Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Андерсонвилл – АҚШ-тың Джорджия штатындағы Самтер округіне қарасты қала. 2020 жылғы халық санауы бойынша қаланың халқы 237 адамды құрайды. Қала штаттың оңтүстік-батыс бөлігінде, Макон қаласынан оңтүстік-батысқа қарай шамамен 60 миль (97 км) қашықтықта, «Орталық Джорджия» темір жолының бойында орналасқан. Американдық Азамат соғысы кезінде бұл жерде соғыс тұтқындары лагері орналасқан, қазір ол Андерсонвилл ұлттық тарихи ескерткіші болып табылады. Андерсонвилл – Американың шағын қалалық статистикалық аймағының бір бөлігі.
Andersonville is a city in Sumter County, Georgia, United States. As of the 2020 census, the city had a population of 237. It is located in the southwest part of the state, approximately 60 mile (97 km) southwest of Macon on the Central of Georgia railroad. During the American Civil War, it was the site of a prisoner of war camp, which is now Andersonville National Historic Site. Andersonville is part of the Americus micropolitan statistical area.
Тарих
Андерсон ауылы 1853 жылы Оңтүстік-Батыс темір жолы Оглеторптан Америкасқа дейін ұзартылғанда, оның директоры Джон Андерсонның есімімен аталды. 1855 жылдың қарашасында АҚШ пошта бөлімі құрылғанға дейін ол Андерсон станциясы деп белгілі болды. Үкімет станцияның атын "Андерсон" дегеннен "Андерсонвилл" деп өзгертті, бұл Оңтүстік Каролина штатындағы Андерсон пошта бөлімімен шатасуды болдырмау үшін жасалды. Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясы Андерсонвиллде тұтқынға алынған одақтық әскерлерді орналастыру үшін Самтер лагерін құрды. Ауқымды Андерсонвилл түрмесінің жағдайы өте нашар болды және онда шамамен 13 000 тұтқын қаза тапты. Соғыстан кейін Генри Вирц лагерь басшылығымен байланысты соғыс қылмыстары үшін сотталды. Кейіннен оның ісін бірнеше конфедерация тарапынан қолдау көрсеткен топтар әділетсіз деп таныды және Конфедерацияның Біріккен қыздары Андерсонвиллде оның құрметіне ескерткіш орнатты. Қала соғыс кезінде де жабдықтау орталығы ретінде қызмет етті. Онда пошта бөлімі, қойма, теміршілік және мал қорасы, бірнеше жалпы дүкен, екі салон, мектеп, методист шіркеуі және шамамен ондай үй болды. Түрме салынған жердің иесі Бен Дайкс депо агенты және пошта бастығы қызметін атқарды. Түрме салынғанға дейін бұл аймақ толығымен ауыл шаруашылығына тәуелді болды, оны кейін Гринвилл және Ред-Бэй топырақ сериялары ретінде картаға түсірілген, қызғылт қоңыр құмды топырақтармен қамтамасыз етті. Түрме жабылғаннан және соғыс аяқталғаннан кейін қала экономикалық жағынан ауыл шаруашылығына, әсіресе мақта өндірісіне тәуелді болып қала берді. 1968 жылға дейін, Mulcoa, Mullite Company of America компаниясы каолин, бокситті каолин және бокситтің ірі масштабты өндірісін басталғанға дейін қала күрт өзгермеді. Бұл операция бұталы емендерден тұратын жабайы жерді алып, оны үлкен кен өндіру және өңдеу кешеніне айналдырды. Компания қазір әр аптада Андерсонвилльден 2000 тоннадан астам тазартылған кенді тасымалдайды. 1974 жылы ұзақ жылдар бойы қала әкімі болған Льюис Истерлин және бір топ азаматтар қалада туризмді дамытуға шешім қабылдады, соның нәтижесінде Американдық Азамат соғысы кезіндегідей болу үшін қаланың Бас көшесі қайта жаңартылды. Андерсонвилл қаласы және Андерсонвилл ұлттық тарихи ескерткіші, түрме орналасқан жері, қазір туристерді қызықтыратын орындарға айналды.
