Ақ-қара фотосуреттегі күміс галогенид процесі – аналогтық фотосуреттің негізі. Бұл технология кескіндерді жасау үшін жылдар бойы қолданылады. Жаңа технологиялар туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фотографиялық процесс
Photographic process
Желатинді күміс процесі – қара және ақ фотосуреттегі ең көп қолданылатын химиялық процесс, сондай-ақ қазіргі заманғы аналогты түсті фотосуреттегі негізгі химиялық процесс. Сондықтан, аналогты фотосуретке арналған пленкалар мен басып шығару қағаздары көбінесе суретті жазу үшін басқа химиялық процестерге тәуелді болмайды. Күміс тұздарының желатиндегі суспензиясы шыны, иілгіш пластик немесе пленка, барита қағаз немесе жабынмен қапталған қағаз сияқты негізге жабылады. Бұл жарыққа сезімтал материалдар қалыпты сақтау жағдайында тұрақты болады және оларды өндірілгеннен кейін көп жылдар өткен соң да әрлендіріп, өңдеуге болады. "Құрғақ тақта" желатин процесі 1850-1880 жылдарда басым болған коллодионды ылғал тақта процесінен жақсартылған нұсқа болып табылады, оны жабығаннан кейін дереу әрлендіріп, дамыту қажет болды.
The gelatin silver process is the most commonly used chemical process in black and white photography, and is the fundamental chemical process for modern analog color photography. As such, films and printing papers available for analog photography rarely rely on any other chemical process to record an image. A suspension of silver salts in gelatin is coated onto a support such as glass, flexible plastic or film, baryta paper, or resin coated paper. These light sensitive materials are stable under normal keeping conditions and are able to be exposed and processed even many years after their manufacture. The "dry plate" gelatin process was an improvement on the collodion wet plate process dominant from the 1850s–1880s, which had to be exposed and developed immediately after coating.
Тарих
1845 жылы гелатинге Дагеротиптердің суреттерін көшіру үшін пайдаланылды, ал Альфонс Луи Пойтвин 1850 жылы құрғақ гелатин тақталарында теріс суреттердің оң көшірмелері туралы жазды. 1860 жылдары құрғақ пластиналы коллодион процесі (желатинмен немесе альбуменмен) ашық ауадағы фотосуретке, әсіресе әртүрлі жерлерде көп сурет түсіру қажет болған кезде немесе уақыт тар болғанда тиімді деп есептелді. Жазғы саяхаттарда түсірілген негативтерді ұзақ қысқы кештерге дейін дамытуға, түзетуге және басып шығаруға болады еді. Бұл процесс ылғалды процесспен салыстырғанда ұзақ экспозиция талап етсе де, сурет түсіру алдында пластинаны дайындау, негативті дамыту, бекіту және жуу үшін көп уақыт, химиялық заттар және тасымалданатын қараңғы бөлме қажет болатын. Желатин күміс процесін енгізу 1871 жылы «Желатин бромды пайдалану эксперименті» мақаласының авторы Ричард Лич Мэддоксқа байланысты. 1873 жылы Чарльз Харпер Беннетт эмульсияны қатайту әдісін ашты, бұл оны сызатқа төзімді етті. 1878 жылы Беннетт ұзақ қыздыру арқылы эмульсияның сезімталдығын едәуір арттыруға болатынын анықтады. Бұрын құрғақ пластиналар тек ұзақ экспозициямен ғана қолданылса, Беннетт пластиналары жылдам фотосуретке кеңінен қолданылуына үлкен үлес қосты. Джордж Истман 1879 жылы шыны пластиналарды жабатын машина жасады және 1881 жылы Истман фильм және құрғақ пластиналар компаниясын құрды. Уильям де Вивельсли Абни мен Йозеф Мария Эдер формуланы күміс хлоридімен жетілдірді. Желатинді күміс баспа қағазы 1874 жылдан бері коммерциялық түрде өндірілді, бірақ сапасы нашар болды, себебі құрғақ пластина эмульсиясы қағазға кейіннен жағылды. Сезімтал қағаздың үздіксіз рулондарын өндіруге арналған жабын машиналары 1880-ші жылдардың ортасынан бері қолданылып келді, бірақ желатин күміс баспа материалдарын кеңінен пайдалану 