Джон Уилкс Бутты өлтірген «Бостон» Корбеттің тарихы

Кіріспе

Ағылшын туған американдық сарбаз және шляпник, Джон Уилкс Бутты өлтірген (1832–1888)

Сержант Томас Х. "Бостон" Корбет (1832 жылдың 29 қаңтары – шамамен 1888 жылдың 26 мамырында жоғалып кетті) – 1865 жылдың 26 сәуірінде президент Абрахам Линкольнге жасаған қастандығы үшін Джон Уилкс Бутты өлтірген ағылшын туған американдық сарбаз және шляпник. Тебінген діни сенімдерімен және ерекше мінез-құлқымен белгілі Корбет жақсы сарбаз болған және Андерсонвилл түрмесінде соғыс тұтқыны болған. Корбеттің жасаған әрекеттері үшін американдық БАҚ және қоғам оны қаһарман деп санады. Корбет 1887 жылы ақылсыз деп танылып, Топека психиатриялық ауруханасына жатқызылғанға дейін АҚШ-та шарлап жүрді. Корбет 1888 жылы қашып, із-жайсыз жоғалып кетті.

Ерте өмір және білім

Корбет 1832 жылғы 29 қаңтарда Лондонда дүниеге келді. 1840 жылы отбасымен Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Корбеттер отбасы жиі көшіп-қонып, ақырында Нью-Йорк штатының Троя қаласында қоныстанды. Жасөспірім шағында Корбет шляпник ретінде оқуға түсті, осы мамандықты өмірі бойы үзіліспен атқара берді. Шляпник ретінде Корбет сынап(II) нитратының түтініне үнемі ұшырады, ол шапкаларда қолданылатын киіз жасау үшін теріні өңдеуде қолданылатын. Бұл затқа шамадан тыс әсер ету галлюцинацияларға, психозға және эретизмге алып келуі мүмкін. Тарихшылар Корбеттің Азамат соғысына дейін және кейін пайда болған психикалық мәселелері осы әсердің салдары деп санайды.

Отбасы және дін

Трояда шапаншы болып жұмыс істегеннен кейін Корбет Нью-Йоркке оралды. 1850-ші жылдардың басында Корбет өзінен он үш жас үлкен Сьюзан Ребеккамен танысып, олар үйленді. Жұбайлар көшіп кетті және 9 маусымда 1855 жылы Корбет британдық азаматтығынан американдыққа ауысып, Троя сотында ант берді. Корбеттің Ричмондта жұмыс табуы және оны ұстауы қиын болды, себебі ол құлдыққа қарсы күресті. Әйелі ауырып қалды, ал олар Нью-Йоркке кемемен қайтып келе жатқанда, 1856 жылдың 18 тамызында Сюзан теңізде қайтыс болды. Денесі Нью-Йоркке жеткізілді, онда қайтысы тіркеліп, Сюзан жерленді. Оның өлімінен кейін ол Бостонға көшіп барды. Корбет әйелінің қазасына қатты қайғырып, достарының айтуынша, ішімдікке салынып кетті. Ол жұмыс таба алмады және ақырында үйсіз қалды. Бір түнді көп ішіп өткеннен кейін, ол көшеде уағыз айтатын адаммен кездесті, оның сөзі оны Методшылар Епископтық шіркеуіне қосылуға ықпал етті. Корбет кейбір евангелистік христиандармен кездесіп, олар оны сауыққанша ұстады, соның нәтижесінде діни сезімге келді. 1857 жылы Корбет Бостонның орталығындағы Вашингтон көшесінде шляпа шеберханасында жұмыс істей бастады. Ол шебер шапаншы екені белгілі болды, бірақ ол жиі жақсы жаңалықты уағыздап, жұмысын тоқтатып, оның алдында дөрекі сөздер айтқан әріптестері үшін дұға ететін және ән шырқатын. Ол сонымен қатар көшеде уағыз айтумен айналысып, Солтүстік алаңда уағыз айтып, діни әдебиеттер таратты. Корбет көп ұзамай Бостон қаласында "жергілікті ерекшелік" және діни фанатик ретінде танымал болды. Корбет 15 тамызда босатылды, және оның досы "ол нәтижеге өте қуанды, себебі оның құштарлығы енді қиындық тудырмады, оның мақсаты - құштарлықтарымен мазаланбай, жақсы жаңалықты уағыздау еді" деп жазды. 29 тамызда крещение рәсімінен өткеннен кейін ол өзі айналған қаланың атымен Бостон деп атын өзгертті. Ол Фултон және Бромфилд көшелеріндегі шіркеулердегі жиналыстарға үнемі қатысып, оның ынталы мінезінен "Құдайға даңқ" деген лақап ат алды. Корбет мейірімді және ашық адам ретінде сипатталды, мұқтаждарға көмектесті, бірақ Құдайдың жолынан шығып кеткендерді тез айыптады. Корбет Нью-Йорк көшелерінен мас адамдарды жинап алып, өз бөлмесіне алып баратын, оларды сауықтырып, тамақтандырып, денсаулығын қалпына келтіріп, сондай-ақ жұмыс табуға көмектесетін. Ол үнемі өзінің барлық ақшасын жұмсайтын және достарынан жиі қарыз алатын. Оның бас киімше жасаушы бастығы Корбеттен өзіне лайықты киімнің жоқтығы туралы сұрағанда, Корбет әрқашан "Құдайдың ісін істеп жүрмін" деп жауап беретін. Кейінірек оның бастығы оны "жақсы адам" деп сипаттады, өйткені оның барлық кемшіліктері жүректен емес, ақыл-ойынан туындаған.

