор де Ренн» кітабында жарияланғанда, Сауньер шіркеуінің қуыс бағанында бастапқыда төрт пергамент табылды деп мәлімделді. «L’Enigme de Rhedae» (1964) еңбегінде Анри Лобино Сауньердің Кастилияның Бланшасының патшалық мөрімен расталған құжаттарды тапқанын, 1805 және 1814 жылдар аралығында Аббат Пишон жасаған Дагоберт II-нің тегін, Революция кезінде табылған құжаттар негізінде көрсеткенін айтты. Пергаменттерде Меровингтердің Бенжамин тайпасынан шыққандығы және Дагоберт II Ренн-ле-Шатода «күрделі» қазынаны жасырғаны туралы жазылған. Бұл туралы 1965 жылғы Priory құжатында толығырақ айтылды, онда Аббат Антуан Бигу, Сауньердің Ренн-ле-Шатодағы алдыңғы пасторының бірі, 1790 жылы пергаменттерді шіркеу алтарын қолдаған қуыс бағанға жасырғаны, 17 қаңтар 1781 жылы Мари де Негри д’Аблес, Маркиза д’Оппуль Бланшефорттың өлім төсегінде Ренн-ле-Шатоның құпиясы туралы білгеннен кейін жасады. Барлығы төрт пергамент болды, олардың екеуі Жерар де Седенің жақын арада шығатын кітабында көшірілді (олардың мазмұны осы 1965 жылғы құжатта сипатталған), ал қалған екеуі Аббат Бигу (1548 жылдан 1789 жылға дейін) және Анри Лобино (1780 жылдан 1915 жылға дейін) жасаған генеалогияларды қамтыды. 1967 жылы де Шеризе «Л’Ор де Ренн» кітабында жарияланған пергаменттердің жалған екенін мәлімдегенде, Сауньердің табысының нақты мәні туралы әртүрлі таластар пайда болды. 1966 жылғы Dossiers Secrets журналында жарияланған, Франсуа Пьер д’Оппульді қамтитын Рене Дескадейястың 1964 жылғы кітабындағы материалдың бейімделуі болған, жалған хатқа негізделген бұл қайта қарастырылған таластар Жан Делойдтің 1977 жылғы Priory құжатында пайда болды. Оқиғаның бұл қайта қарастырылған нұсқасы 1990 жылға дейін аздаған өзгерістермен, нақты даталарға қатысты шағын түзетулермен сақталды. 1977 жылғы Priory құжаты Сауньердің үш құжат тапқанын мәлімдеді: 1) 1243 жылғы Бланша Кастильскаяның мөрімен расталған Реда графтарының генеалогиясы, 2) 1240 жылдан бастап толықтырылған генеалогияны ұсынатын Франсуа Пьер д’Оппульге қатысты 1608 жылғы құжат және 3) Анри д’Оппульдің 24 сәуір 1695 жылғы өсиетнамасы, мұрагердің мөрі мен қолымен расталған, олар Сауньердің қызы мадам Джеймс екі ағылшынға – капитан Рональд Стэнсморға және Халықаралық кітап сатушылар лигасының сэр Томас Фрейзерге сатқандығы айтылды. Содан кейін «Л’Ор де Ренн» кітабында келтірілген пергаменттердің Филипп де Шеризе жасаған жалғандық екендігі қайталанды. 