1890-шы жылдарға дейін басталған жоқ. Алғашқы қағаздарда барита қабаты болмады, және бариталық жабын 1890-шы жылдары ғана коммерциялық операцияға айналды, алдымен Германияда, 1894 жылы, содан кейін 1900 жылы Kodak компаниясы қолға алды. Барита қабаты тегіс және жылтыр басылымдар жасауда маңызды рөл атқаратын болса да, 1890-шы жылдардағы барита қағазы жиырмасыншы ғасырдағы көркем суреттерге тән жылтыр немесе жарқыраған бетті шығарған жоқ. Матадандырушы заттар, текстуралы қағаздар және тығыз емес барита қабаттары төмен жылтырлықты және текстуралы көріністі тудырды. Жоғары жылтырлық қағаздар 1920 және 30-шы жылдары ғана танымал болды, фотосурет салу пикториализмнен модернизмге, фотожурналистикаға және «түзу» фотосуретке ауысқанда. Соңғы 125 жылдағы зерттеулер қазіргі материалдардың азырақ зернистілігі мен жарыққа жоғары сезімталдығына әкелді.
Gelatine was used to copy the images of Daguerreotypes by 1845 and Alphonse Louis Poitevin wrote about positive proofs of negatives on dry gelatine plates in 1850. In the 1860s, the dry plate collodion process (with gelatin or albumen) was described as advantageous for outdoor photography, especially when a large amount of shots in different places were required, or when there was little time. Negatives taken during summer outings could wait until the long winter evenings to be developed, fixed and printed. Exposure times were long compared to the wet process, but that required much more time to prepare a plate before exposure, to develop, fix and wash the negative soon after, with chemicals and a portable dark room that had to be dragged around and installed. The introduction of the gelatin silver process is commonly attributed to Richard Leach Maddox, author of the 1871 article An Experiment with Gelatino Bromide. In 1873, Charles Harper Bennett discovered a method of hardening the emulsion, making it more resistant to friction. In 1878, Bennett discovered that by prolonged heating, the sensitivity of the emulsion could be greatly increased. While dry plate processes could previous only be used with long exposures, Bennett's plates attributed much to instantaneous photography turning into a very common practice. George Eastman developed a machine to coat glass plates in 1879 and founded the Eastman Film and Dry Plate Company in 1881. William de Wiveleslie Abney and Josef Maria Eder improved the formula with silver chloride. Gelatin silver print paper was made as early as 1874 on a commercial basis, but it was poor quality because the dry plate emulsion was coated onto the paper only as an afterthought. Coating machines for the production of continuous rolls of sensitized paper were in use by the mid 1880s, though widespread adoption of gelatin silver print materials did not occur until the 1890s. The earliest papers had no baryta layer, and it was not until the 1890s that baryta coating became a commercial operation, first in Germany, in 1894, and then taken up by Kodak by 1900. Although the baryta layer plays an important part in the manufacture of smooth and glossy prints, the baryta paper of the 1890s did not produce the lustrous or glossy print surface that became the standard for fine art photography in the twentieth century. Matting agents, textured papers, and thin baryta layers that were not heavily calendering produced a low gloss and textured appearance. The higher gloss papers first became popular in the 1920s and 30s as photography transitioned from pictorialism into modernism, photojournalism, and "straight" photography. Research over the last 125 years has led to current materials that exhibit low grain and high sensitivity to light.
