Авраам Линкольнге жасалған қастандық ісіндегі Мэри Сурратттың ролі

Кіріспе

Америкалық пансионат иесі, адам өлтіруге қастандық жасады (1823–1865)

Америкалық тарихшы

Мэри Элизабет Дженкинс Сурратт (1820 немесе 1823 жылдың мамыр айы – 1865 жылдың 7 шілдесі) – Вашингтон қаласындағы американдық пансионат иесі, ол 1865 жылы АҚШ президенті Авраам Линкольнге жасалған қастандыққа қатысқаны үшін сотталды. Өлім жазасына кесілген ол асылып, АҚШ федералды үкіметі тартқан алғашқы әйел адам болды. Өліміне дейін өзінің кінәсіз екенін айтты, ал оған қарсы іс әлі де даулы болып қана қоймай, күрделі мәселе болып табылады. Сурратт Джон Сурраттың анасы болды, ол кейіннен осы қастандық ісі бойынша сотталды, бірақ кінәлі деп табылған жоқ. 1820 жылдары Мэриленд штатында дүниеге келген Сурратт жас кезінде католицизм дініне кірді және өмірінің соңына дейін осы дінді ұстанды. 1840 жылы Джон Харрисон Сурратқа тұрмысқа шығып, үш балалары болды. Кәсіпкер Джон мейрамхана, қонақ үй және пансионат иесі болды. Сурраттар Америка Конфедерациялық Штаттарына көңіл бөліп, мейрамханаларында конфедерациялықтарды жиі қабылдады. 1862 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін Сурратт оның мүлкін басқаруға мәжбүр болды. Көмексіз осы жұмыстың ауырлығына шыдамаған Сурратт Вашингтон қаласындағы үйіне көшіп, оны пансионат ретінде ашты. Сол жерде ол Джон Уилкс Бутпен танысты. Бут пен оның серіктері Джордж Атзеродт және Льюис Пауэлл пансионатқа жиі келіп тұрды. Линкольнді өлтіруге дейін Бут Сурратпен сөйлесіп, оған пәтер жалдаған Джон М. Ллойдқа арналған бинокльді тапсырды. Линкольн қастандық құрбаны болғаннан кейін Сурратт тұтқындалды, ал келесі айда оның ісі әскери трибуналда қарастырылды. Ол негізінен Ллойдтың көрсетуіне сүйене отырып сотталды, ол Сурратт өзіне "оқ атар қаруларын" дайындауды бұйырғанын айтты, сондай-ақ Луис Джей Вайхманн Сурратт пен Буттың қарым-қатынасы туралы куәлік берді. Соттағы тоғыз судьяның бесеуі президент Эндрю Джонсоннан Сурраттты жасы мен жынысына байланысты кешіруді сұрады. Джонсон оған кешірім бермеді, бірақ ол кешірім туралы өтінішті алған-алмағаны туралы мәліметтер әртүрлі. Сурратт 1865 жылдың 7 шілдесінде асылып, кейін Маунт-Оливет зиратына жерленді.

Mary Elizabeth Jenkins Surratt (1820 or May 1823 – July 7, 1865) was an American boarding house owner in Washington, D. C., who was convicted of taking part in the conspiracy which led to the assassination of U. S. President Abraham Lincoln in 1865. Sentenced to death, she was hanged and became the first woman executed by the U. S. federal government. She maintained her innocence until her death, and the case against her was and remains controversial. Surratt was the mother of John Surratt, who was later tried in the conspiracy, but was not convicted. Born in Maryland in the 1820s, Surratt converted to Catholicism at a young age and remained a practicing Catholic for the rest of her life. She wed John Harrison Surratt in 1840 and had three children with him. An entrepreneur, John became the owner of a tavern, an inn, and a hotel. The Surratts were sympathetic to the Confederate States of America and often hosted fellow Confederate sympathizers at their tavern. Upon her husband's death in 1862, Surratt had to manage his estate. Tired of doing so without help, Surratt moved to her townhouse in Washington, D. C., which she then ran as a boardinghouse. There, she was introduced to John Wilkes Booth. Booth visited the boardinghouse numerous times, as did George Atzerodt and Lewis Powell, Booth's co conspirators in the Lincoln assassination. Shortly before killing Lincoln, Booth spoke with Surratt and handed her a package containing binoculars for one of her tenants, John M. Lloyd. After Lincoln was assassinated, Surratt was arrested, then tried by a military tribunal the following month, along with the other conspirators. She was convicted primarily due to the testimonies of Lloyd, who said that she told him to have the "shooting irons" ready, and Louis J. Weichmann, who testified about Surratt's relationships with Booth. Five of the nine judges at her trial asked that Surratt be granted clemency by President Andrew Johnson because of her age and sex. Johnson did not grant her clemency, though accounts differ as to whether or not he received the clemency request. Surratt was hanged on July 7, 1865, and later buried in Mount Olivet Cemetery.

