Шверин сарайы: Германия көліндегі тарих және сәулет шебері
Schwerin Castle
Германиядағы Швери́н сарайы: тарихы, архитектурасы, мекен-жайы. Мекленбург-Померания штатының парламенті орналасқан, туристерге ашық сарай туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германиядағы Шверин қамалы, Шверин көлі
Castle in Germany, Schwerin Lake
Шверин қамалы (Schweriner Schloss, сондай-ақ Шверин сарайы деп те белгілі) – Германияның Мекленбург-Ворпомерн штатының астанасы Шверин қаласында орналасқан қамал. Ол қаланың басты көлі – Шверин көліндегі аралда орналасқан. Ғасырлар бойы қамал Мекленбург герцогтары мен үлкен герцогтарының, кейіннен Мекленбург-Швериннің резиденциясы болды. Бүгінде оның бір бөлігі Мекленбург-Ворпомерн штатының парламентінің (link=no) резиденциясы ретінде пайдаланылады, ал қалған бөліктері туристерге ашық. Қазіргі қамалдың көп бөлігі 1845 және 1857 жылдар аралығында көрнекті тарихшы-сәулетшілер Готфрид Семпер, Фридрих Август Стулер, Георг Адольф Деммлер және Эрнст Фридрих Цвинердің бірлескен еңбегімен салынған. Қамал Еуропадағы романтикалық тарихи сәулет өнерінің ең маңызды туындыларының бірі саналады және ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізуге үміткер. Оны "Солтүстіктің Нойшванштейні" деп атайды.
Schwerin Castle (Schweriner Schloss, also known as Schwerin Palace, ) is a schloss located in the city of Schwerin, the capital of Mecklenburg Vorpommern state, Germany. It is situated on an island in the city's main lake, Lake Schwerin. For centuries, the castle was the home of the dukes and grand dukes of Mecklenburg and later Mecklenburg Schwerin. Today parts of it serve as the residence of the Mecklenburg Vorpommern state parliament (link=no) while other parts are open for tourists. Major parts of the current castle were built between 1845 and 1857, as a collaboration between the eminent historicist architects Gottfried Semper, Friedrich August Stüler, Georg Adolf Demmler and Ernst Friedrich Zwirner. The castle is regarded as one of the most important works of Romantic historicism in Europe and is designated to become a World Heritage Site. It is nicknamed the "Neuschwanstein of the North".
Алғашқы жылдар
Бұл жердегі қамал туралы алғашқы жазбалар 973 жылға дейін соққан. Шверин көлінің аралында поляк славяндарының оботриттер тайпасының бекінісі орналасқан. 1160 жылы Генрих Арыстанның (1129–1195) басшылығымен аумақтарын шығысқа қарай кеңейтуді жоспарлаған германдық дворяндардың назарына бұл қамал ілікті. Никлот басқарған оботриттер бекіністі қиратты, бірақ германдық әскери күштің басымдығына байланысты оны тастап кетуге мәжбүр болды. Бірақ неміс басқыншылары аралдың стратегиялық және эстетикалық тұрғыдан тартымды екенін мойындап, жаңа бекініс салуға кірісті. Осы жылы Шверин қаласының негізі қаланды. Шверин епископтық орынға айналды. 1167 жылы Генрих Шверин графлығын өзінің вассалы Гунзелин фон Хагенге сыйлады, ал қала төңірегіндегі қалған жерлер Никлоттың ұлы Прибиславқа қайтарылды, осылайша 1918 жылға дейін сақталған мұрагерлік герцогтық әулеті құрылды. 1358 жылы Шверин графлығын 1348 жылы Мекленбург герцогтары атағын алған Никлоттың ұрпақтары сатып алды. Олар көп ұзамай Микеленбургтен, Висмар қаласының жанынан Шверинге көшіп келді. Кейінгі готика дәуірінде герцогтардың өркендеуі мен беделі артып, өкілдік ететін қамалға деген қажеттілік туды, нәтижесінде бекініс елді мекеніне сәулеттік өзгерістер енгізілді. Сол кезеңдегі Епископ үйі (Bischofshaus) бүгінгі күнге дейін сақталған.