Шолу
Желатинді күміс баспасы немесе желатинді дамыту қағазы (DOP) – күміс галоидтарының жарыққа сезімталдығына негізделген монохромды бейнелеу процесі. Олар қағаздың жарыққа сезімталдығын өзгерту арқылы контактілік басып шығару және үлкейту мақсатында жасалған. Негативке қысқа мерзімді әсер ету жасырын бейнені тудырады, ол кейін дамытушы зат арқылы көрінеді. Бейне фотофиксатормен өңдеу арқылы тұрақты етіледі, ол қалған жарыққа сезімтал күміс галоидтарын жояды. Соңында су ваннасы баспадан фиксаторды тазартады. Қорытынды бейнеге желатин қабатында байланысқан күміс бөлшектері кіреді. Бұл желатин бейне қабаты – әдеттегі желатинді күміс баспасында кездесетін төрт қабаттың бірі, оған әдетте жабын, бейне қабаты, барита және қағаз негізі кіреді.
The gelatin silver print or gelatin developing out paper (DOP) is a monochrome imaging process based on the light sensitivity of silver halides. They have been made for both contact printing and enlarging purposes by modifying the paper's light sensitivity. A brief exposure to a negative produces a latent image, which is then made visible by a developing agent. The image is then made permanent by treatment in a photographic fixer, which removes the remaining light sensitive silver halides. And finally, a water bath clears the fixer from the print. The final image consists of small particles of silver bound in a layer of gelatin. This gelatin image layer is only one of the four layers found in a typical gelatin silver print, which typically include the overcoat, image layer, baryta, and paper support.
Қабаттар құрылымы
Геральді күміс баспа төрт қабаттан тұрады: қағаз негізі, барита, гелатин байланыстырғышы және қорғаныш гелатин қабаты немесе жабыны. Геральді күміс баспаның көп қабатты құрылымы және күміс бейнелеу тұздарының сезімталдығы, бейнеге зиян келтіретін қоспаларсыз сапалы өнім алу үшін арнайы жабын жабдығы мен қатаң өндіріс техникасын талап етеді. Қағаз негізі немесе тіреуі, келесі қабаттардың жабысатынына арналған негізгі материал ретінде қызмет етеді. Қағаз көп жағынан идеалды тіреуіш болып табылады: ол жеңіл, иілгіш және ылғалды өңдеуге де, күнделікті қолдануға да шыдамды. Фотоқағаз негізі темір және лигнин сияқты фотоактивті қоспалардан мүлдем таза болуы керек. Осы тазалықты қамтамасыз ету үшін қағаз бастапқыда мақтадан жасалған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін тазартылған ағаш целлюлозасына көшірілді, ол содан бері қолданылып келеді. Екінші қабат – барита, негізінен гелатин мен барий сульфатынан тұратын ақ, мөлдір емес жабын. Оның мақсаты – қағаз талшықтарын жабыстырып, гелатин жағылатын тегіс бетін қалыптастыру. Беттік текстуралар қағазды кептіру, каландрлау және барита қабатын жағу алдында немесе кейін қолданылатын әртүрлі текстуралы маталар арқылы жасалады, бұл қажетті эффектке байланысты. Үшінші қабат – фотосуреттегі күміс түйіршіктерін ұстап тұратын гелатин байланыстырғышы. Гелатинде оны фотосурет үшін идеалды ететін көптеген қасиеттер бар. Олардың ішінде кепкен кездегі беріктігі мен тозуға төзімділігі, сондай-ақ ісіп, өңдеу ерітінділерінің енуіне мүмкіндік беру қабілеті бар. Төртінші қабат, яғни жабын, үстіңгі жабын немесе топ жабын деп аталатын қабат, гелатин байланыстырғышының үстіне жағылатын өте жұқа, қатты гелатин қабаты. Ол қорғаныш қабаты ретінде әрекет етеді, баспа бетіне тозуға қарсы кедергілілігін арттырады.
