Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фотографияның ерте техникасы
Early photographic technique
Коллодион процесі – фотографияның ерте процесі. Коллодион процесі, көбінесе "коллодион ылғал пластина процесі" деп аталатын, фотоматериалды жабуды, сезімталдандыруды, экспозициялауды және шамамен он бес минут ішінде дамытуды қажет етеді, сондықтан дала жұмыстары үшін портативті қараңғы бөлме қажет болады. Коллодион әдетте ылғал түрінде қолданылады, бірақ оны құрғақ түрінде де қолдануға болады, бірақ бұл экспозиция уақытын күрт ұзартуға әкеледі. Экспозиция уақытының ұзаруы құрғақ түрін 19 ғасырдағы көптеген кәсіби фотографтардың әдеттегі портреттік жұмыстары үшін қолайсыз етті. Құрғақ түрін көбінесе пейзажға түсіру және минуттарға созылатын экспозиция уақытын қабылдауға болатын басқа да арнайы қолданулар үшін пайдаланды.
The collodion process is an early photographic process. The collodion process, mostly synonymous with the "collodion wet plate process", requires the photographic material to be coated, sensitized, exposed, and developed within the span of about fifteen minutes, necessitating a portable darkroom for use in the field. Collodion is normally used in its wet form, but it can also be used in its dry form, at the cost of greatly increased exposure time. The increased exposure time made the dry form unsuitable for the usual portraiture work of most professional photographers of the 19th century. The use of the dry form was mostly confined to landscape photography and other special applications where minutes long exposure times were tolerable.
Тарих
Гюстав Ле Грей алғаш рет коллодиондық процесс туралы теория ұсынды, 1850 жылы «ең жақсы жағдайда теориялық» әдісті жариялады, бірақ Фредерик Скотт Арчер осы процестің авторы деп есептеледі, ол оны 1848 жылы жасап, 1851 жылы жариялаған. Келесі онжылдықтарда көптеген фотографтар мен тәжірибешілер осы процесті жетілдіріп, түрлендірді. 1860 жылдардың соңына қарай ол алғаш рет жарияланған фотосурет процесі – дагеротипті толығымен ығыстырды. 1870 жылдары коллодиондық процесс көбінесе желатиндегі күміс галогенидтерінің фотоэмульсиясы бар шыны пластиналармен алмастырылды. 1871 жылы доктор Ричард Лич Мэддокс ойлап тапқан құрғақ желатин эмульсиясы ғана емес, сонымен қатар оны әлдеқайда сезімтал етуге және экспозиция уақытын едәуір қысқартуға мүмкіндік берді. Бұл фотосуреттің қазіргі заманғы дәуірінің бастауы болды. Коллодион процесінің бірі – тинтайп, 1930 жылдарға дейін кейбір көшпелі және ойын-сауық парктерінің фотографтарымен кездейсоқ портреттерге шектеулі түрде қолданылды, ал ылғалды пластиналы коллодион процесі 1960 жылдары баспа өнеркәсібінде сызықтар мен тондық жұмыстар үшін әлі де қолданылып келді, көбінесе ақ фонға қара түсті әріптер жазылған материалдарды басу үшін, себебі үлкен көлемде ол желатин пленкасына қарағанда әлдеқайда арзан болды.
Gustave Le Gray first theorized about the collodion process, publishing a method in 1850 that was "theoretical at best", but Frederick Scott Archer was credited with the invention of the process, which he created in 1848 and published in 1851. During the subsequent decades, many photographers and experimenters refined or varied the process. By the end of the 1860s, it had almost entirely replaced the first announced photographic process, the daguerreotype. During the 1870s, the collodion process was largely replaced by gelatin dry plates—glass plates with a photographic emulsion of silver halides suspended in gelatin. Invented by Dr. Richard Leach Maddox in 1871, dry gelatin emulsion was not only more convenient, but it could also be made much more sensitive, greatly reducing exposure times. This marked the beginning of the modern era of photography. One collodion process, the tintype, was in limited use for casual portraiture by some itinerant and amusement park photographers as late as the 1930s, and the wet plate collodion process was still in use in the printing industry in the 1960s for line and tone work, mostly printed material involving black type against a white background because, in large volumes, it was much cheaper than gelatin film.
