Роберт Рассел Беннетт: Бродвей мен Голливуд оркестрлеушісінің өмірі мен шығармашылығы
Robert Russell Bennett
Роберт Рассел Беннетт – америкалық композитор, Бродвей мен Голливуд мюзиклдерін оркестрлеуші. Ирвинг Берлин, Джордж Гершвин сияқтылармен жұмыстасқан. Tony жүлдесінің иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роберт Рассел Беннетт (15 маусым 1894 – 18 тамыз 1981) – американдық композитор және аранжировщик, ең белгілісі Ирвинг Берлин, Джордж Гершвин, Джером Керн, Коул Портер және Ричард Роджерс сияқты басқа композиторлардың көптеген танымал Бродвей және Голливуд мюзиклдерін оркестрлеуімен көзге түскен. 1957 және 2008 жылдары Беннетт Бродвей қойылымдарындағы оркестрлеуі үшін ерекше «Тони» сыйлығымен марапатталды. Карьерасының бастапқы кезеңінде ол көбінесе Рассел Беннет деп таныстырылды.
Robert Russell Bennett (June 15, 1894 – August 18, 1981) was an American composer and arranger, best known for his orchestration of many well known Broadway and Hollywood musicals by other composers such as Irving Berlin, George Gershwin, Jerome Kern, Cole Porter, and Richard Rodgers. In 1957 and 2008, Bennett received special Tony Awards recognizing his orchestrations for Broadway shows. Early in his career, he was often billed as Russell Bennett.
Ерте өмір
Роберт Рассел Беннет 1894 жылы Миссури штатының Канзас-Сити қаласында музыкалық отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Джордж Беннетт Канзас-Сити симфониясында скрипкада, ал Гранд-операда трубада ойнады, ал анасы Мей пианист және мұғалім болып жұмыс істеді. Ол Беннетті фортепианоға үйреткен, ал әкесі скрипка мен трубаға үйреткен. Беннет төрт жасында полиомиелиттен жазығу үшін Беннеттер отбасы Миссури штатының Фримен қаласындағы шаруашылыққа көшіп келді. Ол Фримен орта мектебін үздік бітіруші болып аты шықты. Ол кезде ол музыкаға қабілеттілігін және керемет есту қабілетін көрсетіп, Бетховеннің «Ай жарығы» сонатасының финалын фортепианоның ақ клавишаларында орындады. Оның жасөспірім кезінде әкесі оны Фримендегі Беннет тобында кез келген аспапта ойнауға жиі шақыратын, оны құралдарын алмастырушы ретінде пайдаланды. Өзінің өмірбаянында Беннет он жасында пианинода регтайм мелодиясын тауып, анасынан мұндай музыканың ешқандай құндылығы жоқ екенін естігенін айтады. Бұл оған, оның айтуынша, «өмір бойы музыкаға талапкер» болуға үйретті. Оның анасы денсаулығына байланысты он екі жасқа дейін оның оқу сабақтарын берді; ал кейіннен Беннет әскерге қатысуға шешім қабылдағанда оның денсаулығы кедергі келтірді.
Robert Russell Bennett was born in 1894 to a musical family in Kansas City, Missouri. His father, George Bennett, played violin in the Kansas City Symphony and trumpet at the Grand Opera House, while his mother, May, worked as a pianist and teacher. She taught Bennett piano, while his father taught him violin and trumpet. The Bennett family moved to a farm in Freeman, Missouri, when Bennett was four, to speed his recovery from polio. He graduated as the Valedictorian of Freeman High School. By that time, he had demonstrated his aptitude for music and his remarkable ear by picking out the finale of Beethoven's "Moonlight" Sonata on the white keys of the piano. By his early adolescence, his father often called upon him to play any given instrument as a utility member or substitute player within Bennett's Band in Freeman. In his autobiography, Bennett recalled finding a ragtime tune on the piano at age ten and being informed by his mother that such music was trash—this lesson taught him to be, as he called it, a "life long musical snob". His mother also taught his academic lessons until he was twelve due to health concerns; his health remained an obstacle when Bennett later decided to join the Army.