Ерте өмір

Мэри Элизабет Дженкинс (крещениедегі есімі Мария Евгения) 1823 жылы Мэриленд штатының оңтүстігіндегі Ватерлоо қаласына жақын жердегі темекі шаруашылығында Арчибальд пен Элизабет Энн (құрметті әкесі Вебстер) Дженкинстің отбасында дүниеге келді. Айдың нақтысы белгісіз, бірақ көптеген дереккөздер мамыр айы деп көрсетеді. Әкесі протестант, анасы епископальдық болғанымен, Сурратт 1835 жылдың 25 қарашасында Вирджиния штатының Александрия қаласындағы жекеменшік католик қыздар интернаты – «Жас қыздар академиясына» оқуға түсті. Ол төрт жыл академияда білім алды. Оның отбасы 1600 жылдардың соңында Мэрилендке қоныстанған. Нилдер шаруашылықтарын балалары арасында бөлісіп, Сурратт олардың бір бөлігін мұраға алды. Джон үйлену алдында католицизм дінін қабылдады, Мэриленд штатының Оксон Хилл қаласында диірмен сатып алып, сонда көшіп барды. Ричард Нил 1843 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды, ал бір айдан кейін Джон Фоксхоллға іргелес жерді сатып алды, ал Нил шаруашылығының қалған бөлігін Джонға берді. Мэри Сурратт Оксон Хиллдегі (1850 жылы салынған) Сент-Игнатиус шіркеуін салуға қаражат жинаумен айналысты, бірақ Джон әйелінің діни қызметіне көңілі тоймады. Оның мінез-құлқы келесі жылдары нашарлады. Джон көп ішімдік ішіп, қарыздарын төлемей, ашушаң және зорлыққа бейім болды. 1851 жылы Нилдердің шаруашылық үйі өртеніп кетті (өрттің себебін қашқан құлдың салғаны деп күдіктелді). Джон Оранж және Александрия темір жолында жұмысқа орналасты. Мэри балаларымен бірге жақын жердегі Клинтон қаласындағы туысы Томас Дженкинстің үйіне көшіп барды. Бір жыл ішінде Джон қазіргі Клинтон қаласының маңындағы егістік жерді сатып алып, 1853 жылы онда мейрамхана мен қонақүй салды. Бастапқыда Мэри өзі мен балаларын жаңа тұрғын үйге көшіруден бас тартты. Ол ескі Нил шаруашылығында тұрып қалды, бірақ Джон 1853 жылдың мамырында Нил шаруашылығы мен Фоксхоллды қарыздарын төлеу үшін сатты, соның салдарынан желтоқсан айында онымен бірге қайта оралуға мәжбүр болды. Джон мейрамханадан және басқа мүлікті сатудан түскен ақшаға 1853 жылдың 6 желтоқсанында Вашингтондағы 541 H көшесіндегі (қазіргі 604 H St. 2024) таунхаусты сатып алып, оны жалға беруге берді. 1854 жылы Джон мейрамханасына қосымша қонақүй салып, оны «Сурратт қонақ үйі» деп атады. Сол жылы мейрамхананың маңындағы аймақ ресми түрде Сурратсвилл деп аталды. Саяхатшылар Branch Road (қазіргі Branch Avenue) жолымен солтүстікке Вашингтонға, Piscataway Road (оңтүстік-батысқа қарай Piscataway) жолымен оңтүстік-шығысқа қарай Верхний Марлбороға дейін Woodyard Road (солтүстік-шығысқа қарай Woodyard Road) жолымен жүре алатын. Сурратсвилл жақсы танымал торап болғанымен, онда көп нәрсе болған жоқ: тек мейрамхана, пошта бөлімі (мейрамхана ішінде), ұстахана және оншама үй (олардың кейбіреуі ағаштан жасалған). Джон Сурратт ауылдың алғашқы пошта бастығы болды. Ол жерлерін сату, қарыздарын төлеу және жаңа кәсіптер ашу арқылы отбасының меншігін кеңейтті. Отбасы үш баласын да жақын маңдағы католик мектеп-интернатына оқуға жіберуге жеткілікті қаражат жинады. Алайда, отбасының қарызы көбейіп, Джонның ішімдік ішуі нашарлады. 1856 жылы Джон қарызын өтеу үшін тағы бір жерді сатып жіберді. 1857 жылы Сурратт отбасының бұрынғы кең көлемді иеліктерінің барлығын сатты. Сол жылы олар Вашингтон қаласындағы үйлеріне кепілдік ретінде ақша алып, бір кездері үйді 1000 доллар несиеге кепілдік ретінде пайдаланды. Олар өздерінің қонақүйінде өздерінің жақтастарын жиі қарсы алатын. Сурратт мейрамханасы Конфедерация тыңшыларының қауіпсіз үйі ретінде пайдаланылды және кем дегенде бір автор Мэридің бұл туралы «де-факто» білімі болған деген қорытындыға келді. 1861 жылдың 7 наурызында, Абрахам Линкольн АҚШ президенті болып сайланғаннан кейін үш күн өткен соң, Исаак Мэрилендтен Техасқа сапар шегіп, Конфедеративтік Штаттар армиясына (33-ші кавалерия немесе Даффтың партизандық рейнджерлері, 14-ші кавалерия батальонында қызмет етті) кірді. Джон 1861 жылдың шілдесінде Сент-Чарльз колледжінде оқуын тастап, Конфедерацияның құпия қызметіне хат тасушы болды, ол жау шекарасынан хабарлар, ақша және контрабанданы алға-артқа жылжытты. Конфедерацияның Сурратсвиллдегі және оның айналасындағы іс-әрекеттері Одақ үкіметінің назарын аударды. 1861 жылдың соңында Одақ барлау қызметінің детективы Лафайетт С. Бейкер және 300 одақ сарбаздары Сурратсвиллге қоныстанды және Сурратттар мен басқаларды Конфедерациялық қызметтері үшін тергеді. Ол аймақтағы үлкен Конфедерациялық хат тасушылар желісінің бар екенін анықтады, бірақ кейбір тұтқынға алулар мен ескертулерге қарамастан, хат тасушылар желісі бұзылмады. 1862 жылдың 26 тамызында (дәйеккөздер күні туралы келіспейді) қайтыс болды. Өлімнің себебі инсульт. Сурратт отбасының істері өте қиын қаржылық жағдайда болды. Лафайетт Бейкер 1862 жылы Сурратсвиллге қайтадан кірді, және бірнеше пошта бастықтары адалсыздық үшін қызметтен алынды.

