Виктор де Лапрад: Француз ақыны мен сыншысы

Кіріспе

Француз ақыны және сыншысы (1812–1883)

Пьер Мартин Виктор Ришар де Лапрад (13 қаңтар 1812 – 13 желтоқсан 1883), Виктор де Лапрад ретінде белгілі, француз ақыны және сыншысы болған.

Өмірбаян

Ол Монбрисон қаласында, Лоар өңірінде, қарапайым провинциялық отбасында дүниеге келді. Лиондағы білімін аяқтағаннан кейін, 1839 жылы «Мадленнің хош иісі» (Les Parfums de Madeleine) атты діни өлеңдер жинағын жариялады. 1840 жылы «Иисус ашуы», 1841 жылы «Психе» атты діни фантастикалық туындысы, ал 1844 жылы «Одалар мен өлеңдер» (Odes et poèmes) шығармалары жарық көрді. 1845 жылы Лапрад әдеби зерттеу миссиясымен Италияға сапар шекті, ал 1847 жылы Лиондағы француз әдебиеті профессоры болып тағайындалды. 1857 жылғы сайлауда Француз академиясы бір дауыспен Эмиль Ожиеге басымдық берді, бірақ келесі жылы Лапрад Альфред де Мюссе босатқан орынды иеленді. 1861 жылы Лапрад Екінші Империяны сатиралық өлеңімен (Les Musées d'Etat) сынағандықтан Лиондағы қызметінен алынды, ал 1871 жылы консерватор ретінде Ұлттық Ассамблеяға сайланды. Монбрисон қаласында оның құрметіне ескерткіш орнатылды. Жоғарыда аталғандардан басқа, Лапрадтың поэзиялық туындыларына «Евангелия өлеңдері» (Poèmes évangéliques, 1852), «Батырлық идиллиялар» (Idylles héroïques, 1858), «Үнсіздіктің дауыстары» (Les Voix du silence, 1864), «Пернетт» (Pernette, 1868), «Азаматтық өлеңдер» (Poèmes civiles, 1873), «Әкенің кітабы» (Le Livre d'un père, 1877), «Вариациялар» (Varia) және «Қоштасу кітабы» (Livre des adieux, 1878-1879) кіреді. Оның прозалық шығармаларына «Адвокаттың зихи құлықтары» (Des habitudes intellectuelles de l'avocat, 1840), «Өнер және мораль туралы сұрақтар» (Questions d'art et de morale, 1861), «Християндыққа дейінгі табиғатқа деген сезім» (Le Sentiment de la nature, avant le Christianisme, 1866), «Заманауилер арасында» (Chez les modernes, 1868) және «Либералдық білім» (Education libérale, 1873) жатады. Кейбір туындылары лекция ретінде оқылғаннан кейін жарияланған. Сондай-ақ, ол «Екі әлемнің шолуы» (Revue des deux mondes) және «Париж шолуы» (Revue de Paris) журналдарына мақалалар жазды. Лапрад француз провинциялық өмірін, оның мәдениетін, дінін және тұрақты патриотизмін зерттеді. Оның поэзиясы Шатобриан және Альфонс де Ламартин мектебіне жатады, классикалық үлгілерді еліктейді, идеалға ұмтылыспен шабыттандырылады және құдайлықты көрсететін табиғатқа табынады. Дегенмен, ол кең танымалдылыққа ие бола алмады. Оның туындылары ағылшын Көл мектебімен ұқсастықтары бар. Лапрадтың прозалық сын-пікірлері классикалық және метафизикалық зерттеулерден, сондай-ақ еуропалық әдебиетке кеңінен түсініктемелерден тұрады. Ол ирония мен күмәнді ұнатпады, бұл оны 18 ғасыр әдебиетін төмен бағалауға әкелді.

He was born at Montbrison, Loire, of a modest provincial family. After completing his studies at Lyon, he produced, in 1839, a small volume of religious verse, Les Parfums de Madeleine. This was followed in 1840 by La colère de Jesus, in 1841 by the religious fantasy of Psyche, and in 1844 by Odes et poèmes. In 1845 Laprade visited Italy on a mission of literary research, and in 1847 he was appointed professor of French literature at Lyon. The Académie française, by a single vote, preferred Émile Augier at the election in 1857, but in the following year Laprade was chosen to fill the place vacated by Alfred de Musset. In 1861 Laprade was removed from his post at Lyon owing to the publication of a poem satirising the Second Empire (Les Musées d'Etat), and in 1871 was elected to the National Assembly as a conservative. A statue was erected in his memory at Montbrison. Besides those named above, Laprade's poetic works include Poèmes évangéliques (1852), Idylles héroïques (1858), Les Voix du silence (1864), Pernette (1868), Poèmes civiles (1873), Le Livre d'un père (1877), Varia and Livre des adieux (1878 1879). His prose works include Des habitudes intellectuelles de l'avocat (1840), Questions d'art et de morale (1861), Le Sentiment de la nature, avant le Christianisme in 1866, Chez les modernes in 1868, and Education libérale in 1873. In some cases these works had been previously printed after delivery as a lecture. He also contributed articles to the Revue des deux mondes and the Revue de Paris. Laprade's subject was French provincial life, its culture, its piety, and its sober patriotism. His poetry belongs to the school of Chateaubriand and Alphonse de Lamartine, imitating classical models, inspired by a sense of the ideal, and worshipping nature as revealing the divine. However, he never attained a great level of popularity. His work has much in common with the English Lake School. Laprade's prose criticisms consist of classical and metaphysical studies, as well as wide ranging commentary on European literature. He disliked irony and skepticism, which probably lead him to underrate 18th century literature.