Ерте мансап
Орта білімін аяқтағаннан кейін Беннетт Канзас-Ситиге көшіп, еркін музыкант ретінде қала бойынша және симфония оркестрінде өнер көрсетті. Ол үйден тыс алғашқы музыкалық білімін даниялық композитор-дирижер доктор Карл Буштан алды. Буш оған 1916 жылға дейін контрапункт пен гармонияны үйретті, сосын Беннет жинаған ақшасымен Нью-Йоркке көшіп барды. Кейін ол Г. Ширмерде көшірмеші болып жұмысқа орналасты, сонымен қатар еркін жұмыс істеп, байланыс желісін кеңейтті, әсіресе Нью-Йорк флейта клубымен. 1917 жылы ол әскерге ерікті түрде жазылды. Белсенді қызметте болғысы келсе де, жастық шағындағы денсаулық мәселелеріне байланысты, әскерге шақыру комиссиясы оны шектеулі қызметке жатқызды. Бірақ ол бұл шешімге шағымданып, Канзастағы Фанстон лагерінде 70-ші жаяу әскер тобының директоры болды. Ол бөлімнің "ұятты" музыкалық деңгейін жақсартуға талпынды, бірақ 1918 жылы испан қызбасы таралғанда оның күш-жігері сәтсіз аяқталды. Бірнеше айдан кейін қызметтен босатылып, Нью-Йоркке қайтты. Колумбия университетінен докторлық дәрежесін алған алғашқы әйел Уинифред Эджертон Мерриллмен араласуы оған материалдық және рухани сыйлықтар сыйлады – ол оның қаладағы алғашқы жұмыс берушілерінің бірі болды және оны 1919 жылғы 26 желтоқсанда үйленген қызы Луизамен таныстырды. Бір жылдан кейін қыздары Жан дүниеге келді. Кейін Беннет 1926-1929 жылдары Парижде Надя Булангерден композицияны оқыды.
After completing his secondary education, Bennett moved to Kansas City to be a freelance musician, performing throughout the city as well as with the symphony. He also began his first musical training outside of a home environment with Danish composer conductor Dr. Carl Busch. Busch taught him counterpoint and harmony until 1916, when Bennett took his savings and moved to New York City. He eventually found a job as a copyist with G. Schirmer while continuing to freelance and to build a network of contacts, particularly with the New York Flute Club. In 1917 he volunteered for the Army. Although he yearned for an active role, his youthful health woes caused the draft board to mark him for limited service. However, he successfully appealed this classification and became the director of the 70th Infantry Band at Camp Funston, Kansas. He valiantly attempted to improve the "disgraceful" musical standards of the unit, but found his efforts thwarted when the Spanish flu swept through the post in 1918. Upon his discharge several months later, he returned to New York. His relationship with Winifred Edgerton Merrill, a society matron who had been the first woman to receive a doctorate from Columbia University, led to rewards both financial and emotional—she had been one of his first employers in the city, and she introduced him to her daughter Louise, whom he married on December 26, 1919. Their daughter, Jean, was born a year later. Bennett later studied composition in Paris with Nadia Boulanger 1926 1929.
Басқа комиссиялар
Сергей Рахманинов өзінің 4-ші фортепианолық концертінің екі фортепианоға арналған редукциясын, соңғы түзетулерімен бірге жазумен айналысып жатқанда, өлім оны қамтыды. Роберт Рассел Беннет Рахманиновтың әйелінің өтініші бойынша редукцияны аяқтады.
Sergei Rachmaninoff was engaged in writing a 2 piano reduction of his Piano Concerto No. 4, containing his final revisions, when death overtook him. Robert Russell Bennett completed the reduction at the request of Rachmaninoff's widow.