Mary Elizabeth Jenkins (baptismal name, Maria Eugenia) was born to Archibald and Elizabeth Anne (née Webster) Jenkins on a tobacco plantation near the southern Maryland town of Waterloo or 1823. There is uncertainty as to the month as well, but most sources say May. Although her father was a nondenominational Protestant and her mother Episcopalian, Surratt was enrolled in a private Roman Catholic girls' boarding school, the Academy for Young Ladies in Alexandria, Virginia, on November 25, 1835. She stayed at the Academy for Young Ladies for four years, His family had settled in Maryland in the late 1600s. The Neales divided their farm among their children, and Surratt inherited a portion of it. John converted to Roman Catholicism prior to the marriage, John purchased a mill in Oxon Hill, Maryland, and the couple moved there. Richard Neale died in September 1843, and a month later, John purchased of land adjoining Foxhall. having shortly before her death deeded the remainder of the Neale farm to John. Mary Surratt became involved in raising funds to build St. Ignatius Church in Oxon Hill (it was constructed in 1850), but John was increasingly unhappy with his wife's religious activities. His behavior deteriorated over the next few years. John drank heavily, often failed to pay his debts, and his temper was increasingly volatile and violent. In 1851, the Neale farmhouse burned to the ground (an escaped family slave was suspected of setting the blaze). John found work on the Orange and Alexandria Railroad. Mary moved with her children into the home of her cousin, Thomas Jenkins, in nearby Clinton. Within a year, John purchased of farmland near what is now Clinton, and by 1853, he constructed a tavern and an inn there. Mary initially refused to move herself and the children into the new residence. She took up residence on the old Neale farm, but John sold both the Neale farm and Foxhall in May 1853 to pay debts and she was forced to move back in with him in December. With the money he earned from the tavern and sale of his other property, on December 6, 1853, John Surratt bought a townhouse at 541 H Street ( Now known as 604 H St. 2024) in Washington, D. C., and began renting it out to tenants. In 1854, John built a hotel as an addition to his tavern and called it Surratt's Hotel. The area around the tavern was officially named Surrattsville that same year. Travelers could take Branch Road (now Branch Avenue) north into Washington, D. C.; Piscataway Road southwest to Piscataway; or Woodyard Road northeast to Upper Marlboro. Although Surrattsville was a well known crossroads, the community did not amount to much: just the tavern, a post office (inside the tavern), a forge, and a dozen or so houses (some of them log cabins). John Surratt was the hamlet's first postmaster. He expanded his family's holdings by selling off land, paying down debt, and starting new businesses. The family had enough money to send all three children to nearby Roman Catholic boarding schools. The family's debts continued to mount, however, and John Sr.'s drinking worsened. John sold another of land in 1856 to pay debts. By 1857, Surratt had sold all but of the family's formerly extensive holdings Most of the family's slaves were also sold to pay debts. The couple also borrowed money that same year against their townhouse in Washington, DC, and at some point used the property as collateral for a $1,000 loan. and their tavern regularly hosted fellow sympathizers. The Surratt tavern was being used as a safe house for Confederate spies, and at least one author concludes that Mary had "de facto" knowledge of this. On March 7, 1861, three days after Abraham Lincoln's inauguration as President of the United States, Isaac left Maryland and traveled to Texas, where he enlisted in the Confederate States Army (serving in the 33rd Cavalry, or Duff's Partisan Rangers, 14th Cavalry Battalion). John Jr. quit his studies at St. Charles College in July 1861 and became a courier for the Confederate Secret Service, moving messages, cash, and contraband back and forth across enemy lines. The Confederate activities in and around Surrattsville drew the attention of the Union government. In late 1861, Lafayette C. Baker, a detective with the Union Intelligence Service, and 300 Union soldiers camped in Surrattsville and investigated the Surratts and others for Confederate activities. He quickly uncovered evidence of a large Confederate courier network operating in the area, but despite some arrests and warnings, the courier network remained intact. or August 26 in 1862 (sources differ as to the date). The cause of death was a stroke. The Surratt family affairs were in serious financial difficulties. Lafayette Baker swept through Surrattsville again in 1862, and several postmasters were dismissed for disloyalty,