21 ғасыр
Сулы пластиналы коллодион процесі жиырма бірінші ғасырда тарихи техника ретінде қайта жаңғырды. Азамат соғысының қайта жаңғыртулары мен өнер фестивальдері сияқты шараларда жүйелі түрде суреттер түсіретін бірнеше тәжірибелі амбротип және тинтип шеберлері бар. Көркем суретшілер бұл процесті және оның қолмен жасалған ерекшелігін галереялық көрмелерге және жеке туындыларына пайдаланады. Көбейту жабдықтарын шығарушылар көп, және әлемнің түкпір-түкпірінде көптеген суретшілер коллодионмен жұмыс істейді. Бұл процесс әлемдік шеберлік сабақтарында оқытылады, сондай-ақ бірнеше оқулықтар мен нұсқаулықтар жарық көрді. Қазіргі заманғы коллодион суретшілерінің қатарында Салли Манн, Бен Коучи, sl, Джон Коффер, Иан Рюхтер, Жолин Лупо, Джони Стернбах, Дэвид Эмит Адамс, Марк Остерман, Джилл Энфилд, Франс Скалли Остерман, Крейг Мерфи, Джек Дабагиан, Надежда Николова, Линдси Росс, Сэм Доул, Мег Тернер, Эм Уайт, Пол д'Орлеанс / Сьюзан Маклафлин, Филип Чин, Джеймс Уокер, Лютер Герлах және Крис Морган бар. Осы процесті қазіргі заманға жеткізуге үлес қосқан көптеген шеберлер бар.
The wet plate collodion process has undergone a revival as a historical technique in the twenty first century. There are several practicing ambrotypes and tintypes who regularly set up and make images, for example at Civil War re enactments and arts festivals. Fine art photographers use the process and its handcrafted individuality for gallery showings and personal work. There are several makers of reproduction equipment, and many artists work with collodion around the globe. The process is taught in workshops around the world and several workbooks and manuals are in print. Modern collodion artists include Sally Mann, Ben Cauchi, sl, John Coffer, Ian Ruhter, Jolene Lupo, Joni Sternbach, David Emitt Adams, Mark Osterman, Jill Enfield, France Scully Osterman, Craig Murphy, Jack Dabaghian, Nadezda Nikolova, Lindsey Ross, Sam Dole, Meg Turner, Em White, Paul d'Orléans/ Susan McLaughlin Phillip Chin, James Walker, Luther Gerlach, and Chris Morgan. There are numerous practitioners who have contributed to bringing this process into the modern era.
Артықшылықтар
Коллодий процесі мөлдір негізге (шыны) теріс кескінді шығарды. Бұл Генри Фокс Талбот ашқан калотипия процесінен жақсару болды, ол қағаз негативтерге және бір ғана оң кескінді шығаратын, көшірме жасау мүмкін емес дагеротипке негізделген. Коллодий процесі калотипия процесінің (фотографқа бір негативтен теориялық түрде шексіз басылымдар жасауға мүмкіндік беру) және дагеротиптің (қағаз негативтерде қол жеткізе алмайтын қалыптылық пен айқындықты жасау) қажетті қасиеттерін біріктірді. Коллодий басылымы әдетте альбумин қағазына жасалатын. Коллодий жабысқақ және мөлдір орта болғандықтан, ылғал болғанда күміс нитратының ерітіндісіне сіңірілуі мүмкін, сондықтан ол әйнек немесе металл сияқты фотосуретке түсіру үшін тұрақты беттерді жабуға өте қолайлы. Металл пластинаны коллодиймен жапқанда, күміс нитратымен зарядтап, жарыққа шығарғанда және дамытқанда, пластинада тікелей оң кескінді шығарады, бірақ ол бүйірлік жағынан кері болады (сол және оң жақ айнадағыдай). Егер шыныға жапса, кескіні теріс болады және оны фотоқағазға оңай көшіруге болады. Бұл дагеротипке қарағанда үлкен артықшылық болды, өйткені оны тікелей көшіруге болмады. Ылғал пластина/коллодий сонымен қатар алдыңғы процеске қарағанда салыстырмалы түрде арзан, сонымен қатар жылтырату жабдығын немесе дагеротип үшін қажетті өте улы газды камераларды қажет етпейді. Әйнекті орта ретінде пайдаланғанда, бір кескіннің құны арнайы күміспен қапталған мыс пластиналарға қарағанда әлдеқайда төмен, ал қағаз негативтерге қарағанда берік. Сол кезде бұл процесс өте жылдам болды, суретті күндізгі жарықта түсіру үшін бірнеше секунд ғана қажет болды, ал 1800 жылдардың ортасында қол жетімді басқа фотосурет түрлері үшін 30 секунд немесе одан да көп уақыт қажет болды.
