Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны (1835–1913)
English poet (1835–1913)
Альфред Остин (30 мамыр 1835 – 2 маусым 1913) – ағылшын ақыны. Теннисонның қайтысынан кейін, басқа үміткерлер дау тудырған немесе құрметтен бас тартқан соң, 1896 жылы ол Лауреат ақыны болып тағайындалды. 1895 жылғы жалпы сайлауда консерваторлардың жетекшісі лорд Солсбериді қолдағандығы үшін марапатталғаны айтылды. Остинның өлеңдері бүгінде көбінесе еске алынбайды, оның ең танымал туындылары – табиғатты жырлайтын прозалық идиллиялар. Уилфред Скавен Блант оның туралы: «Ол өткір және жылдам ойлайтын, дінтану және ғылым саласындағы білімі мол адам. Оның өлеңдерінің осыншалықты нашар болуы таңғажайып, тіпті одан да ақылға сыймайтын нәрсе – оның оларды мәңгілік деп ойлауы» деп жазды.
Alfred Austin (30 May 1835 – 2 June 1913) was an English poet who was appointed Poet Laureate in 1896, after an interval following the death of Tennyson, when the other candidates had either caused controversy or refused the honour. It was claimed that he was being rewarded for his support for the Conservative leader Lord Salisbury in the General Election of 1895. Austin's poems are little remembered today, his most popular work being prose idylls celebrating nature. Wilfred Scawen Blunt wrote of him, “He is an acute and ready reasoner, and is well read in theology and science. It is strange his poetry should be such poor stuff, and stranger still that he should imagine it immortal.”
Отбасы
1865 жылы 14 қарашада Остин Лондонның Сент-Мэрилебон шіркеуінде Томас Хоман Мулок пен Франсис София Берридің оныншы баласы Хестер Джейн Хоман Мулокқа үйленді. Автобиографиясында Остин олардың қалай танысқаны туралы қызықты оқиғаны баяндайды. Флоренциядағы досы Иса Благденнің альбомында жас әйелдің суретін көріп, ол: "Бұл кім?" деп сұрады. Оған: "Егер мүмкіндігің болса, осы қызға үйленуің керек" деген жауап келді. Остин үйге таныстыру хатын алып келді, оның арқасында Гертфордширдегі шағын үйінде Хестер (суреттегі жас келіншек), оның әпкесі және олардың серігі, сондай-ақ олардың досы Томас Адольф Троллоп, Энтони Троллоптың інісі, оларды күтіп алды. Екінші кездесуде Хестер Альфредке күйеуге сұрады. Журналист және жазушы ретінде Остин өмірінің бар кезеңінде әйелінен тұрақты көмек пен қолдау алды. Ол 1929 жылы 23 қыркүйекте Кенсингтондағы үйінде күрт қайтыс болды. Оның туыстарының арасында Полярлық саяхатшы капитан Джордж Мюлок және британдық дипломат сэр Говард Уильям Кеннард (1878–1955), Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Польшадағы британдық елшісі болды.
On 14 November 1865 Austin married Hester Jane Homan Mulock, tenth child of Thomas Homan Mulock and Frances Sophia Berry at St Marylebone Parish Church, London. In his Autobiography, Austin gives a curious account of how they met. Seeing the photograph of a young lady in an album belonging to his friend Isa Blagden in Florence, he had asked: "Who is that?" and received the reply, "The girl you ought to marry, if you can." Austin brought home a letter of introduction, the presentation of which led to his receiving at his cottage in Hertfordshire Hester (the young lady in the photograph), her sister and their chaperon, together with their friend Thomas Adolphus Trollope, brother of Anthony Trollope. At a second visit Hester became engaged to Alfred. Throughout his career as journalist and writer Austin derived constant help and support from his wife. She died suddenly on 23 September 1929 at her residence in Kensington. His nephews included the Polar Explorer Captain George Mulock and British diplomat Sir Howard William Kennard (1878–1955), British Ambassador to Poland at the outbreak of the Second World War.