After working as a milliner in Troy, Corbett returned to New York City. In the early 1850s, Corbett met Susan Rebecca, who was thirteen years his senior, and they married. The couple migrated and on June 9, 1855, Corbett made his transition from British citizen to American, taking the oath in a Troy courthouse. Corbett had a hard time finding and keeping work in Richmond, Virginia, in large part because of his vociferous opposition to slavery. His wife took ill, and as they were returning to New York City by ship, Susan died at sea on August 18, 1856. The body continued on to New York, where the death was recorded and Susan was buried. Following her death, he moved to Boston. Corbett became despondent over the loss of his wife and, according to friends, began drinking heavily. He was unable to hold a job and eventually became homeless. After a night of heavy drinking, he was confronted by a street preacher whose message persuaded him to join the Methodist Episcopal Church. Corbett reportedly encountered some evangelical temperance Christians and was detained by them until he sobered up, undergoing a religious epiphany in the process. In 1857, Corbett began working at a hat manufacturer's shop on Washington Street in downtown Boston. He was reported to be a proficient milliner, but was known to proselytize frequently and stop work to pray and sing for co workers who used profanity in his presence. He also began working as a street preacher and would sermonize and distribute religious literature in North Square. Corbett soon earned a reputation around Boston for being a "local eccentric" and religious fanatic. Corbett was released on August 15, and a friend recorded that "he was very much gratified with the result as his passion was not trouble any more his object was that he might preach the gospel without being tormented by his passions." After being baptized on August 29, he subsequently changed his name to Boston, the name of the city where he was converted. He regularly attended meetings at the Fulton and Bromfield Street churches where his enthusiastic behavior earned him the nickname "The Glory to God man". Corbett was described as friendly and open, helpful to those he saw in need but also quick to condemn those he thought were out of step with God. Corbett routinely gathered up drunken sinners from the New York streets and took them to his room, where he would sober them up and feed them, restoring their health and also trying to help them find work. He continually expended all his own money and frequently borrowed from friends. When his hat making boss asked Corbett about his lack of decent clothes for himself, Corbett always said he was "doing the Lord's work." His boss later described him as "a good man, for all of his faults were of the head, and not of the heart."

Одақ әскеріне шақыру

1861 жылғы 19 сәуірде Америка Азамат соғысының басында құлдыққа қарсы болған Корбет Одақ армиясының 12-ші Нью-Йорк штатының милициясының I ротасына қатарлы сарбаз ретінде қосылды. Корбеттің ерекше мінез-құлқы оны тез қиын жағдайға түсірді. Ол әрдайым өзімен бірге Киелі кітап алып жүретін, үнемі одан үзінділер оқып тұратын, рұқсатсыз дұға жиналыстарын өткізетін және жоғары шенді офицерлермен пікір таластыратын. Корбет сондай-ақ офицерлер мен басшыларды Құдай сөзіне қайшы келетін іс-әрекеттері үшін айыптады. Бірде ол полковник Даниэль Баттерфилдті дөрекі сөздер айтқаны және Иеміздің атын бекерге қолданғаны үшін сөзбен кінәлады. Оны бірнеше күнге күзет үйіне қамады, бірақ ол бағынбағаны үшін кешірім сұраудан бас тартты. Ұдайы тәртіпсіздік тудыратын мінез-құлқы мен бұйрықтарды орындаудан бас тартқаны үшін Корбет әскери сотқа беріліп, ату жазасына кесілді. Кейіннен жазасы жеңілдетіліп, 1863 жылдың тамызында босатылды. Сол айдың соңында Корбет 16-шы Нью-Йорк кавалерия полкінің L ротасына қайта қабылданды. 1864 жылғы 26 ақпанда белгісіз оқиғаға байланысты жаза ретінде шені төмендетілді.