The collodion process produced a negative image on a transparent support (glass). This was an improvement over the calotype process, discovered by Henry Fox Talbot, which relied on paper negatives, and the daguerreotype, which produced a one of a kind positive image and could not be replicated. The collodion process thus combined desirable qualities of the calotype process (enabling the photographer to make a theoretically unlimited number of prints from a single negative) and the daguerreotype (creating a sharpness and clarity that could not be achieved with paper negatives). Collodion printing was typically done on albumen paper. As collodion is a sticky and transparent medium and can be soaked in a solution of silver nitrate while wet, it is ideal for coating stable surfaces such as glass or metal for photography. When a metal plate is coated with collodion, charged with silver nitrate, exposed, and developed, it produces a direct positive image on the plate, although laterally reversed (left and right would be reversed, like in a mirror). When coated on glass, the image becomes negative and can be reproduced easily on photographic paper. This was a huge advantage over the daguerreotype, which was not directly reproducible. Wet plate/collodion is also a relatively inexpensive process compared to its predecessor, and does not require polishing equipment or the extremely toxic fuming boxes needed for the daguerreotype. With glass as the medium, the cost per image was also far less than special silver plated copper plates, and more durable than paper negatives. The process was also very fast for the time, requiring only a few seconds to expose an image in daylight, rather than 30 seconds or more for other forms of photography available in the mid 1800s.
Кемшіліктер
Сулы коллодиондық процестің маңызды кемшілігі болды. Жабудан бастап, дамытуға дейін, бүкіл процесс тақта кеуіп қалғанға дейін аяқталуы керек еді. Бұл фотографқа барлығын аяқтау үшін шамамен 10-15 минут ғана уақыт берді. Бұл оны далалық қолдану үшін қолайсыз етті, себебі портативті қара бөлме қажет болды. Тақтадан күміс нитратының ерітіндісі тамшылап, камера мен тақта ұстағыштарында нитрат қалдықтарының дақ тудырып, жарылғыш болуы мүмкін жинақталуына себеп болды. Күміс нитраты ваннасы да мәселе туғызды. Ол спирт, эфир, йод және бром тұздарымен, шаңмен және түрлі органикалық заттармен біртіндеп қанықты. Осының салдарынан тиімділігін жоғалтады, сондықтан кейбір тақталар суретті шығаруда сәтсіздікке ұшырады. Барлық алдыңғы фотографиялық процестердегідей, сулы коллодиондық процесс тек көк және ультракүлгін сәулелерге сезімтал болды. Жылы түстер қараңғы, ал салқын түстер біркелкі ашық көрінеді. Көгілдір бұлттардың спектріндегі көк түс мөлшері аспан сияқты болғандықтан, бұлтты аспанды бейнелеу өте қиын. Лимон мен помидор жарқыраған қара түсті, ал көк-ақ жамылғы қарапайым ақ түсті көрінеді. Виктория дәуіріндегі адамдар сулы коллодион фотосуреттерінде қайғылы көрініп, шын мәнінде ашық сары немесе қызғылт түсті киім киген болуы мүмкін.