The hamlet of Anderson was named for John Anderson, a director of the South Western Railroad in 1853 when it was extended from Oglethorpe to Americus. It was known as Anderson Station until the US post office was established in November 1855. The government changed the name of the station from "Anderson" to "Andersonville" in order to avoid confusion with the post office in Anderson, South Carolina. During the Civil War, the Confederate army established Camp Sumter at Andersonville to house incoming Union prisoners of war. The overcrowded Andersonville Prison was notorious for its bad conditions, and nearly 13,000 prisoners died there. After the war, Henry Wirz was convicted for war crimes related to the command of the camp. His trial was later regarded as unfair by several pro confederacy groups, and a monument in his honor has been erected in Andersonville by the United Daughters of the Confederacy. The town also served as a supply depot during the war period. It included a post office, a depot, a blacksmith shop and stable, a couple of general stores, two saloons, a school, a Methodist church, and about a dozen houses. Ben Dykes, who owned the land on which the prison was built, was both depot agent and postmaster. Until the establishment of the prison, the area was entirely dependent on agriculture, supported by dark reddish brown sandy loams later mapped as Greenville and Red Bay soil series. After the close of the prison and end of the war, the town continued economically dependent on agriculture, primarily the cultivation of cotton as a commodity crop. It was not until 1968, when the large scale mining of kaolin, bauxitic kaolin, and bauxite was begun by Mulcoa, Mullite Company of America, that the town was dramatically altered. This operation exploited of scrub oak wilderness into a massive mining and refining operation. The company now ships more than 2000 tons of refined ore from Andersonville each week. In 1974, long time mayor Lewis Easterlin and a group of concerned citizens decided to promote tourism in the town, redeveloping Main Street to look much as it did during the American Civil War. The city of Andersonville and the Andersonville National Historic Site, location of the prison camp, are now tourist attractions.
Демография
2000 жылғы санақ бойынша қалада 331 адам, 124 үй шаруашылығы және 86 отбасы тұрды. Халық тығыздығы 142 тұрғын үй бірлігін құрады. Қаланың нәсілдік құрамында 65,26% ақ нәсілді және 34,74% афроамерикалықтар болды. Кез келген нәсілдегі испан немесе латын американдықтары халықтың 1,21% құрады. 124 үй шаруашылығының 34,7%-ында 18 жасқа дейінгі балалармен бірге тұрды, 46,0%-ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 17,7%-ы күйеуі жоқ әйелдер, ал 30,6%-ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 26,6%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 10,5%-ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрды. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,67 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,21 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас ерекшеліктері бойынша: 27,8%-ы 18 жасқа дейінгілер, 9,4%-ы 18-24 жас аралығындағылар, 31,4%-ы 25-44 жас аралығындағылар, 19,3%-ы 45-64 жас аралығындағылар және 12,1%-ы 65 жастан асқандар. Орташа жас 36 жасқа тең. Әр 100 әйелге 105,6 еркек сай келеді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 97,5 еркек сай келеді. Қаладағы үй шаруашылығының орташа табысы 29 107 доллар, ал отбасының орташа табысы 30 972 долларды құрады. Ер адамдардың орташа табысы 26 591 доллар, ал әйелдердің 20 000 долларға тең. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 15 168 доллар болды. Отбасылардың 19,8%-ы және халықтың 23,0%-ы кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 29,3%-ы және 65 жастан асқандардың 13,5%-ы.
As of the census of 2000, there were 331 people, 124 households, and 86 families residing in the city. The population density was There were 142 housing units at an average density of The racial makeup of the city was 65.26% White and 34.74% African American. Hispanic or Latino of any race were 1.21% of the population. There were 124 households, out of which 34.7% had children under the age of 18 living with them, 46.0% were married couples living together, 17.7% had a female householder with no husband present, and 30.6% were non families. 26.6% of all households were made up of individuals, and 10.5% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.67 and the average family size was 3.21. In the city, the population was spread out, with 27.8% under the age of 18, 9.4% from 18 to 24, 31.4% from 25 to 44, 19.3% from 45 to 64, and 12.1% who were 65 years of age or older. The median age was 36 years. For every 100 females, there were 105.6 males. For every 100 females age 18 and over, there were 97.5 males. The median income for a household in the city was $29,107, and the median income for a family was $30,972. Males had a median income of $26,591 versus $20,000 for females. The per capita income for the city was $15,168. About 19.8% of families and 23.0% of the population were below the poverty line, including 29.3% of those under age 18 and 13.5% of those age 65 or over.