Андерсонвилл

Оның діни көзқарастары ерекше болғанына қарамастан, Корбет жақсы сарбаз болған. 1864 жылғы 24 маусымда Вирджиния штатының Калпепер қаласында Джон С. Мосби бастаған Конфедерация армиясы Корбеттің көптеген әріптестерін тұтқындағаннан кейін, Корбет персимон ағашының артында және арықта жеті оқты қайталайтын мылтығымен жауға атуын жалғастырды. Оны тұтқындауға үш рет әрекет жасалды, бірақ ол оқ-дәрісі бітіп қалғанда ғана қолға түсті. Корбетті ұстағаннан кейін, кіші офицерлердің бірі ызаланып, оның үстінен секіріп, Корбеттің табандылығына ашуланып, Спенсер мылтығын тартып алып, оның басына тапаншаны бағыттады. Капитан Чэпмен қарсылық білдіріп: «Осы адамды атпаңыз! Ол соңғы деміне дейін өзін қорғауға құқылы!» деді. Корбет кейінірек достарына өмірін сақтап қалған адам Мосби болғанын айтты, бірақ бұл күмәнді. Корбет Андерсонвилл түрмесінде соғыс тұтқыны болды. Андерсонвиллге жолда, Корбеттің әріптесі Уильям Коллинз айтқандай, келесі оқиға болды: Корбет Ричард Тэтчермен кездесті, ол Корбетті «майдан даласында көрсеткен батырлығынан да артық құрметімді тудыратын қасиеттері бар адам ретінде сипаттады. Ол маған Құраннан үзінділер оқып берді және дұрыс, пайдалы кеңестер айтты, соның арқасында оның өз нанымының адамы екенін түсіндім». Корбет басқалармен бірге дұға жиналыстарын және патриоттық митингтерді өткізіп, көңіл-күйді көтеруге көмектесті, деп Джон МакЭлрой 1879 жылғы «Андерсонвилл» мемуарында куәлік етеді. Бес айдан кейін Корбет 1864 жылдың қараша айында тұтқын алмасу арқылы босатылып, Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы әскери госпитальге түсті, онда ол цинга, дұрыс тамақтанбау және суық тию салдарынан емделді.