The first records of a castle at this location date from AD 973. There was a fort of Polabian Slav tribe of the Obotrites on an island in the large lake of Schwerin. In 1160, the fort became a target of Germanic noblemen planning to expand their territory eastward under the leadership of Henry the Lion (1129–1195). The Obotrites under Niklot destroyed the fort but left because of the Germanic military dominance. The German conquerors, however, recognised the strategic and aesthetically interesting location of the island and started building a new fort. The foundation of the city of Schwerin took place in the same year. Schwerin became the seat of a bishopric. In 1167, Henry gave the County of Schwerin to his vassal Gunzelin von Hagen, and the rest of the country around the city was returned to Niklot's son Pribislav, forming a hereditary ducal line that lasted until 1918. In 1358, the County of Schwerin was purchased by the descendants of Niklot, who had been elevated to Dukes of Mecklenburg in 1348. They soon relocated farther inland from Mikelenburg, near the city of Wismar, to Schwerin. During the late Gothic era, the growing prosperity and position of the dukes led to a growing need for a representative castle, and this meant architectural changes to the fortress settlement. The Bishop's House (Bischofshaus) from that period remains in a grave.
Қайта өрлеу дәуірі (15-17-ғасырлар)
Мекленбург герцогы Иоанн Альберт I (1525–1576) тұсында ғимарат маңызды өзгерістерге ұшырады. Бекініс сарайға айналды, ал қамалдың қорғаныс функциясы әшекейлеумен және жайлылыққа жасалған ұсыныстармен алмастырылды. Ренессанс дәуірінде терракота қолдану Солтүстік Германия сәулетінде басым болды, ал Шверинге қажетті терракота Любек қаласынан жеткізілді. Басты ғимаратты қайта жаңартудан кейін бірнеше жыл өткен соң, 1560 жылдан 1563 жылға дейін Иоанн Альберт сарайдың капелласын қайта салды. Ол мемлекеттің алғашқы жаңа протестант шіркеуіне айналды. Сәулеті Торгау және Дрездендегі шіркеулерден шабыт алды. Ерте венециялық Ренессанс қақпасы, оның фронтоны крест көтерілуін бейнелейді, Дрездендік мүсінші Ханс Вальтер (1526–1600) жасаған. Солтүстік жағындағы терезелерде белгілі фламанд суретшісі Виллем ван ден Брокке (сондай-ақ "Палуданус" деп те аталады; 1530–1579) салған Киелі кітап сюжеттері бейнеленген. Герцогтық резиденция аралда орналасқан болса да, қосымша қорғанысқа мұқтаж болғандықтан, 16 ғасырдың ортасында солтүстік-батыс, оңтүстік-батыс және оңтүстік-шығысқа бастиондар салынды. Олар, әлдебір Франческо а Борнау басшылығымен Дёмиц бекінісін де жобалаған итальяндық сәулетшілермен бірге салынған болуы мүмкін. Бастиондар кейін бірнеше рет өзгертіліп, бүгінгі күнге дейін сақталған. Отыз жылдық соғысқа дейін, 1612 жылы Мекленбург қызметіне кірген архитектор Герт Эверт Пилот сарайды Нидерланд Ренессансы стилінде толығымен қайта құруды жоспарлады. 1617 жылы оның жетекшілігімен жұмыс басталды, бірақ соғыс салдарынан көп ұзамай тоқтатылды. Пилоттың жоспарлары 1635 және 1643 жылдар аралығында ішінара іске асырылды: сарай асүйінің үстіндегі және капелланың үстіндегі ғимараттар бұзылып, голланд Ренессансы стиліндегі жаңа фасадымен ауыстырылды. Осы кезеңде капелланың жанында герцогтың суреттер жинағын сақтау үшін жартылай ағаштан жасалған ғимарат салынды. Сонымен қатар, Типавильон (шайхана) салынды. 1756 жылы сарай Людвигслустқа көшірілді.