Джонның жұмысынан босатылуы Сурратт отбасына қаржылық дағдарыс әкелді. 1864 жылға қарай Мэри Сурратт күйеуінің төленбеген қарыздары мен нашар бизнес мәмілелері оны көптеген кредиторлармен қалдырғанын анықтады. Ол қаладан Конфедерациялық жақтастармен кездесіп отырғанда, оның ұлы отбасы үшін ақша табу үшін көкөністер сатқан. Мэри шаруашылықты, мейрамхананы және басқа да бизнестерді ұлының көмегісіз жүргізуден шаршады. 1864 жылдың күзінде ол қалаға таунхаусына көшуді ойлай бастады. Екінші қабатта алдыңғы және артқы қонақ бөлмелері болды, артқы бөлме Мэри Сурратттың жатын бөлмесі ретінде пайдаланылды. Үшінші қабатта екі бөлме болды: алдыңғы жағында екі және артқы жағында үлкенірек бөлме. Төртінші қабат, мансарда саналатын, екі үлкен және бір кішкентай бөлмелерді қамтыды, оларды қызметші пайдаланды. 1864 жылдың 1 қарашасында Анна мен Джон кіші онда тұруға көшті. Мэри Сурратт өзі 1 желтоқсанда үйге көшіп келді. 30 қараша, 8 желтоқсан және 27 желтоқсанда Мэри Сурратт «Daily Evening Star» газетінде жалдамалы тұрғындарды іздеді. Ол бастапқыда тек жеке таныс немесе достары ұсынған жалдамалы тұрғындарды қалағанын айтқан, бірақ жарнамаларында «4 мырзаға бөлмелер бар» деді. Кейбір ғалымдар Сурратттың қалаға көшуіне қатысты сұрақтар көтерді. Тарихшылар Кейт Ларсон мен Рой Чамли Сурратттың оның және оның ұлының тыңшылық қызметін дамыту үшін қалаға көшкенін дәлелдейтін нақты дәлел болмаса да, мұндай пікірді айтуға болады деп атап өтті.

Құрлық

Луис Вейхман 1864 жылғы 1 қарашада Сурраттың пансионатына көшіп келді. 1864 жылғы 23 желтоқсанда доктор Сэмюэл Мадд Джон Сурратт кішіні Джон Уилкс Бутпен таныстырды. Бут Джон кішіні Линкольнді ұрлауға қатысты құпия жоспарына тартып алды. Конфедерация агенттері пансионатқа жиі келе бастады. Бут Линкольнді ұрлау мақсатымен келесі бірнеше айда пансионатқа көп рет барды, сондай-ақ 1865 жылдың қаңтар және ақпан айларында да бірнеше рет келді. Ол 1865 жылғы ақпанда Сурратт пансионатында бір түн немесе бірнеше түн тұрды (көздер әртүрлі айтады), бірақ ол көп ішетін адам екенін көрсетті, сондықтан Сурратт оны бірнеше күннен кейін пансионаттан қуды. Дегенмен, ол кейін де сол үйге жиі келіп тұрды. Пауэлл баптист динінің уағызшысы болып көрініп, 1865 жылғы наурыз айында пансионатта үш күн болды. Дэвид Херольд та бірнеше рет үйге келіп тұрды. 11 сәуірде Мэри Суррат карета жалдап, Сурраттың тавернасына барды. Ол бұрынғы көршісінен талап еткен қарызын алу үшін барғанын айтты. 14 сәуірде Сурратт Сурраттсвиллдегі отбасылық тавернаға тағы да барып, қарызын өндіріп алуға ниеттенгенін мәлімдеді. Ол қаладан кетер алдында Бут пансионатқа келіп, онымен жеке сөйлесті. Ол Ллойдке сол түні алуға арналған бинокль салынған қорапты берді. Буттың жоспары Линкольнді өлтіру, Атцеродт вице-президент Эндрю Джонсонды, ал Пауэлл Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюордты өлтіру болатын. Бут Линкольнді өлтірді, Атцеродт Джонсонды өлтіруге әрекет етпеді, ал Пауэлл Сьюордты көп рет пышақтады, бірақ оны өлтіре алмады. Линкольнның қазасынан кейін қаладан қашып бара жатқан Бут пен Херольд Сурраттың тавернасынан мылтық пен бинокльді алып кетті.