Джон Уилкс Бутты қудалау және өлтіру

Джон Уилкс Бут 1865 жылдың 14 сәуірінде президент Авраам Линкольнді атты; Линкольн келесі күні қайтыс болды. Линкольн атылған түні Корбеттің полкі Вирджиния штатындағы Вена қаласында Потомак өзені маңында орналасқан еді. Сенбі күні таңертең олар қылмыскерлердің іздерін іздеуге жіберілді және Буттың кім екенін білді. Линкольнге жасалған жерлеу рәсімі кезінде Пенсильвания даңғылынан Капитолий ғимаратына дейін екі сағаттық шеру өтті. Корбет және кавалерияның қалған бөлігі шеруге қатысты, мәйітті алып жүруге басқа полктерге қосылды. Корбеттің полкі жерлеу шеруінен кейін Капитолийден шыққаннан кейін, лейтенант Доэрти Бутты іздеуді тапсырды. Корбет түнгі жиналыстарға қатысуға рұқсат сұрап, уақыт тапты, онда жетекші Корбетке президент қайтыс болған кезде дұға оқуға рұқсат берді. 24 сәуірде полк Бутты ұстауға жіберілді. Корбет біріншілердің қатарында болды. 26 сәуірде полк Бутты және оның серігі Дэвид Херольдты Вирджиниядағы Ричард Гарретттің фермасындағы темекі қоймасында қоршады. Доэрти Корбеттен ферманы қоршау үшін "оң және сол жақтан сарбаздарды орналастыруды" сұрады. Корбет және басқа сарбаздар қойманың айналасына жиналып, ешкімнің қашып кетпеуін қадағалады. Херольд басылды, бірақ Бут қарсылық көрсетіп, "Тірі ұсталмаймын!" деп айқайлады. Оны ашыққа шығару үшін қойма өртке ұшыратылды, бірақ Бут ішінде қалды. Корбет қойма қабырғасындағы жарыққа жақын орналасты. Ол Доэртиден қоймаға кіріп, Бутты өзі бағындыруға рұқсат сұрады; Корбет Бут оны атса, басқа сарбаздар оны қайта зарядтамай тұрып ұстап ала алатынын айтты (Корбет Буттың карабині мен бірнеше револьверлері бар екенін білмеді). Доэрти бұл ұсынысты қабылдамады, ал Корбет өз орнына қайта оралды. Лейтенант-полковник Эвертон Конгер Корбеттің жанынан өтіп, шөп шоқтарын тұтандырып, жарықтарға тығып, Бутты өрттен шығаруға үміттенеді. Бут отты сөндіруге бола ма деп, жалындарға жақындады. Корбет Буттың карабинін көздегенін көрді, содан ол Бутты Colt револьверімен жарық арқылы атты, оны өлімге ұшыратты. Бут ауырсынудан айқайлап, жерге құлады. Доэрти, Конгер және бірнеше сарбаз өртеніп жатқан қоймаға асығып кіріп, Бутты алып шықты. Оның жағдайын бағалап, Корбет және басқалар Буттың жарасы Линкольнді атқан жерге тура келгенін, бұл ғаламдық әділеттік екенін сезді. Оқ Буттың басының артынан, сол құлағының үстінен кіріп, мойнынан өтті. Буттың үш омыртқасы тесілді және омыртқа миы ішінара қиылып, ол толық сал болып қалды. Мэри Клеммер Эймс кейінірек былай деді: "Оқтар екеуінің де бассүйегіне шамамен бірдей жерден кірді, бірақ шағын айырмашылық зор айырмашылық жасады. Линкольн мырза есінен танып қалды, ал Бут дөңгелектен сынғандай қатты азап шекті". Конгер бастапқыда Буттың өзін-өзі атқан деп ойлады, бірақ полковник Лафайетт С. Бейкер оның олай емес екеніне сенімді болды. Корбет алға шығып, Бутты өзі атқанын мойындады және Доэртиге қаруын берді. Доэрти, Бейкер және Конгер Корбетті сұраққа алды, ол Бутты тек иығына жарақаттауға ниеттенгенін, бірақ нысанасы қашып кеткенін немесе Корбет атып жібергенде Бут қозғалғанын айтды. Доэрти мен басқалардың алғашқы мәлімдемелерінде Корбеттің бұйрықтарды бұзғаны туралы ештеңе айтылмады, сондай-ақ оның Бутты атуы үшін тәртіптік жазаға тартылатыны да көрсетілмеді. Кейінгі деректерге қарағанда, неге бұйрықтарды бұзғаны туралы сұрағанда, Корбет: "Мені Құдай бағыттады" деп жауап берді. Автор Скотт Мартелл бұл пікірге қарсы шығып, "оның алғашқы мәлімдемесі, Бейкер, Конгер және Доэртидің мәлімдемелерінде Құдай туралы ештеңе айтылмаған, бұл мәліметтер атыс болғаннан кейін көп уақыт өткеннен кейін, қауесет пен болжамдар мен сыйақы ақшасы үшін күрес арасында пайда болды" деп атап өтті. Гарретттің фермасының ауласына сүйреліп келген Бут су сұрады. Конгер мен Бейкер оның аузына құйды, ол бірден түкіріп тастады, жұта алмады, оның жаралары оған кедергі келтірді. Бут оны айналдыруды және бетін төмен қарай бұруды сұрады; Конгер бұл идеяны қабылдамады. "Олай болса, мені бір жағына бұр", - деп өтінді Бут. Бейкер былай деді: "Оны қозғаған сайын қатты ауырады, және бірнеше рет: "Мені өлтіріңдер!" деп айқайлады". Күн шыққанда Бут қатты азап шегіп, тыныс алуы қиындап, ретсіз болды. Ол аяқ-қолдарын қозғалта алмады, бір сарбаздан қолын бетіне көтеретінін сұрады және оларға қарап: "Құнсыз... Құнсыз" деп соңғы сөздерін айтты. Содан кейін ол тыныс алуға тырысты, өйткені жұтқыншағы ісіп, гөгілді дыбыс шығарды, содан кейін уықталып қайтыс болды. Корбет Бутты атқаннан кейін шамамен екі-үш сағаттан кейін Бут қайтыс болды. Доэрти Корбетке еріктілерге таңғы асты табу үшін көрші фермаларға баруды бұйырды. Корбет солай істеді, бірақ ең алдымен "бірге бола алатын жерге барып, дұға оқып, таңғы дұғаларымды оқығаннан кейін, ату туралы Раббыдан сұрадым. Бірден мақтауға толып, оның Құдай алдындағы парыз екеніне көз жеткіздім". Корбет адамдардың жартысына тамақ тауып, олар Бут қайтыс болғанға дейін тамақтарын жеп болды. Конгер мен Корбет Вашингтонға аттанды.