1978 жылы Филипп де Шеризе пергаменттерді мадам Джеймс капитан Рональд Стэнмор мен сэр Томас Фрейзерге сатқанын қайталады, олардың Ллойдс банкінің депозиттік сақтау құрылғысына салынғанын қосты. Содан кейін The Daily Express газетінде жарияланған мақаладан кейін, «1955 және 1956 жылдары сэр Александр Эйкман, сэр Джон Монтегю Броклебанк, майор Хью Мерчисон Клоус және тағы он тоғыз адам нотариус П. Дж. Ф. Фрименнің кеңсесінде Меровингтер құқықтарын мойындау туралы талаптар қойғандығы» айтылды. 1981 жылы Плантард пергаменттердің Лондонның Ллойдс банкінің депозиттік сақтау құрылғысында сақталғаны туралы, шығу тегі белгісіз француз газетіндегі кесімін таратты. 1983 жылы Луи Вазарт шығарған кітапта 1955 жылдың қазанында жасалған деп есептелетін екі жалған «нотариатпен расталған құжат» қайта жарияланды, онда капитан Рональд Стэнсмор Наттинг (капитан Рональд Стэнсмордан өзгеше), майор Хью Мерчисон Клоус және Құрметті виконт Лизерс Сауньер тапқан пергаменттердің заңды иелері ретінде аталды, «олардың құны бағалана алмайды» делінді және Дагоберт II тегінің сақталғанын дәлелдейтін барлық пергаменттерді Франциядан алып тастау талап етілді. Нотариус Маître Патрик Фрэнсис Джурдан Фримен деп аталды. Кейінірек «Vaincre Number 1» (1990) басылымында жарияланған тағы бір «нотариатпен расталған құжатта» «Этьен Плантардтың 1958 жылы Лондонда түсірген суретінен кейін» деген тақырып берілді, онда тек капитан Р. С. Наттинг «пергаменттердің» иесі ретінде аталды. Адвокаттық фирманың аты Джон Ньютон және ұлдары, Лондон. 1989 жылы Плантард Сион Приораты туралы мәлімдемесін қайта қарастырғанда, 1989 жылғы «Vaincre» журналында былай делінді: «Кастилиялық Бланшаның пергаменттері 1955 жылдың қарашасынан бері Этьен Плантардтың Лондондағы депозиттік сақтау құрылғысында болды және олар Дагобертті немесе Дагоберт II-ні есімдері жоқ, ал Пьер Плантард де Сент-Клэр Франция тағының «Меровингтік талапкері» емес: оның тегі Реда графтарынан және Сен-Клэр-сюр-Епте әйел желісінен шыққан, ол «Синклермен» ешқандай қатысы жоқ».