Тұтқындау және қамауға алу

1865 жылғы 15 сәуірде таңғы сағат 2 шамасында Колумбия округінің полиция қызметкерлері Сурратт пансионатына барып, Джон Уилкс Бут пен Джон Сурратты іздеді. Полицияның неліктен үйге келгені толыққанды түсініксіз. Көптеген тарихшылар Вайхманның досы, Соғыс министрлігінің қызметкері Дэниел Глисонның федералды билік органдарына Суррат үйіне шоғырланған Конфедерацияның қызметі туралы хабарлағанын болжайды, бірақ бұл полицияның федералды агенттердің орнына неліктен сол жерге келгенін түсіндірмейді. Линкольнге жасалған шабуылдан кейін 45 минут өткен соң Джон Сурраттың есімі Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюардқа жасалған шабуылмен байланысты болды. Полиция және полиция маршалы Джон Сурратт кіші туралы іс қағаздарына ие болды және оның Буттың жақын досы екенін білді. Бірақ, кем дегенде бір ғалым бұл байланысты күмәнді деп бағалады. Мэри детективтерге ұлының екі аптадан бері Канадада екенін өтірік айтты. Сондай-ақ, ол Буттың тапсырмасымен бірнеше сағат бұрын тавернаға бір затты жеткізгенін де жасырды. 17 сәуірде Сурраттың көршісі АҚШ әскери билігіне Сурраттың қызметшілерінің бірінің Линкольнге жасалған қастандықтың түні үйге үш адам келгенін және олардың бірінің театрға Бутты атағандығын айтқанын хабарлады. (Қызметшінің күнді жаңылысқандығы анықталды, өйткені Джон Сурратт кіші шындығында Конфедерация генералының тапсырмасымен Нью-Йорк штатының Эльмира қаласында болды). Басқа да мәліметтерде пансионаттың ықтимал қастандық жасаушылардың негізгі кездесу орны екені айтылды. Джон кіші табылмайынша, үйді тінткеннен кейін агенттер Мэридің бөлмесінен Буттың суретін, ол басқа суреттің артында жасырылған, Конфедерация басшыларының, соның ішінде Джефферсон Дэвистің суреттерін, пистолетті, оқ құюға арналған қалыпты және детонаторлық қақпақтарды тапты. Линкольнді өлтіруге қатысты сөз байласу үшін Мэри тұтқындалғанда Пауэлл оның есігіне киім ауыстырып киіп келді. Суррат оны танымайтынын мойындаса да, оның қамауға алынғаннан бастап қайтыс болғанға дейін есігінің алдында екі қарулы күзетші тұрды. Оның бөлмесі басқаларына қарағанда кеңірек болғанымен, жиһазы азырақ болды: сабаннан жасалған төсек, үстел, жуынуға арналған тас, орындық және қамыт. Күнде төрт рет нан, тұздалған шошқа еті, сиыр еті немесе сиыр еті сорпасы, кофе немесе су берілді. Басқа тұтқынға алынған қастандық жасаушылардың бастарына өз-өзіне зиян келтіруіне жол бермеу үшін, матамен қапталған сөмке кигізілді. Кейбір дереккөздер Сурратқа да осы сөмкені кигізгенін айтады. Ол етеккір қан кетуден зардап шегіп, тұтқында болған кезінде әлсіреп қалды. Оған тербеліс кресло берілді және қызы Аннамен кездесуге рұқсат етілді. Ол және Пауэлл баспасөз назарында болды. Солтүстік баспасөз де оны сынады, оның кішкентай аузы мен қара көздеріне байланысты "қылмыстық бет-әлпеті" бар екенін мәлімдеді. Джон Сурратт кіші қастандық кезінде Эльмирада Конфедерация генералының тапсырмасымен хабар жеткізіп жүрген.

Around 2 a. m. on April 15, 1865, members of the District of Columbia police visited the Surratt boarding house, seeking John Wilkes Booth and John Surratt. Why the police came to the house is not entirely clear. Most historians conclude that Weichmann's friend, Department of War employee Daniel Gleason, had alerted federal authorities to Confederate activity centered on the Surratt house, but that does not explain why police rather than federal agents appeared there. Within 45 minutes of the attack on Lincoln, John Surratt's name had become associated with the attack on Secretary of State William H. Seward. The police as well as the Provost Marshal's office both had files on John Surratt Jr. and knew he was a close friend of Booth. but at least one other scholar has called the link uncertain. Mary lied to the detectives that her son had been in Canada for two weeks. She also did not reveal that she had delivered a package to the tavern on Booth's behalf only hours earlier. On April 17, a Surratt neighbor told U. S. military authorities that he overheard one of the Surratt's servants saying that three men had come to the house on the night of Lincoln's assassination and that one of the men had mentioned Booth in a theater. (The servant was mistaken about the date, as John Surratt Jr. had indeed been in Elmira, New York, on a mission for a Confederate general). Other pieces of information also mentioned the boarding house as a key meeting place of the possible conspirators. John Jr. could not be found, but after a search of the house, the agents found in Mary's room a picture of Booth, hidden behind another photograph, pictures of Confederate leaders including Jefferson Davis, a pistol, a mold for making bullets, and percussion caps. As Mary was being arrested for conspiracy to assassinate Lincoln, Powell appeared at her door in disguise. Although Surratt denied knowing him, Two armed guards stood before the door to her cell from the beginning of her imprisonment until her death. Her cell, while airy and larger than the others, was sparsely furnished, with a straw mattress, table, wash basin, chair, and a bucket. Food was served four times a day, always of bread; salt pork, beef, or beef soup; and coffee or water. The other arrested conspirators had their heads enclosed in a padded canvas bag to prevent a suicide attempt. Sources disagree as to whether Surratt was also forced to wear it. She began to suffer menstrual bleeding and became weak during her detention. She was given a rocking chair and allowed visits from her daughter, Anna. She and Powell received the most attention from the press. The Northern press was also highly critical of her, claiming that she had a "criminal face" due to her small mouth and dark eyes. John Surratt Jr. was in Elmira at the time of the assassination, delivering messages on behalf of a Confederate general.