Музыкалық профилі
Анасы халықтық музыканы жек көруге тәрбиелеген Роберт Расселл Беннетт өзінің терең композициялары мен аранжировкалық жұмысы арасындағы қарама-қайшылықпен өмір бойы күресті. «Мария Малибран» операсы, жеті симфониядан астам, камералық шығармалардың кең ауқымы және кемінде бес концерттен тұратын мол өнімге қарамастан, оның бүгінгі классикалық композитор ретіндегі беделі негізінен екі жиі жазылған шығармаға – «Ескі американдық билер» сюитасына және «Желді оркестрге арналған симфониялық әндерге» байланысты. Бұл Беннеттке тән қарапайымдыққа және оларды танымал еткен Истман желді оркестрінің жазбаларына байланысты болуы мүмкін. Композиция жазу барысында Беннетт оркестрлеудегі өте қабілетін, сондай-ақ, әуендерді ойлап табу және гармониялық құрылымды санасында құру дарысын пайдаланды. Ұзақ жылдар Беннетттің нота көшірушісі болған Адель Комбаттент (Chappell Music) оның негізгі мелодиялық желілерді аяқтағаннан кейін қалған бөліктерді және дубляждарды толтырудың орнына, партитура ретімен нота жазу қабілетін растады. Ол қарындашпен емес, көбінесе бірден сиямен жазды. Беннетттің көптеген түпнұсқалық шығармалары тікелей тапсырыс бойынша жазылған; 1939 жылғы Әлемдік көрме, CBS радиосы («Оркестр үшін Голливуд»), Композиторлар лигасы («Голдман оркестрі үшін Мадемуазель») осыған дәлел. Көптеген тапсырыстарды бұрын Голдман оркестрінің мүшесі болған Роберт Остин Бодро және оның Америкалық желді симфониясы бастады. AWS Америка өзендері мен су жолдары арқылы саяхаттап, теңіз тақырыбындағы бірнеше шығармаларға, соның ішінде «Огайо өзені сюитасына» және «Батыс Вирджиния эпосына» шабыттандырды. Бодро Беннеттке негізгі идеяны ұсынатын, ол жаңа жұмысты жылдам аяқтап, әрқашан премьераға қатысатын. Бодро еске алады: «Біз оған осы тапсырыстар үшін көп ақша ұсынбадық. Ол әдемі мінезді адам еді. Ол әрқашан ақшадан гөрі музыкаға қызығушылық танытты». Көптеген шығармалар оның музыкалық достары үшін жазылды, соның ішінде «Hexapoda» және скрипкашы Луи Кауфманға арналған концерт, Эпплтон мен Филд дуэті пианистеріне арналған «Tema Sporca con Variazoni», Фрэнсис Блейсделл мен Алекс Уильямс үшін флейта мен B♭ кларнетке арналған сюита және Жорж Барре үшін «Rondo Capriccioso» (Беннетттің флейтистер Уильям Кинкейд пен Джон Вуммермен достығы басқа камералық шығармаларға да түрткі болды).
Schooled by his mother to disdain popular music, Robert Russell Bennett found the dichotomy between his serious compositions and his arranging work to be a lifelong struggle. In spite of his prolific output, which included the opera Maria Malibran, more than seven symphonies, a large variety of chamber works, and at least five concertos, his reputation today as a classical composer rests primarily on two oft recorded pieces, the Suite of Old American Dances and Symphonic Songs for Band. This may be attributed both to the modesty so characteristic of Bennett and to the Eastman Wind Ensemble recordings which popularized them. In his composing, Bennett brought to bear his considerable talent for orchestration as well as a gift for conceiving melodies and harmonic structure in his head; longtime Bennett copyist Adele Combattente (of Chappell Music) confirmed his ability to write parts in score order, as opposed to filling in leftover parts and doublings as he completed primary melodic lines. He nearly always scored directly in ink, rather than pencil. Many of Bennett's original works came about through direct commission; the 1939 World's Fair, CBS radio ("Hollywood" for orchestra), and the League of Composers ("Mademoiselle" for the Goldman Band) provide prominent examples. A significant number of commissions were initiated by Robert Austin Boudreau, a former member of the Goldman Band, and his American Wind Symphony. The AWS traveled via American rivers and waterways, inspiring several works with nautical themes, including the Ohio River Suite and West Virginia Epic. Boudreau would provide a basic concept to Bennett, who would complete the new work rapidly and who would always attend the premiere. Boudreau recalls, "We never offered him a lot of money for those commissions He was an elegant person. He was always more interested in music than in dollars." Many works were written for his musical acquaintances, including Hexapoda and a concerto for violinist Louis Kaufman, Tema Sporca con Variazoni for duo pianists Appleton and Field, Suite for Flute and B flat Clarinet for Frances Blaisdell and Alex Williams, and the Rondo Capriccioso for Georges Barrére (Bennett's friendship with flutists William Kincaid and John Wummer prompted other chamber works).
