Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыста Американың өндірушілері тарихтағы ең ірі әскери-өнеркәсіптік күш-жігерге қатысты. Ұшақ жасаушы компаниялар бір уақытта бірнеше ғана ұшақ шығарып, кейін құрастыру желілерінде мыңдаған ұшақ жасауға көшті. Ұшақ жасау өнеркәсібі бес жыл ішінде Америка өнеркәсіптерінің арасында 41-ші орыннан бірінші орынға көтерілді. 1939 жылы АҚШ әскері үшін жалпы ұшақ өндірісі 3000-нан аз болды. Соғыс аяқталғанға дейін Америка 300 мың ұшақ өндірді. Екінші дүниежүзілік соғыс сияқты өнеркәсіптік соғыс болған емес. Бұл соғыс мылтықтан гөрі машина жасау шеберханаларының арқасында жеңіліс тапты. 1939 жылдың қаңтар айында президент Франклин Д. Рузвельт Конгреске Армия Әуе корпусы үшін ұшақтар сатып алуға 300 миллион доллар жұмсауға рұқсат беруді сұрады. Сол кезде Корпустың барлығында шамамен 1700 ұшақ болды. Конгресс жауап беріп, 3251 ұшақ сатып алуға рұқсат берді. Американың ұшақ өнеркәсібіне соғыстың басында британдықтар мен француздардың өздерінің отандық өндірісін толықтыру үшін ұшақтарға деген сұранысы серпіліс берді. 1939 жылғы Бейтараптық заңы соғысушы мемлекеттерге АҚШ өндірушілерінен қару-жарақ алуға рұқсат берді, егер олар қолма-қол ақшамен төлесе және өз көліктерін пайдаланса – «ақша және тасымалдау» принципі. Британдықтардың сатып алу комиссиясы соғысқа дейін ұшақтарды сатып алуды ұйымдастыру үшін құрылған, ал британдықтар мен француздар тікелей өндірушілермен, қаржы резервтерінен төлей отырып келісім жасады. Франция Германияның басып алуынан кейін ұшақтарға жасалған көптеген тапсырыстар британдықтарға өтті. 1940 жылға қарай британдықтар 1,2 миллиард долларлық ұшаққа тапсырыс берді. Бұл Солтүстік Американың P-51 Mustang сияқты кейбір ұшақтардың еуропалық талаптарға сәйкес жобаланып, кейін АҚШ-та қабылдануына әкелді. Ұшақтарға деген қажеттілігінен туындаған жағдай, ағылшын-француз комиссиясы АҚШ армиясының келісімшарттарын жеңе алмаған өндірушілерден де жобалар тапсырыс берді, мысалы, Martin Model 167. Американың ұшақ өнеркәсібі соғыстың талаптарына бейімделе алды. 1939 жылы келісімшарттарда бір сменалық өндіріс көзделген, бірақ оқытылған жұмысшылардың саны артқан сайын, зауыттар алдымен екі, содан кейін үш сменалық кестеге көшті. Үкімет өндірістік қуаттылықты және біліктілікті дамытуға көмектесті, өндірушілерге «білім беру тапсырыстарын» орналастырып, жеке компаниялар пайдалануы үшін жаңа мемлекеттік зауыттар салды. Ұшақ компаниялары басқа өндірушілердің жобаларын өндірді; B-17 Flying Fortress ұшағы Boeing (жобалаушысы), Lockheed Vega және Douglas Aircraft компанияларында жасалды. Автомобиль өндіруші компаниялар ұшақ құрамдас бөліктерін және толық ұшақтарды өндіру жобаларына қосылды. Ford Willow Run өндіріс кешенін құрып, Consolidated B-24 Liberator ұшақтарын және басқа зауыттарда құрастырылатын бөлімдерді өндірді.
America's manufacturers in World War II were engaged in the greatest military industrial effort in history. Aircraft companies went from building a handful of planes at a time to building them by the thousands on assembly lines. Aircraft manufacturing went from a distant 41st place among American industries to first place in less than five years. In 1939, total aircraft production for the US military was less than 3,000 planes. By the end of the war, America produced 300,000 planes. No war was more industrialized than World War II. It was a war won as much by machine shops as by machine guns. In January 1939, President Franklin D. Roosevelt appealed to Congress for $300 million to be spent on procuring aircraft for the Army Air Corps. At the time the Corps had approximately 1,700 aircraft in total. Congress responded and authorized the procurement of 3,251 aircraft. The American aircraft industry was given impetus at the early part of the war by the demand from the British and French for aircraft to supplement their own domestic production. The 1939 Neutrality Act permitted belligerents to acquire armaments from US manufacturers provided they paid in cash and used their own transportation "cash and carry". The British Purchasing Commission had been set up prior to the war to arrange purchase of aircraft and the British and French dealt directly with manufacturers paying from their financial reserves. After France fell to Germany, many of the orders for aircraft were taken over by the British. By 1940, the British had ordered $1,200,000,000 worth of aircraft. This led to some aircraft, such as the North American P 51 Mustang, being designed and produced to meet European requirements and then being adopted by the US. In their need for aircraft the Anglo French commission also ordered designs from manufacturers that had failed to win US Army contracts e. g. the Martin Model 167. The American aircraft industry was able to adapt to the demands of war. In 1939 contracts assumed single shift production, but as the number of trained workers increased, the factories moved to first two and then a three shift schedules. The government aided development of capacity and skills by placing "Educational orders" with manufacturers, and new government built plants for the private firms to use. Aircraft companies built other manufacturer's designs; the B 17 Flying Fortress was built by Boeing (the designer), Lockheed Vega, and Douglas Aircraft. Automotive companies joined schemes to produce aircraft components and also complete aircraft. Ford set up the Willow Run production facility and built complete Consolidated B 24 Liberators as well as sections to be assembled at other plants.
Талдау
Уильям С. Кнудсен, Рузвельт әкімшілігімен соғыс өндірісін ұйымдастыру үшін Өндіріс басқармасының төрағасы және Ұлттық қорғаныс кеңесші комиссиясының мүшесі етіп тағайындалған автомобиль өнеркәсібінің басшысы, "Біз жеңіске жеттік, себебі біз жауды ешқашан көрмеген және тіпті ойламаған өндіріс көшкінімен басып тастадық" деді.