The wet collodion process had a major disadvantage. The entire process, from coating to developing, had to be done before the plate dried. This gave the photographer no more than about 10 15 minutes to complete everything. This made it inconvenient for field use, as it required a portable darkroom. The plate dripped silver nitrate solution, causing stains and potentially explosive build up of nitrate residue in the camera and plate holders. The silver nitrate bath was also a source of problems. It gradually became saturated with alcohol, ether, iodide and bromide salts, dust, and various organic matter. It would lose effectiveness, causing plates to mysteriously fail to reproduce an image. As with all preceding photographic processes, the wet collodion process was sensitive only to blue and ultraviolet light. Warm colors appear dark, cool colors uniformly light. A sky with clouds is quite difficult to render, as the spectrum of white clouds contains about as much blue as the sky. Lemons and tomatoes appear shiny black, and a blue and white tablecloth appears plain white. Victorian sitters who in collodion photographs look as if they are in mourning might have been wearing bright yellow or pink.
Қолдану
Оның кемшіліктеріне қарамастан, ылғалды пластиналы коллодион өте танымал болды. Ол портреттер, пейзаждар, сәулеттік фотосурет және көркем фотосурет түсіру үшін қолданылды. Он тоғызыншы ғасырда жасалған ең үлкен коллодиондық шыны пластиналы негативтер 1875 жылы Австралияның Сидней қаласында жасалды. Оларды кәсіби фотограф Чарльз Бейлисс, сондай-ақ жобаны қаржылаған бай әуесқой фотограф Бернхард Отто Холтерманның көмегімен жасады. Бейлисс пен Холтерман төрт әйнек негатив жасады, олардың барлығы Холтерманның Солтүстік Сиднейдегі сарайының мұнарасында орналасқан камерасынан түсірілген. Олардың екеуі 160 x 96,5 см (5,1 фут x 3,08 фут) өлшемдес және Гарден аралынан Миллер нүктесіне дейін Сидней портының панорамасын құрады. Қалған екеуі 136 x 95 см (4,4 x 3,1 фут) өлшемдес және Порт пен Гарден аралы, сондай-ақ Лонгноуз Пойнт суретін бейнеледі. Төрт негативтің үшеуі қазір Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының кітапханасында сақтаулы. Ылғалды пластиналы процесті көптеген суретшілер мен тәжірибешілер пайдаланады, олар оның эстетикалық қасиеттерін қазіргі заманғы желатинді күміс процесінен жоғары бағалайды. Дүниежүзілік ылғалды пластина күні жыл сайын мамыр айында заманауи шеберлер үшін өткізіледі. Оскар Барнак сыйлығының иегері, фотожурналист және заманауи коллодионды ылғалды пластина суретшісі Чарльз Мейсон ылғалды пластина фотосуретінің нәтижелерінің болжамсыздығында көркемдік тартымдылықты көреді, оны заманауи цифрлық фотосуретпен қайта жасай алмайсыз. Мейсон былай дейді: "Егер жоспарласаң, ол жасалма болады, егер оған ерік берсең, құдайлар көмектеседі". 2018 жылы Мейсон Денели ұлттық паркімен бірлескен жобаны аяқтады, онда ол парктің 24 коллодионды ылғалды пластиналы суретін түсірді.
Despite its disadvantages, wet plate collodion became enormously popular. It was used for portraiture, landscape work, architectural photography, and art photography. The largest collodion glass plate negatives produced in the nineteenth century were made in Sydney, Australia, in 1875. They were made by the professional photographer Charles Bayliss with the help of a wealthy amateur photographer Bernhard Otto Holtermann, who also funded the project. Bayliss and Holtermann produced four known glass negatives all of which were taken from Holtermann's purpose built camera in the tower of his mansion in North Sydney. Two were 160 x 96.5 cm (5.1 ft x 3.08 ft) and formed a panorama of Sydney Harbour from Garden Island to Miller's Point. The other two were 136 x 95 cm (4.4 x 3.1 feet) and were of the Harbour and Garden Island and Longnose Point. Three of the four are now held by the State Library of New South Wales. The wet plate process is used by a number of artists and experimenters who prefer its aesthetic qualities to those of the more modern gelatin silver process. World Wet Plate Day is staged annually in May for contemporary practitioners. Oskar Barnack Award winning photojournalist and contemporary collodion wet plate artist Charles Mason finds an artistic appeal in the uncertainty of the results of a wet plate photograph that cannot be recreated with modern digital photography. Mason says "If you plan it, then it becomes contrived, If you just let it happen, it's the gods helping you out." In 2018 Mason completed an artist in residency program with Denali National Park where he produced 24 collodion wet plate images of the park.