Under John Albert I, Duke of Mecklenburg (1525–1576), the building faced important changes. The fort became a palace, and the defensive functionality of the fortress was replaced with ornamentation and concessions to comfort. The use of terracotta during the Renaissance was dominant in North German architecture, and Schwerin's terracotta was supplied from Lübeck. A few years after reworking the main building itself, from 1560 to 1563, John Albert rebuilt the palace's chapel. It became the first new Protestant church of the state. The architecture was inspired by churches in Torgau and Dresden. The early Venetian Renaissance gate, its gable showing the carrying of the cross, was made by Hans Walther (1526–1600), a sculptor from Dresden. Windows on the northern face show biblical illustrations by well known Flemish artist Willem van den Broecke (also known as "Paludanus"; 1530 – 1579). As the ducal residence needed additional defences, despite its island site, sometime in the middle of the 16th century, bastions were established to the northwest, southwest and southeast. They were probably built by the same Italian architects who, under Francesco a Bornau, also designed the Dömitz Fortress. The bastions were later modified several times and are still standing today. Before the Thirty Years' War, the architect Ghert Evert Piloot, who had entered Mecklenburg's service in 1612, made plans to completely rebuild the palace in the style of the Renaissance in the Low Countries. In 1617, work began under his supervision but soon had to cease because of the war. Piloot's plans were partially realized between 1635 and 1643: the house above the palatial kitchen and that above the chapel were razed and given Dutch Renaissance style façades. During this period, a half timbered building was constructed near the chapel to house the archducal collection of paintings. Also, the Teepavillon (tea house) was built. The court moved to Schloss Ludwigslust in 1756.
Соңғы кездері (19 ғасырдан бері)
1837 жылы герцогтық резиденция Шверинге қайта оралды, бірақ ғимарат нашар күйде болды, ал Ұлы герцог жеке ғимараттардың сәйкес келмейтін бастаулары мен сәулеттік стильдерін ұнатпады. Ұлы герцог Фридрих (1800–1842) өзінің сәулетшісі Георг Адольф Деммлерге (1804–1886) сарайды қайта жаңартуды тапсырды. Бірақ бірнеше айдан кейін, құрылыс жұмысын оның мұрагері Фридрих Франц II (1823–1883) тоқтатты, ол тарихи орынды толыққанды қайта құруды қалады. 16-шы және 17-ші ғасырларға жататын ғимараттың бір бөлігі ғана сақталды. Дрездендік сәулетші Готфрид Семпер (1803–1879) және Берлиндік сәулетші Фридрих Август Стулер (1800–1865) Ұлы герцогты өз жоспарларына көндіре алмады. Оның орнына Деммлер екеуінен де элементтерді өз жоспарына енгізді, бірақ француз Ренессансы дәуіріндегі қамалдардан шабыттанды. Қала Карл Фридрих Шинкельдің шәкірті жасаған ең танымал шедеврге айналды. Ол сондай-ақ 1825–1826 жылдары Шлоссштрасседе (қазіргі Мемлекеттік канцелярия) орналасқан үкіметтік ғимаратты жоспарлады. Луара аңғарындағы Ренессанс шатолары (мысалы, Шамбор) оған да ықпал етті және 1843 жылдан 1851 жылға дейін құрылысқа үлес қосты. Оның ізбасары Стулер тағы бірнеше өзгерістер енгізді, оның ішінде Никлоттың атты мүсіні мен күмбез болды. Интерьерді безендіру үшін Берлиннен Генрих Штрак (1805–1880) таңдалды. Жұмыстың көп бөлігін Шверин мен Берлин шеберлері орындады. 1913 жылдың желтоқсанында болған өрт сарайдың үштен бірін жойды. 1918 жылғы төңкеріс Ұлы герцогтың тақтан басқанын тудырғанда, сыртқы жағын қайта жаңарту ғана аяқталған еді. Кейін ол мұражайға айналып, 1948 жылы мемлекеттік парламенттің орны болды. Германия Демократиялық Республикасы 1952 жылдан 1981 жылға дейін сарайды балабақша тәрбиешілеріне арналған колледж ретінде пайдаланды. Содан кейін 1993 жылға дейін ол қайтадан мұражай болды. Оранжерея 1961 жылдан бері техникалық мұражай болып жұмыс істеді. 1974 жылдан бастап кейбір жаңартылған бөлмелер өнер мұражайы ретінде қолданылды. 1990 жылдың соңынан бері ол қайтадан үкімет орнына айналды, Мекленбург-Форпоммерния штатының Ландтагының (штат жиналысы) орны ретінде. Содан бері сақтау және жаңарту жұмыстары кең ауқымда жүргізілуде. Олардың көп бөлігі 2019 жылға дейін аяқталды.