John Wilkes Booth shot President Abraham Lincoln, on April 14, 1865; Lincoln died the next day. On the night Lincoln was shot, Corbett's regiment were based around the Potomac in Vienna, Virginia, and on Saturday morning, they were sent out to search for signs of the assassins and learned Booth's identity as the assassin. During Lincoln's funeral, a two hour procession down Pennsylvania Avenue to the Capitol Building took place. Corbett and the rest of the Cavalry formed part of the parade, joining other regiments leading the hearse. Corbett's regiment had barely left the Capitol after the funeral parade when orders caught up with Lt. Doherty to pursue a lead about Booth. Corbett took time to request permission to attend night meetings at McKendree Chapel where the leader allowed Corbett to lead in prayer over the President's death. On April 24, the regiment was sent to capture Booth. Corbett was among the first to volunteer. On April 26, the regiment surrounded Booth and one of his accomplices, David Herold, in a tobacco barn on the Virginia farm of Richard Garrett. Doherty asked Corbett "to deploy the men right and left" to surround the farm. Corbett and other soldiers arrayed themselves around the barn to ensure neither man escaped. Herold surrendered, but Booth refused and cried out, "I will not be taken alive!". The barn was set on fire in an attempt to force him out into the open, but Booth remained inside. Corbett was positioned near a large crack in the barn wall. He asked Doherty and offered to enter the barn and try to subdue Booth by himself; Corbett urged, that if Booth shot him, the other soldiers could overwhelm him before he could reload (Corbett was unaware that Booth had a carbine and several revolvers.) Doherty rejected the suggestion and Corbett moved back to his position. Lt. Colonel Everton Conger came past Corbett, igniting clumps of hay and slipped them in the cracks in the wall, hoping to burn Booth out. Booth walked to the flames, assessing whether he could put out the fire. Corbett claimed that he saw Booth aim his carbine, prompting him to shoot at Booth through the crack with his Colt revolver, mortally wounding him. Booth screamed in pain and fell to the ground. Doherty, Conger and several soldiers rushed into the burning barn and carried Booth out. Assessing his condition, Corbett and others felt a cosmic justice in that Booth's entry wound was in the same spot he shot Lincoln. The bullet struck Booth in the back of the head behind his left ear and passed through his neck. Three of Booth's vertebrae were pierced and his spinal cord was partially severed, leaving him completely paralysed. As Mary Clemmer Ames would later put it, "The balls entered the skull of each at nearly the same spot, but the trifling difference made an immeasurable difference Mr. Lincoln was unconscious Booth suffered as exquisite agony as if he had been broken on a wheel." Conger initially thought Booth had shot himself, though Colonel Lafayette C. Baker was certain he had not. Corbett stepped forward and admitted he shot Booth, giving Doherty his gun. Doherty, Baker and Conger questioned Corbett, who said he had intended to merely wound Booth in the shoulder but that either his aim slipped or Booth moved when Corbett fired. Initial statements by Doherty and others made no mention of Corbett having violated any orders, nor do they suggest that he would face disciplinary action for shooting Booth. According to later sources, when asked why he had violated orders, Corbett replied, "Providence directed me." Author Scott Martelle disputes this, noting "his initial statement, and those by Baker, Conger, and Doherty don't mention Providence those details came long after the shooting itself, amid the swirl of rumor and conjecture and considerable lobbying over the reward money." Dragged to the porch of Garrett's farmhouse, Booth asked for water. Conger and Baker poured some into his mouth, which he immediately spat out, unable to swallow; his wounds prevented him. Booth asked to be rolled over and turned facedown; Conger rejected the idea. "Then at least turn me on my side," Booth pleaded; the move did not relieve Booth's suffering. Baker said, "He seemed to suffer extreme pain whenever he was moved and would several times repeat, "Kill me!" At sunrise, Booth remained in agony and his breathing became more labored and irregular. Unable to move his limbs, he asked a soldier to lift his hands before his face and uttered his last words as he gazed at them, "Useless Useless." Booth then began gasping for air as his throat continued to swell, and he made a gurgling sound, before he expired from asphyxia. Booth died approximately two to three hours after Corbett shot him. Doherthy told Corbett to ride to some neighbouring farms to find breakfast for the men. Corbett did so but first "rode off to a spot when I could be alone and pray, and when I had gone through my usual morning prayer, I asked the Lord in regard to the shooting. At once, I was filled with praise, for I felt a clear consciousness that it was an act of duty in the sight of God." Corbett found supplies for half the men and they finished their meal before Booth died. Conger and Corbett rode off to Washington.