Құрғақ коллодиондық процесті іздеу
Далада ылғалды коллодионды қолданудың өте қиындығы құрғақ коллодион процесін жасауға көптеген әрекеттерге әкелді, оны жабыннан кейін белгілі бір уақыттан соң әсер етуге және дамытуға болатын. Көптеген әдістер сыналып көрілді, бірақ ешқайсысы да толыққанды тиімді және тұрақты болып табылған жоқ. Джозеф Сидеботам, Ричард Кеннетт, Майор Расселл және Фредерик Чарльз Лютер Враттен сияқты танымал ғалымдар әрекеттенді, бірақ қанағаттанарлық нәтижелерге қол жеткізе алмады. Әдетте, әдістер коллодионды тез кептіруге кедергі келтіретін заттармен жабу немесе араластыруды қамтыды. Коллодион кем дегенде жартылай ылғал болғанша, оның сезімталдығының бір бөлігі сақталады. Көбінесе глицерин, магний нитраты, танин қышқылы және альбумин сияқты химиялық заттар қолданылды. Ал кейбіреулері шай, кофе, бал, сыра және олардың сан алуан үйлесімдері сияқты күмәнді заттарды қолданды. Көптеген әдістер белгілі бір деңгейде жұмыс істеді; олар пластинаны жабыннан кейін сағаттар, тіпті күндер бойы әсер етуге мүмкіндік берді. Бірақ олардың барлығының бір кемшілігі болды – пластинаны өте сезімталдығын азайтты. Құрғақ пластинаға су пластинасына қарағанда үштен он есе көп уақыт әсер етуі қажет болатын.
The extreme inconvenience of exposing wet collodion in the field led to many attempts to develop a dry collodion process, which could be exposed and developed sometime after coating. A large number of methods were tried, though none were ever found to be truly practical and consistent in operation. Well known scientists such as Joseph Sidebotham, Richard Kennett, Major Russell, and Frederick Charles Luther Wratten attempted but never met with good results. Typically, methods involved coating or mixing the collodion with a substance that prevented it from drying quickly. As long as the collodion remained at least partially wet, it retained some of its sensitivity. Common processes involved chemicals such as glycerin, magnesium nitrate, tannic acid and albumen. Others involved more unlikely substances, such as tea, coffee, honey, beer, and seemingly unending combinations thereof. Many methods worked to an extent; they allowed the plate to be exposed for hours, or even days, after coating. They all possessed the chief disadvantage, that they rendered the plate extremely slow. An image could require anywhere from three to ten times more exposure on a dry plate than on a wet plate.
Коллодион эмульсиясы
1864 жылы В. Б. Болтон мен Б. Дж. Сейс фотосуретке революция жасайтын жаңа процесс туралы идея ұсынды. Олар жарыққа сезімтал күміс тұздарын табақ бетінде дақ түзеудің орнына, сұйық коллодионда түзгенді ұсынды. Осы эмульсияны шыны табақтың бетіне құйып, жарыққа сезімтал табақ дайындауға болады; күміс нитраты ваннасы қажет емес еді. Бұл идея көп ұзамай іске асырылды. Бірінші кезде күміс хлоридінен басу эмульсиясы жасалды. Бұл эмульсиялар өте баяу болды және оларды дамытуға болмады, сондықтан олар көбінесе оң басуға қолданылды. Бірақ көп ұзамай күміс йодиді мен күміс бромиді эмульсиялары өндірілді. Олар айтарлықтай жылдам болды және суретті дамыту арқылы көруге болады. Эмульсиялардың тағы бір артықшылығы – оларды жууға болатындығы. Сулы коллодион процесінде күміс нитраты галоид тұзымен, мысалы, калий йодидімен әрекеттеседі. Бұл қос алмасу реакциясына алып келді. Ерітіндідегі күміс және йод иондары реакцияға түсіп, коллодион пленкасында күміс йодиді түзеді. Дегенмен, сонымен бірге, йодидтегі калий иондары мен күмістегі нитрат иондарынан калий нитраты да пайда болды. Бұл тұзды сулы процесспен алып тастау мүмкін емес еді. Алайда, эмульсия процесінде, эмульсия жасалғаннан кейін оны жуып тастауға болады. Эмульсия процесінің жылдамдығы ерекше емес еді. Ол қарапайым сулы процесс сияқты жылдам емес, бірақ құрғақ табақ процестерінен де баяу емес. Оның басты артықшылығы – әр табақтың бірдей нәтиже беруі болды. Қарапайым процесс кезіндегі қателіктер сирек кездеседі.