Сот

9 мамырда сот басталды. Барлық сегіз күдікті бірдей сотталды. Линкольнге жасалған қастандық туралы зерттеуші Томас Рид Тернер, Линкольнді өлтіруге қастандық жасады деген айып бойынша Сурраттың ісі «сол кезде және кейіннен ең даулы» болып қала береді дейді. Сот барысында Сурраттың ауруы мен әйел екендігі ескерілді. Сот залында ол басқа тұтқындардан бөлек отырды. Басқалары сот залында қол-аяққа кісен салынған болса, ол кісен таққан жоқ. Оған сонымен қатар, көрермендерден бетін жасыру үшін кәлiп, желдеткiш және шапан киюге рұқсат берілді. Федералды үкімет бастапқыда оған және басқаларға заңгерлік көмек табуға тырысты, бірақ адвокаттар Одаққа адал емес деп айыпталудан қорқып, жұмысқа қабылдануға дайын болған жоқ. Сурратт Реверди Джонсонды өзінің заңгері етіп тағайындады. Әскери комиссияның мүшесі Сурратты қорғауға Джонсонның құқығын даулады, өйткені ол 1864 жылғы президенттік сайлауда сайлаушылардан адалдық серт беруді талап етуге қарсы болған. Көп талқыдан кейін бұл қарсылық алынып тасталды, бірақ оның беделіне нұқсан келді және ол сот отырыстарының көп бөлігіне қатыспады. Сурраттың заңдық қорғанысының көп бөлігін тағы екі адвокат ұсынды: Фредерик Айкен және Джон Уэсли Клампит. Наурыз айында тавернада қару-жарақ пен басқа да жабдықтарды жасырғаны және оған «оқ атар заттарды» дайындауды айтқан екі әңгімесі туралы. Вайхманның куәлігі маңызды болды, өйткені ол оның және басқа қастандықшылардың арасындағы тығыз қарым-қатынасты анықтады. Вайхманн Сурратты 11 және 14 сәуірде тавернаға апарып, Ллойдпен көп уақыт жеке сөйлескенін растады, Буттың оған бинокльдер жиынтығын бергенін көрді және ол жиынтықты Ллойдке бергенін растады. Вайхманн Сурраттар отбасының аймақтағы Конфедерация тыңшылары мен курьерлік желілерімен байланысы және олардың Атцеродт пен Пауэллмен қарым-қатынасы туралы кеңінен куәлік берді. Бұл оның Линкольн өлімінен бірнеше күн бұрын қастандыққа белсенді қатысқандығын көрсетті. Айыптау тарапы 22 мамырда ісін аяқтады. Конфедерацияның адамы Аугуст Хауэлл Вайхманның сенімді куә емес екенін, өйткені ол өзі Конфедерация тыңшысы болуға тырысқандығын айтты. (Айыптау тарапы Хауэллдің Конфедерация тыңшысы екенін және оған сенуге болмайтынын көрсетуге тырысты.) Анна Сурратт Вайхманның Атцеродтты пансионатқа әкелгенін, Буттың суреті оның екенін және Одақтың саяси және әскери басшыларының суреттері бар екенін айтты. Бұрынғы қызметші Аугуста Хауэлл және бұрынғы құл Хонора Фитцпатрик Мэридің нашар көретіндігі туралы куәлік берді. Бұрынғы қызметші мен құл екеуі де Сурраттың Одақ сарбаздарына тамақ бергенін айтты. Қорғау тарапының ісінің соңында көптеген куәгерлер оның Одаққа адалдығын, терең христиандық сенімін және мейірімділігін растады. Ол сондай-ақ Ллойд пен Вайхманның сенімсіз куәгерлер екенін және оған қарсы барлық дәлелдемелер жағдайлық екенін қайталады. Сурратты Линкольнді өлтіруге қастандық жасауға байланысты жалғыз дәлел Ллойд пен Вайхманнан келгенін, ал екеуі де шындықты айтпай отырғанын айтты. Сот адвокаты Джон Бингем айыптау тарапының соңғы сөзін айтты. Сот 1865 жылғы 28 маусымда аяқталды. Соттың соңғы төрт күнінде Суррат қатты ауырып, камерада қалуға рұқсат алды. Әскери сот оны екі айыптаудан басқа барлық айыптауларда кінәлі деп тапты. Өлім жазасын кесу үшін судьялардың тоғыз дауысының алтысы қажет болды. Сурратқа өлім жазасы берілді, ол федералды үкімет жазалаған алғашқы әйел болды. Үкім 5 шілдеде жарияланды. Пауэлл өзінің үкімін естігенде, ол оның барлық айыптаулардан мүлдем кінәсіз екенін мәлімдеді. Өлім жазасына кесілудің алдындағы түнде Сурраттың діни қызметкерлері мен Анна Суррат Пауэллге барып, одан Мэридің кінәсіздігін жариялайтын күшті мәлімдеме жасады. Ол жазалауды бақылап отырған капитан Кристиан Ратқа берілсе де, Пауэллдің мәлімдемесі Сурраттың өлімін болдырмау үшін өкілетті ешкімге әсер етпеді. Джордж Атцеродт оны ащы түрде айыптады, тіпті оны сол қастандыққа одан да терең араластырды. Холт Джонсонға ұсынымдарды 5 шілдеде, Суррат пен басқалар асылмас бұрын екі күн бұрын берді. Өлім жазасына дайындықтарды бақылаған Рат бұғауларды жасады. Бұғаулар жасаудан шаршап, үкімет ешқашан әйелді асып тастамайды деп ойлап, Сурраттың бұғауларын өлім жазасына кесер алдындағы түнде ереже бойынша жеті емес, бес ілмекпен жасады. Оған екі католик діни қызметкері (Джекоб Уолтер және Б. Ф. Виге) және оның қызы Анна қосылды. Оның етеккір қан кетуі нашарлап, қатты ауырып, қатты құрылыстарға шалдыққандықтан түрме дәрігері оған шарап және дәрі берді. Ол қайта-қайта өзінің кінәсіздігін мәлімдеді. Анна 7 шілдеде сағат 8-де анасының жанынан кетіп, анасының өмірі үшін соңғы рет Ақ үйге жалбарынуға барды. Сағат 11:25-те сарбаздар дарғанатты сынап басталды; сынаудың дыбысы барлық тұтқындарды қорқытты. Сағат түскі уақытқа жақын Мэри Сурратты камерасынан алып, содан кейін аула кіреберісіне жақын орындыққа отыруға рұқсат берді. Сағат 12:30-да күзетшілер барлық келушілерді кетіп қалуға бұйырды.