When the "parchments" were originally published in Gérard de Sède's book L'Or de Rennes in 1967, it was claimed there were four parchments originally discovered by Saunière in the hollow pillar of his church. In “L'Enigme de Rhedae” (1964) Henri Lobineau said that Saunière discovered documents bearing the royal seal of Blanche of Castile, giving the line of Dagobert II drawn up by Abbé Pichon between 1805 and 1814, using documents found during the Revolution. The parchments said the Merovingians were descended from the Tribe of Benjamin and Dagobert II had hidden an ‘accursed’ treasure in Rennes le Château. This was elaborated upon in a 1965 Priory document by stating it was Abbé Antoine Bigou, one of Saunière's predecessor curés at Rennes le Château, who hid the parchments in 1790 in the hollow pillar that supported the church altar, after finding out about the secret of Rennes le Château on 17 January 1781 at the deathbed of Marie de Negri d'Ables, Marquise d'Hautpoul Blanchefort. There were four parchments altogether, two of which were reproduced in Gérard de Sède’s forthcoming book (their contents were described in this 1965 document) and the other two containing genealogies made by the Abbé Bigou (running from 1548 to 1789) and Henri Lobineau (running from 1780 to 1915). When in 1967 de Chérisey announced that the parchments published in L'Or de Rennes were fakes, different claims were introduced about the exact nature of Sauniere's discovery. Based on a 1966 fake letter that appeared in Dossiers Secrets allegedly written by the International League of Antiquarian Booksellers, being an adaptation of material contained in a 1964 book by René Descadeillas involving François Pierre d'Hautpoul, these revised claims appeared in a 1977 Priory document by Jean Delaude, Le Cercle d'Ulysse. This revised version of the story stayed more or less intact right up to 1990, containing minor variations involving exact dates. The 1977 Priory document claimed Saunière discovered three documents: 1) a genealogy of the Counts of Rhedae dated 1243 bearing the seal of Blanche of Castile, 2) a document of 1608 relating to François Pierre d'Hautpoul providing a complementary genealogy from 1240 onwards and, 3) a last will and testament of Henri d'Hautpoul dated 24 April 1695 bearing the stamp and signature of the testator, adding they were originally sold by Saunière's niece Madame James to two Englishmen, Captain Ronald Stansmore and Sir Thomas Frazer of the International League of Antiquarian Booksellers. Then repeating again that the parchments given in L'Or de Rennes were fakes by Philippe de Chérisey. In 1978 Philippe de Chérisey repeated the parchments had been sold by Madame James to Captain Ronald Stanmore and Sir Thomas Frazer, adding they were deposited in a Safe deposit box of Lloyds Bank; and following an article in The Daily Express, "the demand for the recognition of Merovingian rights made in 1955 and 1956 by Sir Alexander Aikman, Sir John Montague Brocklebank, Major Hugh Murchison Clowes and nineteen other men in the office of Notary Public, P. J. F. Freeman." In 1981 Plantard circulated a French newspaper cutting of unknown provenance stating the parchments were stored in a Safe deposit box of Lloyds Bank, London. A book published in 1983 by Louis Vazart reproduced two fake "notarised documents" allegedly dating from October 1955 naming Captain Ronald Stansmore Nutting (altered from Captain Ronald Stansmore), Major Hugh Murchison Clowes and the Right Honourable Viscount Leathers as the legal owners of the parchments discovered by Saunière "whose value cannot be estimated", and requesting the parchments all containing proof of the survival of the line of Dagobert II to be removed from France. The Notary Public was named as Maître Patrick Francis Jourdan Freeman. Another "notarised document" that was later reproduced in Vaincre Number 1 (1990), gave the caption "after a photograph taken by Etienne Plantard in London in 1958", naming only Captain R. S. Nutting as the owner of the "parchments". The firm of solicitors was given as John Newton & Sons, London. In 1989, when Plantard revised his claims about the Priory of Sion, it was stated in a 1989 issue of Vaincre: "The parchments of Blanche of Castile were in Etienne Plantard's safe deposit box in London since November 1955 and they did not 'mention' Dagobert, or a Dagobert II and Pierre Plantard de Saint Clair was never 'a Merovingian pretender' to the throne of France: His lineage results from the Counts de Rhédae and by the female line of Saint Clair sur Epte, which has no relationship with 'Sinclair'."