A gelatin silver print is composed of four layers: paper base, baryta, gelatin binder, and a protective gelatin layer or overcoat. The multi layer structure of the gelatin silver print and the sensitivity of the silver imaging salts require specialized coating equipment and fastidious manufacturing technique to produce a consistent product that is free of impurities harmful to the image. The paper base or support serves as the substrate onto which the subsequent layers are attached. Paper is in many ways an ideal support: it is lightweight, flexible, and strong enough to withstand both wet processing and regular handling. The photographic paper base must be free of photoactive impurities such as iron and lignins. In order to obtain this purity, the paper was originally made from cotton rags, though after World War I there was a transition to purified wood pulp, which has been used ever since. The second layer is the baryta, a white opaque coating made primarily from gelatin and barium sulfate. Its purpose is to cover the paper fibers and form a smooth surface upon which to coat the gelatin. Surface textures are created by a variety of textured felts used in the drying of the paper, calendaring, and embossing before or after application of the baryta layer depending on the desired effect. The third layer is the gelatin binder that holds the silver grains of the photographic image. Gelatin has many qualities that make it an ideal photographic binder. Among these are toughness and abrasion resistance when dry and its ability to swell and allow the penetration of processing solutions. The fourth layer, called the overcoat, supercoat, or topcoat, is a very thin layer of hardened gelatin that is applied on top of the gelatin binder. It acts as a protective layer, providing superior abrasion resistance to the print surface.
Сурет және өңдеу
Қағаз ашық түскенге дейін, сурет қабаты жарыққа сезімтал күміс галоидтарын ұстап тұратын мөлдір желатин матрицасы болып табылады. Желатин күміс баспалары үшін, бұл күміс галоидтары әдетте күміс бромиді мен күміс хлоридінің қоспасынан тұрады. Негативке экспозиция жасау әдетте ұлғайтқыш арқылы жүзеге асырылады, бірақ контактілік басып шығару да танымал болды, әсіресе ХХ ғасырдың басындағы әуесқойлар мен үлкен форматты камераларды қолданушылар арасында. Қағазға жарық түскен жерде күміс галоидтары химиялық процесте олардың бетінде күміс металдың ұсақ бөлшектерін құрайды. Экспозиция негативтердің ашық бөліктеріне сәйкес келетін баспаның аймақтарында ең жоғары болады, олар көлеңкелерге немесе жоғары тығыздық аймақтарына айналады. Бұл процесс – жасырын суреттің қалыптасуы, себебі ол қағазда көзге көрінбейтін суретті жасайды, кейіннен оны дамыту арқылы көрінеді. Қағаз дамытуға (проявительге) салынады, ол жасырын сурет бөлшектері бар күміс галоид бөлшектерін металл күміске айналдырады. Енді сурет көрінеді, бірақ оны тұрақты ету үшін әлі де жарық көрмеген күміс галоидын жою қажет. Бірақ алдымен баспа тоқтату ваннасына (стоп-ванна) салынады, ол даму процесін тоқтатады және дамыту сұйығының келесі ваннаны – бекіткішті (фиксатор) ластауына жол бермейді. Бекіткіш, әдетте натрий тиосульфаты, суда еритін кешен құрастыру арқылы жарық көрмеген күміс галоидын жоя алады. Соңында, сумен жуу, кейде жууға көмектесетін құралдарды қолдану арқылы жүзеге асырылады, ол баспадан бекіткішті алып тастайды, нәтижесінде сурет мөлдір желатин сурет қабатында сақталған күміс бөлшектерінен тұрады. Тонировка кейде тұрақтылық немесе эстетикалық мақсаттар үшін қолданылады және бекіту кезеңінен кейін жасалады. Селен, алтын және күкірт тонерлері ең көп қолданылады және күмісті басқа қосылысқа (мысалы, күміс селениді немесе күміс сульфиді) ішінара түрлендіру арқылы немесе күмісті басқа металлмен (мысалы, алтынмен) ішінара алмастыру арқылы әрекет етеді.