The trial for the alleged conspirators began on May 9. All eight alleged conspirators were tried simultaneously. Lincoln assassination scholar Thomas Reed Turner says that of the eight people accused of plotting to kill Lincoln, the case against Surratt remains "the most controversial at that time and since." Surratt was given special considerations during the trial because of her illness and sex. In the courtroom, she sat apart from the other prisoners. While the others wore wrist and ankle manacles in the courtroom, she did not. She was also permitted a bonnet, fan, and veil to hide her face from spectators. The federal government initially attempted to find legal counsel for her and the others, but almost no attorneys were willing to take the job for fear they would be accused of disloyalty to the Union. Surratt retained Reverdy Johnson as her legal counsel. A member of the military commission trying the conspirators challenged Johnson's right to defend Surratt, as he had objected to requiring loyalty oaths from voters in the 1864 presidential election. After much discussion, this objection was withdrawn, but damage had been done to his influence, and he did not attend most of the court sessions. Most of Surratt's legal defense was presented by two other lawyers: Frederick Aiken and John Wesley Clampitt. on the hiding of the carbines and other supplies at the tavern in March and the two conversations he had with her in which she told him to get the "shooting irons" ready. Weichmann's testimony was important, as it established an intimate relationship between her and the other conspirators. Weichmann had driven Surratt to the tavern on April 11 and 14, confirmed that she and Lloyd had spent much time in private conversation, testified that he saw Booth give her the package of binoculars, and attested that she had turned the package over to Lloyd. Weichmann also testified at length about the Surratt family's ties to the Confederate spy and courier rings operating in the area and their relationships with Atzerodt and Powell. for it indicated that she had played an active role in the conspiracy in the days before Lincoln's death. The prosecution rested its case on May 22. Augustus Howell, a Confederate agent, testified Weichmann was an untrustworthy witness, as he had sought to become a Confederate spy himself. (The prosecution had attempted to show that Howell was a Confederate spy and should not be trusted.) Anna Surratt testified that it was Weichmann who had brought Atzerodt into the boarding house, that the photograph of Booth was hers, and that she owned photographs of Union political and military leaders. Augusta Howell, a former servant, and Honora Fitzpatrick, a former slave, testified to Mary's poor eyesight as well. The former servant and the former slave both said Surratt had given Union soldiers food. Numerous witnesses were called at the end of the defense's case to testify to her loyalty to the Union, her deep Christian faith, and her kindness. He also reiterated that Lloyd and Weichmann were unreliable witnesses and that the evidence against her was all circumstantial. The only evidence linking Surratt to the conspiracy to kill Lincoln, he said, came from Lloyd and Weichmann, and neither man was telling the truth. Judge Advocate John Bingham presented the closing argument for the prosecution. The trial ended on June 28, 1865. Surratt was so ill the last four days of the trial that she was permitted to stay in her cell. The military tribunal found her guilty on all charges but two. A death sentence required six of the nine votes of the judges. Surratt was sentenced to death, the first woman executed by the federal government. The sentence was announced publicly on July 5. When Powell learned of his sentence, he declared that she was completely innocent of all charges. The night before the execution, Surratt's priests and Anna Surratt both visited Powell and elicited from him a strong statement declaring Mary innocent. Although it was delivered to Captain Christian Rath, who was overseeing the execution, Powell's statement had no effect on anyone with authority to prevent Surratt's death. George Atzerodt bitterly condemned her, implicating her even further in the conspiracy. Holt did not deliver the recommendation to Johnson until July 5, two days before Surratt and the others were to hang. Rath, who oversaw the preparations for the executions, made the nooses. Tired of making nooses and thinking that the government would never hang a woman, he made Surratt's noose the night before the execution with five loops rather than the regulation's seven. She was joined by two Catholic priests (Jacob Walter and B. F. Wiget) and her daughter Anna. Her menstrual problems had worsened, and she was in such pain and suffered from such severe cramps that the prison doctor gave her wine and medication. She repeatedly asserted her innocence. Anna left her mother's side at 8 A. M. on July 7 and went to the White House to beg for her mother's life one last time. The soldiers began testing the gallows about 11:25 A. M.; the sound of the tests unnerved all the prisoners. Shortly before noon, Mary Surratt was taken from her cell and then allowed to sit in a chair near the entrance to the courtyard. The guards ordered all visitors to leave at 12:30 P. M.

