Капитан Джон Браунға қолдау: Генри Дэвид Торо эссесі
A Plea for Captain John Brown
Генри Дэвид Тороның "Капитан Джон Браунға шақыруы" - құлдарды азат етуге бағытталған радикал Джон Браунның Харперс-Ферри шабуылы туралы эссе. Тарих, философия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Дэвид Тороның "Капитан Джон Браунға шақыру" атты эссесі. Бұл эссе Тороның 1859 жылғы 30 қазанда Массачусетс штатының Конкорд қаласындағы тыңдаушылар алдында алғаш айтқан сөзіне негізделген, Джон Браунның Харперс-Ферриге шабуыл жасағаннан кейін екі апта өткен соң, және Браунның 1859 жылғы 2 желтоқсанда атқарылуына дейін бірнеше рет қайталанды. Кейіннен 1860 жылы "Харперс-Ферри эхолары" жинағының бір бөлігі ретінде жарияланды.
Essay by Henry David Thoreau
"A Plea for Captain John Brown" is an essay by Henry David Thoreau. It is based on a speech Thoreau first delivered to an audience at Concord, Massachusetts, on October 30, 1859, two weeks after John Brown's raid on Harpers Ferry, and repeated several times before Brown's execution on December 2, 1859. It was later published as a part of Echoes of Harper's Ferry in 1860.
Контекст
Джон Браун, радикалды құлдықтан бас тартушы, және тағы 21 адам Гарперс-Ферридегі Федералды қару-жарақ қоймасын, шамамен 100 000 мылтық пен мүшкел сақталатын орынды басып алды, құлдарды қаруландырып, Оңтүстікке қарсы зорлықты көтеріліс ұйымдастыруды мақсат етті. 36 сағаттан кейін, Роберт Ли басқарған Федералдық күштер көтерілісті басып тастады, ал Браун түрмеге қамалды. Нақ осы шабуылдың салдарынан он үш адам қаза тапты: он екі көтерілісші және бір АҚШ теңіз жаяу әскері. Ральф Уолдо Эмерсон, Тороның қайтысынан кейін жазылған естелік эссесінде, осы эссенің алғашқы оқылуын былай сипаттайды: Капитан Джон Браунға алғашқы жылы лебіз білдірілмегенше, ол [Торо] Конкордтағы көптеген үйлерге хабар жіберіп, жексенбі күні кешке Джон Браунның жағдайы мен мінезі туралы қоғамдық мәжілісте сөз сөйлейтінін хабарлады және барлық адамдарды шақырды. Республикалық комитет пен құлдықтан бас тартушылар комитеті оған бұл уақыт ерте және кеңес беруге лайық емес екенін айтты. Ол: «Мен сіздерден кеңес сұрау үшін емес, мен сөйлейтінімді хабарлау үшін жібердім» деп жауап берді. Мәжіліс залды барлық партия өкілдері ерте сағаттарда толтырды, ал оның батырға арналған шын жүректен айтқан мадақтауы барлығы да құрметпен тыңдады, ал кейбіреулері өздері де таң қалғандай көңілдес жағдайға түсті. Браунның өзі кісі өлтіру, мемлекетке опасыздық және құлдарды көтеріліске ұйытқызу қылмыстарына кінәлі деп танылып, 1859 жылдың 2 желтоқсанында дарға асылды. Сол кезде бұл шабуыл сәтсіздікке ұшыраған деп есептелгенімен, Браунның кейіннен өлім жазасына тартылуы Американдық Азамат соғысының басталуына түрткі болды.
John Brown, a radical abolitionist, and 21 other men seized the Federal armory at Harper's Ferry, the holding place for approximately 100,000 rifles and muskets, hoping to arm slaves and create a violent rebellion against the South. After 36 hours, the revolt was suppressed by Federal forces led by Robert E. Lee, and Brown was jailed. The raid resulted in thirteen deaths: twelve rebels and one U. S. Marine. Ralph Waldo Emerson, in a memorial essay written after Thoreau's death, describes the first presentation of this essay:Before the first friendly word had been spoken for Captain John Brown, he [Thoreau] sent notices to most houses in Concord, that he would speak in a public ball on the condition and character of John Brown, on Sunday evening, and invited all people to come. The Republican Committee, the Abolitionist Committee, sent him word that it was premature and not advisable. He replied,—“I did not send to you for advice, but to announce that I am to speak.” The hall was filled at an early hour by people of all parties, and his earnest eulogy of the hero was heard by all respectfully, by many with a sympathy that surprised themselves. Brown himself, after being found guilty of murder, treason, and inciting a slave insurrection, was hanged on December 2, 1859. Although largely called a failure at the time, the raid and Brown's subsequent execution impelled the American Civil War.