Кейінгі жылдары және мұрасы
Кейінгі жылдары Беннет қайтадан ауыр сырқатқа шалдықты. "Ол бұл туралы ешқашан айтқан емес, бірақ әрқашан қуанышпен жүрді", - дейді Будро. "Біздің қарым-қатынасымыз тек бизнеспен ғана шектелмеді, ол музыкадан да артық нәрсе болды. Ол мені ұлындай сыйлап, жақын дос ретінде қарады". Беннет өнімділігін азайта қоймады, елдің екі жүз жылдығына арналған жаңа туындылар жасады және Флоридадағы пресвитериан шіркеуі сияқты түрлі тапсырыстарды қабылдады, олар үшін ол шамалы ғана төлемге келісті.
In later years, Bennett again developed major health problems. "He never talked about it, but always showed joy," Boudreau states. "It wasn't just a business relationship we had, it was more than just music. We were pals, and he would treat me as a son." Bennett did not slow his output, creating original works for the nation's bicentennial celebrations and accepting commissions from a variety of sources, including a Presbyterian church in Florida, for which he accepted only a modest fee.
Өлім
Беннет 1981 жылы 87 жасында бауыр қатерінен қайтыс болды. Оның есімі көбінесе композиторды қатты толқытқан танымал аранжировкаларымен байланысты, бірақ оны білгендер оны жақын дос және мейірімді ұстаз ретінде еске алады. Роберт Шоу былай деп жазды: "Оның мейірімділігі, шыншылдығы, юморы және даналығының арқасында біз Роберт Рассел Беннеттің өзінің саласында теңдесі жоқ екенін көруге жылы сезіммен толамыз". Беннет Бродвей және концерттік аранжировка жасаушы Уильям Дэвид Бронға ұстаздық берді; олар алғаш рет 1966 жылы Линкольн орталығында "Шоу-бот" спектаклінің қайта қойылуында бірге жұмыс істеді.
Bennett died of liver cancer in 1981, aged 87. His legacy rests largely on the popular arrangements which so conflicted the composer, but those who knew him also remember him as a close friend and gracious mentor. Robert Shaw wrote, "And it is just as certainly because of his kindness, honesty, humor, and wisdom that our hearts are warmed to see Robert Russell Bennett without peer in his field." Bennett mentored Broadway and concert arranger William David Brohn; they first worked together on the 1966 Lincoln Center revival of Show Boat.
Марапаттар мен құрметтер
Оркестрлеу үшін Тони сыйлығы 1997 жылдан бері ғана тағайындалады; Беннеттке 1957 жылы және 2008 жылы "америкалық музыкалық театрына оркестрлеу саласындағы тарихи үлесін мойындағандығы үшін" арнайы Тони сыйлығы табысталды, бұл үлес Роджерс пен Хаммерштейннің "Оңтүстік Тынық мұхиты" спектаклінде Бродвейде көрсетілді. Оның басқа наградалары: "Оклахома!" фильмі үшін алған Оскар сыйлығы, 1962 жылғы Эмми сыйлығы, 1960 жылғы теледидардағы Кристофер сыйлығы, 1967 жылғы Нью-Йорк қаласының Гендель медалі, 1979 жылғы Лос-Анджелес қаласының құрметті грамотасы және 1965 жылғы Франклин және Маршалл колледжінің құрметті докторлық дәрежесі. Беннетт Америкалық музыкалық аранжировщиктер мен композиторлар қоғамының (ASMAC) алғашқы президенті болды.
The Tony Award for orchestrations has only existed since 1997; Bennett was given a Special Tony Award in 1957 and again in 2008 "in recognition of his historic contribution to American musical theatre in the field of orchestrations, as represented on Broadway this season by Rodgers & Hammerstein's South Pacific." Other honors have included his Oscar for the film Oklahoma!, a 1962 Emmy award, television's Christopher Award in 1960, the City of New York's Handel Medallion in 1967, Los Angeles's honorary Scroll in 1979, and an honorary doctorate from Franklin and Marshall College in 1965. Bennett was the first president of the American Society of Music Arrangers and Composers (ASMAC).