Before a paper is exposed, the image layer is a clear gelatin matrix holding the light sensitive silver halides. For gelatin silver prints, these silver halides are typically combinations of silver bromide and silver chloride. Exposure to a negative is typically done with an enlarger, although contact printing was also popular, particularly among amateurs in the early twentieth century and among users of large format cameras. Wherever the light strikes the paper the silver halides form small specks of silver metal on their surface by the chemical process of reduction. The exposure is the greatest in areas of the print corresponding to clear parts of the negatives, which become the shadows or high density areas of the print. This process is the formation of the latent image, as it forms an invisible image in the paper that is subsequently made visible by development. The paper is placed in the developer, which transforms the silver halide particles that have a latent image speck on them into metallic silver. Now the image is visible, but the remaining unexposed silver halide must still be removed to make the image permanent. But first the print is placed into the stop bath, which stops development and prevents the developer from contaminating the next bath: the fixer. The fixer, typically sodium thiosulfate, is able to remove the unexposed silver halide by forming a water soluble complex with it. And finally, a water wash sometimes preceded by a washing aid removes the fixer from the print, leaving an image composed of silver particles held in the clear gelatin image layer. Toning is sometimes used for permanence or aesthetic purposes and follows the fixing step. Selenium, gold, and sulfur toners are the most common and act by either partially converting the silver to another compound (such as silver selenide or silver sulfide) or partially replacing the silver with another metal (such as gold).
Цифрлық күміс желатинді басып шығару
Сондай-ақ, цифрлық бромидтер деп белгілі, Durst Lambda және Océ LightJet сияқты цифрлық шығару құрылғылары арқылы жасалған қара-ақ күміс желатинді баспалар Ilford Imaging компаниясымен өнер нарығы үшін әзірленді. Өндірушілермен бірлесіп, үлкен форматты қағаз өңдеу машинасына өзгерістер енгізу арқылы МакЛеодтың инновациясы шайырмен қапталған (RC) және талшықты негізді (FB) үлкен қара-ақ баспаларды жасау мүмкіндігін ашты. Ilford компаниясы Metro Imaging (Лондон) компаниясымен бірлесіп, FB Galerie эмульсиялық қағазын және оның жарыққа сезімталдығын толық спектрлі RGB лазерлік каналдарға қабылдау үшін бейімдеді.
Also known as digital bromides, black and white silver gelatin prints imaged via digital output devices such as the Durst Lambda and the Océ LightJet, have been developed for the art market by Ilford Imaging. By adapting a large format paper processor in conjunction with the manufacturers, McLeod's innovation led the way for the possibility of producing large resin coated (RC) and fibre based (FB) black and white prints. Ilford, in collaboration with Metro Imaging, London adapted their FB Galerie emulsion paper and its light sensitivity so that it would be receptive to full spectrum RGB laser channels.
Молекулалық биологияда
Молекулалық биологияда ДНҚ немесе ақуыздарды гельдік электрофорезден кейін, әдетте SDS PAGE көру үшін "күміс бояу" деп аталатын шамамен бірдей процедура қолданылады. Көрінбейтін кескін ДНҚ, РНҚ немесе ақуыз молекулаларымен қалыптасады (яғни, күміс осы молекулаларға таңдаулы түрде тұнады). Бұл әдіс авторадиография сияқты жоғары сезімтал, бірақ радиоактивті материалдарды қолдану себепті кеңінен қолданылмайды.
An essentially identical procedure called "silver staining" is utilized in molecular biology to visualize DNA or proteins after gel electrophoresis, usually SDS PAGE. The latent image is formed by the DNA or RNA or protein molecules (i. e. the reduced silver selectively precipitates onto those molecules). It is known for being nearly as sensitive as autoradiography, the "gold standard" technique, but one not widely used due to the use of radioactive materials.