Атак-даңқ

Джонсонның айтуынша, Корбет лейтенант Доэртимен бірге Вашингтон қаласындағы Соғыс министрлігіне барып, Буттың атылуы туралы министр Эдвин Стэнтонмен кездесті. Эдвард Стирс бұл «бұйрыққа қайшы емес» деп жазады. «Оларға оқ атуға немесе оқ атудан бас тартуға ешқандай бұйрық берілмеген». Корбет Буттың қорадан оқ атып шығуға ниеттенгенін және ол өзін-өзі қорғау үшін әрекет еткенін мәлімдеді. Ол Стэнтонға: «Егер мен бірінші оқ атпасам, Бут мені өлтірер еді. Мен дұрыс істедім деп ойлаймын» деді. Корбет Бутты өлтіргісі келмегенін, тек оны мүгедек ететін жарақат беруді қалағанын айтты, бірақ мақсатынан жаңылып немесе Корбет оқ атқан сәтте Бут қозғалған болуы мүмкін. Стэнтон бір сәт үндемей тұрып, содан кейін: «Жаугер өлді. Отаншыл аман қалды; ол елді шығыннан, толқудан және қиындықтан сақтап қалды. Отаншылды босатыңыз» деді. Корбет Линкольнге жасалған қастандық ісі бойынша сотта куәлік берді, 1865 жылдың 17 мамырында куәлік етті. Корбет көпшілік пен баспасөз тарапынан батыр ретінде қарастырылды. Бастапқы газет тілшілері оны қарапайым және кішіпейіл адам ретінде сипаттады, мүмкін, өте берілген, сонымен қатар ерекшеліктері болған, бірақ міндетін жақсы атқарған. Бір газет редакторы Корбеттің «әлемдегі ең ұлы кек алушылардың бірі ретінде тарихқа іріккенін» мәлімдеді. Бутты ұстауға қатысқандығы үшін Корбет 100 000 доллар сыйақының бір бөлігін алды, ол 1653,84 долларға тең (1865 жылғы 1653,84 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). АҚШ сержанты ретіндегі оның жылдық жалақысы 204 доллар болды (1865 жылғы 204,0 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Корбет Бутты атып өлтірген қаруын сатып алу туралы ұсыныстар алды. Ол: «Бұл менікі емес – ол үкіметке тиесілі, мен оны ешқандай ақшаға сатпаймын» деп бас тартты. Корбет Буттың тапаншасының біреуін алудан да бас тартты, өйткені ол Бутты атып өлтіргенін еске түсіргісі келмеді. Стирс бұған қарсы шығып, бұл бастапқы есептерге қайшы келеді деп атап өтті.