Поэзия
1861 жылы поэзия мен көркем әдебиетте екі сәтсіз тырысыстан кейін, ол "Сезон: сатира" атты туындысымен жазушы ретінде алғашқы көзге түскендігін дәлелдеді. Бұл шығарма өткір тұжырымдамаларымен ерекшеленді және зиялылық және байқағыштық жағынан үміттендірді. 1870 жылы ол сатиралық рухта жазылған "Кезең поэзиясы" атты сын жинағын жариялады, онда Теннисон, Браунинг, Мэтью Арнольд және Суинбернге кездейсоқ сын бағыттады. Бұл кітап сол кезде қызу пікірталас тудырды, бірақ оның объективтілігінің жетіспеуі оның бағаларының әбден сынсыз болғанын көрсетті. Сол замандағы сыншы Уолтер Уайт Остин стилінің «тазалығын» жоғары бағалады: «Ол әсерлі, жасанды емес ағылшын тілінде жазады; оның мағынасы әрқашан түсінікті. Ол Теннисонның сөздерді шеберлікпен қолдануын еліктеуге тырыспады; оның жолдары сирек «ерекше сәнділіктермен» безендірілген. Бірақ олар әрқашан әдемі, кейде керемет күшті және шынайы. [ ] Оның поэзиясының тартымдылығының бірі – табиғатты сипаттаудағы жаңалық пен айқындылықта. Ол Альпі тауларының ұлы пейзаждарын шебер суреттеді, бірақ оның ең сәнді суреттері – ағылшын далалары мен ормандары. » Сыншы Джордж Сентсбери «Альфред Остин поэзия лауреаты атағына лайық емес» деген жалпы пікірмен келіссе де, оны «шын мәнінде күшті және тәжірибелі проза жазушысы, сондай-ақ өлеңдегі қарапайым форманың шебері» деп санады. Ол Остин «Князь Люцифер» және «Адам трагедиясы» сияқты ұзақ өлеңдерді жаза алатынын» және «лирикадағы күш пен құштарлықтың» белгілі бір деңгейіне жете алатынын» жазды. Лауреат ақын ретінде оның ағымдық өлеңдері жағымсыз пікірлерден құтыла алмады; 1896 жылғы Джеймсон рейдіне арналған асығыс өлең осының жарқын мысалы болды. Оның «Флодден Филд» атты драмасы 1903 жылы «Иеміздің театры» сахнасында қойылды, ал Александр Маккензидің «Корольдік әндер» жинағына қосқан үлесі (1899) Остинның «Даналықпен, ізгілікпен, рақыммен» атты мерекелік өлеңіне музыкалық қосымша болды.
In 1861, after two false starts in poetry and fiction, he made his first noteworthy appearance as a writer with The Season: a Satire, which contained incisive lines, and was marked by some promise both in wit and observation. In 1870 he published a volume of criticism, The Poetry of the Period, which was conceived in the spirit of satire, and attacked Tennyson, Browning, Matthew Arnold and Swinburne in an unrestrained fashion. The book aroused some discussion at the time, but its lack of balance meant that its judgments were extremely uncritical. A contemporary critic, Walter Whyte, praised the "purity" of Austin's style: "He writes sound unaffected English; his meaning is always transparent. He has not sought to emulate Tennyson's exquisite elaboration of diction; his lines are seldom jewelled by 'curious felicities.' But they are always graceful, and sometimes admirably vigorous and hearty. [ ] One of the charms of his poetry lies in the freshness and vividness of his descriptions of Nature. He has dealt powerfully with the grandeurs of Alpine scenery, but his happiest pictures are of English fields and woods." The critic George Saintsbury, while endorsing the general view that "Alfred Austin hardly deserved to be made poet laureate," found him "a really vigorous and accomplished writer of prose, and a tolerable master of unambitious form in verse." Austin, he wrote, "could keep up poems of some length like Prince Lucifer and The Human Tragedy," and approach a modicum of "vigour and passion in lyric." As poet laureate, his topical verses did not escape negative criticism; a hasty poem written in praise of the Jameson Raid in 1896 being a notable instance. A drama by him, Flodden Field, was performed at His Majesty's theatre in 1903, and Alexander Mackenzie's contribution to Choral Songs in Honour of Her Majesty Queen Victoria (1899) was a setting of Austin's occasional poem "With wisdom, goodness, grace".
Танымал мәдениетте
Остин 1896 жылғы 20 ақпанда жарияланған "Vanity Fair" журналындағы "Spy" салған карикатураның нысаны болды. Ол 1906 жылы Л. Франк Баумның "Джон Доу және Херуб" романында "Сэр Остед Альфрин" болып бейнеленді. Ван Моррисонның 1980 жылғы "Common One" альбомының бірінші трегі болған "Haunts of Ancient Peace" әні, Остиннің 1902 жылғы "Haunts of Ancient Peace" кітабынан атауын алды.
Austin was the subject of a Vanity Fair cartoon by Spy published on 20 February 1896. He was caricatured as "Sir Austed Alfrin" by L. Frank Baum in his 1906 novel John Dough and the Cherub. Van Morrison's song "Haunts of Ancient Peace", the first track on his 1980 album Common One, got its title from Austin's 1902 book Haunts of Ancient Peace.