Клампит пен Айкен клиентін құтқаруға тырысып жатқандарын тоқтатқан жоқ. 7 шілде күні таңертең олар Колумбия округінің сотына хабеас корпустың бұйрығын беруді сұрады, әскери соттың клиентіне қатысты құқығы жоқ екенін айтты. Сот сағат 3-те бұйрық шығарды және ол генерал Уинфилд Скотт Хэнкокқа табыс етілді. Хэнкок Сурратты сағат 10-ға дейін ұсынуға бұйрық берілді. Генерал Хэнкок және АҚШ Бас прокуроры Джеймс Спид сотқа жеке келді және судьяға бұйрықтың жойылғанын хабарлады. Дарғанатқа қастандық жасаған төрт тұтқыны генерал Хартранфт басқаратын процессия аула арқылы және дарғанатқа дейін шығарды. Суррат алдынан келе жатып, қара бомбазин көйлек, қара кәлiп және қара шапан киген. Үкімет шенеуніктерi, АҚШ қарулы күштерінің мүшелері, айыпталушылардың достары мен туыстары, ресми куәгерлер және тілшілер бар 1000-нан астам адам бақылады. Генерал Хэнкок қатысуды билеті барлармен шектеді және тек қана болудың дұрыс себебі барларға билет берілді. (Көптеген қатысушылар әскери шенеуніктер мен сарбаздар болды, өйткені 200-ден аз билет басылған.) Әкелер Джекоб пен Виге оған дұға оқыды және оның еріндеріне крест ұстады. Тұтқындар аулаға кіргеннен бастап олардың жазалануына дейін шамамен 16 минут өтті. Әр тұтқының басына ілмек салынғаннан кейін басына ақ қап кигізілді. Соңында тұтқындарды тұрып, ілмектерге бірнеше қадам жылжуға сұрады. Суррат иілгеннен кейін дарғанаттың шетіне жақын тұрып, алға жығылып, арқанның соңындағы денесі шайқалып, қозғалды. Атцеродттың қарны бір рет қысылып, аяқтары дірілдеді; содан кейін ол тыныш қалды. Херольд пен Пауэлл шамамен бес минутқа дейін күресіп, тұншықтырып өлді. және сарбаздар оларды сағат 1:53-те кесіп бастады. Ол өлген түні Суррат пансионатына басып кірген топ ескерткіштерді тонап, полиция тоқтағанша тонады. 1867 жылы Соғыс министрлігі Суррат пен басқа да жазаланған қастандықшылардың денелері жатқан Вашингтон арсеналының бөлігін бұзуға шешім қабылдады. 1 қазан 1867 жылы табыттар қазылып шығарылды және арсеналдағы №1 қоймаға қайта жерленді, әр жерлеу қабірінің басына ағаш белгі орнатылды. Ол 1869 жылдың 9 ақпанында Вашингтондағы Маунт Оливет зиратында жерленді. Ол Уильям Тонриге, үкімет қызметкеріне үйленді. Оған тағылған айыптар алынып тасталғаннан кейін Джон кішкентай үйленді және оның отбасы сестрин Аннаға жақын Балтиморде тұрды. Мэридің балаларының ішінде балалары бар жалғыз бала. Исаа...

Clampitt and Aiken had not finished trying to save their client, however. On the morning of July 7, they asked a District of Columbia court for a writ of habeas corpus, arguing that the military tribunal had no jurisdiction over their client. The court issued the writ at 3 A. M., and it was served on General Winfield Scott Hancock. Hancock was ordered to produce Surratt by 10 A. M. General Hancock and United States Attorney General James Speed personally appeared in court and informed the judge of the cancellation of the writ. a procession led by General Hartranft escorted the four condemned prisoners through the courtyard and up the steps to the gallows. Surratt led the way, wearing a black bombazine dress, black bonnet, and black veil. More than 1,000 people, including government officials, members of the US armed forces, friends and family of the accused, official witnesses, and reporters, watched. General Hancock limited attendance to those who had a ticket, and only those who had a good reason to be present were given a ticket. (Most of those present were military officers and soldiers, as fewer than 200 tickets had been printed.) Fathers Jacob and Wiget prayed over her and held a crucifix to her lips. About 16 minutes elapsed from the time the prisoners entered the courtyard until they were ready for execution. A white bag was placed over the head of each prisoner after the noose was put in place. Finally, the prisoners were asked to stand and move forward a few feet to the nooses. Surratt, who had moved forward enough to barely step onto the drop, lurched forward and slid partway down the drop, her body snapping tight at the end of the rope, swinging back and forth. Atzerodt's stomach heaved once and his legs quivered; then, he was still. Herold and Powell struggled for nearly five minutes, strangling to death. and soldiers began to cut them down at 1:53 p. m. The night that she died, a mob attacked the Surratt boarding house and began stripping it of souvenirs until the police stopped them. In 1867, the War Department decided to tear down the portion of the Washington Arsenal where the bodies of Surratt and the other executed conspirators lay. On October 1, 1867, the coffins were disinterred and reburied in Warehouse No. 1 at the Arsenal, with a wooden marker placed at the head of each burial vault. She was buried in Mount Olivet Cemetery in Washington, D. C., on February 9, 1869. She married William Tonry, a government clerk. After the dismissal of charges against him, John Jr. married and he and his family lived in Baltimore near his sister, Anna. the only one of Mary's children with issue. Isaac Surratt also returned to the United States and lived in Baltimore. Isaac and Anna were buried on either side of their mother in Mount Olivet Cemetery. Mary Surratt's boarding house still stands and was listed on the National Register of Historic Places in 2009. Those interested in Mary Surratt formed the Surratt Society. She was portrayed by Robin Wright in the 2011 film The Conspirator, which was directed by Robert Redford. She was portrayed by Carrie Lazar in the 2024 television series Manhunt by showrunner Monica Beletsky.