Соғыстан кейінгі өмір

Оңтүстік жақтағы қолдаушылары Корбетті өлтіру туралы қорқыту хаттары жіберді, сондықтан ол өзін қорғау үшін әрдайым қаруын қасында ұстады. 1865 жылдың тамызында әскерден босатылғаннан кейін Корбет Бостон қаласына оралып, шляпник ретінде жұмыс істеді және Бромфилд көшесіндегі шіркеуге жиі баратын. Бостон қаласындағы шляпа жасау бизнесі баяулағанда, Корбет жұмысын жалғастыру үшін Коннектикут штатының Денбери қаласына көшіп, сонымен қатар "айналағы елді жерлерде уағыз айтты". 1870 жылға қарай ол тағы да Нью-Джерси штатының Камден қаласына көшіп, онда ол "методист дін қызметкері" ретінде танымал болды, сонымен қатар шляпник болып жұмысын жалғастырды. Корбеттің жұмысты ұстап тұра алмауы оның фанатизм мінезіне байланысты болды; ол әріптестері үшін дұға ету үшін жұмысты тоқтатуын жалғастырғаннан кейін, оны үнемі жұмыстан шығарып тастады. Ақша табу үшін Корбет "Линкольннің кек алушысы" рөлін пайдаланды. Корбеттің параноясы Бутты өлтіргені үшін алған жек көру хаттарымен күшейді. Ол "Буттың кек алушылары" немесе "Құпия Орден" сияқты ұйымдар өзіне кек алуды жоспарлап отыр деп қорқып, әрдайым қасында пистолет алып жүруге кірісті. Параноя күшейген сайын, Корбет пішінін достарына немесе күдікті деп санаған бейтаныс адамдарға қарай көтеріп көрсетуге басталды. Өмірінің соңына дейін ол Буттың туыстары мен достары келіп, оны өлтіріп, ақылдан адасып қалуы мүмкін деп қорқып, ақырында психикалық ауруға шалдықты.

Жоғалу

"Линкольнның кекшісі" ретінде танымал болғандықтан, Корбет 1887 жылдың қаңтар айында Топекадағы Канзас өкілдер палатасының көмекші қақпашысы болып тағайындалды. 15 ақпанда ол палата қызметкерлерінің өзіне қатысты кемсітушілік жасағанына сенді. Ол орнынан секіріп тұрып, револьверін көрсетіп, қызметкерлерді ғимараттан қуа бастады. Ешкім жарақаттанбады және Корбет тұтқындалды. Келесі күні судья Корбетті ақылдан безген деп жариялап, Топекадағы Ақылсыздық ауруханасына жіберді. 1888 жылдың 26 мамырында ол атпен ауруханадан қашып кетті. Содан кейін ол Канзас штатының Неодеша қаласына барды, онда ол қысқа мерзімге Ричард Тэтчермен бірге тұрды. Корбет кеткенде Тэтчерге Мексикаға баратынын айтты. Скотт Мартелл мұны "сенімділікке жеткілікті байланыс емес" деп бағалады.

Жалғандық жасаушылар

Корбет жоғалғаннан кейінгі жылдары бірнеше адам өзін Корбет деп мәлімдеді. Корбет Канзас штатының Неодеша қаласында соңғы рет көрінгеннен кейін бірнеше жыл өткен соң, Оклахома штатының Энид қаласындағы патенттік дәрі-дәрмек сатушысы зейнетақы алу үшін Корбеттің атын қолданып өтініш берді. Тергеу оның Бостон Корбет емес екенін дәлелдеді және ол түрмеге жіберілді. 1905 жылдың қыркүйегінде Далласта ұсталған бір адам да Корбет екенін айтты. Ол да жалған екені анықталды, жалған куәлік бергені үшін түрмеге қамалды, содан кейін Үкіметтік Ақыл-естілік Ауруханасына жіберілді.

Мұра

Скотт Мартелл, 2015 жылы "Ақылсыз бен саскін: Джон Уилкс Бутты өлтірген Бостон Корбеттің ерекше өмірі" атты өмірбаянын жазған, Корбетті "қарапайым, күнделікті американдыққа ең жақын, бірақ ерекше адам – шляпашы, кейіннен солдат қызметін атқарған" деп атады.

Ескерткіштер

1958 жылы Канзас штатының Конкордия қаласындағы 31-ші скаут отряды Кью Роудта Корбеттке арналған жол бойындағы ескерткіш салды. Корбет уақытша тұрған жерін белгілеу үшін шағын тақта да орнатылды.

Портреттер

Корбеттің көркемдік бейнесі «Андерсонвилл» (1955) романында кездеседі. Даббс Грир «Заңгерлер» телесериалының «Ашылған бетперде» (1962) эпизодында Корбеттің толыққанды ойдан шығарылған бейнесін сомдады, онда Корбет Вайоминг штатындағы қонақ үй иесі болып «Джо Броквей» деген атпен өмір сүреді және оны екі бұрынғы, кек қайтарғысы келген Конфедерация әскері іздеп жүр. Корбетті Уильям Марк МакКалло «Manhunt» (2024) сериалында бейнелейді.