Плантард де Сент-Клер

1975 жылдан бастап Пьер Плантард Плантард де Сент-Клер тегін пайдаланды, Жан-Люк Шомель онымен «l’Ère d’Aquarius» журналында сұхбаттасқаннан кейін бұл тегені эпитет ретінде сипаттады. Оның тегінің «Сент-Клер» бөлігі оның нақты тегіне осы аймақпен байланысты отбасылық тегі болғандықтан қосылды – Гизор аймағы оның жасаған алдауымен байланысты, Сион Приорлығының мифологиясына сәйкес, «Жан VI де Плантард» 12 ғасырда Гизор үйінің мүшесімен үйленген. Плантард сондай-ақ өзіне «Сент-Клер графы» және «Реде графы» деген жалған атақтарды тағайындады.

Қасиетті қан және Қасиетті граал

1982 жылы Майкл Бейжент, Ричард Ли және Генри Линкольн "Киелі қан және киелі грааль" атты кітап жариялады. Ол бестселлерге айналып, Плантардтың Сион приорының тарихын кеңінен таратты, 1960 және 1970 жылдардағы Сион приорының құжаттарының мазмұнына қатысты мәліметтерді мұқият қарастырды. Кітап бұл тарихқа жаңа элемент қосты: Меровингтер әулетінің шындығында тарихи Иса мен Мария Магдалинадан тарағаны және Приордың (және оның әскери бөлімі – Темплерлер орденінің) мақсаты – Исаның руының құпиясын сақтау болды. Кейіннен Плантард 1960-1970 жылдардағы Сион приорының құжаттарын жалған және маңызсыз деп мойындады, сондай-ақ Фредерик Форсайтқа жатқызылған мақала да болды. Плантард Сион приоры туралы әңгімесін қайта қарастырып, орденнің 17 қаңтар 1681 жылы Ренн-ле-Шатода құрылғанын мәлімдеді, бұл Барселонада табылған құжаттарға негізделген, құпиялар мен лей сызықтарының және күн шығыс сызықтарының мистикалық күшіне, сондай-ақ Ренн-ле-Шатоның жанындағы Рокко Негро (Қара тас) деп аталатын, оның үлкен жерлері бар жерге қатысты. 1989 жылғы 4 сәуірде жазған хатында Плантард Виктор Гюгоның "1870 жылғы 14 шілдеде Сион приорының конституциясын жасады, сол күні ол Еуропа Біріккен Штаттарының еменін отырғызды" деп жазғанын айтты. 1990 жылы Плантард өзін Дагоберт II әулетінің кіші тармағынан тараған деп мәлімдеп, өзін қайта бағалады, ал тікелей ұрпақтың шындығында Отто фон Габсбург екенін, ал ол шын мәнінде Зигеберт I-ден ( "Плант Ард" деген лақап атымен) тарағанын, Зигеберт IV-тен ерекшеленетінін, ол Бера II-нің ұлы және Габсбургтер әулетінің негізін қалаушы және Габсбургтер қамалының құрылысшысы Вамбаның немересі екенін айтты. Бұл мәліметтер 1979 жылы Жан Люк Шомейльдің кітабынан алынған.

Роджер-Патрис Пелат пен оның құлдырауы

1989 жылғы Сион орденінің айналым хатында Роджер Патрис Пелат Сион орденінің Ұлы магистрі ретінде көрсетілген. Пелат сол кездегі Франция президенті Франсуа Миттеранның досы және Франция премьер-министрі Пьер Береговойға қатысты даудың ортасында болды. Плантардтың бұл әрекеті күтпеген салдарға әкелді: 1993 жылдың қазан айында Пелат ісін тергеп отырған судья Пьер Плантардтың үйін тінту жүргізді. Тінту кезінде Пелатқа қатысты ешқандай құжат табылған жоқ, бірақ көптеген жалған құжаттар табылды, оның ішінде Плантардты Францияның нағыз королі деп жариялаған құжаттар да болды. Плантард сотта бәрін өзі ойлап тапқанын, соның ішінде Пелаттың Сион орденімен байланысын мойындады. Кейін Плантард Пелат отбасы тарапынан сотқа берілуі мүмкін деген қорқыныштан Францияның оңтүстігіндегі үйіне қашып кетті. Ол кезде ол 74 жасқа толыпты.

Өлім

2000 жылдың 3 ақпанында Парижде қайтыс болғанға дейін Плантард туралы ештеңе естілмеді. Оның денесі кремацияланды.

Шығармалары

Вэнкре: Pour une Jeune Chevalerie (редактор, алты саны, 1942–1943 жж.). Ұлттық кітапхана, RES 4 LC2 7335
Circuit. H. L. M. тұрғын үйлерінің құқықтары мен бостандықтарын қорғау және ақпараттық бюллетені (редактор, он екі саны, 1956). Bibliothèque nationale, 4 JO 12078
Circuit, Француз күштері федерациясының мәдени мерзімді жарияланымы (редактор, бастапқыда тоғыз саны, 1959). Ұлттық кітапхана, 4 JO 14140
Гиссор және оның құпиясы (1961). Ұлттық кітапхана, 4 LK7 56747
Ортақ нарық елдеріндегі әлеуметтік жарналардың салыстырмалы кестесі (1961). Ұлттық кітапхана, 4 R PIECE 5274
Виктор Гюго (1978). Ұлттық кітапхана, 4 LN27 75000
Анри Будеттің «Нағыз кельт тілі және Ренн-ле-Беннің кромлегі» кітабына алғы сөз (Париж: Pierre Belfond баспасы, 1978). «Ренннің алтыны»: анықтамалық жұмыс (1979). Ұлттық кітапхана, 4 Z PIECE 1182
«Төрттіктерді шешуге мүмкіндік беретін қасиетті сағат», Nostra, №1 (1982) арнайы саны. Вэнкре (редактор, төрт саны, 1989–1990 жж.). Ұлттық кітапхана, 4 JO 57134