In 1864 W. B. Bolton and B. J. Sayce published an idea for a process that would revolutionize photography. They suggested that sensitive silver salts be formed in a liquid collodion, rather than being precipitated, in situ, on the surface of a plate. A light sensitive plate could then be prepared by simply flowing this emulsion across the surface of a glass plate; no silver nitrate bath was required. This idea was soon brought to fruition. First, a printing emulsion was developed using silver chloride. These emulsions were slow, and could not be developed, so they were mostly used for positive printing. Shortly later, silver iodide and silver bromide emulsions were produced. These proved to be significantly faster, and the image could be brought out by development. The emulsions also had the advantage that they could be washed. In the wet collodion process, silver nitrate reacted with a halide salt; potassium iodide, for example. This resulted in a double replacement reaction. The silver and iodine ions in the solution reacted, forming silver iodide on the collodion film. However, at the same time, potassium nitrate also formed, from the potassium ions in the iodide and the nitrate ions in the silver. This salt could not be removed in the wet process. However, with the emulsion process, it could be washed out after the creation of the emulsion. The speed of the emulsion process was unremarkable. It was not as fast as the ordinary wet process, but was not nearly as slow as the dry plate processes. Its chief advantage was that each plate behaved the same way. Inconsistencies in the ordinary process were rare.
Фенотип
Фенотип (латынша pannus = мата) – дагерротип сияқты, коллодион эмульсиясын қолданатын тікелей оң бейне, ол жеткіліксіз экспозицияланған суреттен қараңғы бетке көшіріледі. Мұнда мөлдір (экспозицияланбаған) аймақтар қара болып көрінеді, ал әлсіз күміс тұнбалары (жарықтар) шағылысқан жарықта ашық түске ие болады – бұл принцип дагерротип пен амбротипке ұқсас. Оны 1852 жылы француз фотографы Жан Николас Трушелут, Луи Дагердің шәкірті және дагерротипияны жылдам дамытумен айналысатын фотограф ойлап тапты. 1853 жылы Wulff & Co. компаниясы қара шамдалған зығырдан жасалған ұқсас суреттерді Француз ғылым академиясында көрсетті. Фредерик Х. Колдрей 1857 жылы қара былғарыдан жасалған нұсқаны патенттеді, мақсаты – поштамен жіберуге болатын, сынбайтын сурет жасау. Әртүрлі шеберлер жақсы жабысу үшін өз рецепттерін жасады, ал кейбіреулері оларды патенттеді. Бірақ мұндай беттерді пайдаланудың кемшілігі – бетінің иілуі эмульсияның жарылуына және қабыршақтануына себеп болды, сондықтан тарихи мысалдардың көп бөлігі сақталмады. Бұл процесс 1880-жылдарға дейін қолданылып келді, бірақ 1860-жылдардан бастап оны тоңазытқыштар біртіндеп ығыстыра бастады.
The phenotype (from Latin pannus = cloth) is a direct positive that, like the tintype, uses collodion emulsion from an underexposed image that is transferred to a dark surface so that transparent (unexposed) areas appear black and weak precipitated silver (highlights) appear brighter in reflected light, on the same principle as the daguerreotype and ambrotype. It was invented in 1852 by French photographer Jean Nicolas Truchelut, a pupil of Louis Daguerre and an itinerant daguerreotypist. Similar images on black waxed linen were displayed at the French Academy of Sciences by Wulff & Co. in 1853. and Frederick H. Coldrey patented a version on black leather in 1857 to create an unbreakable photograph that could be sent by mail. Various practitioners formulated, and some patented, their own recipes with the aim of good adhesion, but a disadvantage of using such supports was that flexing of the surface caused cracking and flaking of the emulsion so few historical examples survive. The process continued to be used until the 1880s but was being gradually displaced by the more durable tintype from the 1860s.