In 1837, the ducal residence moved back to Schwerin, but the building was in relatively bad condition, and the Grand Duke disliked the individual buildings' incongruent origins and architectural styles. Grand Duke Friedrich (1800–1842) instructed his architect Georg Adolph Demmler (1804–1886) to remodel the palace. However, a few months later, construction was halted by his successor, Friedrich Franz II (1823–1883), who wanted a complete reconstruction of the historic site. Only some parts of the building dating from the 16th and 17th centuries were retained. Dresden architect Gottfried Semper (1803–1879) and Berlin architect Friedrich August Stüler (1800–1865) could not convince the Grand Duke of their plans. Instead, Demmler included elements from both of them into his plan, but found inspiration in French Renaissance castles. The castle became the most admired masterpiece of the student of Karl Friedrich Schinkel. He also planned a government building in 1825–1826 located at Schlossstraße (today the State Chancellery). Renaissance châteaux of the Loire Valley (such as Chambord) also inspired him and contributed to the construction from 1843 until 1851. His successor, Stüler, again made a few alterations, including an equestrian statue of Niklot and the cupola. Heinrich Strack (1805–1880) from Berlin was chosen for the interior design. Most of the work was carried out by craftsmen from Schwerin and Berlin. A fire destroyed about a third of the palace in December 1913. Only the exterior reconstruction had been completed when the revolution of 1918 resulted in the abdication of the Grand Duke. The castle later became a museum and, in 1948, the seat of the state parliament. The German Democratic Republic used the palace as a college for kindergarten teachers from 1952 to 1981. Then it was a museum again until 1993. The Orangerie had been a technical museum since 1961. From 1974 on, some renovated rooms were used as an art museum. Since late 1990, it has once again been a seat of government as the seat of the Landtag (the state assembly of the State of Mecklenburg Vorpommern). Since then, there have been massive preservation and renovation efforts. Most of these were finished by 2019.
Петерманченнің арбауы
Петерманчен ("кішкентай Питерман") Швериндер сарайының дәліздерін аралап жүреді деп айтылады. Бұл көзге көрінбейтін кішкентай жаратылыс бірнеше футтан аспайтын биіктікте болады және көбінесе 17 ғасырға тән киімдерде, шамамен кавалерге ұқсас киімде бейнеленеді. Басқа аңыздарда ол ұзын сақалды темірші, түнгі күзетші немесе сарайға зиян келтіруге немесе ұрлық жасауға тырысатындарға әдемі әзілдер жасаушы ретінде суреттеледі.
The ghost Petermännchen ("little Peterman") is said to roam the halls of the Schweriner Schloss. This invisible little creature is said to be no more than a few feet high and is often depicted in clothes from the 17th century, something resembling a cavalier. Other legends describe him as a long bearded blacksmith, night watchman, or prankster to those who would seek to harm or steal from the castle.