Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын ақыны (1745–1813)
English Poet Laureate (1745–1813)
Генри Джеймс Пай (/p//aɪ/; 20 ақпан 1745 – 11 тамыз 1813) – ағылшын ақыны және 1790 жылдан өліміне дейін Ағылшын ақыны лауреаты. Оның тағайындалуы поэзиядағы жетістіктерімен байланысты емес, көбінесе саяси қызметтері үшін берілген сыйлық болды. Пай – өзін ақын санайтын, бірақ шын мәнінде білікті проза жазушы ғана еді, сондықтан оған «ақынша» деген аты қойылды.
Henry James Pye (/p//aɪ/; 20 February 1745 – 11 August 1813) was an English poet, and Poet Laureate from 1790 until his death. His appointment owed nothing to poetic achievement and was probably a reward for political favours. Pye was merely a competent prose writer, who fancied himself as a poet, earning the derisive label of poetaster.
Өмір
Пай Лондон қаласында, Беркширдегі Фаррингдон үйінің иесі Генри Пай мен оның әйелі Мэри Джеймстің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол адмирал Томас Пайдың сіңілі баласы еді. Оксфордтағы Магдалена колледжінде білім алды. 1766 жылы әкесі қайтыс болды, оған 50 000 фунт стерлинг қарыз қалды, ал отбасылық үйдің өртелуі оның қиындықтарын одан әрі күшейтті. 1784 жылы Беркшир округінен парламент депутаты болып сайланды. Әкесінің мүлкін сатуға мәжбүр болды және 1790 жылы парламенттен зейнеткерлікке шығып, Вестминстерде полиция судьясы болды. Ол тілді шебер қолдана алмады және поэзияға бейімділігі болмады, бірақ ақын ретінде танылғысы келді, сондықтан көптеген өлеңдер жинағын жариялады. Оның жазғандарының ішінде, 1808 жылғы «Сессиядан тыс әділет судьясының міндеттерінің тұжырымдамасы» ең құндысы болып саналады. 1790 жылы Уильям Питтің жақтаушысы болғаны үшін, мүмкін, оған поэзия лауреаты атағы сыйланды. Бұл тағайындама осы замандағыларға күлкілі көрінді, ал оның туған күніне арналған өлеңдер үнемі сындарға ұшырады. XX ғасырдың британдық тарихшысы Лорд Блейк Пайды «Альфред Остиннен басқа, ағылшын тарихындағы ең нашар лауреат ақын» деп атады. Шындығында, 1814 жылы Пайдың орнын бастан алған Роберт Саути былай деп жазды: «Мен Генри Джеймс Пай есімді болғандай, жалықтырып, жаман өлеңдер жаздым». Ол Канар шарабының дәстүрлі үштен бірін алмастырған 270 фунт стерлингтік бекітілген жалақы алған алғашқы лауреат ақын болды. Өлгеннен кейін Пай «әлсіз ақын» деп сипатталатын бақытсыз ақындардың бірі ретінде танылды. Проза жазушы ретінде Пай ешқандай кемшіліктері болмады. Ол түсініктемелер мен тұжырымдамаларға бейімділік танытты. Оның «Шекспирдің түсіндірушілеріне жасаған түсініктемесі» және «Поэтика» аудармасына қосымшасы, қызықты мәліметтерге толы. 1745 жылы дүниеге келген адам, «Сэр Чарльз Грандисон Калибаннан гөрі әлдеқайда жасанды кейіпкер» деп жаза алатын болса, ол әлсіз ақын болғанымен, сөзсіз ақымақ емес еді. Ол 1813 жылдың 11 тамызында Миддлсекс округіндегі Пиннер қаласында қайтыс болды. Ол Пиннердегі Әулие Жохан Баптист шіркеуіне жерленді. Пай екі рет үйленді. Бірінші әйелінен екі қызы болды. 1801 жылы екінші рет Марта Корбетке үйленді, одан Генри Джон Пай деген ұлы дүниеге келді, ол 1833 жылы алыс туысынан Стаффордширдегі Клифтон Холл мүлігін мұраға алды және 1840 жылы Стаффордширдің жоғары шерифі болды.
Pye was born in London, the son of Henry Pye of Faringdon House in Berkshire, and his wife, Mary James. He was the nephew of Admiral Thomas Pye. He was educated at Magdalen College, Oxford. His father died in 1766, leaving him a legacy of debt amounting to £50,000, and the burning of the family home further increased his difficulties. In 1784 he was elected Member of Parliament for Berkshire. He was obliged to sell the paternal estate, and, retiring from Parliament in 1790, became a police magistrate for Westminster. Although he had no command of language and was destitute of poetic feeling, his ambition was to obtain recognition as a poet, and he published many volumes of verse. Of all he wrote, his prose Summary of the Duties of a Justice of the Peace out of Sessions (1808) is most worthy of record. He was made poet laureate in 1790, perhaps as a reward for his faithful support of William Pitt the Younger in the House of Commons. The appointment was looked on as ridiculous, and his birthday odes were a continual source of contempt. The 20th century British historian Lord Blake called Pye "the worst Poet Laureate in English history with the possible exception of Alfred Austin". Indeed, Pye's successor, Robert Southey, wrote in 1814: "I have been rhyming as doggedly and dully as if my name had been Henry James Pye." He was the first poet laureate to receive a fixed salary of £270 instead of the historic tierce of Canary wine. After his death, Pye remained one of the unfortunates who have been classified as a "poetaster". As a prose writer, Pye was far from contemptible. He had a fancy for commentaries and summaries. His "Commentary on Shakespeare's commentators", and that appended to his translation of the Poetics, contain some noteworthy matter. A man, who, born in 1745, could write "Sir Charles Grandison is a much more unnatural character than Caliban," may have been a poetaster but was certainly not a fool. He died in Pinner, Middlesex on 11 August 1813. He is buried in Pinner's parish church of St John the Baptist. Pye married twice. He had two daughters by his first wife. He married secondly in 1801 Martha Corbett, by whom he had a son, Henry John Pye, who in 1833 inherited the Clifton Hall, Staffordshire estate of a distant cousin and who was High Sheriff of Staffordshire in 1840.