Қысқаша мазмұны
Тороның эссесі Джон Браунды және оның құлдықты жою жолындағы күресін қолдады. Сол кездегі қалыпты пікірге қарсы тұрып, Торо Браунды ақымақ және есінен жаңылысқан деп сипаттаған газеттер мен елдестерінің сөздерін күшпен жоққа шығарды. Ол Браунды, бір мақсатқа толық берілген, теңдесі жоқ адам ретінде бейнеледі. Браунның әділдікке деген талмайтын адалдығы мен АҚШ Конституциясын сақтауы, оны мемлекеттік деңгейдегі зұлымдыққа қарсы күресуге мәжбүр етті, бұл зұлымдыққа ол тек рухани тұрғыдан ғана қатысты. Торо таңғажайып тұжырымдайды, Браун – ерекше адам, жоғары моральдық қағидалар мен адамгершілікке бойұсынған. "Тек Джон Браунның және ешкімнің қолдауымен" тәуелсіз, тікелей сөйлейтін Браун, құлдықты қолдаған көптеген адамдарға түсініксіз қорқыныш сезімін ұялатты, ол оны себепсіздікке байланыстырды. Браунмен салыстыруға келмейтін Торо, оның өлім жазасына тартылуын – Браунды шынайы өлімінен бұрын өлген деп есептейтінін – Понтий Пилаттың қолынан Мәсіхтің айыпталғанын еске салады, сондай-ақ американ үкіметін осымен салыстырады. Торо Джон Браунға наразылық білдірген көптеген американдықтарға ашу шашады. Тороның сөзінше, осы адамдар Браунды түсіне алмайды, себебі олардың қатаң ұстанымдары мен "өлген" өмірлері бар; олар шынымен өмір сүрмейді, тек санаулы адамдар ғана өмір сүрген. Торо заманауи христиандарды да сынап, олар дұға оқып, әділетсіздіктің бар екенін білсе де, оны өзгерту үшін ештеңе жасамайды. Сондай-ақ, Торо Браун өмірін бекерге шашып, ақымақ болып өлді деп ойлайтындардың өзі де ақымақ екенін айтады. Браун өмірін материалдық игіліктер үшін емес, әділдік үшін берді, ол толыққанды есті болды, тіпті басқаларға қарағанда да ақылды болған шығар. Қозғалысқа қатысқандардың азаттығына қатысты келтірілген аргументтерге қарсы тұрып, Торо: "Жақсылар мен батырлар қашан көпшілікке айналған?" деп сұрайды. Торо сондай-ақ, Браунның іс-қимылын қате деп бағалаған "Аболиционист" газеті "The Liberator" газетінің ирониясына назар аударды.
Thoreau's essay espoused John Brown and his fight for abolition. In opposition with popular opinion of the time – Thoreau vehemently refuted the claims of newspapers and his fellow countrymen who characterized Brown as foolish and insane – he painted a portrait of a peerless man whose embrace of a cause was unparalleled. Brown's commitment to justice and adherence to the United States Constitution forced him to fight state sponsored injustice, one he was only affected by in spirit. A unique man, Thoreau proclaimed in admiration, Brown was highly moral and humane. Independent, "under the auspices of John Brown and nobody else", and direct of speech, Brown instilled fear, which he attributed to a lack of cause, into large groups of men who supported slavery. Incomparable to man, Thoreau likens Brown's execution – he states that he regards Brown as dead before his actual death – to Christ's crucifixion at the hands of Pontius Pilate, with whom he compares the American government. Thoreau vents at the scores of Americans who have voiced their displeasure and scorn for John Brown. The same people, Thoreau says, can't relate to Brown because of their concrete stances and "dead" existences; they are truly not living, only a handful of men have lived. Thoreau also criticizes contemporary Christians, who say their prayers and then go to sleep aware of injustice but doing nothing to change it. Similarly, Thoreau states those who believe Brown threw his life away and died as a fool, are themselves fools. Brown gave his life for justice, not for material gains, and was completely sane, perhaps more so than any other human being. Rebutting the arguments based on the small number of rebels, Thoreau responds "when were the good and the brave ever in a majority?" Thoreau also points out the irony of The Liberator, an abolitionist newspaper, labeling Brown's actions as misguided.